♻️ما تربیت نشدیم!

تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و …

اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به  ما یاد ندادند.

کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم …

در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.
داگلاس سیسیل نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳می‌گوید: «اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را به‌راحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد. می‌توان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها؛ ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند. مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؛ ببینید چگونه آموزش می‌دهند. اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت می‌کنند، مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است.»

از «نفس کشیدن» تا «سفر کردن» تا «مهرورزی» به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو «تنفس صحیح» است.

آیا باید در جوانی یا میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!

به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ «نگاه» نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی می‌کند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.

هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر می‌رویم و وقتی به خانه برمی‌گردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع «ندیده‌ایم». همه چیز از جلو چشم ما گذشته است؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.

جان راسکین، آموزگار بزرگ نگاه، در قرن نوزدهم می‌گفت: «اگر دست من بود، درس طراحی را در همۀ مدارس جهان اجباری می‌کردم تا بچه‌ها قبل از اینکه به نگاه‌های سرسری عادت کنند، درست نگاه کردن به اشیا را بیاموزند.»

می‌گفت: «کسی که به کلاس‌های طراحی می‌رود تا مجبور شود به طبیعت و پیرامون خود، بهتر و دقیق‌تر نگاه کند، هنرمندتر است از کسی که به طبیعت می‌رود تا در طراحی پیشرفت کند.»

اگر در خانه یا مدرسه، یاد گرفته بودیم که چطور نگاه کنیم، چطور بشنویم و چطور بیندیشیم، انسانی دیگر بودیم.
انسانی که نمی‌‌تواند از چشم و گوش و زبان خود درست استفاده کند، پا از غار بدویت بیرون نگذاشته است؛ اگرچه نقاشی‌های غارنشینان نشان می‌دهد که آنان با «نگاه» بیگانه نبودند.

بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یک‌بار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد.

عجایب را در آسمان‌ها می‌جوییم، ولی یک‌بار به شاخۀ درختی که جلو خانۀ ما مظلومانه قد کشیده است، خیره نشده‌ایم.

نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.

✍رضا بابایی

http://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍ «مدیریتِ تنش‌های روزمرۀ خانگی؛ برساخته‌ای که زنان مستقل را زمین‌گیر می‌کند»

🖊️در دنیای امروز زنان، دیگر صرفاً دربند و وابستۀ مالی نیستند که از مناسباتِ نابرابرِ خانواده رنج ببرند؛ اما، ما با پدیدۀ تازه‌ای روبه‌ایم: زنانی که صاحبِ خانه، شغل و آگاهی‌اند، اما همچنان در چرخۀ «تکلیفِ حفظِ انسجام خانواده»اسیر مانده‌اند.
این زنان از یک سو به‌خوبی درمی‌یابند که نظامِ حاکم بر خانواده، مبتنی بر تحقیرِ جنسیتی و خشونتِ نمادین است. از سویی خود را مسئولِ «سرپا نگه‌داشتنِ» همین نظامِ بیمار می‌دانند.
وقتی در این راه درمانده می‌شوند، جمله‌ای بر لب می‌آورند که راویِ تمامِ معمایِ جامعه‌شناسیِ خانواده‌های ایرانی است: «دوست دارم خانواده ام را حفظ کنم، ولی تنهایی نمی‌توانم.»

مفهوم “حفظ کانون خانواده” در فرهنگ پدرسالار به “رسالت زنانه” تبدیل شده که زن را مسئول مدیریت بحران‌های عاطفی خانواده می‌کند. حتی زنان مستقل امروزی، ناخودآگاه تخریب خانواده را با نقص شخصی خود برابر می‌دانند. در حالی که خانواده یک سیستم پویاست و تغییر قواعد آن نیازمند مشارکت همه اعضاست؛ تلاش یک نفر به تنهایی برای تغییر، اغلب منجر به مقاومت سیستم و بازگشت به وضعیت پیشین می‌شود.

این شکستِ زنِ مستقل در اصلاحِ خانواده، ریشه در سه سطحِ به‌هم‌پیوستۀ جامعه‌شناختی دارد. در سطحِ خرد و میانی و کلان. هرگاه زن مرزی تازه تعریف می‌کند، اعضای خانواده با راهبردهایی نظیرِ نادیده‌انگاری، متهم‌سازی به بزرگ‌نمایی یا قربانی‌نماییِ معکوس واکنش نشان می‌دهند، که تلاش‌های او را یکی پس از دیگری خنثی می‌کند. در سطحِ میانی، شبکۀ خویشاوندی همچون ناظری بیرونی بر انسجامِ ظاهری نظارت دارد؛ زنی که قصدِ فاصله‌گذاری دارد، ناگهان خود را در برابر تمامیِ روابطِ خویشاوندی می‌بیند که او را به خودخواهی و گسستن از ریشه متهم می‌کنند، اتهامی چنان سنگین که بسیاری را از ادامۀ مسیر بازمی‌دارد. و در سطحِ کلان، جامعۀ ما در وضعیتی گذار به سر می‌برد: از یک سو به زنان استقلالِ تحصیلی و اقتصادی می‌دهد، اما از سوی دیگر نهادهای اجتماعیِ لازم برای بازتعریفِ نقشِ «زنِ مستقل در خانواده» را فراهم نکرده است این دوگانگی، زن را در فضایی معلق رها می‌کند که نه می‌تواند به نظامِ سنتی برگردد و نه می‌تواند به‌کلی از آن بگسلد.

در چنین وضعیتی، کلیدِ رهایی در بازتعریفِ خودِ مفهوم «حفظ» نهفته است. جامعه‌شناسیِ نوینِ خانواده بر تفکیکِ دو مقولۀ بنیادین پای می‌فشارد: «حفظِ شکلِ خانواده» در برابر «حفظِ امکانِ پیوندِ سالم». در جامعۀ امروز، هم‌نشینیِ اجباری و تحملِ تحقیر دیگر یک ارزش به‌شمار نمی‌رود؛ آنچه اصالت دارد، حفظِ سلامتِ کنشگران برای بازتعریفِ رابطۀ آینده است. از این منظر، زنِ مستقل با «فاصله‌گذاریِ هوشمندانه» - نه از رویِ کینه، که از رویِ عقلانیتِ بقا - در حالِ «حفظِ خانواده» به‌معنایِ واقعیِ آن است؛ او دارد «پلِ بازگشت» را برای روز مبادا نگه می‌دارد، بی‌آنکه خود در ویرانۀ آن دفن شود.

اما راهکارِ عملیِ این معضل در چیست؟ تا پیش از تغییرِ گفتمانِ غالب از «تکلیفِ اخلاقیِ انحصاریِ زنان» به «مسئولیتِ ساختاریِ کلِ نظام»، تنها راهبردِ ممکن برای زنانِ امروز، «مدیریتِ میزانِ تأثیرپذیری» از ساختار است. به این معنا که اولاً بپذیریم«نمی‌توانم نظام را تغییر دهم» یک ضعف نیست، بلکه یک بینشِ دقیقِ سیستم‌نگرانه است؛ ثانیاً تعاملات را به زمان‌ها و مکان‌های مشخص محدود کنیم تا پیوند حفظ شود، اما هزینه‌ی روانی‌اش مدیریت‌پذیر باشد؛ و ثالثاً «خانوادۀ دومِ ذهنی» یعنی شبکه‌ای حمایتی خارج از خانواده‌ی اصلی بسازیم که در آن، کرامتِ زنانه به رسمیت شناخته می‌شود.در پایان، یادمان باشد؛ که گاهی «شکستِ یک فرد» در تغییرِ یک ساختار، خود گواهی بر «قدرتِ قاهرِ آن ساختار» است. پس زنِ ایرانیِ امروز، اگر در تلاشِ خود برای اصلاحِ نظامِ خانوادگی‌اش درمانده می‌شود، مقصر نیست؛ او قربانیِ ناهماهنگیِ میانِ سوژگیِ مدرنِ خود و زیست‌جهانِ سنتیِ جامعه است. قدرتی که او در این میان از خود نشان می‌دهد، نه در تغییر دادنِ دیگران، که در سالم ماندنِ خویشتن است.

او با انتخابِ زیستِ مستقلِ مشروط، درحالی‌که درِ خانه را به رویِ تغییرِ احتمالیِ دیگران باز می‌گذارد، درحقیقت الگویی از «عاملیتِ مقاوم» را برای نسلِ فردا به یادگار می‌گذارد؛ الگویی که فریاد می‌زند: می‌شود خانوادۀ قدیم را دوست داشت، بی‌آنکه خود را در آستانۀ نابودی گذاشت.

✍️ندا هنرجو| شهریور ۱۴۰۵

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

نیازهای اصلی زنان در رابطه



@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

وقتی دویدن، به زندگی بدیل تبدیل می‌شود


جمعه ۲۷ شهریور ۱۴۰۵، مسابقه ۱۰ کیلومتر تهران در بوستان ولایت برگزار شد؛ رویدادی که انتشار تصاویر حضور زنان بدون حجاب اجباری در آن، خیلی زود بحثی فراتر از ورزش ایجاد کرد.

