.

تلاطم ارزی فقط باعث فقیرتر شدن من نشده، رابطه‌ام رو با اعداد و پول بهم ریخته.
دیگه نمی‌دونم یه میلیون تومن یعنی چقدر؟

و باهاش میشه چیکار کرد!
به نظرم باید بتونم یه درکی از ارزش یک میلیون پیدا کنم تا بعدش بتونم تصمیم بگیرم که کجا و چطور خرجش کنم. فقط موضوع این نیست که دستم بسته شده و یه چیزهایی از سبد زندگیم جهیده بیرون، موضوع اینه که توانایی ارزیابی و تنظیم نیازهام در ارتباط با دخلم رو از دست دادم.


یه فرمول ساده اینه که تو این وضعیت چیزهای غیرضروری رو از زندگی حذف کنم. مثلن خرید کتاب دیگه برای من غیرضروریه. خیلی از مواد غذایی که جنبه‌ی خوشحال کردن برام داشت دیگه غیرضروریه. تا وقتی مجبور نشم خرید پوشاک غیرضروریه.

اما حالا اگه یه روزی خیلی غمگین بودم و دلم می‌خواست خودم رو خوشحال کنم نمی‌دونم چقدر باید برای خودم خرج کنم. چون نسبتم رو با پول از دست دادم. البته شاید هیچوقت نسبتی با پول نداشتم و هیچوقت نمی‌دونستم یه میلیون چقدره اما به هر حال در گذر زمان یه چیزهایی در ذهنم تثبیت شده بود.

نمی‌دونم شاید مسائل مهم‌تری در مملکت هست که آدم باید بهش فکر کنه و درباره‌اش بنویسه.

در نهایت این حرف‌ها مسائل خرد و شخصی هستند. من می‌دونم خیلی‌ها -بدون در نظر گرفتن طبقه‌ی اجتماعی‌شون- خیلی از تفریحات یا امکانات‌شون رو از دست دادند اما مطمئن نیستم همه اینجوری که من تجربه می‌کنم نسبت‌شون رو با مفهوم و ارزش یک میلیون تومن از دست داده باشند.

✍محسن ظهرابی


https://t.me/Hrman1
@hooreechannel 🌹

🔘 زنگ مدرسه کفر است!

✳ مهرماه و «زنگ مدارس» برای همه ما یک خاطره نوستالوژی و ماندگار است. اما شاید کمتر کسی بداند که حدود ۱۴۰ سال پیش، همین زنگِ مدرسه مظهر کفر محسوب و حتی سبب تکفیر مدیر مدرسه و مجوزی برای قتل او بود.

🔻مرحوم «میرزاحسن خان تبریزی» مشهور به «میرزا حسن رشدیه»، فرزند حاج میرزا مهدی ‌تبریزی از مجتهدان بنام تبریزی و زاده محله چرنداب تبریز است که از او به عنوان بنیانگذار فرهنگ و آموزش نوین ایران یاد می‌شود.
وی پس از آموزش الفبا، حساب و هندسه، تاریخ و جغرافیا در بیروت و تدریس در تفلیس و ایروان و بازدید از مدارس جدید استانبول، اولین مدرسه به سبک جدید را در سال ۱۲۶۲ خورشیدی برای کودکان مسلمان قفقاز تاسیس و در سال ۱۲۶۶ نیز نخستین مدرسه نوین را در تبریز بنا نهاد و در این راه، انواع تهمت‌ها، آزارها و مرارت‌ها را بجان خرید.

🔻وی نخستین مدرسه نوین را در در محلهٔ #ششگلان تبریز در مسجد مصباح الملک تاسیس کرد که یکسال بیشتر دوام نیاورد و مکتب دارانی که دکان خود را کساد می‌دیدند رئیس‌السادات یکی از علمای بی‌علم آنروز را مجاب کردند تا رشدیه را تکفیر و فتوای انهدام مدرسه‌اش را صادر کند و بدین ترتیب عوام تحریک شده با چوب و چماق، میرزاحسن و معلمین و دانش‌آموزان مدرسه را مورد هجوم قرار دادند و وی ناچار شد شبانه به مشهد بگریزد.

🔻پس از شش ماه رشدیه دوباره به تبریز بازگشت و دومین مدرسه را در محله «بازار» تأسیس کرد که باز در اثر حمله دشمنان علم و دانایی و به آتش کشیده شدن مدرسه، ناچار شد از این شهر بگریزد.

🔻یکسال بعد سومین مدرسه‌اش را در محله «چرنداب» تبریز تاسیس کرد که این بار هم طلبه‌های علوم دینی مدرسهٔ صادقیه به تحریک مکتب‌داران به دبستان او هجوم برده و آن را غارت کرده و آتش زدند.

🔻اما میرزاحسن از پا ننشست و چهارمین مدرسه خود را در «محلهٔ نو» تبریز، برای کودکان تهیدست بنا نهاد که تعداد شاگردانش به بیش از ۳۰۰ نفر رسید. این بار مکتب‌داران ملا مهدی پدر رشدیه را تحت فشار گذاشتند تا مدرسه تعطیل شود. لاجرم ملا مهدی از پسرش خواست به مشهد برود و او چنین کرد.

🔻رشدیه یکسال بعد به تبریز بازگشت و پنجمین مدرسه را در «محلهٔ بازار» تاسیس کرد که این بار نیز در اثر هجوم اجامر و اوباش، تعدادی از دانش‌آموزان مجروح و یکی از معلمان کشته شد و او ناچار به مشهد گریخت و این بار مدرسه‌ای را در این شهر بنیان نهاد که این مدرسه نیز توسط کهنه‌پرستان مشهد به آتش کشیده شد و او را سخت کتک زدند.

🔻وی دوباره به زادگاه خود بازگشت و این بار ششمین دبستان را در محله «لیلی‌آباد» تبریز بنیان نهاد. سه سال بعد با سلاح کمری مورد سوءقصد قرار گرفته و از ناحیه پا مجروح و مدرسه‌اش هم تعطیل شد.

🔻رشدیه دست بردار نبود و اینبار با فروش املاک خود هفتمین مدرسه را در تبریز دایر و کلاس‌ها را با میز و صندلی و تخته سیاه تجهیز کرده و در فاصله دو کلاس‌، زمانی را برای استراحت و تفریح دانش‌آموزان و معلمین در نظر گرفت که به «زنگ تفریح» مشهور شد.
باتوجه به اینکه صدای زنگ شبیه صدای ناقوس کلیسا بود، این بار مکتب‌داران کهنه‌پرست، «صدای زنگِ مدرسه» را بهانه مخالفت با رشدیه قرار داده و او را به کفرورزی متهم و اعلام کردند که هرکس فرزندش را به این مدارس بفرستد کافر است و از این طریق عوام را علیه او تحریک کردند و او برای به صف کردن دانش آموزان و اعلام تعطیلی کلاس‌ها، ناچار شد به جای استفاده از زنگ، از یکی از دانش‌آموزان بخواهد تا با صدای بلند این بیت را بخواند: «هر آنکه در پی علم و دانایی است // بداند که وقت صف آرایی است».
این مدرسه نیز با نارنجک دست‌ساز مورد حمله قرار گرفت و رشدیه ناچار به قفقاز رفت.

🔻با دعوت میرزاعلی خان امین‌الدوله والی آذربایجان، رشدیه در سال ۱۲۳۶ به تبریز بازگشت و هشتمین مدرسه خود را که از سایر مدارس بزرگتر بود در محله ششکلان این شهر دایر کرد که آنهم با برکناری امین الدوله، به آتش کشیده شد.

🔻وی دوسال بعد از این حادثه در زمان امین‌الدوله، مدارس رشدیه را در تهران تاسیس کرد.
در این شهر هم «فریاد مقدس‌مآب‌ها بلند شد که آخرالزمان نزدیک شده جماعتی بابی و لامذهب می‌خواهند الف و با را تغییر دهند، قرآن را از دست اطفال بگیرند و کتاب به آن‌ها یاد بدهند.»
پس از عزل امین الدوله، در پی اینگونه جوسازی‌ها، این مدارس هم تعطیل شد.

🔻پس از مدتی رشدیه تکفیر و با شایعه‌سازی به بابیگری و ضدیت با امام زمان و اهل بیت متهم شد.
ناگزیر به قم رفت و در آنجا مدرسه رشدیه را تأسیس و به آموزش کودکان فقیر و نابینایان پرداخت و سرانجام در سال ۱۳۲۳ در سن ۹۷ سالگی جان به جان آفرین تسلیم کرد.

🔻او در آخرین لحظات زندگیش وصیت کرد که «مرا در محلی به خاک بسپارید تا هر روز شاگردان مدارس از روی گورم عبور کنند و روحم شاد شود».

✅کانال اطلاع‌رسانی اکبر اعلمی

@hooreechannel 🌹

♦️زنان تحصیل‌کرده چگونه از بازار کار دور می‌شوند؟

هزینه‌های کار خانگی و مسئولیت‌های مراقبتی را زنان با محرومیت از اشتغال می‌پردازند.

