‍ خیره‌شدن مدام به چهرهٔ خودمان دارد ذهنمان را از کار می‌اندازد

♦️ همه چیز عجیب است؛ از خانه‌‎هایمان کار می‌کنیم، معاشرتمان آنلاین شده و زندگی خصوصی‌مان به شکل فزاینده‌ای عمومی است. آدم‌ها برای دیده‌شدن ادای برندها را درمی‌آورند و برندها هم برای فروش بهتر ادای انسان‌ها را درمی‌آورند. و ما تا مرز فروپاشی بدن‌هایمان را برای نمایشِ بیشتر «بهینه‌سازی» می‌کنیم. اما پارادوکس ماجرا اینجاست که هرچه بیشتر دربارهٔ خودمان می‌دانیم، احساس ناامنی بیشتری می‌کنیم.

♦️چه بخواهیم و چه نخواهیم، مدام با تصویرِ خودمان روبه‌رو می‌شویم: در گوشی‌هایمان، در دوربین سلفی، در فضاهای عمومی، آینه‌های اتاق پرو، پروفایل‌های شبکه‌های اجتماعی، تماس‌های زوم و فیس‌تایم، و حتی در زنگ‌های هوشمند درب خانه. و نگاهمان به این تصاویر -چه در آینه‌ها و چه در فضای مجازی- مثل یک «سپرِ روانی» است؛ چیزی که به ما هویت می‌دهد، از شهرتمان محافظت می‌کند و باعث می‌شود درک منسجم و یکپارچه‌ای از خودمان داشته باشیم.

♦️اما ماجرا دقیقاً برعکس است: هرچه بیشتر سعی می‌کنیم خودمان را با تکرار، با دیدن دوباره ‌و‌ دوبارۀ تصویرمان، با نگاهِ مرتب به خودمان و با پست گذاشتن در شبکه‌های اجتماعی تثبیت کنیم، بیشتر احساس شکنندگی و عجیب‌بودن می‌کنیم.

♦️به قول کریستوفر لش، تاریخ‌دان برجسته، «جهان برای آدم‌های خودشیفته چیزی جز آینه نیست». بعد از ۵۰ سال، این جمله هنوز هم درست است، اما به باورم نمی‌تواند عمق بحران روانی‌ای را که امروز با آن روبه‌رو هستیم به‌خوبی نشان دهد. این «تالار آینه‌ها» که در هر موقعیتی ما را احاطه کرده چیزی تاریک و ناخوشایند را در درونمان بیدار می‌کند.

♦️این یک تلۀ معنوی است که در آن خیال جای واقعیت را می‌گیرد: ما تصویر خیالیِ خودمان را به واقعیت دیگران ترجیح می‌دهیم و فناوری، این تله را برایمان پهن و مهیا کرده است. هرچه بیشتر در دنیای مجازی غرق می‌شویم و هرچه بیشتر با فانتزی «همزادهای دیجیتالی»‌مان همذات‌پنداری می‌کنیم، بیشتر از خودمان انسانیت‌زدایی می‌کنیم؛ و وقتی کار به اینجا برسد، بدون شک انسانیت‌زدایی از دیگران هم برایمان ساده‌تر می‌شود.

✍کاترین شنون، نیویورک‌تایمز
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

چگونه جامعه اخلاقی تری داشته باشیم؟
چرا با زور و پاداش نمی‌توان جامعه‌ای اخلاقی ساخت؟

برای ساختن جامعه‌ای سالم که انسان‌ها در آن امکان شکوفایی داشته باشند، ظاهراً آخرین پناهگاه ما اخلاق است. اما اخلاقی‌شدن انسان دشوار است و اخلاقی‌کردن دیگران، از آن نیز دشوارتر.
برای هموارترکردن این مسیر، توجه به چند نکته ضروری است:

1⃣ اخلاق را تا شناخت قطعی جهان به تعویق نیندازیم
جهان بسیار پیچیده‌تر از آن است که بتوانیم به شناختی قطعی و کامل از آن برسیم. پس نمی‌توانیم ابتدا نقشه جهان را مو‌به‌مو بشناسیم و بعد تصمیم بگیریم چگونه اخلاقی زندگی کنیم.
در اخلاق باید بیش از عقاید انسان‌ها به کردارشان توجه کنیم. سوسیالیست، لیبرال، متدین، بی‌دین، دین‌گرا و دین‌ستیز، همگی می‌توانند اخلاقی باشند. اخلاقی‌زیستن به عمل انسان مربوط است، نه تعلق او به یک نظام عقیدتی خاص.

