تری فاکس فقط یک دونده نبود؛
او مردی بود که وقتی سرطان یک پایش را گرفت، تصمیم گرفت با تمام وجودش بدود.
در سال ۱۹۸۰، با یک پای مصنوعی، سفر خود را از یک سوی کانادا آغاز کرد تا برای تحقیقات سرطان پول جمع کند.
۱۴۳ روز دوید و بیش از پنج هزار کیلومتر را پشت سر گذاشت؛ تا زمانی که بیماری او را مجبور به توقف کرد.

اما داستان تری همان‌جا تمام نشد.

هر سال، هزاران نفر در رویداد Terry Fox Run شرکت می‌کنند؛ مسابقه‌ای برای دویدن و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای پژوهش‌های سرطان، تا راهی که او آغاز کرد ادامه پیدا کند.

مجسمه‌های تری فاکس فقط یادبود یک انسان نیستند؛
آن‌ها یادآور این حقیقت‌اند که یک نفر، حتی با یک پا، می‌تواند جهانی را به حرکت وادارد.


https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

حسرتِ عمرِ بیشتر را می‌خوریم،
اما با عمرِ باقی‌مانده چه می‌کنیم؟

وقتی می‌گوییم «کاش بیشتر عمر می‌کردم»، خوب است یک سؤال دیگر هم از خودمان بپرسیم: عمرِ بیشتر را برای چه می‌خواهم؟
فرض کنید به شما اطمینان بدهند که سیصد سال عمر خواهید کرد. چه برنامه‌ای می‌ریزید؟ چه چیزهایی یاد می‌گیرید؟ چه کارهایی را آغاز می‌کنید؟

حالا بپرسید: چه بخشی از همان برنامه را با فرصتِ کنونی‌ام می‌توانم انجام بدهم؟
اگر عمرِ بیشتر را برای خواندن، آموختن، سفرکردن یا بودن با عزیزانمان می‌خواهیم، چرا سهمِ ممکنِ این کارها را همین امروز وارد زندگی نکنیم؟

فرصتِ انجام همه‌چیز را نداریم؛ فرصتِ انجام بعضی چیزها هنوز هست
نمی‌توانیم بگوییم اگر سیصد سال عمر داشتم، فلان کار را می‌کردم، اما چون عمرم کوتاه‌تر است، اصلاً سراغش نمی‌روم.

اگر فرصت خواندن صد کتاب را نداریم، می‌توانیم ده کتاب بخوانیم. اگر نمی‌توانیم همهٔ سرزمین‌های دلخواهمان را ببینیم، شاید دیدن یکی از آن‌ها هنوز ممکن باشد. محدودبودن فرصت، ارزشِ آنچه را هنوز شدنی است از بین نمی‌برد.

زندگی را به فرصتِ بیشتر موکول نکنیم
ممکن است بگوییم می‌دانم روزی باید بمیرم، اما چرا پنجاه سال دیگر نه؟ با رسیدن به آن پنجاه سال دیگر هم ممکن است همین درخواست را تکرار کنیم و باز زمان بیشتری بخواهیم.
در این میان، باید مراقب باشیم آرزوی عمرِ طولانی‌تر، ما را از پرداختن به همین زندگی بازندارد.
می‌توانیم محدودیت زمان را بپذیریم و برنامه‌هایمان را متناسب با فرصت و توانمان پیش ببریم.

آن کاری که برای عمرِ بیشتر کنار گذاشته‌ایم چیست؟ از همان، چه مقدار را می‌توانیم امروز آغاز کنیم؟

٭ سخنرانی مصطفی ملکیان دربارهٔ کتاب «راهنمایی فلسفی برای میانسالی»

@hooreechannel 🌹

‍ گاهی بهترین کاری که والدین می‌توانند برای فرزندشان انجام دهند این است که هیچ کاری نکنند

♦️ راسل شاو، آتلانتیک — من سال‌ها در مدارس کار کرده‌ام و در این مدت از نزدیک شاهد تعامل هزاران والد با فرزندان و مربیان بوده‌ام. خیلی وقت‌ها می‌بینم والدین بیش از اندازه مسئولیت به دوش می‌کشند و به جای فرزندانشان عمل می‌کنند، درنتیجه آن‌ها را از اعتمادبه‌نفسی که از دلِ تلاش، تقلا و پشت‌سر‌گذاشتن دشواری‌ها به دست می‌آید محروم می‌کنند و درعین‌حال خودشان را هم فرسوده می‌سازند.