سهم زنان کشور در آموزش عالی از دهه ۱۳۸۰ به بیش از ۵۰ درصد رسیده اما نرخ مشارکت اقتصادی آن‌ها همچنان در محدوده 14 تا 17 درصد باقی مانده که با نرخ مشارکت مردان (حدود ۷۰ درصد) فاصله چشمگیری دارد، از میانگین جهانی به‌مراتب پایین‌تر است و در زمره پایین‌ترین نرخ‌ها در منطقه است. این شکاف نتیجه مجموعه‌ای از موانع ساختاری، حقوقی و فرهنگی است که از لحظه ورود زنان به بازار کار تا امکان ارتقای شغلی آنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🔺قوانینی که استقلال شغلی زنان را محدود می‌کنند

ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی به مرد اجازه می‌دهد همسرش را از اشتغال به شغلی که آن را «مخل حیثیت خانوادگی» تشخیص دهد، منع کند؛ حکمی که مانعی جدی بر سر راه کارآفرینی مستقل زنان و دریافت مجوزهای صنفی است. ماده ۱۱۰۵ نیز ریاست خانواده را به مرد واگذار می‌کند.

در حوزه قانون کار نیز ماده ۷۵ مرخصی زایمان را تنها برای یک فرزند قابل پرداخت می‌داند و همین موضوع، بسیاری از کارفرمایان را از استخدام زنان جوان در سن باروری بازمی‌دارد. ماده ۷۶ نیز اشتغال شبانه زنان را تنها در مشاغل خاص و منوط به موافقت همسر ممکن می‌سازد؛ محدودیتی که حضور زنان متأهل در مشاغلی چون پرستاری در شیفت شب یا مهمانداری هواپیما دشوار می‌کند. سن بازنشستگی زودتر زنان (۵۵ سال در برابر ۶۲ سال برای مردان) نیز که در ظاهر امتیازی حمایتی به شمار می‌رود، در عمل به کاهش حقوق بازنشستگی و محدودشدن فرصت‌های ارتقای شغلی زنان منجر می‌شود.

ادامه‌ خبر را در اینجا بخوانید:
https://atiyeonline.ir/post/79793
@hooreechannel 🌹

نماینده دو نسل.  دهه ۶۰ و ۹۰ با دو پوشش متفاوت. اختیاری و اجباری. تربیت شده در یک سیستم آموزشی.  مادری گذر کرده از کوران حوادث و مبارزه با بایدها و نبایدها‌ و دختری در ابتدای راه! نتیجه معلوم است.  تعلیمی که  تربیتش ضد آن را نتیجه می دهد. هرچند هزینه های گزاف صرف آن کنند و بلندگوها و بنرها با صدای بلند در کوی و برزن سعی بر القای آن در ذهنها و روانها داشته باشند.
نتیجه تربیت سکولار و ملی،  نوجوانانی پاکباخته برای دین و وطن و نتیجه تربیت دینی،  نسلی سرخوش و بی هدف. نسلی بی رویا. نسلی بدون آینده ای روشن!

@hooreechannel 🌹

صلح؛ فقط نبودن جنگ نیست
 
▪️صلح را معمولاً با نبودن جنگ تعریف می‌کنیم؛ با خاموش شدن تفنگ‌ها، پایان بمباران‌ها و توقف کشتار. اما صلح چیزی بیش از نبود جنگ است. صلح، امکان زیستن است؛ زیستن در امنیت، کرامت، آزادی و امید.
صلح اتفاقی نیست که پس از پایان جنگ خودبه‌خود پدیدار شود؛ صلح باید ساخته شود و برای ساختن آن باید سرمایه‌گذاری کرد.
 
🔸صلح پیش از آنکه در میدان جنگ شکست بخورد، ممکن است در جامعه‌ای که در آن بی‌عدالتی، تبعیض، تحقیر، فقر، حذف و فقدان گفت‌وگو گسترش یافته است، از میان برود.
به همین دلیل، صلح را باید در نسبت با عدالت، آزادی و حقوق انسان فهمید.
 
▪️جامعه‌ای که در آن بخش‌هایی از مردم احساس کنند دیده نمی‌شوند، صدایشان شنیده نمی‌شود و در تعیین سرنوشت خود نقشی ندارند، حتی اگر در آن جنگی در جریان نباشد، جامعه‌ای برخوردار از صلح پایدار نیست.
صلح پایدار زمانی شکل می‌گیرد که انسان احساس امنیت کند؛ نه فقط امنیت جانی، بلکه امنیت در بیان عقیده، انتخاب سبک زندگی، برخورداری از فرصت‌های برابر، دسترسی به عدالت و امکان مشارکت در سرنوشت خویش.
از این منظر، صلح و آزادی دو مفهوم جدا از یکدیگر نیستند. همان‌گونه که عدالت و صلح از یکدیگر جدا نیستند.
 
🔸جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به این فهم نیاز دارد. صلح تنها در اتاق‌های مذاکره ساخته نمی‌شود؛ بلکه در محله‌ها، مدرسه‌ها و زندگی روزمره انسان‌ها شکل می‌گیرد و کسانی که در سطح جامعه برای گفت‌وگو، همبستگی و کاهش شکاف‌ها تلاش می‌کنند، «معماران روزمره صلح» هستند.
این نگاه برای ما با توجه به شرایط خاصی که در آن بسر می بریم  معنای ویژه‌ای دارد.
ایران امروز جامعه‌ای است که سال‌هاست زیر فشار مجموعه‌ای از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و زیست‌محیطی قرار دارد. در چنین شرایطی، سخن گفتن از صلح نباید صرفاً به معنای پرهیز از جنگ خارجی باشد. صلح برای ایران یعنی کاهش تنش در بیرون و افزایش اعتماد در درون.
 
▪️ایران برای صلح به منطقه‌ای آرام‌تر نیاز دارد؛ اما هم‌زمان به جامعه‌ای نیازمند است که در آن گفت‌وگو جای حذف را بگیرد، قانون جای سلیقه را بنشاند، عدالت جای تبعیض را بگیرد و اعتراض، به جای آنکه صرفاً تهدید تلقی شود، به عنوان یکی از اشکال بیان مطالبات اجتماعی به رسمیت شناخته شود.
صلح از همین‌جا آغاز می‌شود:از پذیرفتن دیگری.
 
🔸از پذیرفتن اینکه جامعه فقط متعلق به یک گروه، یک نسل، یک جنسیت، یک مذهب یا یک گرایش سیاسی نیست.
صلح یعنی بتوانیم با وجود تفاوت‌ها در کنار یکدیگر زندگی کنیم.
 
▪️در این معنا، زنان، جوانان، اقلیت‌ها، مخالفان سیاسی، منتقدان و گروه‌های مختلف اجتماعی نه مانعی برای صلح، بلکه بخشی از سازندگان آن هستند. حذف هر گروه از جامعه، شاید برای مدتی سکوت ایجاد کند، اما سکوت الزاماً صلح نیست.صلح واقعی با اعتماد ساخته می‌شود؛ و اعتماد بدون عدالت و گفت‌وگو شکل نمی‌گیرد.
 
🔸امروز بیش از هر زمان دیگری باید میان «صلح» و «تسلیم» تفاوت گذاشت. صلح به معنای چشم پوشیدن از حق نیست؛ همان‌طور که مقاومت برای عدالت الزاماً به معنای خشونت نیست. می‌توان برای حقوق خود ایستاد و هم‌زمان از خشونت پرهیز کرد. می‌توان مخالف بود، اما دیگری را دشمن ندانست. می‌توان تغییر خواست، اما کرامت انسان را در مسیر تغییر فراموش نکرد.
این شاید مهم‌ترین درس روز جهانی صلح باشد:
 
▪️صلح را نمی‌توان فقط از دولت‌ها و سیاستمداران مطالبه کرد؛ اما نمی‌توان مسئولیت دولت‌ها را نیز به افراد و جامعه واگذار کرد. صلح هم یک مسئولیت فردی است و هم یک مسئولیت سیاسی و حکمرانی.
 
🔸جهان در شرایطی روز صلح را گرامی می‌دارد که بحران اعتماد، جنگ، نفرت و قطبی‌شدن سیاسی در بسیاری از نقاط گسترش یافته است. بنابراین شاید پرسش امروز فقط این نباشد که «چگونه جنگ را متوقف کنیم؟»پرسش عمیق‌تر این است:
 
▪️چگونه جامعه‌ای بسازیم که جنگ در آن کمتر امکان تولد پیدا کند؟
پاسخ، از عدالت می‌گذرد؛ از آزادی؛ از گفت‌وگو؛ از به رسمیت شناختن دیگری؛ از کاهش نابرابری؛ از احترام به کرامت انسان و از پذیرش این واقعیت ساده که هیچ جامعه‌ای با حذف بخشی از مردم خود به صلح پایدار نمی‌رسد.
صلح، مقصد نیست؛ شیوه‌ای برای زیستن است.
 