مسابقهٔ ۱۰ کیلومتر تهران قرار بود یک رویداد ورزشی باشد؛ خط شروع، مسیر مسابقه و خط پایان. اما تصاویری که از حضور زنان بدون حجاب اجباری منتشر شد، معنای مسابقه را از چارچوب ورزش بیرون برد.
زن‌ها تریبونی در اختیار نداشتند و بیانیه‌ای هم صادر نکردند؛ آنها فقط دویدند. اما همین دویدن در یک رویداد رسمی، پرسشی بزرگ‌تر را پیش کشید: چرا رفتاری که برای بخشی از جامعه به امری عادی در زندگی روزمره تبدیل شده، هنوز در نظام رسمی به‌عنوان تخلف دیده می‌شود؟

اهمیت این رویداد دقیقاً در همین شکاف است. برگزارکنندگان اعلام کرده بودند مقررات پوشش باید رعایت شود، اما در میدان مسابقه، بخشی از شرکت‌کنندگان انتخاب دیگری کردند.
واکنش مسئولان ورزشی نیز نشان داد که میان مقررات اعلام‌شده و امکان اجرای آن فاصله‌ای وجود دارد. بنابراین، ماجرا صرفاً «بی‌حجابی در یک مسابقه» نیست؛ یک نهاد رسمی با واقعیتی اجتماعی روبه‌رو شده که دیگر به‌آسانی نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

تحولات اجتماعی همیشه از جایی آغاز نمی‌شوند که سیاستمداران انتظارش را دارند. گاهی تغییر از دل رفتارهای معمولی بیرون می‌آید؛ رفتاری که در ابتدا ممکن است صرفاً انتخابی شخصی به نظر برسد، اما وقتی تکرار می‌شود، به یک الگوی اجتماعی تبدیل می‌شود و پیامد سیاسی پیدا می‌کند.
بی‌حجابی نیز در بخش‌هایی از جامعه، از یک «اعتراض موردی» فاصله گرفته و به بخشی از شیوهٔ زندگی روزمره تبدیل شده است.

این تغییر مهم است، چون مقاومت مدنی زمانی وارد مرحلهٔ تازه‌ای می‌شود که رفتار اعتراضی، به جای آنکه فقط در لحظهٔ اعتراض رخ دهد، به رفتار عادی زندگی تبدیل شود.

اینجاست که تمایز آنتونی گیدنز میان «سیاست رهایی» و «سیاست زندگی» برای فهم این پدیده مفید می‌شود.
گیدنز سیاست رهایی را معطوف به رها شدن از نابرابری، سلطه و محدودیت می‌داند؛ در حالی که سیاست زندگی بیشتر به انتخاب دربارهٔ شیوهٔ زیستن، هویت و خودتحقق‌بخشی مربوط است.
به بیان ساده، اولی بیشتر می‌پرسد «چگونه از این محدودیت رها شویم؟» و دومی می‌پرسد «چگونه می‌خواهیم زندگی کنیم؟»

اگر این چارچوب را به ماجرای مسابقه تعمیم دهیم، اهمیت آن فقط در شکستن یک قاعده نیست. زنی که پیش‌تر ممکن بود بدون حجاب اجباری در خیابان رفتاری اعتراضی تلقی شود، اکنون می‌تواند همان انتخاب را در رفتن به دانشگاه، خرید، کافه، ورزش یا شرکت در یک مسابقه انجام دهد؛ یعنی انتخابی که زمانی شکل مقاومت داشت، به تدریج می‌تواند شکل زندگی بگیرد.

این تغییر، رابطهٔ جامعه و حکومت را نیز دگرگون می‌کند. حکومت برای اجرای یک قاعده فقط به قانون نیاز ندارد؛ به سازوکار اجرایی، نهادهای همکار و پذیرش اجتماعی نیز نیازمند است.
وقتی یک رفتار در مقیاس گسترده تکرار شود، هزینهٔ کنترل آن افزایش می‌یابد و نهادهای رسمی با فاصله‌ای روبه‌رو می‌شوند که میان مقررات و زندگی واقعی شکل گرفته است.

بنابراین، اهمیت این مسابقه در تعداد دونده‌ها یا حتی تصاویر پربازدید آن خلاصه نمی‌شود. اهمیتش در تبدیل شدن یک انتخاب شخصی به یک واقعیت اجتماعی است.
جامعه الزاماً با فریاد تغییر نمی‌کند؛ گاهی با تکرار انتخاب‌های کوچک تغییر می‌کند. وقتی این انتخاب‌ها از استثنا به عادت، و از عادت به شیوهٔ زندگی تبدیل شوند، دیگر فقط با «اعتراض» مواجه نیستیم؛ با شکل‌گیری یک زندگی بدیل روبه‌رو هستیم.

آن صبح، زنان ده کیلومتر دویدند. اما آنچه در خیابان دیده شد، فقط حرکت چند صد دونده نبود؛ نشانه‌ای بود از اینکه بخشی از جامعه می‌خواهد دربارهٔ شیوهٔ زندگی خود، خودش تصمیم بگیرد.

وقتی یک انتخاب شخصی به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می‌شود، قدرت تا کجا می‌تواند آن را دوباره به یک تخلف تبدیل کند؟

✍حمید آصفی

@hooreechannel 🌹

‍ 🎯 تحقیقی تازه نشان می‌دهد پدران بیش‌ از پیش برای خانواده وقت می‌گذارند

♦️ وال ‌استریت ژورنال، هریت توری — مطالعه‌ای تازه نشان می‌دهد که پدرانِ تحصیل‌کرده، در مقایسه با دوران پیش از همه‌گیری کرونا، به‌طوری چشمگیر ساعات کاری‌شان را کاهش داده‌اند و زمان بیشتری را با خانواده‌هایشان می‌گذرانند.

♦️بر اساس تحلیل داده‌های فدرال مربوط به نحوۀ استفاده از زمان، که از سوی اندیشکدۀ «مؤسسۀ آمریکایی پسران و مردان» انجام شده است، پدران تحصیل‌کرده‌ای که فرزند خردسال دارند از میزان ساعات کاری‌شان ۶ ساعت در هفته کاسته‌اند و در مقابل بیش از ۴ ساعت در هفته را به کارهای خانه و مراقبت از فرزندانشان اختصاص داده‌اند. این پژوهش داده‌های دو دورۀ سه‌ساله، یعنی دورۀ منتهی به سال ۲۰۱۹ و دورۀ منتهی به سال ۲۰۲۴ که جدیدترین داده‌های موجود است، را با یکدیگر مقایسه کرده است.

♦️این موضوع نشان می‌دهد تغییری چشمگیر نسبت به دو دهۀ منتهی به دوران همه‌گیری کرونا رخ داده است، زیرا در آن دوران حتی با وجود افزایش حضور مادرانِ دارای فرزندان خردسال در بازار کار، میزان زمانی که پدران صرفِ مراقبت از کودکان و کارهای خانه‌داری می‌کردند تغییر محسوسی نداشت.

🔗 هریت توری؛ خبرنگار وال ‌استریت ژورنال

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.

صدای بلند تلویزیون

امروز سرزده به خانه بابا و مامان می‌روم.
اهل این خانه بارها این خانه را ترک کرده‌اند.
یک بار به بهانه ازدواج.
یک بار به بهانه مهاجرت.

یادم نمی‌رود روزی را که پدرم در نصیحتی به من گفت:
«به بچه‌ات آن‌قدر نزدیک نشو که نتوانی جدایی از او را تحمل کنی.»
سال‌هاست این جمله در ذهنم مانده.
انگار پدر برای خودش مانیفستی ساخته تا انتظار نکشد:
زیاد نزدیک نشو،
تا اگر روزی رفتند،
کمتر درد بکشی.

پدر را بغل می‌کنم و درون خودم زمزمه می‌کنم:
«مرد، بی‌خیال...
با ما صمیمی باش.
اگر قرار است یک روز از هم جدا شویم، لااقل تا آن روز از هم دور زندگی نکنیم.»


اما مادر انگار راه دیگری را انتخاب کرده است.
نگاهم که به خانه می‌افتد، می‌فهمم.
به بزرگی خانه.
به تعداد صندلی‌های میز ناهارخوری.
به مبل‌ها.
به ظرف‌های جورواجور داخل دکور.
و به ماشین ظرفشویی بزرگی که انگار برای ظرف‌های دو نفر ساخته نشده است...

پدر برای انتظار نکشیدن، جمله‌ای ساخته.
مادر برای انتظار کشیدن، خانه‌ای چیده.

یادم می‌آید روزهایی را که مادر همه را دور هم جمع می‌کرد.
پایت را که به خانه می‌گذاشتی، یا صدای یک آهنگ شاد می‌آمد یا هیاهوی بچه‌ها.
یکی چیزی می‌گفت.
یکی می‌خندید.
بچه‌ها این طرف و آن طرف می‌دویدند.
و مادر میان همه این شلوغی‌ها، سفره‌اش را می‌چید.
حالا جای بیشتر آن صداها را صدای بلند تلویزیون گرفته است...

من تنها بچه‌ای هستم که هنوز می‌توانم با همسر و فرزندم، سرزده در این خانه را باز کنم.
وقتی می‌آییم، برای چند ساعتی دوباره خانه شلوغ می‌شود.
صدای حرف زدن ما با صدای بازی و خنده فرزندم قاطی می‌شود.
مادر دوباره سراغ همان ظرف‌ها می‌رود.
چند صندلی دوباره پُر می‌شوند.
و صدای تلویزیون میان هیاهوی ما گم می‌شود.


اما ما هم بالاخره باید برویم...

✍سهیل رضایی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

✅ "غربزدگی الزاما بد نیست"

۱- یک غربى معمولا بطرى آبش را از خودش جدا نمی کند. استاد هم با بطرى آب درس می دهد و آب تنها چیزى است که غربی ها به شدت می خورند و ما نه!

۲- هر چقدر ما ایرانی ها شلنگ قلیون به دست داریم، این غربی ها کتاب در دست دارند کتاب جزء لاینفک زندگى این مردم است.

۳- در جواب پرسیدن حال شان به جاى قربان شما و نوکرتم جواب روشن می دهند و شما در جریان حال شان قرار می گیرید مثلا می گویند: خوبم، کمى مریضم، خسته ام، بد نیستم، عالى ام، ....