♦️ این مشکل روزبه‌روز دارد جدی‌تر می‌شود، به‌ویژه حالا که بسیاری از والدین نگران‌اند فرزندانشان در آینده از نظر رفاه و موقعیت اقتصادی زندگی‌ای به خوبیِ زندگی آن‌ها نداشته باشند. این نگرانی به شکل‌گیری اسطوره‌ها و کلیشه‌هایی در فرهنگ عامه دربارهٔ سبک‌های فرزندپروریِ مداخله‌گر منجر شده است، از جمله «والد هلیکوپتری» که در لحظهٔ بحران برای نجات فرزندش وارد صحنه می‌شود، و «والد برف‌روب»  که پیشاپیش هر مانعی را از سر راه فرزندش کنار می‌زند.

♦️ وقتی یک جوان به این عادت می‌کند که والدینش به‌جای او وارد عمل شوند، کم‌کم باور می‌کند که خودش از عهدهٔ کارها برنمی‌آید. این باور هم اضطراب را بیشتر می‌کند و هم وابستگی را. اگر کودک هیچ‌وقت فرصت نداشته باشد روی پای خودش بایستد، ممکن است در آینده، وقتی ناچار شود به‌تنهایی با مشکلات روبه‌رو شود، از پا درآید.

♦️من طرفدار رویکردی هستم که آن را «والد فانوس دریایی» می‌نامم: همان‌طور که فانوس دریایی به ملوانان کمک می‌کند مسیر خود را پیدا کنند و به صخره‌ها نخورند، والدین فانوس دریایی نیز برای فرزندانشان مرزهای روشن و حمایت عاطفی فراهم می‌کنند، اما به آن‌ها آزادی می‌دهند خودشان با چالش‌های زندگی روبه‌رو شوند. این والدین به فرزندانشان نشان می‌دهند که به توانایی آن‌ها برای مدیریت موقعیت‌های دشوار اعتماد دارند. اصل اساسی این است که والدین یاد بگیرند چه زمانی کنار بکشند و اجازه دهند فرزندشان خودش راهش را پیدا کند.

✍ نوشتۀ راسل شاو

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.

من مردان زیادی را در بازار می بینم که صبح تا شب سرکارند.یعنی هفت صبح از خانه خارج می شوند،برای ناهار یک غذای ساده می خورند و تا ده شب سرکارند.
یکی از بیرون که به این مردها نگاه میکنه میگه این همه پول را برای چی می خواهید!؟ برای چی این همه کار می کنید؟ برید مسافرت،بگردید تفریح کنید

.
گاهی پای درد و دل این آدمها بوده و نشسته ام.نه لزوما همه این آدمها ولی برخی از آنها با کار شبانه روزی در حال فرار هستند.فرار از جامعه نابسامانی که ثمره اش خانواده های نابسامان است. شما به آمار طلاق نگاه کنید؟ مثلا در سال 1404 در استان البرز 56% از ازدواج ها به طلاق ختم شده است.


من می گویم بار اصلی بسیاری از این طلاق ها بیشتر از آنکه بر دوش زوجین باشد بر دوش پدرها و مادرهاست. مشکلات شدید اقتصادی مانع استقلال مالی جوان ها شده و همین وابستگی مالی به والدین منجر به وابستگی های گسترده تر شده است

.البته دلایل دیگری هم دارد که مفصل است ولی این آمار عجیب و غریب طلاق ثمره یک جامعه بیمار است.


نهایتا آوار این ناکامی ها گاهی بر سر پدر خانواده خراب می شود و او هم مجبور است حواس خودش را پرت کند با کار، کار، کار......