🔸و شاید در زمانه‌ای که جنگ در بسیاری از نقاط جهان دوباره به زبان مسلط سیاست تبدیل شده است، مهم‌ترین کار ما این باشد که اجازه ندهیم خشونت، تنها زبان قابل تصور برای حل اختلافات شود.
صلح را باید از همین امروز ساخت؛ در خانه، در جامعه، در سیاست و در جهان.
 
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

پول زنانه، اختیار مردانه؛ وقتی پول ابزار خشونت علیه زنان می‌شود

خشونت اقتصادی از انواع پنهان خشونت علیه زنان است که دستگاه قضایی هم به دلیل تفسیر محافظه کارانه آن را به رسمیت نمی شناسد.
حمید از اینکه سارا بیرون از خانه کار می‌کرد، ناراضی بود. این نارضایتی کمی بعد از ازدواج مشخص شد. مدام می‌پرسید که سارا در محل کار با چه کسی معاشرت می‌کند، چه کسی به او پیام می‌دهد. رفته رفته پرسش‌ها عمیق‌تر شد: «اصلا چرا این شغل را داری؟» لحن سوالات هرچه از زندگی مشترکشان می‌گذشت، تندتر می‌شد، سارا دیگر فقط با یک پرسش ساده روبه رو نبود، او با یک جور استفهام انکاری طرف شده بود: «اصلا چرا در خانه نمی‌مانی، چرا آنلاین کار نمی‌کنی؟»سارا در نهایت یکی از همین نسخه‌های از قبل پیچیده شده حمید را اجرایی کرد کارش را که مرتبط مدیریت بازرگانی بود، ترک کرد و در محل کار دیگری با نصف درآمد قبلی مشغول به کار شد. اما باز هم پای سوالات قبلی به خلوتشان باز شد. سارا می‌گوید در تمام مدتی که با حمید شریک زندگی بوده: «نه آن زمانی که کار می‌کردم و نه زمانی که شغلم را عوض کردم و درآمدم کم شد، هیچ پولی به من نمی‌داد، همه درآمد من خرج خانه می‌شد. در این شرایط هم نمی‌خواست من کار کنم.» دعواهای حمید و سارا در نهایت با طلاق به پایان می‌رسد. سارا در تمام روزهای جدایی فکر می‌کرد: «چرا نمی‌‌گذاشت من کار کنم؟»سارا یکی از کسانی است که درگیر شکلی از خشونت بوده که به آن خشونت اقتصادی می‌گویند. فاطمه صالحی، جامعه‌شناس و از نویسندگان کتاب «کیف پول زنانه؛ روایت زنانه از تقاطع جنسیت و اقتصاد» درباره خشونت اقتصادی می‌گوید: «خشونت اقتصادی زمانی است که افراد از نظر توانمندی اقتصادی و اشتغال با مجموعه‌ای از موانع فرهنگی و قانونی روبه‌رو شوند. برای مثال جلوگیری از تحصیل زنان در یک حوزه مشخص می‌تواند در این زمینه مطرح باشد. خرابکاری شغلی نیز می‌تواند در این تعریف قرار گیرد. یعنی اختلالاتی در شغل برای جنسیت خاصی ایجاد شود و هدف مستقیم یا غیرمستقیم آن این باشد که زنان مجبور به خروج از فضای شغلی شوند یا مالکیت یا مدیریت مسئله اقتصادی که در اختیار آنان قرار دارد از دستشان خارج شود. اگر این اقدامات منجر به چنین شرایطی شوند در مجموع می‌توانند تحت عنوان خشونت تعریف شوند.» از نگاه او سلب عامدانه عاملیت اقتصادی که به واسطه جنسیت روی زن‌ها اعمال شود، می‌تواند خشونت اقتصادی باشد.وقتی لیلا در ۱۸ سالگی عاشق بهروز شد و با اون ازدواج کرد خبر نداشت همسرش معتاد و بیکار است. اول تلاش کرد به او برای ترک کمک کند. اما مواد بهروز را رها نمی‌کرد. لیلا در نهایت درآمدی برای خود دست‌وپا کرد: «وقتی که فهمید کار می‌کنم، دیگر خیالش راحت شد و هیچ زحمتی برای کار کردن به خودش نداد، پول‌هایم را هم می‌گرفت و به من نمی‌داد .» لیلا اوایل در خانه دستگیره و دمکنی می‌دوخت، بعدتر پرستار سالمندان شد: «درآمدم زیاد نبود اما همان چندرغاز را هم می‌گرفت و نمی‌گذاشت خرج خودم کنم.» لیلا بعد از چند سال زیر یک سقف بودن با بهروز، زندگی مشترک را رها کرد: «الان که 20 سال از آن ماجراها می‌گذرد، دوستانم می‌گویند، چرا شکایت نکردی، از چه کسی شکایت می‌کردم؟ مگر پول داشت که با شکایت بخواهد به من بدهد؟»ممانعت از اشتغال همچنان وجود داردخشونت اقتصادی و روانی از سوی شریک عاطفی در همه جای دنیا وجود دارد اما کمتر دیده می‌شود. یافته‌های پیمایش جدید اتحادیه اروپا درباره خشونت مبتنی بر جنسیت، نتیجه گرفته که 20 درصد از زنان خشونت اقتصادی از سوی شریک عاطفی خود را تجربه کرده‌اند؛ برای مثال به آنها اجازه کار کردن داده نشده یا کنترلی بر امور مالی خانواده نداشته‌اند. در ایران اما آمار دقیقی از میزان مواجه زنان با خشونت اقتصادی وجود ندارد؛ همچون اشکال دیگر خشونت. صالحی براساس پژوهشی که به تازگی با همراهی جمعی از جامعه‌شناسان انجام داده، نتیجه می‌گیرد که ممانعت از کار همچنان در جامعه ایران قابل رویت است: «ممانعت از تحصیل در گروه‌های مختلف زنان و گروه‌های مختلف اجتماعی زنان در ایران برطرف شده است. یعنی در خانواده‌هایی با مختصات فرهنگی متفاوت دیگر چندان با ممانعت از تحصیل مواجه نیستیم اما ممانعت از اشتغال علی‌رغم فشار اقتصادی موجود همچنان وجود دارد و به شکل‌های مختلف دیده می‌شود.»سارا هنوز نمی‌تواند درک کند که چطور همسر سابقش با وجود شرایط اقتصادی تحریمی و تورمی، نمی‌گذاشت او کار کند. صالحی، پژوهشگر جامعه‌شناسی اقتصادی دلیل این موضوع را قدرت اقتصادی می‌داند: «قدرت اقتصادی به شکل‌های مختلف زمینه‌ای ایجاد می‌کند تا شما در سایر میدان‌های اجتماعی نیز قدرتمند باشید....

@hooreechannel 🌹

بانک زمان

یک دانشجو با نام امیر عباس زینت بخش که برای ادامه تحصیل به سوئیس رفته بود، می نویسد :
در زمان تحصیل، نزدیک دانشگاه یک خانه اجاره کردم، صاحبخانه یک خانم 67 ساله بود که با شغل معلمی، بازنشست شده بود،
طرح های بازنشستگی در سوئیس آنقدر قوی هستند که بازنشستگان هیچ نگرانی برای خورد و خوراک ندارند،
به همین دلیل یک روز از اینکه متوجه شدم او کار پیدا کرده متعجب شدم،
کار او مراقبت از یک پیرمرد 87 ساله بود،
از او پرسیدم آیا برای نیاز به پول این کار را می کند، پاسخش من را متحیر کرد :
من برای پول کار نمی کنم بلکه
"زمان" خودم را در "بانک زمان" سپرده و ذخیره می کنم تا در زمانی که مثل این پیرمرد توان حرکت ندارم، آنرا از بانک بیرون بکشم،
این اولین بار بود که درباره مفهوم "بانک زمان" می شنیدم،
وقتی بیشتر درباره آن تحقیق کردم، متوجه شدم "بانک زمان" یک طرح بازنشستگی برای مراقبت از سالمندان است که توسط وزارت تامین اجتماعی فدرال سوئیس تدوین و توسعه داده شده است،
داوطلبان، زمان مراقبت از سالمندان را در حساب شخصی شان در "سیستم امنیت اجتماعی" پس انداز کرده تا وقتی که خود نیز پیر و ناتوان شدند یا هر وقت که نیاز به مراقبت داشته باشند، از آن برداشت کنند، طبق قرارداد، یک سال بعد از انقضای خدمات متقاضی (سپرده گذاری زمان)، بانک زمان میزان ساعات خدمات را محاسبه کرده و به او یک "کارت بانک زمان" می دهد تاوقتی او هم نیاز به کمک یک نفر دیگر دارد، بتواند با استفاده از آن کارت،  "زمان و بهره"  آنرا برداشت کند، بعد از تایید، بانکِ زمان داوطلبانی را برای مراقبت از او در بیمارستان و یا منزل تعیین می کند،
در ضمن، متقاضیان سپرده گذاری "زمان" باید سالم و تندرست، دارای مهارت های ارتباطی خوب و پر از عشق و علاقه به همنوعان باشند،
صاحبخانه ام هفته ای دو بار برای مراقبت از پیرمرد سرکار می رفت و هر بار هم دو ساعت وقت برای خرید، تمیز کردن اتاق، آفتاب گرفتن پیرمرد و گپ زدن با او سرمایه گذاری می کرد،
اتفاقا یک روز دانشگاه بودم که تماس گرفت و گفت در حالی که شیشه اتاق منزل خودش را تمیز می کرده از چهارپایه افتاده،
من فورا مرخصی گرفتم و او را به بیمارستان رساندم، مچ پای او شکسته بود و برای مدتی نیاز داشت روی تخت بماند، داشتم کارهای تقاضا برای مرخصی جهت مراقبت خانگی را انجام می دادم که به من گفت جای نگرانی نیست، چرا که برای برداشت از بانک زمان درخواست داده است،
ظرف کمتر از دو ساعت، بانک زمان یک داوطلب فرستاد که به مدت یک ماه هر روز با گپ زدن و پختن غذاهای لذیذ از او مراقبت می کرد،
او به محض بهبودی، دوباره مشغول کارِ مراقبت از دیگران شد و گفت که
می خواهد برای روزهای پیری زمان سپرده گذاری کند،
نه تنها هزینه های بیمه و مراقبت در دوران سالمندی را کاهش می دهد بلکه موجب تقویت اتحاد و همبستگی میان نسل ها شده که در سایر طرح های پولی موجود نظیر خانه سالمندان و پرستار خانگی کمتر دیده می شود،