2⃣ در برابر رازها سکوت کنیم
مسئله را می‌توان حل کرد و مشکل را می‌توان رفع کرد؛ اما راز چیزی است که عقل بشر درباره نفی یا اثبات آن سخن روشنی ندارد.
در برابر راز باید سکوت کرد؛ وگرنه به دام کسانی می‌افتیم که مدعی رازگشایی‌اند و می‌خواهند زندگی ما را بر ادعاهایی بی‌دلیل بنا کنند.
اخلاق باید بر عقلانیت و استدلال استوار باشد، نه بر رازهایی که دلیلی به سودشان وجود ندارد.

3⃣ سخن خردستیز را از هیچ‌کس نپذیریم
سخن خردستیز را نباید از هیچ‌کس پذیرفت؛ خواه فیلسوف باشد، خواه عارف، الهی‌دان، دانشمند یا بنیان‌گذار دین و مذهب.
عقلانیت اقتضا می‌کند امور خردپذیر را بپذیریم، درباره امور خردگریز حکم قطعی ندهیم و سخنان خردستیز را کنار بگذاریم.

4⃣باورهایمان را «تا اطلاع ثانوی» بدانیم
جامعه اخلاقی به گشودگی ذهن نیاز دارد.
انسان گشوده‌ذهن باور دارد، اما پرونده مسائل را برای همیشه بسته نمی‌داند. می‌گوید: «تا اطلاع ثانوی، بهترین پاسخ من این است» و اگر با دلیل بهتری روبه‌رو شود، در باور خود تجدیدنظر می‌کند.
باورهای انسان عقلانی همواره یک قید دارند:
تا اطلاع ثانوی.

6⃣همه ما سرنشینان یک کشتی هستیم
حتی اگر نتوانیم هم‌سرشتی انسان‌ها را اثبات کنیم، دست‌کم می‌توانیم هم‌سرنوشتی آنان را نشان دهیم.
همه ما سرنشینان یک کشتی هستیم و هیچ‌کس قایق نجات اختصاصی ندارد. اگر کشتی به ساحل برسد، همه می‌رسیم و اگر غرق شود، هیچ‌کس نجات نمی‌یابد.
بنابراین سود من در زیان دیگری نیست. بازی زندگی «برنده ـ بازنده» نیست؛ یا همه با یکدیگر پیروز می‌شویم یا همه با یکدیگر شکست می‌خوریم.

7⃣ اخلاق را از الهیات مستقل کنیم

اگر بگوییم فقط متدینان می‌توانند اخلاقی باشند، بی‌دینان را بی‌دلیل از ساحت اخلاق بیرون رانده‌ایم. اگر نیز اخلاقی‌بودن را منحصر به بی‌دینان بدانیم، همین ظلم را در حق متدینان کرده‌ایم.

نه الهیاتی‌بودن کسی را اخلاقی می‌کند و نه الهیاتی‌نبودن.

از سوی دیگر، نمی‌توان پاسخ همه مسائل اخلاقی امروز را از متونی طلب کرد که در دوران پیشامدرن پدید آمده‌اند. بسیاری از مسائل جدید، مانند اتانازی، در آن دوران اساساً مطرح نبوده‌اند تا درباره آن‌ها سخنی گفته شده باشد.

8⃣اخلاق با ترس و طمع ساخته نمی‌شود
جامعه را فقط با نیروی باوراننده، یعنی استدلال و اقناع، می‌توان اخلاقی کرد؛ نه با نیروهای وادارنده و نه با نیروهای انگیزاننده.

با پلیس، دادگاه، زندان و تهدید نمی‌توان انسان اخلاقی ساخت؛ همان‌گونه که با وعده پول، مقام و پاداش نیز اخلاق پدید نمی‌آید.
کسی که فقط از ترس مجازات از کار نادرست پرهیز می‌کند، الزاماً اخلاقی نشده است. کسی هم که صرفاً به امید پاداش کار خوبی انجام می‌دهد، هنوز اخلاقی عمل نکرده است.

اخلاقی‌زیستن از جایی آغاز می‌شود که انسان نه از سر ترس و نه به طمع پاداش، بلکه به حکم عقل و به سبب قانع‌شدن، راه درست را انتخاب کند.