✍مهرداد

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

رنج بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی است

♦️ آرتور بروکس در تازه‌ترین کتاب خود با عنوان «معنای زندگی شما» می‌گوید ما در تلاش برای گریز از ناراحتی و دشواری ناخواسته، بخشی از معنای زندگی خود را نیز از دست داده‌ایم. شاید در نگاه نخست غیرمنطقی به نظر برسد که دشواری‌ها در نهایت بتوانند حس بهتری در ما برانگیزند. اما پژوهش‌ها می‌گویند آنچه اغلب به زندگی ما معنا می‌بخشد، توانایی درک و معنا‌دادن به سختی‌ها و حتی رنج‌هاست.

♦️ بروکس می‌گوید «اگر هیچ اندوهی در زندگی نباشد، شادی نیز معنایی نخواهد داشت، زیرا برای آنکه انسان شادی باشید، باید زندگی را با تمام وجود تجربه کنید». بخشی از دلیل این موضوع آن است که احساسات منفی کارکردهای مهمی دارند. احساساتی مثل شرم، اندوه، خشم، انزجار و ترس بخشی از روند تکاملی‌مان هستند، زیرا این احساسات به بقای ما کمک می‌کنند و باعث می‌شوند عملکرد بهتری در جامعه داشته باشیم. بروکس می‌گوید چهار پیشنهاد برای یافتنِ معنا در دلِ رنج دارد.

♦️ دفترچۀ ثبت شکست‌ها داشته باشید:
هر زمان نگرانی، ناامیدی یا حتی اندوه ناشی از یک فقدان ذهن شما را مشغول کرد، آن را در دفترچه‌ای یادداشت کنید. یک ماه بعد، دوباره بازگردید و بنویسید که از آن تجربه چه آموخته‌اید، یا اکنون برای چه چیزی احساس قدردانی می‌کنید. با ادامۀ این تمرین، به‌تدریج خواهید دید که حتی دشوارترین لحظه‌ها نیز می‌توانند زمینه‌ساز یادگیری و پیشرفت باشند.

♦️ تلاش نکنید درد را، چه جسمی باشد چه روانی، از بین ببرید یا نادیده بگیرید:
به‌جای آنکه درد را حذف یا انکار کنید، آن را بپذیرید و مدیریت کنید. درد را نشانه‌ای بدانید که به شما یادآوری می‌کند برای بهبود حال خود به تمرین، درمان یا مراقبت بیشتری نیاز دارید.

♦️ ذهن خود را دوباره آموزش دهید:
با بهره‌گیری از روش‌های درمان شناختی-رفتاری و تمرین‌های ذهن‌آگاهی، ذهن خود را به گونه‌ای بازآموزی کنید که به‌جای پیوند دادن ناراحتی با درماندگی، آن را با احساس قدردانی و رشد مرتبط سازد.

♦️ به دیگران کمک کنید:
بسیاری اوقات، هنگامی که خودمان با مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، کمک‌کردن به افرادی که با همان مشکل روبه‌رو هستند بهترین راه برای معنا بخشیدن به تجربۀ خودمان است. پژوهش‌های متعدد نشان می‌دهد که کمک‌کردن به دیگران، مثل دردودل کردن و برقراری ارتباط با دیگران، احساس بهتری در افراد ایجاد می‌کند.

✍مگی پنمن، واشنگتن پست

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

۴ درد مشترک مردها که معمولاً فریادش نمی‌زنن…

✔️ مردها هم درد می‌کشند؛
فقط خیلی وقت‌ها یاد گرفته‌اند دردشان را تبدیل به سکوت، عصبانیت یا فاصله گرفتن کنند.

🔻۱. ترس از کافی نبودن
اینکه نکند به اندازه کافی موفق، قوی، جذاب یا تأمین‌کننده نباشند.

🔻۲. نیاز به دیده‌شدن و قدردانی
گاهی پشت «من خودم انجامش می‌دم» یک نیاز ساده پنهان است:
«ببین زحمتی که می‌کشم، برای تو مهمه.»

🔻۳. ترس از شکست و بی‌اعتبار شدن
برای بعضی مردها اعتراف به «نمی‌تونم» از خودِ شکست دردناک‌تر است.