ایده "بانک زمان" یا "بانک مراقبت از سالمندان" اولین بار در سال 2012 و در شهر اس تی گلن سوئیس که جوانترین جمعیت را دارد، مطرح و پیاده شد و طبق گزارشِ دولت که قصد دارد "فرهنگ زیبای روستایی مراقبت از یکدیگر" را به شهرهای مدرن بیاورد، بیش از نیمی از جوانان از این طرح استقبال کرده اند،
استقبال جوانان از چنین طرحی و همجواری، همزبانی و همدلی با سالمندان، یعنی :
ترکیب خامی و پختگی،
کسب تجربه فراوان برای جوانان،
زنده ماندن اخلاق و احترام به اصل و ریشه در جامعه و
همچنین روشن شدن چراغ امید در دل سالمندان،
   
 @hooreechannel 🌹

دود "آرمان‌ها" در چشم زندگی

➕آدمی برای معنادار کردن زندگی و برای شکوفاتر شدن خویش، دست به انتخاب آرمان می‌زند؛ آرمانی که به زندگی‌اش جهت ببخشد و هستی‌اش را از شر بطالت برهاند؛ آرمانی که در سرمای زندگی، جانش را گرم کند و در شرایط سخت و بن‌بست‌های دردناک، نور امید را در قلب او زنده نگه دارد. زندگیِ بدون آرمان، گویی پوچ و تهی از معناست. چیزی که به زیستن‌اش نمی‌ارزد. آرمان‌ها و ارزش‌های متعالی که انسان را از هم‌طرازی با سایر موجودات بالا بکشد و برتر بنشاند.

➕اما پس از این که آرمانی را برمی‌گزیند و آماده می‌شود تا برای آن بزیید و حتی جانش را در راه او قربانی‌ کند، احساس می‌کند آرمان‌ها، چیزی دست نایافتنی و هدفی خیالی هستند. هر چه می‌دود، به آرمان‌هایش نمی‌رسد. چونان اسب تیزپایی که به‌سرعت می‌گریزد و به دامش نمی‌افتد. پس از چندی خسته از دویدن‌های بی‌ثمر، درمی‌یابد که نه‌تنها به آرمان‌هایش نرسیده  که خودش اسیر و زندانی آرمانش شده است. نه او می‌تواند دست از آرمان‌هایش بشوید، چرا که زندگی بدون آرمان، پوچ است و تهی؛ و نه آرمان، دست از سرش برمی‌دارد؛ گویی در میانه‌ی رنجِ داشتنِ آرمان و پوچیِ نداشتنِ آرمان، بالا و پایین می‌شود؛ در می‌یابد آرمان، تله‌ای برای به‌دام انداختن او و قفسی برای زندانی کردن اوست.

➕ آرمان‌ها چنان می‌شوند که بر دوش نحیف انسان‌های شکسته‌شده در پیچ و خم زندگی و  از نفس افتاده در فرازونشیب تند و نفس‌گیر، چونان باری سنگین رنجش می‌دهند؛ و او باید درد و رنجی برای کشیدن باری چنین فوق طاقت تحمل کند. در این وضعیت، در راه مانده‌ای را می‌ماند که در شهر غریب، و غربتی غمگین، روزش را به شب می‌رساند. انسانی بی‌پناه، زیر آوار آرمان‌هایی دور دست، با چشم‌های گود افتاده به آرمان‌هایش می‌نگرد. به آن‌چه تا پیش از این حتی حاضر بود جا‌نش را فدای او بکند؛ اما امروزه خودش را در چنبره‌ی همان آرمان‌ها اسیر، و زندگی‌اش را لگدمال همان آرمان‌ها می‌بیند. پریشان می‌شود و با خود می‌اندیشد قرار بود آرمان‌ها به او کمک کند تا زندگی را از گرداب زمانه‌ی تکرار شونده نجات دهد، قرار بود آرمان‌ها دستانش را بگیرد و از زمین بلند کند، اما امروز، خودِ آرمان‌ها ثقل سنگینی شده است بر گردن زندگی و نه‌تنها از زمین بیچارگی‌اش نجاتش نداده‌، که او را بر زمین زده‌است؛ که او را پشت میله‌های قفسی آهنین، زندانی کرده‌است.

➕قرار بود آرمان‌ها چشمان او را به جهان باز کنند، در خدمت او باشند و ارتقایش بخشند، مسیر رشد و تعالی را به او نشان دهند، اما می‌بیند آن‌چه عملا رخ داده‌است این است که دود آرمان در چشم زندگی‌اش، چنان بالا گرفته است که احساس می‌کند دارد بینایی‌اش را از دست می‌دهد؛ جایی را نمی‌بیند و امکان برپایی یک زندگی دلخواه وخوب را از دست داده‌است. آرمان‌ها، عزیزند، اما به‌شرط آن‌که در خدمت انسان باشند؛ خواستنی‌اند، به‌شرط آن‌که جهان را شکوفاتر و جان انسان را شادی‌بخش باشند. آدمی چه کند که همین آرمان‌های عزیز، به جایی می‌رسند که وبال گردنش می‌شوند، بر زمینش می‌زنند و آسمان زندگی‌اش را تیره و تباه می‌سازند.

➕ آن‌چه اربابان قدرت در ایران متوجه نیستند این است که در وضعیتی که میان آرمان‌ها و ارزش‌ها با زندگی روزمره تضاد و نزاعی در گیرد، این آرمان‌ها هستند که درنهایت، شکست خورده و از دست می‌روند؛ زیرا آرمانی که جان آدمی را فرسوده و رنجی دائمی برای او فراهم کند، لاجرم دود می‌شود و به‌ هوا می‌رود. و آن‌چه نمی‌دانند این است که آدمی، شکننده است و نمی‌توانند تکلیف فوق طاقت بر او بار کنند.

➕جدال و کشمکش میان ارزش‌های متعالی با زندگی، جان‌ها را فرسوده و در انتها زندگی را از ارزش تهی می‌کند. در نتیجه، موقعیتی تراژیک مهیا می‌گردد که آدمی مجبور می‌شود میان آرمان و یا زندگی، یکی را برگزیند. با این که می‌داند زندگی بی‌آرمان، به پوچی می‌گراید.

➕ برخی معتقدند جوان امروز بی‌آرمان شده‌است. در باب این داوری، البته باید تردید کرد؛ اما اگر چنین باشد، آن را باید در تضاد و ستیز میان آرمان و زندگی جستجو کرد؛ تقابلی که نتیجه‌ و پیامد نظام‌ ایدئولوژیک است.

✍️ علی زمانیان

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

🔻قربانیان اسیدپاشی از جراحی‌های مکرر، ازدست‌دادن شغل و خانه‌نشینی و نگاه‌هایی می‌گویند که حادثه را هر روز به یادشان می‌آورد

🔺زخم‌های ناتمام

🔹«یک‌بار در مترو، بچه‌ای کوچک به من لگد زد و بعد به مادرش گفت چرا این شکلی شده؟ مادرش جواب داد چون کار بدی کرده، خدا این‌طوری‌اش کرده. بعد بچه شروع کرد به لگدزدن و گفت تو کار بدی کردی». این بخشی از روایت زنی است که اسید ظاهرش را تغییر داده است.

🔹فعالان حوزه حمایت از قربانیان اسید تأکید دارند جامعه تصور می‌کند علت اسیدپاشی به مسائل ناموسی برمی‌گردد، اما دلایل اسیدپاشی بسیار متنوع‌تر از این است. با این حال، در روایت بیشتر قربانیان، آنها از برچسب‌زنی‌های مکرر جامعه می‌گویند؛ از اینکه سؤال همیشگی از آنها این است: «چه کار کردی که این بلا سرت آمد؟». این در حالی است که در بسیاری از این پرونده‌ها، اسیدپاشی به دلایلی مانند خشم و جنون آنی، حسادت یا ناتوانی در حل اختلافات اتفاق افتاده است.