می‌توان انسان را وادار کرد مطابق قانون رفتار کند؛ اما نمی‌توان او را وادار کرد اخلاقی باشد.
اخلاق با زور آغاز نمی‌شود؛ با عقلانیت، استدلال و اقناع آغاز می‌شود.

🔹 برگرفته از سخنرانی مصطفی ملکیان با عنوان سیر تحول اخلاق

@hooreechannel 🌹

چرا درباره مادری باید انتقادی حرف زد؟
⁩

اگر در دهه ۷۰ زنان از شعار «فرزند کمتر، زندگی بهتر » را به گرمی پذیرفتند و دنبال پاسخ به این پرسش بود که «چه زمانی را برای مادر شدن مناسب می­داند؟» و « چند فرزند می‌خواهند؟» امروز زنان جوان زیادی دنبال پاسخ به این پرسش هستند که «آیا اصلا می­خواهم مادر بشوم؟ » اما آیا اینبار جامعه به زنانی که در پاسخ به این پرسش جواب قاطع «نه» بدهند استقبال می‌کند یا آنها را وادار به توضیح می‌کند؟
شاید نخواهی مسئولیت یک کودک را بر عهده بگیری. شاید فکر می­کنی به دنیا آوردن یک کودک سازگار با دغدغه محیط زیستی­ ات نیست. شاید زندگی‌ای را که داری دوست داشته باشی. شاید کار، سفر، تنهایی یا آزادی برایت مهم باشد. شاید مادر نشدن برایت نوعی معنای سیاسی دارد و آن را شکلی از مقاومت می­دانی. شاید اصلا هیچ دلیل مشخصی نداشته باشی و فقط نخواهی مادر شوی. اما نمی‌خواهم اغلب پاسخ کافی‌ای نیست. ممکن است هر زنی در برابر این پرسش با جملاتی مثل اینها اداهای روشنفکری است، بعدا پشیمان می‌شوی، لازم نیست خودت بچه دار شوی می­توانی بچه­ای را به فرزندی بگیری ، بچه به زندگی معنا می­دهد، آخر عمر تنها می­شوی‌یا حتی زن بدون بچه یک چیزی در زندگی‌اش کم دارد‌ بمباران شوی.
اما چند بار از زنی که می‌خواهد مادر شود می‌پرسیم، اصلا چرا؟ چرا می‌خواهی بچه داشته باشی؟ مطمئنی؟ درباره‌ی تغییری که در زندگی‌ات ایجاد خواهد کرد خوب فکر کرده‌ای؟ اگر پشیمان بشوی چه؟ آیا مادری واقعا انتخاب خودت است؟ 
معمولا این پرسش‌ها را نمی‌پرسیم. نه به این خاطر که چون مادر شدن تصمیم ساده‌ای است، بلکه شاید چون آن را آن‌قدر طبیعی و بدیهی می‌دانیم که اساسا به چشم «تصمیم» نمی‌بینیم و اتفاقا مساله دقیقا از همین‌جا شروع می­شود. اگر زن بودن را چنان به مادر شدن پیوند زده باشیم که انتخاب نکردن آن نیازمند توضیح باشد، آیا می‌توانیم مطمئن باشیم که انتخاب کردنش همیشه کاملا آزادانه و شخصی است؟ با این پرسش‌ها نمی­خواهم ارزش مادر شدن را زیر سوال ببرم. قرار نیست بگوییم زنانی که مادر شده‌اند تحت فشار بوده‌اند یا انتخابشان واقعی نبوده است.
مساله ساده­‌تر و در عین حال دشوارتر است. چرا بعضی انتخابها آنقدر طبیعی به نظر می­‌آیند که دیگر درباره­‌شان حتی نمی­‌پرسیم؟ شاید انتقادی حرف زدن درباره‌ی مادری دقیقا از همین‌جا آغاز شود. از پرسیدن درباره‌ی چیزهایی که بدیهی فرض کرده‌ایم. نه برای اینکه مادر شدن را زیر سوال ببریم، بلکه برای اینکه ببینیم چه تصورها، انتظارها و «باید»هایی در طول زمان به آن چسبیده‌اند. چرا زن بودن آنقدر نزدیک به مادر بودن می­بینیم که گاهی دیگر نمی‌توانیم آن­ها را ازیکدیگر جدا کنیم.