🔻۴. تنهایی عاطفی
ممکن است آدم‌های زیادی اطرافشان باشند، اما کسی نباشد که بتوانند بدون نقش بازی کردن بگویند:«امروز واقعاً خسته‌ام.»

➕و شاید مهم‌ترین نکته این باشد:
هر مردی که سکوت می‌کند، لزوماً بی‌احساس نیست؛ گاهی فقط بلد نیست آسیب‌پذیر بودن را به زبان بیاورد.

▪️اما این هم به این معنا نیست که زن باید ذهن‌خوانی کند؛ رابطه سالم جایی است که هر دو نفر بتوانند نیازها و آسیب‌پذیری‌هایشان را به زبان بیاورند.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.

اگر همیشه آدم‌ها رو می‌بخشی، این چند مورد رو باید بدونی


۱. بخشیدن با اجازه دادن فرق داره

می‌تونی کسی رو ببخشی، ولی دیگه اجازه ندی مثل قبل وارد زندگیت بشه. بخشش یعنی نمی‌خوای بار اون اتفاق رو با خودت بکشی؛ نه اینکه رفتار طرف مقابل رو قابل قبول بدونی.

۲. هر کسی که عذرخواهی می‌کنه، لزوماً تغییر نکرده

«ببخشید» گفتن آسونه. چیزی که ارزش داره، رفتاریه که بعدش می‌بینی. اگه کسی بارها بابت یک رفتار عذرخواهی می‌کنه و دوباره همون کار رو انجام میده، بهتره به رفتارش توجه کنی، نه به قول‌هاش.

۳. فرصت دوم نباید تبدیل به فرصت دهم بشه

همه ممکنه اشتباه کنن و گاهی یک فرصت دوباره واقعاً می‌تونه رابطه‌ای رو نجات بده. اما وقتی یک اشتباه مدام تکرار میشه، دیگه فقط با یک اشتباه ساده طرف نیستی؛ با یک الگوی رفتاری طرفی.

۴. آدم مهربون هم باید خط قرمز داشته باشه

مرز گذاشتن سنگدلی نیست. می‌تونی آدم مهربونی باشی و در عین حال بگی: «این رفتار رو با من تکرار نکن.» اتفاقاً کسی که برای خودش حد و مرز مشخصی داره، بهتر می‌دونه کجا باید ببخشه و کجا باید فاصله بگیره.

۵. احساس گناه همیشه به این معنی نیست که کار اشتباهی کردی

بعضی آدم‌ها وقتی برای اولین بار «نه» میگن، فاصله می‌گیرن یا دیگه فرصت دوباره نمی‌دن، عذاب وجدان می‌گیرن. مخصوصاً اگه سال‌ها عادت کرده باشن دیگران رو مقدم بر خودشون بدونن. این احساس لزوماً نشونه اشتباه بودن تصمیمت نیست.

۶. بخشیدن، الزاماً به معنی آشتی کردن نیست

گاهی بهترین شکل بخشش اینه که کینه رو کنار بذاری، اما رابطه رو هم از همون جایی که تموم شده، ادامه ندی. لازم نیست هر کسی رو که بخشیدی دوباره به همون جایگاه قبلی زندگیت برگردونی.

۷. ببین طرف مقابل با بخشش تو چه کار می‌کنه

آدمی که واقعاً قدر فرصت دوباره رو می‌دونه، مراقب رفتارش میشه. اما کسی که مطمئنه هر کاری بکنه آخرش بخشیده میشه، ممکنه بخشش تو رو نه به چشم محبت، بلکه به چشم نبودن حد و مرز ببینه.

۸. گاهی نبخشیدنِ فوری هم حق توئه

لازم نیست برای اینکه آدم خوبی باشی، فوراً بگی «بخشیدمت». بعضی زخم‌ها زمان می‌خوان. حق داری ناراحت باشی، فکر کنی، فاصله بگیری و بعد تصمیم بگیری که اصلاً می‌خوای این آدم چه جایگاهی در زندگیت داشته باشه.