🔹این گزارش زندگی‌آدم‌هایی را روایت می‌کند که در چند لحظه دگرگون شده؛ زنان و مردانی که پس از اسیدپاشی، با طردشدن از سوی جامعه، از دست دادن شغل و خانه‌نشینی مواجه شده‌اند و در مواردی، عاملان این اتفاق هم مجازاتی متناسب با آسیبی که به زندگی آنها وارد کرده‌اند، تجربه نکرده‌اند. در همین وضعیت است که با یک جست‌وجوی ساده در رسانه‌ها، مشخص می‌شد فقط در یک ماه اخیر، سه مورد اسیدپاشی خبرساز شده است.

🔹۱۵ سال از آن روز می‌گذرد که جنونی لحظه‌ای، زندگی خانواده را زیرورو کرد. خواهر همسر با بیماری روان‌پزشکی «جنون» برای شرکت در یک مراسم خانوادگی، از بیمارستان مرخص شد و در همان چند روز، یک روز صبح اسید را به سمت «م.ع» و دختر ۱۴ساله‌اش پاشید. در اثر این اتفاق، بخش قابل توجهی از پوست صورت، دست و بدن آنها از بین رفت. این مادر میانسال از رنج پدرش می‌گوید که بعد از این ماجرا تاب نیاورد و جان باخت: «وقتی از بیمارستان مرخص شدم، به چشم دیدم که خواهرانم پیر شدند. پسرم کلاس اول ابتدایی بود و لابه‌لای موهایش موی سفید پیدا می‌کردم. تا این اندازه همه تحت تأثیر قرار گرفته بودند.

🔹قرار بود معلم آموزش و پرورش شود، اما وقتی صورتش با اسید آسیب دید، شغل مورد علاقه‌اش را هم از دست داد و اجازه معلمی به او ندادند. «م. ر» مرد جوانی است که همسر سابقش یک روز با برنامه قبلی در خیابان به صورتش اسید پاشید و باعث از بین رفتن پوست کل صورت و نابینایی کامل او شد. حالا ۱۶ سال از آن روز می‌گذرد و «م. ر» درباره روزهای بعد از این تغییر در زندگی‌اش، می‌گوید چه شرایط سختی داشته که بعد از چند مدرک دانشگاهی، «بابا آب داد» را با خط بریل یاد بگیرد: قرار بود من رضایت دهم و خانواده متهم هم هزینه درمان چشمم را پرداخت کنند، ولی هیچ هزینه‌ای پرداخت نکردند و برای همین بینایی چشمم کامل از بین رفت. حتی خواهرم خواستگاری داشت که وقتی متوجه شدند صورت من با اسید سوخته، مراسم را به هم زدند.

🔹صورت جوانش با اسید شکل دیگری پیدا کرده است. دیگر خبری از چشمان درشت و ابروهای مشکی‌اش نیست. تنها بینایی یک چشم، آن‌هم بسیار محدود، باقی مانده است. از بین حرف‌های این مادر ۳۲‌ساله، مشخص است که در این سه سال بعد از حادثه هر زمان جلوی آینه می‌رود، روز اسیدپاشی و آن غروب برایش تداعی می‌شود. پسر همسایه قصد دوستی با دختر نوجوان این مادر را داشت که به درگیری بین دو خانواده رسید. یک روز پسر همسایه سوار بر موتور، اسید را به صورت این زن پاشید. از آن روز داستان زندگی «م. الف» دگرگون شد. زنی که به گفته خودش خیاط ماهری بود ولی به دلیل بینایی کم مجبور به ترک کار مورد علاقه‌اش شد:  «برای تامین هزینه‌ها دختر و پسرم مدرسه را رها کردند و کار می‌کنند. از وقتی صورتم این‌طور شد، آدم‌های دور و برم کم‌کم کمتر شدند. حتی چند ماه بعد از این اتفاق، همسرم به من خیانت کرد و من دیگر نخواستم در زندگی‌مان باشد».

✍️ نسترن فرخه
💢بیشتر بخوانید👇

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1129854
@hooreechannel 🌹

تری فاکس فقط یک دونده نبود؛
او مردی بود که وقتی سرطان یک پایش را گرفت، تصمیم گرفت با تمام وجودش بدود.
در سال ۱۹۸۰، با یک پای مصنوعی، سفر خود را از یک سوی کانادا آغاز کرد تا برای تحقیقات سرطان پول جمع کند.
۱۴۳ روز دوید و بیش از پنج هزار کیلومتر را پشت سر گذاشت؛ تا زمانی که بیماری او را مجبور به توقف کرد.

اما داستان تری همان‌جا تمام نشد.

هر سال، هزاران نفر در رویداد Terry Fox Run شرکت می‌کنند؛ مسابقه‌ای برای دویدن و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای پژوهش‌های سرطان، تا راهی که او آغاز کرد ادامه پیدا کند.

مجسمه‌های تری فاکس فقط یادبود یک انسان نیستند؛
آن‌ها یادآور این حقیقت‌اند که یک نفر، حتی با یک پا، می‌تواند جهانی را به حرکت وادارد.


https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

حسرتِ عمرِ بیشتر را می‌خوریم،
اما با عمرِ باقی‌مانده چه می‌کنیم؟

وقتی می‌گوییم «کاش بیشتر عمر می‌کردم»، خوب است یک سؤال دیگر هم از خودمان بپرسیم: عمرِ بیشتر را برای چه می‌خواهم؟
فرض کنید به شما اطمینان بدهند که سیصد سال عمر خواهید کرد. چه برنامه‌ای می‌ریزید؟ چه چیزهایی یاد می‌گیرید؟ چه کارهایی را آغاز می‌کنید؟

حالا بپرسید: چه بخشی از همان برنامه را با فرصتِ کنونی‌ام می‌توانم انجام بدهم؟
اگر عمرِ بیشتر را برای خواندن، آموختن، سفرکردن یا بودن با عزیزانمان می‌خواهیم، چرا سهمِ ممکنِ این کارها را همین امروز وارد زندگی نکنیم؟

فرصتِ انجام همه‌چیز را نداریم؛ فرصتِ انجام بعضی چیزها هنوز هست
نمی‌توانیم بگوییم اگر سیصد سال عمر داشتم، فلان کار را می‌کردم، اما چون عمرم کوتاه‌تر است، اصلاً سراغش نمی‌روم.

اگر فرصت خواندن صد کتاب را نداریم، می‌توانیم ده کتاب بخوانیم. اگر نمی‌توانیم همهٔ سرزمین‌های دلخواهمان را ببینیم، شاید دیدن یکی از آن‌ها هنوز ممکن باشد. محدودبودن فرصت، ارزشِ آنچه را هنوز شدنی است از بین نمی‌برد.

زندگی را به فرصتِ بیشتر موکول نکنیم
ممکن است بگوییم می‌دانم روزی باید بمیرم، اما چرا پنجاه سال دیگر نه؟ با رسیدن به آن پنجاه سال دیگر هم ممکن است همین درخواست را تکرار کنیم و باز زمان بیشتری بخواهیم.
در این میان، باید مراقب باشیم آرزوی عمرِ طولانی‌تر، ما را از پرداختن به همین زندگی بازندارد.
می‌توانیم محدودیت زمان را بپذیریم و برنامه‌هایمان را متناسب با فرصت و توانمان پیش ببریم.

آن کاری که برای عمرِ بیشتر کنار گذاشته‌ایم چیست؟ از همان، چه مقدار را می‌توانیم امروز آغاز کنیم؟

٭ سخنرانی مصطفی ملکیان دربارهٔ کتاب «راهنمایی فلسفی برای میانسالی»

@hooreechannel 🌹

‍ گاهی بهترین کاری که والدین می‌توانند برای فرزندشان انجام دهند این است که هیچ کاری نکنند

♦️ راسل شاو، آتلانتیک — من سال‌ها در مدارس کار کرده‌ام و در این مدت از نزدیک شاهد تعامل هزاران والد با فرزندان و مربیان بوده‌ام. خیلی وقت‌ها می‌بینم والدین بیش از اندازه مسئولیت به دوش می‌کشند و به جای فرزندانشان عمل می‌کنند، درنتیجه آن‌ها را از اعتمادبه‌نفسی که از دلِ تلاش، تقلا و پشت‌سر‌گذاشتن دشواری‌ها به دست می‌آید محروم می‌کنند و درعین‌حال خودشان را هم فرسوده می‌سازند.

♦️ این مشکل روزبه‌روز دارد جدی‌تر می‌شود، به‌ویژه حالا که بسیاری از والدین نگران‌اند فرزندانشان در آینده از نظر رفاه و موقعیت اقتصادی زندگی‌ای به خوبیِ زندگی آن‌ها نداشته باشند. این نگرانی به شکل‌گیری اسطوره‌ها و کلیشه‌هایی در فرهنگ عامه دربارهٔ سبک‌های فرزندپروریِ مداخله‌گر منجر شده است، از جمله «والد هلیکوپتری» که در لحظهٔ بحران برای نجات فرزندش وارد صحنه می‌شود، و «والد برف‌روب»  که پیشاپیش هر مانعی را از سر راه فرزندش کنار می‌زند.