✍مریم میرزانژاد

@hooreechannel 🌹

زنانی که روی دیوارهای تهران نیستند

روی دیوارهای تهران، چهره‌های زیادی به شهر نگاه می‌کنند؛ اما زنان کمتر در میان آن‌ها دیده می‌شوند.

گزارشی از «پیام ما» درباره پژوهش مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران نشان می‌دهد از میان ۱۰۰ دیوارنگاره ثابتِ بررسی‌شده در معابر پرتردد و مرکزی پایتخت، ۱۵ اثر حاوی تصویر یا نمادی از زنان بوده‌اند.

این پژوهش دیوارنگاره‌های دوره ششم مدیریت شهری، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، را بررسی کرده است.

مساله فقط تعداد تصاویر نیست؛ این است که زنان چگونه تصویر می‌شوند. به‌گفته این پژوهش، نقش‌های خانوادگی و مراقبتی در دیوارنگاره‌ها دست بالا را دارند: زن، مادر یا همسر شهید است، کسی را بدرقه می‌کند، سوگوار است یا در نقش پزشک و پرستار از دیگران مراقبت می‌کند. در مقابل، بازنمایی زنان به‌عنوان کنشگر اجتماعی و سیاسی کمترین سهم را دارد.

گزارش می‌گوید زنان دانشجو، پژوهشگر، مدیر، ورزشکار و هنرمند معاصر کمتر به دیوارهای شهر راه یافته‌اند. تصویر دختران نوجوان و جوان نیز محدود است. پروین اعتصامی و بی‌بی مریم بختیاری از نمونه‌های معدودی هستند که با هویت فکری، فرهنگی یا تاریخی خودشان دیده می‌شوند، نه صرفاً در نسبت با یک مرد.

دیوارنگاره‌ها بخشی از تصویر عمومی شهرند. وقتی زنان در این تصویر عمدتاً در چند نقش محدود جای می‌گیرند، تنوع زندگی، کار و حضورشان در تهران دیده نمی‌شود. این در حالی است که، بنا بر گزارش «پیام ما»، اسناد مدیریت شهری از تکریم جایگاه زنان، عدالت جنسیتی در طراحی فضاهای شهری و پرهیز از تبعیض سخن می‌گویند.

پژوهشگران برای کم‌کردن این فاصله، بازنگری در فرایند طراحی و داوری دیوارنگاره‌ها و اصلاح برنامه‌های توسعه شهری را پیشنهاد کرده‌اند.

حق زنان بر شهر فقط حق حضور در خیابان نیست؛ حق دیده‌شدن در تصویری است که شهر از ساکنانش می‌سازد. زنانی که در تهران زندگی می‌کنند، نباید از روایت تصویری آن غایب بمانند.

@womenwatcher
@hooreechannel 🌹

♻️باختیم، بد هم باختیم!

طی سالهای گذشته مدام تحت فشار بودیم فشارهای اقتصادی ، فرهنگی و روانی ؛ وقتی فشار و تنش برای مدت طولانی ادامه پیدا می‌کنه، ذهن کم‌کم وارد حالت خستگی و فرسودگی میشه.  می توان گفت ذهن و فعالیت مغزی کوچک میشه

در این وضعیت، حتی ارتباط‌های ساده هم می‌توانند سنگین به نظر بیایند، چون آدم همزمان درگیر حجم زیادی از فکر، نگرانی و فشار روانیه.

از طرفی تحمل پایین‌تر میاد و چیزهایی که قبلاً قابل چشم‌پوشی بود، حالا زودتر کلافه‌کننده میشه. برای همین خیلی‌ها ترجیح میدهند کمتر حرف بزنند، کمتر نظر بدهند یا از جمع فاصله بگیرند، نه از سر بی‌تفاوتی، بلکه چون ذهن تحت فشار، توان درگیری‌های اجتماعی و گفت‌وگوهای طولانی رو کمتر دارد.
امروزه آدمها صبوری که ندارند هیچ، تحمل هم ندارند. فورا جوش می آورند به سرعت واکنش نشان می دهد و به آنی درگیر می شوند.
آدمها به اندازه ضرورت با هم تماس می گیرند.
حوصله یکدیگر را ندارند. ... فقر ، بار روانی حاصل از مناقشات و اخبار پی در پی از تورم و اختلاس و دروغ های سیاسان از مردم ربات هایی ساخته است. که با کوچکترین کنشی فاجعه ساز خواهند بود.
این روزها حتی رابطه اعضای خانواده به شدت مخدوش شده است.
پرخاشگری و عدم تحمل نظر پدر یا مادر و یا فرزندان و برادران و خواهران به وضوح دیده می شود.
در خیابانها و فروشگاه ها کمتر لبی است که لبخند را مزه مزه کند.
و کمتر چشمی است که درخشان باشد و امید را به دیگران تزریق کند.
پرخاشگری ، عصبیت و بی تفاوتی نسبت به دنیای اطراف موج می زند.