۴- وقتى لطفى می کنید مثلا از غذای تان به کسى تعارف می کنید به جاى گفتن الهى فدات بشم و دورت بگردم خیلى واضح می گویند: تو مهربانى و ... .
و شما روزى را تصور کنید که به خاطر کارهاى معمولى چند بار به شما گفته شده مهربان هستید، آیا به سمت مهربان تر شدن نمى روید؟!

۵- بین مشاغل مختلف تفاوت جایگاهى نیست. پزشک از اتاقش بیرون می آید و هر مریض را شخصا صدا می کند، استاد، روز اول می گوید من نه پرفسورم، نه sir، نه مسیو، من فقط "مت"(اسم کوچکش) هستم.

۶- مردم ورزش می کنند ... به معناى واقعى کلمه نه آمپول و تزریق هورمون...
نه به شرایط خاصى احتیاج دارند نه باشگاه نه وقت کافى....
با دوچرخه سر کار می روند... بارها کسانى را دیده ام که کالسکه به دست، می دویدند....
دوستى در باشگاه، کارمندان جایى را دیده بود که وقت ناهارشان را به باشگاه مى آیند و ورزش می کنند.

۷- وقتى نگاه تان به کسى می افتاد سریع لبخند می زند و احتمالا روز خوش می گوید، ما چرا انقدر با نگاه همدیگر مشکل داریم و چرا انقدر به هم زل می زنیم؟!

۸- از چه زمانى ما کمتر در مترو و اتوبوس براى مسن ها، صندلى خالى کردیم؟
اینجا اگر براى مسن ها و باردارها و بچه ها صندلى خالى نکنید علنا دیگران به شما تذکر می دهند.

۹- با بچه ها، حیوانات و طبیعت مهربان تر بودن نشان از انسان تر بودن شما دارد.

۱۰- بدون ترحم و تحقیر به ضعیف ترها کمک می کنند.
کسى احساس برتر بودن به شما نمی دهد.

۱۱- در رفتارشان خود را درگیر قید و بندهای حاصل از آداب و تشریفات نمی کنند،
خودشان هستند و فکرشان را صرف ارائه ی ماسک اجتماعی نمی کنند چون از این که خودشان باشند هراسی ندارند.
و...

ما اما از غرب زدگی فقط فرو مایه ترین مدهای گروه های افراطی رو یاد گرفتیم.

چرا این ۱۱ مورد رو یاد نگرفتیم؟!

"گاهی باید خودمان را بتکانیم"


✔هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

شهامت تزریق یک آمپول ساده را به بیماری ندارد چون میداند در صورت خطا باید "پاسخگو" باشد.

✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

حاضر نیست چند آجر را روی هم بچیند ، چون میداند علاوه بر دانش و تجربه باید آجرها درست چیده شوند چون اگر دیوار کج باشد باید "پاسخگو" باشد.


✔️ هر کسی با هر مدرک تحصیلی ،

حتی مرتبط حاضر نیست ، نسبت به تنظیم موتور یک اتومبیل اقدام کند ، چون میداند در صورت عدم توانایی و اشتباه کردن باید "پاسخگو" باشد.

✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

  حتی مرتبط حاضر نیست ، نسبت به بستن یک کلید معمولی برق اقدام کند ، چون میداند در صورت اتصال و خرابی باید "پاسخگو" باشد .


✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

حاضر نیست دو قطعه فلز را به هم جوش دهد چون میداند در صورت عدم توانایی علاوه بر آسیب زدن به چشم خود باید "پاسخگو" باشد .


✔️ هرکسی با هر مدرک تحصیلی ،

حاضر نیست پشت توپ پنالتی بایستد چون میداند در صورت گل نزدن باید "پاسخگو" باشد.
و اما در کشور ما هرکسی با هر مدرک تحصیلی و با هر میزان تجربه و دانش

" حاضر است "

  رییس ، مدیر ، عضو شورا ، نماینده و کارشناس  و بالاتر شود و خدمت کند .

چون میدانند قرار نیست " پاسخگو " باشد و قرار نیست از پستش کناره گیری کند!


https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍

حرفهای یک خانم امریکایی در مورد مدیریت رابطه

«۲۳ سال است که ازدواج کرده‌ام. بیشتر روزها وقتی شوهرم از سر کار به خانه می‌آید، موهایم کاملاً به‌هم‌ریخته است.

معمولاً وقتی به خانه می‌رسد، مستقیم می‌رود دوش می‌گیرد. وقتی بیرون می‌آید، من غذایش را برایش می‌آورم. او پشت میز می‌نشیند و من از او پذیرایی می‌کنم.

من دوست دارم به شوهرم خدمت کنم. این کار را نمی‌کنم چون مجبورم؛ انجامش می‌دهم چون خودم می‌خواهم. مراقبت‌کردن از مردی که برای ایجاد رفاه و رسیدگی به خانواده‌مان جان کنده، حس خوبی به من می‌دهد؛ مردی که این فرصت را برایم فراهم کرده تا فرزندانم را بزرگ کنم و کنارشان باشم.

حالا بچه‌هایم بزرگ شده‌اند و زندگی بسیار راحتی دارم. زیاد پیکل‌بال و گلف بازی می‌کنم و روزهایم معمولاً این‌طور می‌گذرد. در کارهای خانه هم کمک دارم.

شوهرم واقعاً جان کنده تا ما بتوانیم چنین زندگی‌ای داشته باشیم... البته من هم بسیار زحمت کشیده‌ام. اما احساس می‌کنم افراد زیادی می‌خواهند به شما بگویند خدمت‌کردن به شوهرتان شرم‌آور، نشانهٔ ضعف یا تحقیرکننده است.

ولی به نظر من، چیزی را از دست داده‌ایم—یا شاید اصلاً هیچ‌وقت آن را یاد نگرفته‌ایم—و آن قدرت همکاری است.

همکاری، قدردانی را به همراه می‌آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند با فرد دیگری همکاری موفقی داشته باشد، مگر اینکه قدردانی متقابلی میانشان وجود داشته باشد.

و باور کنید شوهرم به شیوه‌ای که یک مرد از یک زن قدردانی می‌کند، قدر مرا می‌داند؛ همان‌طور که من نیز به شیوه‌ای که یک زن از یک مرد قدردانی می‌کند، قدر او را می‌دانم.

اگر بخواهید این مزخرفاتِ “من، من، من، من و من” را باور کنید، هیچ‌وقت نمی‌توانید همراه با شخص دیگری چیزی معنادار خلق کنید.

همکاری به هوش زیادی نیاز دارد؛ به‌خصوص هوش هیجانی. اگر کسی بنشیند و به زنی بگوید چون توانسته سال‌های سال با یک نفر همکاری و زندگی کند، پس زن ضعیفی است، به نظر من آن شخص نادان است.

چون همکاری آسان نیست و برای کسانی که از نظر قلبی، عاطفی یا خودانضباطی ضعیف‌اند ساخته نشده است. همکاری کار آدم‌های ضعیف نیست؛ به من اعتماد کنید.»

"ترجمه ماشین"

@hooreechannel 🌹

.
درخت نخل؛ درخت عجیبی است:
وقتی نخلی را می‌خواهند قطع کنند می‌گویند «بکش»؛ جنوبی‌ها بیشتر می‌دانند که چه می‌گویم.
انگار این درخت چیزی شبیه به آدمیزاد است.
نخل تنها درختی است که اگر سرش را قطع کنی می‌میرد،
بر خلاف همه درخت‌ها که سرشان را که می‌زنی،
بار و برگ‌شان بیش‌تر و تر هم می‌شود.
اما نخل، نه! سرش را که قطع کردی می‌میرد…
مهم نیست ریشه‌اش در خاک سالم باشد، نخل بی‌سر می‌میرد!

این جمله پرنکته را به دکتر مجتهدی، استاد فلسفه دانشگاه تهران نسبت می‌دهند؛
همیشه می‌گفت: فرهنگ مثل درخت نخل است!
مهم نیست ریشه‌ات هزاران سال در خاک تاریخ است،
مهم این است که سرت هم سالم باشد!
یعنی نمود فرهنگی امروز جامعه‌ات هم سالم باشد.
اگر فرهنگ امروز جامعه‌ای بیمار شد، آن فرهنگ می‌میرد، حتی اگر هزاران سال ریشه داشته باشد!


tahlilvarasad
@hooreechannel 🌹

‍ یک تغییر کوچک در رفتار، تأثیر چشمگیری بر مغزتان می‌گذارد

♦️ چطور می‌توانیم شیمی مغزمان را عوض کنیم و هورمون‌هایی در آن آزاد کنیم که هم استرسمان را کم کند و هم قلبمان را سالم نگه دارد؟ کافی است کارهای کوچکِ محبت‌آمیز انجام بدهیم. شاید عجیب یا غیرقابل‌باور به نظر برسد، اما پژوهشگران، روان‌شناسان و بسیاری از متخصصان دیگر همگی بر سرِ آن توافق دارند.

♦️وقتی به دیگران محبت می‌کنیم، حالمان بهتر می‌شود؛ بدنمان سرشار از دوپامین و سروتونین می‌شود و همزمان سطح کورتیزول یا همان هورمون استرس کاهش می‌یابد که برای سلامت قلب بسیار مفید است. هر نوع محبتی به دیگران می‌تواند مفید باشد، اما یک بررسی جامع روی ۲۰۱ مطالعه توسط انجمن روان‌شناسی آمریکا نشان داده که انجامِ کارهای کوچک و بی‌مقدمه بیشترین تأثیر را داشته است.