♦️ وقتی یک جوان به این عادت می‌کند که والدینش به‌جای او وارد عمل شوند، کم‌کم باور می‌کند که خودش از عهدهٔ کارها برنمی‌آید. این باور هم اضطراب را بیشتر می‌کند و هم وابستگی را. اگر کودک هیچ‌وقت فرصت نداشته باشد روی پای خودش بایستد، ممکن است در آینده، وقتی ناچار شود به‌تنهایی با مشکلات روبه‌رو شود، از پا درآید.

♦️من طرفدار رویکردی هستم که آن را «والد فانوس دریایی» می‌نامم: همان‌طور که فانوس دریایی به ملوانان کمک می‌کند مسیر خود را پیدا کنند و به صخره‌ها نخورند، والدین فانوس دریایی نیز برای فرزندانشان مرزهای روشن و حمایت عاطفی فراهم می‌کنند، اما به آن‌ها آزادی می‌دهند خودشان با چالش‌های زندگی روبه‌رو شوند. این والدین به فرزندانشان نشان می‌دهند که به توانایی آن‌ها برای مدیریت موقعیت‌های دشوار اعتماد دارند. اصل اساسی این است که والدین یاد بگیرند چه زمانی کنار بکشند و اجازه دهند فرزندشان خودش راهش را پیدا کند.

✍ نوشتۀ راسل شاو

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.

من مردان زیادی را در بازار می بینم که صبح تا شب سرکارند.یعنی هفت صبح از خانه خارج می شوند،برای ناهار یک غذای ساده می خورند و تا ده شب سرکارند.
یکی از بیرون که به این مردها نگاه میکنه میگه این همه پول را برای چی می خواهید!؟ برای چی این همه کار می کنید؟ برید مسافرت،بگردید تفریح کنید

.
گاهی پای درد و دل این آدمها بوده و نشسته ام.نه لزوما همه این آدمها ولی برخی از آنها با کار شبانه روزی در حال فرار هستند.فرار از جامعه نابسامانی که ثمره اش خانواده های نابسامان است. شما به آمار طلاق نگاه کنید؟ مثلا در سال 1404 در استان البرز 56% از ازدواج ها به طلاق ختم شده است.


من می گویم بار اصلی بسیاری از این طلاق ها بیشتر از آنکه بر دوش زوجین باشد بر دوش پدرها و مادرهاست. مشکلات شدید اقتصادی مانع استقلال مالی جوان ها شده و همین وابستگی مالی به والدین منجر به وابستگی های گسترده تر شده است

.البته دلایل دیگری هم دارد که مفصل است ولی این آمار عجیب و غریب طلاق ثمره یک جامعه بیمار است.


نهایتا آوار این ناکامی ها گاهی بر سر پدر خانواده خراب می شود و او هم مجبور است حواس خودش را پرت کند با کار، کار، کار......

✍مهرداد

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

رنج بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی است

♦️ آرتور بروکس در تازه‌ترین کتاب خود با عنوان «معنای زندگی شما» می‌گوید ما در تلاش برای گریز از ناراحتی و دشواری ناخواسته، بخشی از معنای زندگی خود را نیز از دست داده‌ایم. شاید در نگاه نخست غیرمنطقی به نظر برسد که دشواری‌ها در نهایت بتوانند حس بهتری در ما برانگیزند. اما پژوهش‌ها می‌گویند آنچه اغلب به زندگی ما معنا می‌بخشد، توانایی درک و معنا‌دادن به سختی‌ها و حتی رنج‌هاست.

♦️ بروکس می‌گوید «اگر هیچ اندوهی در زندگی نباشد، شادی نیز معنایی نخواهد داشت، زیرا برای آنکه انسان شادی باشید، باید زندگی را با تمام وجود تجربه کنید». بخشی از دلیل این موضوع آن است که احساسات منفی کارکردهای مهمی دارند. احساساتی مثل شرم، اندوه، خشم، انزجار و ترس بخشی از روند تکاملی‌مان هستند، زیرا این احساسات به بقای ما کمک می‌کنند و باعث می‌شوند عملکرد بهتری در جامعه داشته باشیم. بروکس می‌گوید چهار پیشنهاد برای یافتنِ معنا در دلِ رنج دارد.

♦️ دفترچۀ ثبت شکست‌ها داشته باشید:
هر زمان نگرانی، ناامیدی یا حتی اندوه ناشی از یک فقدان ذهن شما را مشغول کرد، آن را در دفترچه‌ای یادداشت کنید. یک ماه بعد، دوباره بازگردید و بنویسید که از آن تجربه چه آموخته‌اید، یا اکنون برای چه چیزی احساس قدردانی می‌کنید. با ادامۀ این تمرین، به‌تدریج خواهید دید که حتی دشوارترین لحظه‌ها نیز می‌توانند زمینه‌ساز یادگیری و پیشرفت باشند.

♦️ تلاش نکنید درد را، چه جسمی باشد چه روانی، از بین ببرید یا نادیده بگیرید:
به‌جای آنکه درد را حذف یا انکار کنید، آن را بپذیرید و مدیریت کنید. درد را نشانه‌ای بدانید که به شما یادآوری می‌کند برای بهبود حال خود به تمرین، درمان یا مراقبت بیشتری نیاز دارید.

♦️ ذهن خود را دوباره آموزش دهید:
با بهره‌گیری از روش‌های درمان شناختی-رفتاری و تمرین‌های ذهن‌آگاهی، ذهن خود را به گونه‌ای بازآموزی کنید که به‌جای پیوند دادن ناراحتی با درماندگی، آن را با احساس قدردانی و رشد مرتبط سازد.

♦️ به دیگران کمک کنید:
بسیاری اوقات، هنگامی که خودمان با مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، کمک‌کردن به افرادی که با همان مشکل روبه‌رو هستند بهترین راه برای معنا بخشیدن به تجربۀ خودمان است. پژوهش‌های متعدد نشان می‌دهد که کمک‌کردن به دیگران، مثل دردودل کردن و برقراری ارتباط با دیگران، احساس بهتری در افراد ایجاد می‌کند.

✍مگی پنمن، واشنگتن پست

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

۴ درد مشترک مردها که معمولاً فریادش نمی‌زنن…

✔️ مردها هم درد می‌کشند؛
فقط خیلی وقت‌ها یاد گرفته‌اند دردشان را تبدیل به سکوت، عصبانیت یا فاصله گرفتن کنند.

🔻۱. ترس از کافی نبودن
اینکه نکند به اندازه کافی موفق، قوی، جذاب یا تأمین‌کننده نباشند.

🔻۲. نیاز به دیده‌شدن و قدردانی
گاهی پشت «من خودم انجامش می‌دم» یک نیاز ساده پنهان است:
«ببین زحمتی که می‌کشم، برای تو مهمه.»

🔻۳. ترس از شکست و بی‌اعتبار شدن
برای بعضی مردها اعتراف به «نمی‌تونم» از خودِ شکست دردناک‌تر است.

🔻۴. تنهایی عاطفی
ممکن است آدم‌های زیادی اطرافشان باشند، اما کسی نباشد که بتوانند بدون نقش بازی کردن بگویند:«امروز واقعاً خسته‌ام.»

➕و شاید مهم‌ترین نکته این باشد:
هر مردی که سکوت می‌کند، لزوماً بی‌احساس نیست؛ گاهی فقط بلد نیست آسیب‌پذیر بودن را به زبان بیاورد.

▪️اما این هم به این معنا نیست که زن باید ذهن‌خوانی کند؛ رابطه سالم جایی است که هر دو نفر بتوانند نیازها و آسیب‌پذیری‌هایشان را به زبان بیاورند.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.

اگر همیشه آدم‌ها رو می‌بخشی، این چند مورد رو باید بدونی


۱. بخشیدن با اجازه دادن فرق داره

می‌تونی کسی رو ببخشی، ولی دیگه اجازه ندی مثل قبل وارد زندگیت بشه. بخشش یعنی نمی‌خوای بار اون اتفاق رو با خودت بکشی؛ نه اینکه رفتار طرف مقابل رو قابل قبول بدونی.

۲. هر کسی که عذرخواهی می‌کنه، لزوماً تغییر نکرده

«ببخشید» گفتن آسونه. چیزی که ارزش داره، رفتاریه که بعدش می‌بینی. اگه کسی بارها بابت یک رفتار عذرخواهی می‌کنه و دوباره همون کار رو انجام میده، بهتره به رفتارش توجه کنی، نه به قول‌هاش.

۳. فرصت دوم نباید تبدیل به فرصت دهم بشه

همه ممکنه اشتباه کنن و گاهی یک فرصت دوباره واقعاً می‌تونه رابطه‌ای رو نجات بده. اما وقتی یک اشتباه مدام تکرار میشه، دیگه فقط با یک اشتباه ساده طرف نیستی؛ با یک الگوی رفتاری طرفی.