بخشیدن وقتی قشنگه که آزادت کنه، نه وقتی باعث بشه یک نفر بارها به همون نقطه‌ای که زخمت زده برگرده.

بعضی‌ها رو باید بخشید و دوباره در آغوش گرفت؛ بعضی‌ها رو باید بخشید و برای همیشه از دور دوست داشت؛ و بعضی‌ها رو فقط باید بخشید تا خودت بتونی راحت‌تر ادامه بدی.

Zhuaan
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

  انتقام و اجتناب

رنجش می‌تواند سرانجام به انتقام گرفتن یا اجتناب کردن منتهی شود. همه‌ی ما با انتقام‌گیری آشنایبم، پس اجازه بدهید کمی درباره‌ی اجتناب کردن سخن بگوییم.

انگیزش اجتنابی معمولاً از ترس و نگرانی از پیامدهای منفی ناشی می‌شود. فردی که به انگیزش اجتنابی مبتلاست، تلاش می‌کند خود را از موقعیت‌ها یا رفتارهایی که ممکن است به او آسیب برسانند، دور نگاه دارد.

می‌توان گفت که اجتناب و انتقام دو روی یک سکه هستند. هر دو واکنش‌هایی به آسیب عاطفی‌اند، اما در دو جهت مختلف عمل می‌کنند: افراد انتقام‌جو در مواجهه با رنجش و آسیب عاطفی، حمله می‌کنند و صدمه می‌زنند و افراد اجتنابی به قهر و فاصله گرفتن روی می‌آورند.

اگرچه اجتناب به اندازه انتقام خطرناک و ویرانگر نیست، همچنان می‌تواند برای سلامت روانی و روابط فرد آسیب‌زا باشد؛ زیراکه برخی مشکلات نیازمند مواجهه و حل هستند و اجتناب می‌تواند به تثبیت و تشدید آنها منجر شود. از سوی دیگر، اجتناب و فراموش کردن ممکن است احساسات منفیی مانند کینه و رنجش را در وجود شخص انباشته کنند و به این ترتیب به او آسیب بزنند. بنابراین، اجتناب به عنوان یک راهبرد مقابله‌ای ممکن است در کوتاه‌مدت کمک‌کننده باشد، اما در بلندمدت می‌تواند مشکلات جدیدی ایجاد کند و بر سلامت روانی و کیفیت روابط فرد تأثیر منفی بگذارد.

اجتناب اگر استثنایی باشد و آگاهانه، می‌تواند از شخص در برابر آسیب‌ها مراقبت کند، اما اگر به رویکرد غالب شخص در مناسباتش با دیگران تبدیل شود و همراه با خشم، دلخوری و نشخوار فکری باشد، می‌تواند تأثیرات منفی جدی بر سلامت روانی و جسمانی فرد بر جای بگذارد. به همین دلیل، باید به‌ جای اجتناب، از راهبردهای سالم‌تری مانند مواجهه و حل مسئله، بخشش، استفاده از تکنیک‌های آرام‌سازی، و مشاوره با متخصصین روان‌شناسی استفاده کنیم.

با توجه به مطالب بالا می‌توانیم برای کینه و رنجش دو پایان در نظر بگیریم. در یک مسیر، رنجش و کینه نهایتاً به حس انتقام‌جویی می‌انجامد و در مسیر دیگر به حسِ اجتناب ختم می‌شود. اگرچه عمدتاً بحث بخشش در ارتباط با مسیر نخست مطرح می‌شود، اما روشن است که مسیر دوم هم بسیار خطرناک است. همان گونه که شخصیت‌های انتقام‌گیر به درمان از طریق بخشش نیاز دارند، شخصیت‌های اجتنابی نیز نیازمند کمکند.