به همین سادگی می شود یک ملت باهویت را از درون تهی کرد هویت او را دزدیده بجایش ملتی بار آورد که شکم بشود همه اولویت او ؛

واقعا این چند سال عمر که نه به بیهودگی بلکه به دریوزگی سپری شد.

✍ح درویشی ۱۴۰۵/۷/۸

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

رابطه‌ها فقط با عشق ماندگار نمی‌شه
با رفتار درست و شناخت و آگاهیه که ساخته می‌شوند.


➕اگر رابطه‌ای پایدار می‌خوای، این پنج نکته را جدی بگیر:

۱. درست صحبت کن و خوب گوش بده
بدون تحقیر و تهدید، درباره‌ی مشکلات حرف بزن و واقعاً به طرف مقابلت گوش بده.

۲. انعطاف‌پذیر باش
همیشه اصرار نکن حق با توست. رابطه میدان برد و باخت نیست؛ ساختن یک «ما»ست.

۳. احساس پشت رفتار را ببین و همدل باش
پشت خشم ممکن است ترس و پشت سکوت ممکن است زخم باشد. قبل از قضاوت، تلاش کن بفهمی طرف مقابلت چه تجربه‌ای دارد.

۴. اعتماد بساز
اعتماد با صداقت، و از اون مهمتر شفافیت ساخته میشه توجه و‌شفافیته که امنیت عاطفی میسازه

۵. مسئولیت اشتباهت را بپذیر
اشتباه طبیعی است؛
اما عذرخواهی و تلاش برای جبران ضروری است.

رابطه‌ی خوب جایی نیست که هیچ‌چیز خراب نشود؛
جایی است که دو نفر برای ترمیم و ساختن دوباره کنار هم بمانند.

🔹ایمان سرورپور

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

  یاداشت یک  پسر دیالیزی:

۷ درسی که از دستگاه دیالیز کلیه یاد گرفتم؛ درس‌هایی که فکر می‌کردم شاید در ۶۰ سالگی یاد بگیرم:

من یک پسر ۱۹ ساله هستم. هفته‌ای سه بار دیالیز می‌شوم. مردم مرا می‌بینند که چهار ساعت به دستگاه وصل هستم و دلشان به حالم می‌سوزد. اما حقیقت این است که این دستگاه چیزهایی به من یاد داد که هیچ مدرسه یا دانشگاهی نتوانست یادم بدهد.

اگر منتظر هستی رنج‌ها تمام شوند تا بعد زندگی را شروع کنی، این نوشته برای توست. آن را نگه دار، شاید روزی به کارت بیاید.

1️⃣ سلامتی تضمین‌شده نیست
فکر می‌کردم سلامتی چیزی عادی است؛ مثل آنتن موبایل که همیشه در دسترس است. تا اینکه یک روز از خواب بیدار شدم و دیدم کلیه‌هایم دیگر نمی‌توانند خونم را تصفیه کنند. آن روز فهمیدم سلامتی چیزی نیست که برای همیشه صاحبش باشی؛ بلکه امانتی روزانه از طرف خداست که باید هر لحظه بابت آن شکرگزار باشی، پیش از آنکه از تو گرفته شود.

2️⃣ یک روز معمولی، خودش یک نعمت است
یک روز معمولی، بدون درد، بدون بیمارستان و بدون آزمایش... اصلاً معمولی نیست؛ بلکه یک عید است.
ما خوشبختی را در سفر و پول جست‌وجو می‌کنیم، در حالی که گاهی خوشبختی در یک لیوان آب است که بتوانی بدون نگرانی بنوشی، یا در خوابی آرام و بدون درد.