♦️این کار حتی شما را به رهبر بهتری تبدیل می‌کند. رفتارهای محبت‌آمیز باعث تقویتِ همدلی می‌شود؛ مهارتی که برای هر رهبری ضروری است و بخش مهمی از هوش هیجانی را تشکیل می‌دهد. دیگران هم، با دیدن این رفتار، مغزشان همان هورمون‌ها را ترشح می‌کند و این یعنی به احتمال زیاد همان رفتارها را تکرار خواهند کرد.

♦️مزیت دیگر به وجود آمدنِ احساسی است که به آن «لذت کمک‌کردن» می‌گویند. آخرین باری را که کارِ خوبی برای کسی کردید به خاطر بیاورید، مخصوصاً اگر بی‌مقدمه و بدون برنامۀ قبلی بوده. حدس می‌زنم بعدش حسی خوشایند در شما به وجود آمده باشد. نارینه هارتونیان، روان‌شناس بالینی، می‌گوید «پژوهشگران به این پدیده لذت کمک‌کردن می‌گویند؛ حالتی قابل‌اندازه‌گیری در مغز که با احساسات مثبت، کاهش استرس و حتی تسکین درد همراه است».

♦️به گفتۀ هارتونیان اسکن‌های اف‌ام‌آر‌آی نشان می‌دهند اعمال محبت‌آمیز همان نواحی مغز را فعال می‌کنند که هنگام دریافت پول فعال می‌شوند. به نظر می‌رسد ما ذاتاً برای همین‌ کارها ساخته شده‌ایم. ما به عنوان موجوداتی به‌شدت اجتماعی، در قالب گروه‌ها تکامل یافته‌ایم و وقتی به یکی از اعضای گروه کمک می‌کنیم، در واقع به کل گروه کمک کرده‌ایم و شانس بقای همه را افزایش داده‌ایم.

♦️حالا چطور می‌شود به این حرف‌ها عمل کرد؟ خوشبختانه فرصت برای انجام‌ کارهای خوبِ کوچک و بی‌مقدمه زیاد است. برداشتن یک تکه زباله و انداختن آن در سطل آشغال، یا کمکی کوچک به خیریۀ مورد اعتمادتان. حتی می‌توانید برای همکارتان یک فنجان قهوه ببرید، یا چند دقیقه‌ای با دوستی که روزهای سختی را می‌گذراند تلفنی صحبت کنید.

♦️برخی کارشناسان می‌گویند بهتر است روزانه پنج کار کوچک و بی‌مقدمۀ محبت‌آمیز انجام دهیم. اگر فکر می‌کنید زیاد است، کمترش کنید؛ حتی یکی هم کافی است تا طرز فکرتان عوض شود و در مسیر مهربان‌بودن قرار بگیرید. وقتی از این فرصت‌ها استفاده کنید، هم خودتان سالم‌تر و خوشحال‌تر می‌شوید، و هم افرادی که شما را می‌بینند خوشحال‌تر خواهند شد. و با این کار سهمی کوچک در بهبود جامعه خواهید داشت.

✍میندا زتلین ۴ اوت ۲۰۲۶

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

🗓به مناسبت درگذشت مهرتاج_رخشان_تهرانی: از پیشگامان جنبش زنان در ایران و تأسیس مدارس دخترانه

🟥مهرتاج رخشان تهرانی (۱۲۶۰در تهران - ۲۹ شهریور ۱۳۵۳ در دماوند) با نام تولد بدرالدجی شاعرو از پیشگامان جنبش زنان در ایران و تأسیس مدارس دخترانه بود.

او مؤسس مدرسه دخترانه ام‌المدارس از اولین مدارس دخترانه در ایران و نویسنده نخستین نظام‌نامهٔ مدارس ایران برای وزارت معارف بود.

در شانزده سالگی به همراه خواهرش برای آن‌که پدرشان را وادار کنند تا به تحصیلشان در مدرسه رضایت دهد، در منزل علی‌اصغرخان اتابک که از دشمنان پدرشان بود، بَست نشستند. پس از یک ماه امام‌الحکما تسلیم شد. بدرالدجی در کلاس چهارم مدرسه دخترانه آمریکایی تهران پذیرفته شد. وی سالها بعد به فقه، عربی، تاریخ، انگلیسی، فرانسه مسلط شد.

بدرالدجی، که نام مهرتاج رخشان را برای خود برگزیده بود، پس از فارغ‌التحصیلی به معلمی و مدیریت در مدارس دخترانه ادامه داد. مدتی در اداره «مدرسه شرعیات اصفهان» به صدیقه دولت‌آبادی کمک کرد و «مدرسه ام المدارس» را در اصفهان تأسیس کرد. در مدرسه آمریکایی‌ها که از آن فارغ‌التحصیل شده بود، زبان و ادبیات فارسی را تدریس کرد. سپس مدیر مدارسی در شهرهای انزلی، مشهد، اصفهان، گلپایگان و ملایر شد.

وی در گلپایگان در شرایطی که نبض شهر در اختیار نیروهای کاملاً سنتی و محافظه‌کار بود، در ارتقای فرهنگ مردم نقش بسیار مهمی داشت.

او همچنین به درخواست وزیر معارف نظام‌نامه‌ای برای مدارس ایران تهیه کرد که در صفحهٔ اول نخستین شماره مجله معارف به چاپ رسید. رخشان نهایتاً در ۱۳۱۱ از ادارهٔ فرهنگ بازنشسته شد. یکی از دلایل بازنشستگی او اختلاف در مورد آموزش درس حفظ الصحهبود (بهداشت عمومی) بود که مسئولان آن را درسی بی‌فایده می‌پنداشتند.

رخشان در سال ۱۳۱۱ به دماوند رفت و قصد داشت پرورشگاهی جهت نگاهداری کودکان یتیم و بی‌بضاعت تأسیس کند که موفق نشد.

🔴حقوق روسپیان

رخشان در ۱۳۰۷ در مقاله‌ای در نشریه عالم نسوان پیشنهاد تشکیل خانهٔ امید برای نگهداری و آموزش زنان روسپی را مطرح کرد.

از نظر او جامعه مقصر اصلی در پدیدهٔ روسپی‌گری بود و همو می‌بایست و می‌توانست سرنوشت قربانیان آن را تغییر دهد.

البته طرح او به‌جایی نرسید، اما از اولین نمونه‌های ایرانی توجه به وضعیت روسپیان به عنوان یکی از حاشیه‌ای‌ترین و ستمکش‌ترین بخش‌های جامعه بود. او در سخنرانی خود به این اشاره کرده بود که باید از روسپی‌گری مخفی جلوگیری و روسپی‌گری علنی را در نقاط معلوم محدود کرد.

او معتقد بود که برای دفاع از حقوق تمامی زنان باید ابتدا از حقوق آن بخش که از همه بیشتر به حاشیه رانده شده و حقوق آن‌ها منظماً زیر پا گذاشته می‌شود، دفاع کنیم.
او برای مثال پیشنهاد کرده بود که دولت دوخت لباس سربازان وظیفه را به این زنان بسپارد و دستمزدی را به آنان بپردازد.

🔴کشف حجاب

حضور بدون حجاب مهرتاج رخشان در مراسم فارغ‌التحصیلی خود در مدرسه دخترانه آمریکایی و سخنرانی او به دو زبان انگلیسی و فارسی از نخستین نمونه‌های کشف حجاب در تاریخ معاصر ایران است.

مدرسه ام‌المدارس او نیز تعطیل شد چون محصلانش به‌جای چادر از لباسی شبیه به مانتو و کلاه امروزی استفاده می‌کردند.

⏺️مهرتاج رخشان را می‌توان اولین طراح لباس متحدالشکل برای دانش‌آموزان دختر نامید.

از او حدود هزار بیت شعر به‌جای مانده‌است:

💬

نسوان شده واقف به حقوق مدنی‌شان...
یک ذره تفاوت نبود مرد و زنی‌شان

💬

ای دل غمین برخیز کن بنای آزادی
تا زنی همی جولان در فضای آزادی
جهدها و کوشش‌ها بایدت در این میدان
تا کنی اسیران را آشنای آزادی

مهرتاج رخشان از سال ۱۳۱۱ که انزوای خودخواسته‌اش را به عنوان اعتراض به بی‌عدالتی و بی‌فرهنگی آغاز کرد، تا سال ۱۳۵۳ که در گورستان غربی دماوند غریبانه به خاک سپرده شد، در آرزوی بهبود زندگی مردم و گسترش فرهنگ عمومی بود.

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

.

تلاطم ارزی فقط باعث فقیرتر شدن من نشده، رابطه‌ام رو با اعداد و پول بهم ریخته.
دیگه نمی‌دونم یه میلیون تومن یعنی چقدر؟

و باهاش میشه چیکار کرد!
به نظرم باید بتونم یه درکی از ارزش یک میلیون پیدا کنم تا بعدش بتونم تصمیم بگیرم که کجا و چطور خرجش کنم. فقط موضوع این نیست که دستم بسته شده و یه چیزهایی از سبد زندگیم جهیده بیرون، موضوع اینه که توانایی ارزیابی و تنظیم نیازهام در ارتباط با دخلم رو از دست دادم.


یه فرمول ساده اینه که تو این وضعیت چیزهای غیرضروری رو از زندگی حذف کنم. مثلن خرید کتاب دیگه برای من غیرضروریه. خیلی از مواد غذایی که جنبه‌ی خوشحال کردن برام داشت دیگه غیرضروریه. تا وقتی مجبور نشم خرید پوشاک غیرضروریه.

اما حالا اگه یه روزی خیلی غمگین بودم و دلم می‌خواست خودم رو خوشحال کنم نمی‌دونم چقدر باید برای خودم خرج کنم. چون نسبتم رو با پول از دست دادم. البته شاید هیچوقت نسبتی با پول نداشتم و هیچوقت نمی‌دونستم یه میلیون چقدره اما به هر حال در گذر زمان یه چیزهایی در ذهنم تثبیت شده بود.