برای این که بدانید گرفتار اجتنابید یا انتقام، می‌توانید از پرسش‌نامه‌ی زیر استفاده کنید. هدف این پرسش‌نامه به دست دادن مقیاسی برای سنجش اجتناب و انتقام در افراد است. این مقیاس را مایکل مک کولوف و همکارانشان طراحی کرده‌اند. برای انجام این آزمون به شخص خاصی فکر کنید که اخیراً صدمه‌ای جدّی به شما زده است. لطفاً هر جمله را با دقت بخوانید و افکار و احساساتِ فعلی خود را درمورد آن فرد مشخّص نمایید. مهم این است که بدانید همین الان چه احساسی درمورد آن شخص دارید. پس از خواندن هر جمله، از یک تا پنج به خودتان نمره بدهید. ارزش هر نمره از این قرار است:
۱) بسیار مخالف، ۲) مخالف، ۳) خنثی، ۴) موافق، ۵) بسیار موافق

۱) آسیبی را که به من زده است، تلافی خواهم کرد.

۲) سعی دارم تا جایی که ممکن است از او فاصله بگیرم.

۳) امیدوارم اتفاق بدی برایش بیفتد.

۴) طوری زندگی می‌کنم که انگار او اصلاً وجود ندارد، یا خیلی از من دور است.

۵) من به او اعتماد ندارم.

۶) امیدوارم به سزای اعمالش برسد.

۷) برایم دشوار است به گرمی با او برخورد کنم.

۸) من از او اجتناب می‌کنم.

۹) ‌می‌خواهم با او بی‌حساب شوم.

۱۰) روابطم را با او قطع می‌کنم.

۱۱) می‌خواهم او را صدمه‌دیده و بیچاره ببینم.

۱۲) من از او کناره می‌گیرم.

برای سنجش انگیزشِ اجتناب، نمرات مربوط به هفت جملۀ مربوط به انگیزش اجتنابی، یعنی جملات شماره‌ی ۲، ۴، ۵، ۷، ۸، ۱۰ و ۱۲ را با هم جمع کنید. چنانچه نمرۀ شما ۱۷/ ۶ یا بالاتر باشد، شما جزوِ یک‌سومِ بالای افراد اجتنابی هستید و اگر نمره‌ای معادل ۲۲/ ۸ یا بیشتر گرفته‌اید جزو ده درصد بالا در میان افراد اجتنابی هستید.

برای سنجشِ انگیزشِ انتقام، نمرات مربوط به پنج جملۀ ۱، ۳، ۶، ۹ و ۱۱ را با هم جمع کنید. نمرۀ ۷/ ۷ نشان می‌دهد که انگیزش انتقام در شما متوسط است، اما چنانچه نمرۀ شما ۱۱ یا بالاتر است، معلوم می‌شود که شما جزوِ افرادِ یک‌سومِ بالاییِ انتقام‌جویی هستید و نمرۀ بالای ۱۳/ ۲ متعلق به ده درصد بالاست. .

چنان‌چه به لحاظ اجتنابی و نیز از حیث انتقام‌جویی در سطح بالایی قرار دارید، در معرض خطر هستید و باید حتماً برای کمک به خودتان کاری انجام دهید. برای این منظور باید روی رنجش و خشم و کینۀ خودتان کار کنید و بحثِ بخشش را جدی بگیرید.

✅ شادمانی درونی، از استاد مارتین سلیگمن، ترجمۀ مصطفی تبریزی، صص ۱۰۸ - ۱۰۶، با تصرف فراوان در عبارات.

✍ایرج شهبازی

@irajshahbazi
@hooreechannel 🌹

‍ اولین نهادسازی زنان

خاستگاه، اهداف و نقش در تحولات سیاسی ـ اجتماعی ایران جنبش مشروطه نه‌تنها ساختار سیاسی ایران را دگرگون کرد، بلکه نخستین فرصت تاریخی را برای حضور سازمان‌یافتهٔ زنان در عرصهٔ عمومی فراهم ساخت. در این دوره، زنان برای نخستین‌بار انجمن‌هایی تشکیل دادند که ماهیت آن‌ها از فعالیت‌های خیریه و آموزشی تا کنشگری سیاسی گسترده را دربرمی‌گرفت. این انجمن‌ها اغلب مخفیانه فعالیت می‌کردند، زیرا حضور اجتماعی زنان هنوز با مقاومت شدید سنتی و مذهبی روبه‌رو بود. انجمن‌های مخفی زنان نخستین انجمن‌های زنانه در سال‌های ابتدایی مشروطه شکل گرفتند. این انجمن‌ها معمولاً در خانه‌های امن تشکیل می‌شدند و اعضا با نام‌های مستعار فعالیت می‌کردند.
کارکردهای اصلی آن‌ها شامل موارد زیر بود:سازمان‌دهی زنان برای تظاهرات و اعتراضات سیاسی برگزاری جلسات آموزشی درباره حقوق زنان و اصول مشروطهجمع‌آوری کمک مالی برای مجاهدان مشروطه انتشار شب‌نامه و اعلامیه‌های سیاسی  انجمن‌ها پایهٔ شکل‌گیری تشکل‌های رسمی‌تر در سال‌های بعد شدند.