3️⃣ آدم‌ها هنگام بحران دو دسته‌اند
وقتی بیمار می‌شوی، نیمی از دوستانت ناپدید می‌شوند و کسانی که هرگز انتظارش را نداشتی، مثل برادر کنار تو می‌ایستند.
دیالیز فقط خون را تصفیه نمی‌کند؛ آدم‌ها را هم برایت غربال می‌کند و نشان می‌دهد چه کسی واقعاً دوستت دارد و چه کسی فقط تا وقتی حالِ تو خوب بود کنارت بود.

4️⃣ قدرت یعنی ادامه دادن، نه گریه نکردن
قبلاً فکر می‌کردم آدم قوی کسی است که اشک نریزد. اما در بخش دیالیز بارها گریه کردم و فهمیدم قدرت واقعی این است که گریه کنی، از جا بلند شوی، اشک‌هایت را پاک کنی و با لبخند چهار ساعت دیگر درمانت را ادامه بدهی. قدرت یعنی تحمل کردن و ادامه دادن.

5️⃣ زمان، ارزشمندترین سرمایه است
هفته‌ای ۱۲ ساعت روی دستگاه، ماهی ۴۸ ساعت و سالی ۵۷۶ ساعت از عمرم صرف دیالیز می‌شود. آنجا فهمیدم پول را می‌توان دوباره به دست آورد، اما زمان هرگز برنمی‌گردد. وقتت را با نفرت، کینه و حرف‌های بیهوده هدر نده. هر دقیقه‌ای که سالم و بیرون از بیمارستان زندگی می‌کنی، یک گنج واقعی است.

6️⃣ برنامه‌های تو از مهربانی خدا مهم‌تر نیستند
برای ورود به یک رشته دانشگاهی، سفر و کار برنامه داشتم. اما همه برنامه‌هایم با نتیجه یک آزمایش، در یک روز تغییر کرد. یاد گرفتم برنامه‌ریزی کنم، اما نتیجه را به خدا بسپارم. آینده در اختیار تو نیست؛ آنچه در اختیار توست، فقط تلاش امروز توست.

7️⃣ امید فقط یک کلمه نیست؛ امید یعنی هر جلسه درمان
برای من امید، یک جمله انگیزشی در شبکه‌های اجتماعی نیست. امید یعنی تزریقی که انجام می‌شود، دستگاهی که چراغ سبزش روشن می‌شود و پزشکی که می‌گوید: «نتایج آزمایش امروزت خوب است.» امید یعنی کارهای کوچک و مثبتی که هر روز تکرار می‌شوند.

این نوشته را برای این ننوشتم که غمگینت کنم؛ نوشتم تا شاید نگاهت به زندگی عوض شود.

بلند شو، یک لیوان آب بنوش و خدا را شکر کن.

بلند شو. بلند شو و رویایی را که مدام به تعویق انداخته‌ای، شروع کن.

بلند شو و روز معمولی‌ات را طوری زندگی کن که انگار یکی از روزهای عید است.

@beshnofekrkon
@hooreechannel 🌹

چهار خطا در روابط عاطفی:

▪️ انتقاد
شخصیتش رازیر سوال نبر.
انتقاد کل شخصیت فرد را زیر سوال می برد و البته اوضاع را وخیم تر میکند، بهتر است برای بیان دلخوری ها از رفتاری که ناراحتمان کرده است صحبت کنیم، نه اینکه به شخصیت فرد حمله کنیم.
بدین ترتیب به نامزد یا دوست خود فرصت میدهید خواسته شما رابداند و برای تغییر شرایط اقدام کند.

▪️تحقیر
سرزنشش نکن.
بین این چهار رفتار، تحقیر بدترین آنهاست. هرگاه این نوع رفتار وارد تعامل افراد شود در واقع نوعی بدجنسی به میان می آید.
تمسخر ،ادا درآوردن،طعنه زدن،پوزخند،و.....
رفتاری خطرناک ومسموم برای رابطه است.

▪️دفاع
مقابله به مثل نکن.
رفتار تدافعی در واقع حمایت فرد از خودش است برای خروج از آن وضعیت.
باید فرد مسئولیت رفتار خود را بپذیرد حتی اگر تنها مربوط به بخشی از اختلاف باشد.