نمی‌دونم شاید مسائل مهم‌تری در مملکت هست که آدم باید بهش فکر کنه و درباره‌اش بنویسه.

در نهایت این حرف‌ها مسائل خرد و شخصی هستند. من می‌دونم خیلی‌ها -بدون در نظر گرفتن طبقه‌ی اجتماعی‌شون- خیلی از تفریحات یا امکانات‌شون رو از دست دادند اما مطمئن نیستم همه اینجوری که من تجربه می‌کنم نسبت‌شون رو با مفهوم و ارزش یک میلیون تومن از دست داده باشند.

✍محسن ظهرابی


https://t.me/Hrman1
@hooreechannel 🌹

🔘 زنگ مدرسه کفر است!

✳ مهرماه و «زنگ مدارس» برای همه ما یک خاطره نوستالوژی و ماندگار است. اما شاید کمتر کسی بداند که حدود ۱۴۰ سال پیش، همین زنگِ مدرسه مظهر کفر محسوب و حتی سبب تکفیر مدیر مدرسه و مجوزی برای قتل او بود.

🔻مرحوم «میرزاحسن خان تبریزی» مشهور به «میرزا حسن رشدیه»، فرزند حاج میرزا مهدی ‌تبریزی از مجتهدان بنام تبریزی و زاده محله چرنداب تبریز است که از او به عنوان بنیانگذار فرهنگ و آموزش نوین ایران یاد می‌شود.
وی پس از آموزش الفبا، حساب و هندسه، تاریخ و جغرافیا در بیروت و تدریس در تفلیس و ایروان و بازدید از مدارس جدید استانبول، اولین مدرسه به سبک جدید را در سال ۱۲۶۲ خورشیدی برای کودکان مسلمان قفقاز تاسیس و در سال ۱۲۶۶ نیز نخستین مدرسه نوین را در تبریز بنا نهاد و در این راه، انواع تهمت‌ها، آزارها و مرارت‌ها را بجان خرید.

🔻وی نخستین مدرسه نوین را در در محلهٔ #ششگلان تبریز در مسجد مصباح الملک تاسیس کرد که یکسال بیشتر دوام نیاورد و مکتب دارانی که دکان خود را کساد می‌دیدند رئیس‌السادات یکی از علمای بی‌علم آنروز را مجاب کردند تا رشدیه را تکفیر و فتوای انهدام مدرسه‌اش را صادر کند و بدین ترتیب عوام تحریک شده با چوب و چماق، میرزاحسن و معلمین و دانش‌آموزان مدرسه را مورد هجوم قرار دادند و وی ناچار شد شبانه به مشهد بگریزد.

🔻پس از شش ماه رشدیه دوباره به تبریز بازگشت و دومین مدرسه را در محله «بازار» تأسیس کرد که باز در اثر حمله دشمنان علم و دانایی و به آتش کشیده شدن مدرسه، ناچار شد از این شهر بگریزد.

🔻یکسال بعد سومین مدرسه‌اش را در محله «چرنداب» تبریز تاسیس کرد که این بار هم طلبه‌های علوم دینی مدرسهٔ صادقیه به تحریک مکتب‌داران به دبستان او هجوم برده و آن را غارت کرده و آتش زدند.

🔻اما میرزاحسن از پا ننشست و چهارمین مدرسه خود را در «محلهٔ نو» تبریز، برای کودکان تهیدست بنا نهاد که تعداد شاگردانش به بیش از ۳۰۰ نفر رسید. این بار مکتب‌داران ملا مهدی پدر رشدیه را تحت فشار گذاشتند تا مدرسه تعطیل شود. لاجرم ملا مهدی از پسرش خواست به مشهد برود و او چنین کرد.

🔻رشدیه یکسال بعد به تبریز بازگشت و پنجمین مدرسه را در «محلهٔ بازار» تاسیس کرد که این بار نیز در اثر هجوم اجامر و اوباش، تعدادی از دانش‌آموزان مجروح و یکی از معلمان کشته شد و او ناچار به مشهد گریخت و این بار مدرسه‌ای را در این شهر بنیان نهاد که این مدرسه نیز توسط کهنه‌پرستان مشهد به آتش کشیده شد و او را سخت کتک زدند.

🔻وی دوباره به زادگاه خود بازگشت و این بار ششمین دبستان را در محله «لیلی‌آباد» تبریز بنیان نهاد. سه سال بعد با سلاح کمری مورد سوءقصد قرار گرفته و از ناحیه پا مجروح و مدرسه‌اش هم تعطیل شد.

🔻رشدیه دست بردار نبود و اینبار با فروش املاک خود هفتمین مدرسه را در تبریز دایر و کلاس‌ها را با میز و صندلی و تخته سیاه تجهیز کرده و در فاصله دو کلاس‌، زمانی را برای استراحت و تفریح دانش‌آموزان و معلمین در نظر گرفت که به «زنگ تفریح» مشهور شد.
باتوجه به اینکه صدای زنگ شبیه صدای ناقوس کلیسا بود، این بار مکتب‌داران کهنه‌پرست، «صدای زنگِ مدرسه» را بهانه مخالفت با رشدیه قرار داده و او را به کفرورزی متهم و اعلام کردند که هرکس فرزندش را به این مدارس بفرستد کافر است و از این طریق عوام را علیه او تحریک کردند و او برای به صف کردن دانش آموزان و اعلام تعطیلی کلاس‌ها، ناچار شد به جای استفاده از زنگ، از یکی از دانش‌آموزان بخواهد تا با صدای بلند این بیت را بخواند: «هر آنکه در پی علم و دانایی است // بداند که وقت صف آرایی است».
این مدرسه نیز با نارنجک دست‌ساز مورد حمله قرار گرفت و رشدیه ناچار به قفقاز رفت.

🔻با دعوت میرزاعلی خان امین‌الدوله والی آذربایجان، رشدیه در سال ۱۲۳۶ به تبریز بازگشت و هشتمین مدرسه خود را که از سایر مدارس بزرگتر بود در محله ششکلان این شهر دایر کرد که آنهم با برکناری امین الدوله، به آتش کشیده شد.

🔻وی دوسال بعد از این حادثه در زمان امین‌الدوله، مدارس رشدیه را در تهران تاسیس کرد.
در این شهر هم «فریاد مقدس‌مآب‌ها بلند شد که آخرالزمان نزدیک شده جماعتی بابی و لامذهب می‌خواهند الف و با را تغییر دهند، قرآن را از دست اطفال بگیرند و کتاب به آن‌ها یاد بدهند.»
پس از عزل امین الدوله، در پی اینگونه جوسازی‌ها، این مدارس هم تعطیل شد.

🔻پس از مدتی رشدیه تکفیر و با شایعه‌سازی به بابیگری و ضدیت با امام زمان و اهل بیت متهم شد.
ناگزیر به قم رفت و در آنجا مدرسه رشدیه را تأسیس و به آموزش کودکان فقیر و نابینایان پرداخت و سرانجام در سال ۱۳۲۳ در سن ۹۷ سالگی جان به جان آفرین تسلیم کرد.

🔻او در آخرین لحظات زندگیش وصیت کرد که «مرا در محلی به خاک بسپارید تا هر روز شاگردان مدارس از روی گورم عبور کنند و روحم شاد شود».

✅کانال اطلاع‌رسانی اکبر اعلمی

@hooreechannel 🌹

♦️زنان تحصیل‌کرده چگونه از بازار کار دور می‌شوند؟

هزینه‌های کار خانگی و مسئولیت‌های مراقبتی را زنان با محرومیت از اشتغال می‌پردازند.

سهم زنان کشور در آموزش عالی از دهه ۱۳۸۰ به بیش از ۵۰ درصد رسیده اما نرخ مشارکت اقتصادی آن‌ها همچنان در محدوده 14 تا 17 درصد باقی مانده که با نرخ مشارکت مردان (حدود ۷۰ درصد) فاصله چشمگیری دارد، از میانگین جهانی به‌مراتب پایین‌تر است و در زمره پایین‌ترین نرخ‌ها در منطقه است. این شکاف نتیجه مجموعه‌ای از موانع ساختاری، حقوقی و فرهنگی است که از لحظه ورود زنان به بازار کار تا امکان ارتقای شغلی آنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🔺قوانینی که استقلال شغلی زنان را محدود می‌کنند

ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی به مرد اجازه می‌دهد همسرش را از اشتغال به شغلی که آن را «مخل حیثیت خانوادگی» تشخیص دهد، منع کند؛ حکمی که مانعی جدی بر سر راه کارآفرینی مستقل زنان و دریافت مجوزهای صنفی است. ماده ۱۱۰۵ نیز ریاست خانواده را به مرد واگذار می‌کند.

در حوزه قانون کار نیز ماده ۷۵ مرخصی زایمان را تنها برای یک فرزند قابل پرداخت می‌داند و همین موضوع، بسیاری از کارفرمایان را از استخدام زنان جوان در سن باروری بازمی‌دارد. ماده ۷۶ نیز اشتغال شبانه زنان را تنها در مشاغل خاص و منوط به موافقت همسر ممکن می‌سازد؛ محدودیتی که حضور زنان متأهل در مشاغلی چون پرستاری در شیفت شب یا مهمانداری هواپیما دشوار می‌کند. سن بازنشستگی زودتر زنان (۵۵ سال در برابر ۶۲ سال برای مردان) نیز که در ظاهر امتیازی حمایتی به شمار می‌رود، در عمل به کاهش حقوق بازنشستگی و محدودشدن فرصت‌های ارتقای شغلی زنان منجر می‌شود.