✍️ مریم رحمانی
ادامه متن را اینجا بخوانید

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

چرا ارتباط دائمی می‌تونه یه حسِ الکی از صمیمیت بهمون بده؟ پیام دادنِ مداوم چطور می‌تونه توهم نزدیکی ایجاد کنه و باعث بشه توجهی که از طریق گوشی و فضای مجازی دریافت می‌کنیم رو با یه ارتباط واقعی اشتباه بگیریم. عجیب هم نیست؛ ما توی دوره‌ای زندگی می‌کنیم که تقریباً همیشه با بقیه در ارتباطیم، ولی شاید هیچ‌وقت تا این اندازه احساس تنهایی نکرده باشیم. پیام دادن و شبکه‌های اجتماعی یه جور حس نزدیکی بهمون می‌دن. مدام با سیلی از پیام‌ها، عکس‌ها، استوری‌ها و خبرهای زندگی بقیه روبه‌رو می‌شیم و همه این‌ها ممکنه شبیه صمیمیت به نظر برسه، ولی چیزی که واقعاً داریم تجربه می‌کنیم یه جور «حضور بدون نزدیکی فیزیکی»؛ یعنی طرف انگار همیشه پیشته، درحالی‌که ممکنه کیلومترها ازت فاصله داشته باشه. مغز به‌خاطر این ارتباط دائمی کم‌کم احساس می‌کنه اون آدم واقعاً نزدیکه. به این حالت می‌گن «حضورِ غایب» (Absent Presence)؛ از نظر فیزیکی از هم دورید، ولی از نظر دیجیتالی دائماً به هم وصلید. مشکل از جایی شروع می‌شه که این تکرارِ پیام‌ها رو با ارتباط عمیق اشتباه می‌گیریم و توجه رو به‌جای قصد و اهمیت واقعی طرف مقابل می‌ذاریم. هر بار که یه پیام میاد، یه پاداش کوچیک دوپامینی می‌گیریم و این رفت‌وبرگشت پیام‌ها تبدیل به یه ریتم عادی توی زندگی‌مون می‌شه. بعد وقتی یه‌دفعه این ریتم قطع می‌شه، فقط حس نمی‌کنیم که طرف جوابمون رو نداده؛ انگار یه چیزی که بهش عادت کرده بودیم از زیر پامون کشیده شده و یه جور حس سردرگمی و بی‌ثباتی پیدا می‌کنیم. اما صمیمیت واقعی توی فاصله بین پیام‌ها ساخته نمی‌شه. بیشتر توی همون لحظه‌های طبیعی و بدون فیلتر شکل می‌گیره؛ لحظه‌هایی که از قبل انتخاب و ویرایش نشدن و اغلب وقتی اتفاق می‌افتن که واقعاً کنار هم هستیم. در مجموع، ما گاهی نشونه‌های حضور یک آدم رو با خود اون آدم اشتباه می‌گیریم؛ ردپاش رو با حضورش، و تصویری که ازش روی صفحه می‌بینیم رو با ملاقات و تجربه واقعیِ بودن کنارش. پیام دادن می‌تونه بهمون حس خوبِ «همیشه در ارتباط بودن» بده، اما چیزی که یک ارتباط رو واقعاً عمیق می‌کنه، حضور و تجربه واقعی کنار همدیگه‌ست.

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

فرار از آموزش و پرورش!