۴. آدم مهربون هم باید خط قرمز داشته باشه

مرز گذاشتن سنگدلی نیست. می‌تونی آدم مهربونی باشی و در عین حال بگی: «این رفتار رو با من تکرار نکن.» اتفاقاً کسی که برای خودش حد و مرز مشخصی داره، بهتر می‌دونه کجا باید ببخشه و کجا باید فاصله بگیره.

۵. احساس گناه همیشه به این معنی نیست که کار اشتباهی کردی

بعضی آدم‌ها وقتی برای اولین بار «نه» میگن، فاصله می‌گیرن یا دیگه فرصت دوباره نمی‌دن، عذاب وجدان می‌گیرن. مخصوصاً اگه سال‌ها عادت کرده باشن دیگران رو مقدم بر خودشون بدونن. این احساس لزوماً نشونه اشتباه بودن تصمیمت نیست.

۶. بخشیدن، الزاماً به معنی آشتی کردن نیست

گاهی بهترین شکل بخشش اینه که کینه رو کنار بذاری، اما رابطه رو هم از همون جایی که تموم شده، ادامه ندی. لازم نیست هر کسی رو که بخشیدی دوباره به همون جایگاه قبلی زندگیت برگردونی.

۷. ببین طرف مقابل با بخشش تو چه کار می‌کنه

آدمی که واقعاً قدر فرصت دوباره رو می‌دونه، مراقب رفتارش میشه. اما کسی که مطمئنه هر کاری بکنه آخرش بخشیده میشه، ممکنه بخشش تو رو نه به چشم محبت، بلکه به چشم نبودن حد و مرز ببینه.

۸. گاهی نبخشیدنِ فوری هم حق توئه

لازم نیست برای اینکه آدم خوبی باشی، فوراً بگی «بخشیدمت». بعضی زخم‌ها زمان می‌خوان. حق داری ناراحت باشی، فکر کنی، فاصله بگیری و بعد تصمیم بگیری که اصلاً می‌خوای این آدم چه جایگاهی در زندگیت داشته باشه.

بخشیدن وقتی قشنگه که آزادت کنه، نه وقتی باعث بشه یک نفر بارها به همون نقطه‌ای که زخمت زده برگرده.

بعضی‌ها رو باید بخشید و دوباره در آغوش گرفت؛ بعضی‌ها رو باید بخشید و برای همیشه از دور دوست داشت؛ و بعضی‌ها رو فقط باید بخشید تا خودت بتونی راحت‌تر ادامه بدی.

Zhuaan
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

  انتقام و اجتناب

رنجش می‌تواند سرانجام به انتقام گرفتن یا اجتناب کردن منتهی شود. همه‌ی ما با انتقام‌گیری آشنایبم، پس اجازه بدهید کمی درباره‌ی اجتناب کردن سخن بگوییم.

انگیزش اجتنابی معمولاً از ترس و نگرانی از پیامدهای منفی ناشی می‌شود. فردی که به انگیزش اجتنابی مبتلاست، تلاش می‌کند خود را از موقعیت‌ها یا رفتارهایی که ممکن است به او آسیب برسانند، دور نگاه دارد.

می‌توان گفت که اجتناب و انتقام دو روی یک سکه هستند. هر دو واکنش‌هایی به آسیب عاطفی‌اند، اما در دو جهت مختلف عمل می‌کنند: افراد انتقام‌جو در مواجهه با رنجش و آسیب عاطفی، حمله می‌کنند و صدمه می‌زنند و افراد اجتنابی به قهر و فاصله گرفتن روی می‌آورند.

اگرچه اجتناب به اندازه انتقام خطرناک و ویرانگر نیست، همچنان می‌تواند برای سلامت روانی و روابط فرد آسیب‌زا باشد؛ زیراکه برخی مشکلات نیازمند مواجهه و حل هستند و اجتناب می‌تواند به تثبیت و تشدید آنها منجر شود. از سوی دیگر، اجتناب و فراموش کردن ممکن است احساسات منفیی مانند کینه و رنجش را در وجود شخص انباشته کنند و به این ترتیب به او آسیب بزنند. بنابراین، اجتناب به عنوان یک راهبرد مقابله‌ای ممکن است در کوتاه‌مدت کمک‌کننده باشد، اما در بلندمدت می‌تواند مشکلات جدیدی ایجاد کند و بر سلامت روانی و کیفیت روابط فرد تأثیر منفی بگذارد.

اجتناب اگر استثنایی باشد و آگاهانه، می‌تواند از شخص در برابر آسیب‌ها مراقبت کند، اما اگر به رویکرد غالب شخص در مناسباتش با دیگران تبدیل شود و همراه با خشم، دلخوری و نشخوار فکری باشد، می‌تواند تأثیرات منفی جدی بر سلامت روانی و جسمانی فرد بر جای بگذارد. به همین دلیل، باید به‌ جای اجتناب، از راهبردهای سالم‌تری مانند مواجهه و حل مسئله، بخشش، استفاده از تکنیک‌های آرام‌سازی، و مشاوره با متخصصین روان‌شناسی استفاده کنیم.

با توجه به مطالب بالا می‌توانیم برای کینه و رنجش دو پایان در نظر بگیریم. در یک مسیر، رنجش و کینه نهایتاً به حس انتقام‌جویی می‌انجامد و در مسیر دیگر به حسِ اجتناب ختم می‌شود. اگرچه عمدتاً بحث بخشش در ارتباط با مسیر نخست مطرح می‌شود، اما روشن است که مسیر دوم هم بسیار خطرناک است. همان گونه که شخصیت‌های انتقام‌گیر به درمان از طریق بخشش نیاز دارند، شخصیت‌های اجتنابی نیز نیازمند کمکند.

برای این که بدانید گرفتار اجتنابید یا انتقام، می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر استفاده کنید. هدف این پرسش‌نامه به دست دادن مقیاسی برای سنجش اجتناب و انتقام در افراد است. این مقیاس را مایکل مک کولوف و همکارانشان طراحی کرده‌اند. برای انجام این آزمون به شخص خاصی فکر کنید که اخیراً صدمه‌ای جدّی به شما زده است. لطفاً هر جمله را با دقت بخوانید و افکار و احساساتِ فعلی خود را درمورد آن فرد مشخّص نمایید. مهم این است که بدانید همین الان چه احساسی درمورد آن شخص دارید. پس از خواندن هر جمله، از یک تا پنج به خودتان نمره بدهید. ارزش هر نمره از این قرار است:
۱) بسیار مخالف، ۲) مخالف، ۳) خنثی، ۴) موافق، ۵) بسیار موافق

۱) آسیبی را که به من زده است، تلافی خواهم کرد.

۲) سعی دارم تا جایی که ممکن است از او فاصله بگیرم.

۳) امیدوارم اتفاق بدی برایش بیفتد.

۴) طوری زندگی می‌کنم که انگار او اصلاً وجود ندارد، یا خیلی از من دور است.

۵) من به او اعتماد ندارم.

۶) امیدوارم به سزای اعمالش برسد.

۷) برایم دشوار است به گرمی با او برخورد کنم.

۸) من از او اجتناب می‌کنم.

۹) ‌می‌خواهم با او بی‌حساب شوم.

۱۰) روابطم را با او قطع می‌کنم.

۱۱) می‌خواهم او را صدمه‌دیده و بیچاره ببینم.

۱۲) من از او کناره می‌گیرم.

برای سنجش انگیزشِ اجتناب، نمرات مربوط به هفت جملۀ مربوط به انگیزش اجتنابی، یعنی جملات شماره‌ی ۲، ۴، ۵، ۷، ۸، ۱۰ و ۱۲ را با هم جمع کنید. چنانچه نمرۀ شما ۱۷/ ۶ یا بالاتر باشد، شما جزوِ یک‌سومِ بالای افراد اجتنابی هستید و اگر نمره‌ای معادل ۲۲/ ۸ یا بیشتر گرفته‌اید جزو ده درصد بالا در میان افراد اجتنابی هستید.

برای سنجشِ انگیزشِ انتقام، نمرات مربوط به پنج جملۀ ۱، ۳، ۶، ۹ و ۱۱ را با هم جمع کنید. نمرۀ ۷/ ۷ نشان می‌دهد که انگیزش انتقام در شما متوسط است، اما چنانچه نمرۀ شما ۱۱ یا بالاتر است، معلوم می‌شود که شما جزوِ افرادِ یک‌سومِ بالاییِ انتقام‌جویی هستید و نمرۀ بالای ۱۳/ ۲ متعلق به ده درصد بالاست. .

چنان‌چه به لحاظ اجتنابی و نیز از حیث انتقام‌جویی در سطح بالایی قرار دارید، در معرض خطر هستید و باید حتماً برای کمک به خودتان کاری انجام دهید. برای این منظور باید روی رنجش و خشم و کینۀ خودتان کار کنید و بحثِ بخشش را جدی بگیرید.

✅ شادمانی درونی، از استاد مارتین سلیگمن، ترجمۀ مصطفی تبریزی، صص ۱۰۸ - ۱۰۶، با تصرف فراوان در عبارات.