ادامه‌ خبر را در اینجا بخوانید:
https://atiyeonline.ir/post/79793
@hooreechannel 🌹

نماینده دو نسل.  دهه ۶۰ و ۹۰ با دو پوشش متفاوت. اختیاری و اجباری. تربیت شده در یک سیستم آموزشی.  مادری گذر کرده از کوران حوادث و مبارزه با بایدها و نبایدها‌ و دختری در ابتدای راه! نتیجه معلوم است.  تعلیمی که  تربیتش ضد آن را نتیجه می دهد. هرچند هزینه های گزاف صرف آن کنند و بلندگوها و بنرها با صدای بلند در کوی و برزن سعی بر القای آن در ذهنها و روانها داشته باشند.
نتیجه تربیت سکولار و ملی،  نوجوانانی پاکباخته برای دین و وطن و نتیجه تربیت دینی،  نسلی سرخوش و بی هدف. نسلی بی رویا. نسلی بدون آینده ای روشن!

@hooreechannel 🌹

صلح؛ فقط نبودن جنگ نیست
 
▪️صلح را معمولاً با نبودن جنگ تعریف می‌کنیم؛ با خاموش شدن تفنگ‌ها، پایان بمباران‌ها و توقف کشتار. اما صلح چیزی بیش از نبود جنگ است. صلح، امکان زیستن است؛ زیستن در امنیت، کرامت، آزادی و امید.
صلح اتفاقی نیست که پس از پایان جنگ خودبه‌خود پدیدار شود؛ صلح باید ساخته شود و برای ساختن آن باید سرمایه‌گذاری کرد.
 
🔸صلح پیش از آنکه در میدان جنگ شکست بخورد، ممکن است در جامعه‌ای که در آن بی‌عدالتی، تبعیض، تحقیر، فقر، حذف و فقدان گفت‌وگو گسترش یافته است، از میان برود.
به همین دلیل، صلح را باید در نسبت با عدالت، آزادی و حقوق انسان فهمید.
 
▪️جامعه‌ای که در آن بخش‌هایی از مردم احساس کنند دیده نمی‌شوند، صدایشان شنیده نمی‌شود و در تعیین سرنوشت خود نقشی ندارند، حتی اگر در آن جنگی در جریان نباشد، جامعه‌ای برخوردار از صلح پایدار نیست.
صلح پایدار زمانی شکل می‌گیرد که انسان احساس امنیت کند؛ نه فقط امنیت جانی، بلکه امنیت در بیان عقیده، انتخاب سبک زندگی، برخورداری از فرصت‌های برابر، دسترسی به عدالت و امکان مشارکت در سرنوشت خویش.
از این منظر، صلح و آزادی دو مفهوم جدا از یکدیگر نیستند. همان‌گونه که عدالت و صلح از یکدیگر جدا نیستند.
 
🔸جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به این فهم نیاز دارد. صلح تنها در اتاق‌های مذاکره ساخته نمی‌شود؛ بلکه در محله‌ها، مدرسه‌ها و زندگی روزمره انسان‌ها شکل می‌گیرد و کسانی که در سطح جامعه برای گفت‌وگو، همبستگی و کاهش شکاف‌ها تلاش می‌کنند، «معماران روزمره صلح» هستند.
این نگاه برای ما با توجه به شرایط خاصی که در آن بسر می بریم  معنای ویژه‌ای دارد.
ایران امروز جامعه‌ای است که سال‌هاست زیر فشار مجموعه‌ای از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و زیست‌محیطی قرار دارد. در چنین شرایطی، سخن گفتن از صلح نباید صرفاً به معنای پرهیز از جنگ خارجی باشد. صلح برای ایران یعنی کاهش تنش در بیرون و افزایش اعتماد در درون.
 
▪️ایران برای صلح به منطقه‌ای آرام‌تر نیاز دارد؛ اما هم‌زمان به جامعه‌ای نیازمند است که در آن گفت‌وگو جای حذف را بگیرد، قانون جای سلیقه را بنشاند، عدالت جای تبعیض را بگیرد و اعتراض، به جای آنکه صرفاً تهدید تلقی شود، به عنوان یکی از اشکال بیان مطالبات اجتماعی به رسمیت شناخته شود.
صلح از همین‌جا آغاز می‌شود:از پذیرفتن دیگری.
 
🔸از پذیرفتن اینکه جامعه فقط متعلق به یک گروه، یک نسل، یک جنسیت، یک مذهب یا یک گرایش سیاسی نیست.
صلح یعنی بتوانیم با وجود تفاوت‌ها در کنار یکدیگر زندگی کنیم.
 
▪️در این معنا، زنان، جوانان، اقلیت‌ها، مخالفان سیاسی، منتقدان و گروه‌های مختلف اجتماعی نه مانعی برای صلح، بلکه بخشی از سازندگان آن هستند. حذف هر گروه از جامعه، شاید برای مدتی سکوت ایجاد کند، اما سکوت الزاماً صلح نیست.صلح واقعی با اعتماد ساخته می‌شود؛ و اعتماد بدون عدالت و گفت‌وگو شکل نمی‌گیرد.
 
🔸امروز بیش از هر زمان دیگری باید میان «صلح» و «تسلیم» تفاوت گذاشت. صلح به معنای چشم پوشیدن از حق نیست؛ همان‌طور که مقاومت برای عدالت الزاماً به معنای خشونت نیست. می‌توان برای حقوق خود ایستاد و هم‌زمان از خشونت پرهیز کرد. می‌توان مخالف بود، اما دیگری را دشمن ندانست. می‌توان تغییر خواست، اما کرامت انسان را در مسیر تغییر فراموش نکرد.
این شاید مهم‌ترین درس روز جهانی صلح باشد:
 
▪️صلح را نمی‌توان فقط از دولت‌ها و سیاستمداران مطالبه کرد؛ اما نمی‌توان مسئولیت دولت‌ها را نیز به افراد و جامعه واگذار کرد. صلح هم یک مسئولیت فردی است و هم یک مسئولیت سیاسی و حکمرانی.
 
🔸جهان در شرایطی روز صلح را گرامی می‌دارد که بحران اعتماد، جنگ، نفرت و قطبی‌شدن سیاسی در بسیاری از نقاط گسترش یافته است. بنابراین شاید پرسش امروز فقط این نباشد که «چگونه جنگ را متوقف کنیم؟»پرسش عمیق‌تر این است:
 
▪️چگونه جامعه‌ای بسازیم که جنگ در آن کمتر امکان تولد پیدا کند؟
پاسخ، از عدالت می‌گذرد؛ از آزادی؛ از گفت‌وگو؛ از به رسمیت شناختن دیگری؛ از کاهش نابرابری؛ از احترام به کرامت انسان و از پذیرش این واقعیت ساده که هیچ جامعه‌ای با حذف بخشی از مردم خود به صلح پایدار نمی‌رسد.
صلح، مقصد نیست؛ شیوه‌ای برای زیستن است.
 
🔸و شاید در زمانه‌ای که جنگ در بسیاری از نقاط جهان دوباره به زبان مسلط سیاست تبدیل شده است، مهم‌ترین کار ما این باشد که اجازه ندهیم خشونت، تنها زبان قابل تصور برای حل اختلافات شود.
صلح را باید از همین امروز ساخت؛ در خانه، در جامعه، در سیاست و در جهان.
 