✅طی چند روز گذشته فیلم هایی به نسبت قابل توجه از معلمان در شبکه های مجازی دیده شد که نقطۀ مرکزی سخنان این معلمان فرار از فضای نامطلوب آموزش و پروش بود و البته نه فرار از مدرسه و نه فرار از دانش و پژوهش. به دیگر سخن این معلمان عزیز تأکید کرده اند که به رغم وجود مشکلات زیاد معیشتی و منزلتی اما هنوز هم به شغل معلمی علاقه دارند اما دیگر خواهان این نیستند که در فضای بسته و نفس گیر آموزش و پرورش بمانند و رهایی خود را به ماندن ترجیح داده اند. چنین اقدامی از سوی برخی معلمان البته شاید تعجب چندانی نداشته باشد چرا که سال هاست می دانیم که آموزش و پرورش کشورمان هر روز وضع و حالش از هر جهت بدتر می شود و هیچ گونه اراده ای برای بهبود وضعیت آن هم وجود نداشته و ندارد. بر کسی پوشیده نیست که آموزش و پرورش به لحاظ اقتصادی(منظور پرداخت حقوق و مزایا به معلمان و کارکنان)  در بدترین جایگاه در بین تمام سازمان های کشور قرار دارد و به لحاظ فضای فکری و فرهنگی هم در بسته ترین حالت خودش است! سخت گیری های بی مورد که برای معلمان و کارکنان و دانش اموزان وضع شده است دیگر میل و رغبتی برای ماندن باقی نگذاشته است!

✳️  در این میان اگرچه وضعیت معیشتی معلمان در بدترین حالت خودش قرار دارد که زبان از بیان آن شرم دارد اما بدتر از این وضع معیشتی ، سیطرۀ نگاه به شدت ایدئولوژیک در نظام آموزش و پرورش کشور  است که کار را به جایی رسانده که تحمل آن برای کمتر کسی امکان پذیر است. معلمان عزیز ما با تمام دشواری های اقتصادی و معیشتی موجود همچنان با چنگ و دندان به کار آموزش و پژوهش می پردازند اما تحمل  فضای بسته در ساختار آموزش و پرورش چنان عرصه را بر آنان تنگ کرده که فرار را بر قرار ترجیح داده و تصمیم به خارج شدن از این ساختار را گرفته اند! گواه این مشکل جدی تجربۀ زیستۀ بسیاری از معلمانی است که با آنان گفت و گو کرده ام. برای نمونه تعداد به نسبت قابل توجهی از دانشجویان اَم در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و حتی دکترا که   معلم هستند همواره بر هیمن موضوع تأکید دارند. تصور کنید معلمی با دانش به نسبت خوب و تحصیلات عالی باید برود کتاب هایی را تدریس کند که خود دانش آموزان هم محتوای آن کتاب ها را اصلا قبول ندارند! حقیقتاً چه رنج بزرگی است برای معلمان برای تدریس چنین کتاب هایی! کتاب هایی که نه تنها هیچ ربط و نسبتی با دانش های امروزین ندارند بلکه با واقعیت های جهان امروز  نیز هزاران فرسنگ فاصله دارند! نسل زد(Z) که به کلی و از اساس در جهان ذهنی و فکری دیگری زیست می کند باید برود مدرسه و کتاب هایی را بخواند که سر سوزنی نیازها و دغدغه های آنان را بیان نمی کنند!

❇️به راستی معلمان عزیز ما چگونه می توانند در چنین فضای بسته و نامطلوبی بمانند و آن را تحمل کنند. فضایی که نه پاسخ گوی نیازهای مادی آنان است و نه پاسخ گوی نیازهای  فکری و دانشی و  معنوی شان! ماندن آنان هیچ توجیهی نداشته و چون در می یابند که تمام وقت و عمر عزیزشان به هدر می رود پس تصمیم می گیرند که بروند آن هم  رفتنی همراه با اندوه و رنج فراوان. چرا که از یک سو عاشق تدریس و دانش آموزی و دانش پژوهی اَند اما از سوی دیگر ماندن شان دشواری های فراوان مادی و معنوی دارد!

.✍️محمدباقر تاج الدین

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