▪️نادیده گرفتن
دیوار دور خودت نَکِش.
این رفتار زمانی روی میدهد که فرد از تعامل با  نامزد یا دوست خود صرف نظر کند، او را نادیده بگیرد و با حرف نزدن به شکل‌های مختلف در پی فرار از موقعیت است

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

راه‌های تحصیل لذت ماندگار و واقعی در میانسالی

اگر کسی بگوید «من فقط لذت می‌خواهم»، چگونه می‌توان او را به لذت رساند؟ از او بپرسیم چای می‌خواهی؟ بگوید نه، لذت می‌خواهم. کتاب‌خواندن، سفرکردن یا شناکردن چطور؟ باز بگوید نه، فقط لذت می‌خواهم. در این صورت، راهی برای برآوردن خواسته‌اش نداریم.
اما به‌محض اینکه بگوید «کتاب‌خواندن را دوست دارم»، راهی باز می‌شود: می‌تواند کتاب بخواند و لذت ببرد.
این همان متناقض‌نمای لذت یا خوشبختی است که جان استوارت میل مطرح می‌کند: باید چیزی غیر از لذت را بخواهیم تا به لذت برسیم. لذت، حاصلِ رسیدن به چیزی است که دوستش داریم.

برای خوش‌بودن، باید به غیرِ خود دل ببندیم
اشتغال دائمی به خود و اینکه «چه کنم تا حالم بهتر شود؟» می‌تواند ما را از همان چیزی که می‌خواهیم محروم کند. باید علاقه‌ای بیرون از خودمان پیدا کنیم. این دل‌بستگی دو صورت دارد:
یکی، دوست‌داشتن دیگر موجودات است. وقتی انسانی را دوست داریم، شادی او ما را هم شاد می‌کند. کاری برای آسودگی‌اش انجام می‌دهیم و خودمان نیز لذت می‌بریم. این محبت می‌تواند متوجه انسان‌ها، حیوانات، گیاهان و دیگر موجودات باشد.
دیگری، دوست‌داشتن خودِ کار است. به کاری بپردازیم که هنگام انجام‌دادنش لذت می‌بریم؛ کاری که فرایندش برایمان دوست‌داشتنی است. در این صورت، لذت‌بردن را تا رسیدن به نتیجه به تعویق نمی‌اندازیم.

و همچنین به ارزش‌های وجودی زندگی بها بدهیم
خوراک، پوشاک، مسکن، خواب و استراحت برای ادامهٔ زندگی ضروری‌اند؛ اما زندگی فقط با تأمین این نیازها کیفیت پیدا نمی‌کند. در کنار ارزش‌های مادی، چهار دستهٔ دیگر از ارزش‌ها می‌توانند زندگی را غنی کنند:

ارزش‌های فکری:
لذت فهمیدن، حل‌کردن یک مسئله و یافتن پاسخی برای یک پرسش.

ارزش‌های زیبایی‌شناختی:
انس با طبیعت، ادبیات و هنر؛ تجربه‌هایی که لزوماً عمرمان را طولانی‌تر نمی‌کنند، اما به زندگی کیفیت می‌دهند.

ارزش‌های اخلاقی:
تواضع، صداقت، شفقت و عشق؛ ویژگی‌هایی که می‌توانند کیفیت زیستنمان را بهتر کنند.

ارزش‌های روحانی و معنوی: احساس یگانگی با موجودات، تعلق به موجودی ماورایی و پیوند میان خیر و زیان خود و دیگران؛ البته پذیرش این دسته مورد اجماع نیست.

برای عبور هموارتر از میانسالی، باید به این ارزش‌های وجودی مجال بیشتری بدهیم.
فهمیدن، دوست‌داشتن، آفرینش هنری و مهربانی، در میانسالی و پس از آن نیز می‌توانند زندگی ما را آبادتر کنند.

٭سخنرانی مصطفی ملکیان دربارهٔ کتاب «راهنمایی فلسفی برای میانسالی»

@hooreechannel 🌹

♦️ از فرزندتان بخواهید چیزی به شما یاد بدهد

🔹 شاید فرزندتان از ریاضی متنفر باشد، اما بتواند در ماینکرفت دنیایی شگفت‌انگیز بسازد. شاید اطلاعاتی جامع دربارۀ دایناسورها داشته باشد. شاید هم در ویرایش ویدئو آن‌قدر ماهر باشد که پیش از آنکه شما حتی آیکون دوربین گوشی‌تان را پیدا کنید، کارش را تمام کرده باشد.