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

پول زنانه، اختیار مردانه؛ وقتی پول ابزار خشونت علیه زنان می‌شود

خشونت اقتصادی از انواع پنهان خشونت علیه زنان است که دستگاه قضایی هم به دلیل تفسیر محافظه کارانه آن را به رسمیت نمی شناسد.
حمید از اینکه سارا بیرون از خانه کار می‌کرد، ناراضی بود. این نارضایتی کمی بعد از ازدواج مشخص شد. مدام می‌پرسید که سارا در محل کار با چه کسی معاشرت می‌کند، چه کسی به او پیام می‌دهد. رفته رفته پرسش‌ها عمیق‌تر شد: «اصلا چرا این شغل را داری؟» لحن سوالات هرچه از زندگی مشترکشان می‌گذشت، تندتر می‌شد، سارا دیگر فقط با یک پرسش ساده روبه رو نبود، او با یک جور استفهام انکاری طرف شده بود: «اصلا چرا در خانه نمی‌مانی، چرا آنلاین کار نمی‌کنی؟»سارا در نهایت یکی از همین نسخه‌های از قبل پیچیده شده حمید را اجرایی کرد کارش را که مرتبط مدیریت بازرگانی بود، ترک کرد و در محل کار دیگری با نصف درآمد قبلی مشغول به کار شد. اما باز هم پای سوالات قبلی به خلوتشان باز شد. سارا می‌گوید در تمام مدتی که با حمید شریک زندگی بوده: «نه آن زمانی که کار می‌کردم و نه زمانی که شغلم را عوض کردم و درآمدم کم شد، هیچ پولی به من نمی‌داد، همه درآمد من خرج خانه می‌شد. در این شرایط هم نمی‌خواست من کار کنم.» دعواهای حمید و سارا در نهایت با طلاق به پایان می‌رسد. سارا در تمام روزهای جدایی فکر می‌کرد: «چرا نمی‌‌گذاشت من کار کنم؟»سارا یکی از کسانی است که درگیر شکلی از خشونت بوده که به آن خشونت اقتصادی می‌گویند. فاطمه صالحی، جامعه‌شناس و از نویسندگان کتاب «کیف پول زنانه؛ روایت زنانه از تقاطع جنسیت و اقتصاد» درباره خشونت اقتصادی می‌گوید: «خشونت اقتصادی زمانی است که افراد از نظر توانمندی اقتصادی و اشتغال با مجموعه‌ای از موانع فرهنگی و قانونی روبه‌رو شوند. برای مثال جلوگیری از تحصیل زنان در یک حوزه مشخص می‌تواند در این زمینه مطرح باشد. خرابکاری شغلی نیز می‌تواند در این تعریف قرار گیرد. یعنی اختلالاتی در شغل برای جنسیت خاصی ایجاد شود و هدف مستقیم یا غیرمستقیم آن این باشد که زنان مجبور به خروج از فضای شغلی شوند یا مالکیت یا مدیریت مسئله اقتصادی که در اختیار آنان قرار دارد از دستشان خارج شود. اگر این اقدامات منجر به چنین شرایطی شوند در مجموع می‌توانند تحت عنوان خشونت تعریف شوند.» از نگاه او سلب عامدانه عاملیت اقتصادی که به واسطه جنسیت روی زن‌ها اعمال شود، می‌تواند خشونت اقتصادی باشد.وقتی لیلا در ۱۸ سالگی عاشق بهروز شد و با اون ازدواج کرد خبر نداشت همسرش معتاد و بیکار است. اول تلاش کرد به او برای ترک کمک کند. اما مواد بهروز را رها نمی‌کرد. لیلا در نهایت درآمدی برای خود دست‌وپا کرد: «وقتی که فهمید کار می‌کنم، دیگر خیالش راحت شد و هیچ زحمتی برای کار کردن به خودش نداد، پول‌هایم را هم می‌گرفت و به من نمی‌داد .» لیلا اوایل در خانه دستگیره و دمکنی می‌دوخت، بعدتر پرستار سالمندان شد: «درآمدم زیاد نبود اما همان چندرغاز را هم می‌گرفت و نمی‌گذاشت خرج خودم کنم.» لیلا بعد از چند سال زیر یک سقف بودن با بهروز، زندگی مشترک را رها کرد: «الان که 20 سال از آن ماجراها می‌گذرد، دوستانم می‌گویند، چرا شکایت نکردی، از چه کسی شکایت می‌کردم؟ مگر پول داشت که با شکایت بخواهد به من بدهد؟»ممانعت از اشتغال همچنان وجود داردخشونت اقتصادی و روانی از سوی شریک عاطفی در همه جای دنیا وجود دارد اما کمتر دیده می‌شود. یافته‌های پیمایش جدید اتحادیه اروپا درباره خشونت مبتنی بر جنسیت، نتیجه گرفته که 20 درصد از زنان خشونت اقتصادی از سوی شریک عاطفی خود را تجربه کرده‌اند؛ برای مثال به آنها اجازه کار کردن داده نشده یا کنترلی بر امور مالی خانواده نداشته‌اند. در ایران اما آمار دقیقی از میزان مواجه زنان با خشونت اقتصادی وجود ندارد؛ همچون اشکال دیگر خشونت. صالحی براساس پژوهشی که به تازگی با همراهی جمعی از جامعه‌شناسان انجام داده، نتیجه می‌گیرد که ممانعت از کار همچنان در جامعه ایران قابل رویت است: «ممانعت از تحصیل در گروه‌های مختلف زنان و گروه‌های مختلف اجتماعی زنان در ایران برطرف شده است. یعنی در خانواده‌هایی با مختصات فرهنگی متفاوت دیگر چندان با ممانعت از تحصیل مواجه نیستیم اما ممانعت از اشتغال علی‌رغم فشار اقتصادی موجود همچنان وجود دارد و به شکل‌های مختلف دیده می‌شود.»سارا هنوز نمی‌تواند درک کند که چطور همسر سابقش با وجود شرایط اقتصادی تحریمی و تورمی، نمی‌گذاشت او کار کند. صالحی، پژوهشگر جامعه‌شناسی اقتصادی دلیل این موضوع را قدرت اقتصادی می‌داند: «قدرت اقتصادی به شکل‌های مختلف زمینه‌ای ایجاد می‌کند تا شما در سایر میدان‌های اجتماعی نیز قدرتمند باشید....

@hooreechannel 🌹

بانک زمان

یک دانشجو با نام امیر عباس زینت بخش که برای ادامه تحصیل به سوئیس رفته بود، می نویسد :
در زمان تحصیل، نزدیک دانشگاه یک خانه اجاره کردم، صاحبخانه یک خانم 67 ساله بود که با شغل معلمی، بازنشست شده بود،
طرح های بازنشستگی در سوئیس آنقدر قوی هستند که بازنشستگان هیچ نگرانی برای خورد و خوراک ندارند،
به همین دلیل یک روز از اینکه متوجه شدم او کار پیدا کرده متعجب شدم،
کار او مراقبت از یک پیرمرد 87 ساله بود،
از او پرسیدم آیا برای نیاز به پول این کار را می کند، پاسخش من را متحیر کرد :
من برای پول کار نمی کنم بلکه
"زمان" خودم را در "بانک زمان" سپرده و ذخیره می کنم تا در زمانی که مثل این پیرمرد توان حرکت ندارم، آنرا از بانک بیرون بکشم،
این اولین بار بود که درباره مفهوم "بانک زمان" می شنیدم،
وقتی بیشتر درباره آن تحقیق کردم، متوجه شدم "بانک زمان" یک طرح بازنشستگی برای مراقبت از سالمندان است که توسط وزارت تامین اجتماعی فدرال سوئیس تدوین و توسعه داده شده است،
داوطلبان، زمان مراقبت از سالمندان را در حساب شخصی شان در "سیستم امنیت اجتماعی" پس انداز کرده تا وقتی که خود نیز پیر و ناتوان شدند یا هر وقت که نیاز به مراقبت داشته باشند، از آن برداشت کنند، طبق قرارداد، یک سال بعد از انقضای خدمات متقاضی (سپرده گذاری زمان)، بانک زمان میزان ساعات خدمات را محاسبه کرده و به او یک "کارت بانک زمان" می دهد تاوقتی او هم نیاز به کمک یک نفر دیگر دارد، بتواند با استفاده از آن کارت،  "زمان و بهره"  آنرا برداشت کند، بعد از تایید، بانکِ زمان داوطلبانی را برای مراقبت از او در بیمارستان و یا منزل تعیین می کند،
در ضمن، متقاضیان سپرده گذاری "زمان" باید سالم و تندرست، دارای مهارت های ارتباطی خوب و پر از عشق و علاقه به همنوعان باشند،
صاحبخانه ام هفته ای دو بار برای مراقبت از پیرمرد سرکار می رفت و هر بار هم دو ساعت وقت برای خرید، تمیز کردن اتاق، آفتاب گرفتن پیرمرد و گپ زدن با او سرمایه گذاری می کرد،
اتفاقا یک روز دانشگاه بودم که تماس گرفت و گفت در حالی که شیشه اتاق منزل خودش را تمیز می کرده از چهارپایه افتاده،
من فورا مرخصی گرفتم و او را به بیمارستان رساندم، مچ پای او شکسته بود و برای مدتی نیاز داشت روی تخت بماند، داشتم کارهای تقاضا برای مرخصی جهت مراقبت خانگی را انجام می دادم که به من گفت جای نگرانی نیست، چرا که برای برداشت از بانک زمان درخواست داده است،
ظرف کمتر از دو ساعت، بانک زمان یک داوطلب فرستاد که به مدت یک ماه هر روز با گپ زدن و پختن غذاهای لذیذ از او مراقبت می کرد،
او به محض بهبودی، دوباره مشغول کارِ مراقبت از دیگران شد و گفت که
می خواهد برای روزهای پیری زمان سپرده گذاری کند،
نه تنها هزینه های بیمه و مراقبت در دوران سالمندی را کاهش می دهد بلکه موجب تقویت اتحاد و همبستگی میان نسل ها شده که در سایر طرح های پولی موجود نظیر خانه سالمندان و پرستار خانگی کمتر دیده می شود،

ایده "بانک زمان" یا "بانک مراقبت از سالمندان" اولین بار در سال 2012 و در شهر اس تی گلن سوئیس که جوانترین جمعیت را دارد، مطرح و پیاده شد و طبق گزارشِ دولت که قصد دارد "فرهنگ زیبای روستایی مراقبت از یکدیگر" را به شهرهای مدرن بیاورد، بیش از نیمی از جوانان از این طرح استقبال کرده اند،
استقبال جوانان از چنین طرحی و همجواری، همزبانی و همدلی با سالمندان، یعنی :
ترکیب خامی و پختگی،
کسب تجربه فراوان برای جوانان،
زنده ماندن اخلاق و احترام به اصل و ریشه در جامعه و
همچنین روشن شدن چراغ امید در دل سالمندان،
   
 @hooreechannel 🌹

دود "آرمان‌ها" در چشم زندگی

➕آدمی برای معنادار کردن زندگی و برای شکوفاتر شدن خویش، دست به انتخاب آرمان می‌زند؛ آرمانی که به زندگی‌اش جهت ببخشد و هستی‌اش را از شر بطالت برهاند؛ آرمانی که در سرمای زندگی، جانش را گرم کند و در شرایط سخت و بن‌بست‌های دردناک، نور امید را در قلب او زنده نگه دارد. زندگیِ بدون آرمان، گویی پوچ و تهی از معناست. چیزی که به زیستن‌اش نمی‌ارزد. آرمان‌ها و ارزش‌های متعالی که انسان را از هم‌طرازی با سایر موجودات بالا بکشد و برتر بنشاند.

➕اما پس از این که آرمانی را برمی‌گزیند و آماده می‌شود تا برای آن بزیید و حتی جانش را در راه او قربانی‌ کند، احساس می‌کند آرمان‌ها، چیزی دست نایافتنی و هدفی خیالی هستند. هر چه می‌دود، به آرمان‌هایش نمی‌رسد. چونان اسب تیزپایی که به‌سرعت می‌گریزد و به دامش نمی‌افتد. پس از چندی خسته از دویدن‌های بی‌ثمر، درمی‌یابد که نه‌تنها به آرمان‌هایش نرسیده  که خودش اسیر و زندانی آرمانش شده است. نه او می‌تواند دست از آرمان‌هایش بشوید، چرا که زندگی بدون آرمان، پوچ است و تهی؛ و نه آرمان، دست از سرش برمی‌دارد؛ گویی در میانه‌ی رنجِ داشتنِ آرمان و پوچیِ نداشتنِ آرمان، بالا و پایین می‌شود؛ در می‌یابد آرمان، تله‌ای برای به‌دام انداختن او و قفسی برای زندانی کردن اوست.