✍ایرج شهبازی

@irajshahbazi
@hooreechannel 🌹

‍ اولین نهادسازی زنان

خاستگاه، اهداف و نقش در تحولات سیاسی ـ اجتماعی ایران جنبش مشروطه نه‌تنها ساختار سیاسی ایران را دگرگون کرد، بلکه نخستین فرصت تاریخی را برای حضور سازمان‌یافتهٔ زنان در عرصهٔ عمومی فراهم ساخت. در این دوره، زنان برای نخستین‌بار انجمن‌هایی تشکیل دادند که ماهیت آن‌ها از فعالیت‌های خیریه و آموزشی تا کنشگری سیاسی گسترده را دربرمی‌گرفت. این انجمن‌ها اغلب مخفیانه فعالیت می‌کردند، زیرا حضور اجتماعی زنان هنوز با مقاومت شدید سنتی و مذهبی روبه‌رو بود. انجمن‌های مخفی زنان نخستین انجمن‌های زنانه در سال‌های ابتدایی مشروطه شکل گرفتند. این انجمن‌ها معمولاً در خانه‌های امن تشکیل می‌شدند و اعضا با نام‌های مستعار فعالیت می‌کردند.
کارکردهای اصلی آن‌ها شامل موارد زیر بود:سازمان‌دهی زنان برای تظاهرات و اعتراضات سیاسی برگزاری جلسات آموزشی درباره حقوق زنان و اصول مشروطهجمع‌آوری کمک مالی برای مجاهدان مشروطه انتشار شب‌نامه و اعلامیه‌های سیاسی  انجمن‌ها پایهٔ شکل‌گیری تشکل‌های رسمی‌تر در سال‌های بعد شدند.

✍️ مریم رحمانی
ادامه متن را اینجا بخوانید

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

چرا ارتباط دائمی می‌تونه یه حسِ الکی از صمیمیت بهمون بده؟ پیام دادنِ مداوم چطور می‌تونه توهم نزدیکی ایجاد کنه و باعث بشه توجهی که از طریق گوشی و فضای مجازی دریافت می‌کنیم رو با یه ارتباط واقعی اشتباه بگیریم. عجیب هم نیست؛ ما توی دوره‌ای زندگی می‌کنیم که تقریباً همیشه با بقیه در ارتباطیم، ولی شاید هیچ‌وقت تا این اندازه احساس تنهایی نکرده باشیم. پیام دادن و شبکه‌های اجتماعی یه جور حس نزدیکی بهمون می‌دن. مدام با سیلی از پیام‌ها، عکس‌ها، استوری‌ها و خبرهای زندگی بقیه روبه‌رو می‌شیم و همه این‌ها ممکنه شبیه صمیمیت به نظر برسه، ولی چیزی که واقعاً داریم تجربه می‌کنیم یه جور «حضور بدون نزدیکی فیزیکی»؛ یعنی طرف انگار همیشه پیشته، درحالی‌که ممکنه کیلومترها ازت فاصله داشته باشه. مغز به‌خاطر این ارتباط دائمی کم‌کم احساس می‌کنه اون آدم واقعاً نزدیکه. به این حالت می‌گن «حضورِ غایب» (Absent Presence)؛ از نظر فیزیکی از هم دورید، ولی از نظر دیجیتالی دائماً به هم وصلید. مشکل از جایی شروع می‌شه که این تکرارِ پیام‌ها رو با ارتباط عمیق اشتباه می‌گیریم و توجه رو به‌جای قصد و اهمیت واقعی طرف مقابل می‌ذاریم. هر بار که یه پیام میاد، یه پاداش کوچیک دوپامینی می‌گیریم و این رفت‌وبرگشت پیام‌ها تبدیل به یه ریتم عادی توی زندگی‌مون می‌شه. بعد وقتی یه‌دفعه این ریتم قطع می‌شه، فقط حس نمی‌کنیم که طرف جوابمون رو نداده؛ انگار یه چیزی که بهش عادت کرده بودیم از زیر پامون کشیده شده و یه جور حس سردرگمی و بی‌ثباتی پیدا می‌کنیم. اما صمیمیت واقعی توی فاصله بین پیام‌ها ساخته نمی‌شه. بیشتر توی همون لحظه‌های طبیعی و بدون فیلتر شکل می‌گیره؛ لحظه‌هایی که از قبل انتخاب و ویرایش نشدن و اغلب وقتی اتفاق می‌افتن که واقعاً کنار هم هستیم. در مجموع، ما گاهی نشونه‌های حضور یک آدم رو با خود اون آدم اشتباه می‌گیریم؛ ردپاش رو با حضورش، و تصویری که ازش روی صفحه می‌بینیم رو با ملاقات و تجربه واقعیِ بودن کنارش. پیام دادن می‌تونه بهمون حس خوبِ «همیشه در ارتباط بودن» بده، اما چیزی که یک ارتباط رو واقعاً عمیق می‌کنه، حضور و تجربه واقعی کنار همدیگه‌ست.

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

فرار از آموزش و پرورش!

✅طی چند روز گذشته فیلم هایی به نسبت قابل توجه از معلمان در شبکه های مجازی دیده شد که نقطۀ مرکزی سخنان این معلمان فرار از فضای نامطلوب آموزش و پروش بود و البته نه فرار از مدرسه و نه فرار از دانش و پژوهش. به دیگر سخن این معلمان عزیز تأکید کرده اند که به رغم وجود مشکلات زیاد معیشتی و منزلتی اما هنوز هم به شغل معلمی علاقه دارند اما دیگر خواهان این نیستند که در فضای بسته و نفس گیر آموزش و پرورش بمانند و رهایی خود را به ماندن ترجیح داده اند. چنین اقدامی از سوی برخی معلمان البته شاید تعجب چندانی نداشته باشد چرا که سال هاست می دانیم که آموزش و پرورش کشورمان هر روز وضع و حالش از هر جهت بدتر می شود و هیچ گونه اراده ای برای بهبود وضعیت آن هم وجود نداشته و ندارد. بر کسی پوشیده نیست که آموزش و پرورش به لحاظ اقتصادی(منظور پرداخت حقوق و مزایا به معلمان و کارکنان)  در بدترین جایگاه در بین تمام سازمان های کشور قرار دارد و به لحاظ فضای فکری و فرهنگی هم در بسته ترین حالت خودش است! سخت گیری های بی مورد که برای معلمان و کارکنان و دانش اموزان وضع شده است دیگر میل و رغبتی برای ماندن باقی نگذاشته است!

✳️  در این میان اگرچه وضعیت معیشتی معلمان در بدترین حالت خودش قرار دارد که زبان از بیان آن شرم دارد اما بدتر از این وضع معیشتی ، سیطرۀ نگاه به شدت ایدئولوژیک در نظام آموزش و پرورش کشور  است که کار را به جایی رسانده که تحمل آن برای کمتر کسی امکان پذیر است. معلمان عزیز ما با تمام دشواری های اقتصادی و معیشتی موجود همچنان با چنگ و دندان به کار آموزش و پژوهش می پردازند اما تحمل  فضای بسته در ساختار آموزش و پرورش چنان عرصه را بر آنان تنگ کرده که فرار را بر قرار ترجیح داده و تصمیم به خارج شدن از این ساختار را گرفته اند! گواه این مشکل جدی تجربۀ زیستۀ بسیاری از معلمانی است که با آنان گفت و گو کرده ام. برای نمونه تعداد به نسبت قابل توجهی از دانشجویان اَم در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و حتی دکترا که   معلم هستند همواره بر هیمن موضوع تأکید دارند. تصور کنید معلمی با دانش به نسبت خوب و تحصیلات عالی باید برود کتاب هایی را تدریس کند که خود دانش آموزان هم محتوای آن کتاب ها را اصلا قبول ندارند! حقیقتاً چه رنج بزرگی است برای معلمان برای تدریس چنین کتاب هایی! کتاب هایی که نه تنها هیچ ربط و نسبتی با دانش های امروزین ندارند بلکه با واقعیت های جهان امروز  نیز هزاران فرسنگ فاصله دارند! نسل زد(Z) که به کلی و از اساس در جهان ذهنی و فکری دیگری زیست می کند باید برود مدرسه و کتاب هایی را بخواند که سر سوزنی نیازها و دغدغه های آنان را بیان نمی کنند!

❇️به راستی معلمان عزیز ما چگونه می توانند در چنین فضای بسته و نامطلوبی بمانند و آن را تحمل کنند. فضایی که نه پاسخ گوی نیازهای مادی آنان است و نه پاسخ گوی نیازهای  فکری و دانشی و  معنوی شان! ماندن آنان هیچ توجیهی نداشته و چون در می یابند که تمام وقت و عمر عزیزشان به هدر می رود پس تصمیم می گیرند که بروند آن هم  رفتنی همراه با اندوه و رنج فراوان. چرا که از یک سو عاشق تدریس و دانش آموزی و دانش پژوهی اَند اما از سوی دیگر ماندن شان دشواری های فراوان مادی و معنوی دارد!

.✍️محمدباقر تاج الدین

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