➕ آرمان‌ها چنان می‌شوند که بر دوش نحیف انسان‌های شکسته‌شده در پیچ و خم زندگی و  از نفس افتاده در فرازونشیب تند و نفس‌گیر، چونان باری سنگین رنجش می‌دهند؛ و او باید درد و رنجی برای کشیدن باری چنین فوق طاقت تحمل کند. در این وضعیت، در راه مانده‌ای را می‌ماند که در شهر غریب، و غربتی غمگین، روزش را به شب می‌رساند. انسانی بی‌پناه، زیر آوار آرمان‌هایی دور دست، با چشم‌های گود افتاده به آرمان‌هایش می‌نگرد. به آن‌چه تا پیش از این حتی حاضر بود جا‌نش را فدای او بکند؛ اما امروزه خودش را در چنبره‌ی همان آرمان‌ها اسیر، و زندگی‌اش را لگدمال همان آرمان‌ها می‌بیند. پریشان می‌شود و با خود می‌اندیشد قرار بود آرمان‌ها به او کمک کند تا زندگی را از گرداب زمانه‌ی تکرار شونده نجات دهد، قرار بود آرمان‌ها دستانش را بگیرد و از زمین بلند کند، اما امروز، خودِ آرمان‌ها ثقل سنگینی شده است بر گردن زندگی و نه‌تنها از زمین بیچارگی‌اش نجاتش نداده‌، که او را بر زمین زده‌است؛ که او را پشت میله‌های قفسی آهنین، زندانی کرده‌است.

➕قرار بود آرمان‌ها چشمان او را به جهان باز کنند، در خدمت او باشند و ارتقایش بخشند، مسیر رشد و تعالی را به او نشان دهند، اما می‌بیند آن‌چه عملا رخ داده‌است این است که دود آرمان در چشم زندگی‌اش، چنان بالا گرفته است که احساس می‌کند دارد بینایی‌اش را از دست می‌دهد؛ جایی را نمی‌بیند و امکان برپایی یک زندگی دلخواه وخوب را از دست داده‌است. آرمان‌ها، عزیزند، اما به‌شرط آن‌که در خدمت انسان باشند؛ خواستنی‌اند، به‌شرط آن‌که جهان را شکوفاتر و جان انسان را شادی‌بخش باشند. آدمی چه کند که همین آرمان‌های عزیز، به جایی می‌رسند که وبال گردنش می‌شوند، بر زمینش می‌زنند و آسمان زندگی‌اش را تیره و تباه می‌سازند.

➕ آن‌چه اربابان قدرت در ایران متوجه نیستند این است که در وضعیتی که میان آرمان‌ها و ارزش‌ها با زندگی روزمره تضاد و نزاعی در گیرد، این آرمان‌ها هستند که درنهایت، شکست خورده و از دست می‌روند؛ زیرا آرمانی که جان آدمی را فرسوده و رنجی دائمی برای او فراهم کند، لاجرم دود می‌شود و به‌ هوا می‌رود. و آن‌چه نمی‌دانند این است که آدمی، شکننده است و نمی‌توانند تکلیف فوق طاقت بر او بار کنند.

➕جدال و کشمکش میان ارزش‌های متعالی با زندگی، جان‌ها را فرسوده و در انتها زندگی را از ارزش تهی می‌کند. در نتیجه، موقعیتی تراژیک مهیا می‌گردد که آدمی مجبور می‌شود میان آرمان و یا زندگی، یکی را برگزیند. با این که می‌داند زندگی بی‌آرمان، به پوچی می‌گراید.

➕ برخی معتقدند جوان امروز بی‌آرمان شده‌است. در باب این داوری، البته باید تردید کرد؛ اما اگر چنین باشد، آن را باید در تضاد و ستیز میان آرمان و زندگی جستجو کرد؛ تقابلی که نتیجه‌ و پیامد نظام‌ ایدئولوژیک است.

✍️ علی زمانیان

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

🔻قربانیان اسیدپاشی از جراحی‌های مکرر، ازدست‌دادن شغل و خانه‌نشینی و نگاه‌هایی می‌گویند که حادثه را هر روز به یادشان می‌آورد

🔺زخم‌های ناتمام

🔹«یک‌بار در مترو، بچه‌ای کوچک به من لگد زد و بعد به مادرش گفت چرا این شکلی شده؟ مادرش جواب داد چون کار بدی کرده، خدا این‌طوری‌اش کرده. بعد بچه شروع کرد به لگدزدن و گفت تو کار بدی کردی». این بخشی از روایت زنی است که اسید ظاهرش را تغییر داده است.

🔹فعالان حوزه حمایت از قربانیان اسید تأکید دارند جامعه تصور می‌کند علت اسیدپاشی به مسائل ناموسی برمی‌گردد، اما دلایل اسیدپاشی بسیار متنوع‌تر از این است. با این حال، در روایت بیشتر قربانیان، آنها از برچسب‌زنی‌های مکرر جامعه می‌گویند؛ از اینکه سؤال همیشگی از آنها این است: «چه کار کردی که این بلا سرت آمد؟». این در حالی است که در بسیاری از این پرونده‌ها، اسیدپاشی به دلایلی مانند خشم و جنون آنی، حسادت یا ناتوانی در حل اختلافات اتفاق افتاده است.

🔹این گزارش زندگی‌آدم‌هایی را روایت می‌کند که در چند لحظه دگرگون شده؛ زنان و مردانی که پس از اسیدپاشی، با طردشدن از سوی جامعه، از دست دادن شغل و خانه‌نشینی مواجه شده‌اند و در مواردی، عاملان این اتفاق هم مجازاتی متناسب با آسیبی که به زندگی آنها وارد کرده‌اند، تجربه نکرده‌اند. در همین وضعیت است که با یک جست‌وجوی ساده در رسانه‌ها، مشخص می‌شد فقط در یک ماه اخیر، سه مورد اسیدپاشی خبرساز شده است.

🔹۱۵ سال از آن روز می‌گذرد که جنونی لحظه‌ای، زندگی خانواده را زیرورو کرد. خواهر همسر با بیماری روان‌پزشکی «جنون» برای شرکت در یک مراسم خانوادگی، از بیمارستان مرخص شد و در همان چند روز، یک روز صبح اسید را به سمت «م.ع» و دختر ۱۴ساله‌اش پاشید. در اثر این اتفاق، بخش قابل توجهی از پوست صورت، دست و بدن آنها از بین رفت. این مادر میانسال از رنج پدرش می‌گوید که بعد از این ماجرا تاب نیاورد و جان باخت: «وقتی از بیمارستان مرخص شدم، به چشم دیدم که خواهرانم پیر شدند. پسرم کلاس اول ابتدایی بود و لابه‌لای موهایش موی سفید پیدا می‌کردم. تا این اندازه همه تحت تأثیر قرار گرفته بودند.

🔹قرار بود معلم آموزش و پرورش شود، اما وقتی صورتش با اسید آسیب دید، شغل مورد علاقه‌اش را هم از دست داد و اجازه معلمی به او ندادند. «م. ر» مرد جوانی است که همسر سابقش یک روز با برنامه قبلی در خیابان به صورتش اسید پاشید و باعث از بین رفتن پوست کل صورت و نابینایی کامل او شد. حالا ۱۶ سال از آن روز می‌گذرد و «م. ر» درباره روزهای بعد از این تغییر در زندگی‌اش، می‌گوید چه شرایط سختی داشته که بعد از چند مدرک دانشگاهی، «بابا آب داد» را با خط بریل یاد بگیرد: قرار بود من رضایت دهم و خانواده متهم هم هزینه درمان چشمم را پرداخت کنند، ولی هیچ هزینه‌ای پرداخت نکردند و برای همین بینایی چشمم کامل از بین رفت. حتی خواهرم خواستگاری داشت که وقتی متوجه شدند صورت من با اسید سوخته، مراسم را به هم زدند.

🔹صورت جوانش با اسید شکل دیگری پیدا کرده است. دیگر خبری از چشمان درشت و ابروهای مشکی‌اش نیست. تنها بینایی یک چشم، آن‌هم بسیار محدود، باقی مانده است. از بین حرف‌های این مادر ۳۲‌ساله، مشخص است که در این سه سال بعد از حادثه هر زمان جلوی آینه می‌رود، روز اسیدپاشی و آن غروب برایش تداعی می‌شود. پسر همسایه قصد دوستی با دختر نوجوان این مادر را داشت که به درگیری بین دو خانواده رسید. یک روز پسر همسایه سوار بر موتور، اسید را به صورت این زن پاشید. از آن روز داستان زندگی «م. الف» دگرگون شد. زنی که به گفته خودش خیاط ماهری بود ولی به دلیل بینایی کم مجبور به ترک کار مورد علاقه‌اش شد:  «برای تامین هزینه‌ها دختر و پسرم مدرسه را رها کردند و کار می‌کنند. از وقتی صورتم این‌طور شد، آدم‌های دور و برم کم‌کم کمتر شدند. حتی چند ماه بعد از این اتفاق، همسرم به من خیانت کرد و من دیگر نخواستم در زندگی‌مان باشد».

✍️ نسترن فرخه
💢بیشتر بخوانید👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1129854
@hooreechannel 🌹