🔹 هفته‌ای یک بار از فرزندتان بخواهید چیزی به شما یاد بدهد. همین کار ساده می‌تواند اعتمادبه‌نفس او را افزایش دهد، مهارت‌های ارتباطی‌اش را تقویت کند و به شما فرصت دهد بخش‌هایی از دنیای او را ببینید که شاید در حالت عادی هرگز با آن‌ها آشنا نمی‌شدید. چنین تجربه‌ای می‌تواند برای کودک بسیار اثرگذارتر از شنیدن جمله‌ای مثل «تو خیلی باهوشی» باشد.

🔹 کودکان بخش بزرگی از زندگی‌شان را در موقعیتی می‌گذرانند که دیگران به آن‌ها آموزش می‌دهند، اشتباهاتشان را اصلاح می‌کنند و عملکردشان را ارزیابی می‌کنند. وقتی از فرزندتان می‌خواهید چیزی به شما یاد بدهد، حتی اگر این کار فقط پنج دقیقه طول بکشد، این روند را به شکلی معنادار تغییر می‌دهید.

🔹 این بار، والد دیگر در جایگاه فردی صاحب‌نظر قرار ندارد، بلکه خودش به دانش‌آموزی کنجکاو تبدیل می‌شود. الکس اندرسون-کال، روان‌شناس مدرسه، معتقد است این کار به‌ویژه برای کودکانی که در مدرسه با مشکل مواجه‌اند، بسیار تأثیرگذار است. همچنین وقتی کودک چیزی را به دیگری آموزش می‌دهد، درک خودش از آن موضوع عمیق‌تر می‌شود و یاد می‌گیرد دیدگاه دیگران را بهتر بفهمد.

🔹 برای این کار لازم نیست برنامه‌ریزی خاصی داشته باشید یا زمان مشخصی را تعیین کنید. اگر فرزندتان در حال نقاشی‌کشیدن، بازی‌کردن یا با هیجان تعریف‌کردن چیزی است که تازه یاد گرفته، از او بپرسید: «چطور این کارو کردی؟» یا «می‌تونی اینو بهم یاد بدی؟». لازم نیست برای نشان‌دادن علاقه، واکنش‌های اغراق‌آمیز نشان دهید. اندرسون-کال می‌گوید: «بچه‌ها خیلی زود متوجه می‌شوند که هیجان شما واقعی نیست».

🔹 وقتی فرزندتان چیزی را برایتان توضیح می‌دهد، مدام وسط حرفش نپرید تا جمله‌هایش را اصلاح کنید، ایراد کارش را بگیرید، چیزی را که فراموش کرده به او یادآوری کنید یا روش سریع‌تر و بهتری را که خودتان در طول سال‌ها یاد گرفته‌اید نشانش دهید. این بار اجازه دهید او معلم باشد و شما شاگرد. حتی بد نیست کمی هم دست‌وپاچلفتی به نظر برسید.

✍آنجلا هاوپت، تایم

@hooreechannel 🌹

♦️ نگاهی به جنگل‌زدایی در کره زمین

🔹 از سال ۱۹٠٠ میلادی، انسان‌ها ۱.۱ میلیارد هکتار جنگل را از بین برده‌اند.

🔹 جنگل‌ها هوای ما را تمیز می‌کنند، آب ما را تصفیه می‌کنند و در مقابله با بحران رو به رشد آب‌وهوایی نقشی حیاتی دارند.

🔹 در سمت چپ تصویر وضعیت اولیه تراکم جنگل‌ها در سال ۱۹۰۰ میلادی و در سمت راست وضعیت کنونی جنگل‌ها را می‌بینید.

🔹 پ.ن: موجودی که خود را "اشرف مخلوقات" می‌نامد عامل تمامی بحران‌های زیست‌محیطی بر کره زمین است و اگر بر این سیاره زندگی نمی‌کرد، گونه‌های مختلف گیاهی و جانوری میلیون‌ها سال همزیستی مسالمت‌آمیز داشتند!

@hooreechannel 🌹

ساعت به وقت نیویورک؛
من هنوز در ساعت تهران نفس می‌کشم، اما حسام خیلی وقت است که ساکن نیویورک شده؛ نه با جسم، که با تمام مدارهای عصبی‌اش


هر شب، وقتی چراغ اتاق خوابگاه خاموش می‌شود و نور بک‌گراند صفحه لپ‌تاپ حسام روی دیوار می‌افتد، انگار اتاق ما به دو منطقه زمانی تقسیم می‌شود. من هنوز در ساعت تهران نفس می‌کشم، اما حسام خیلی وقت است که ساکن نیویورک شده؛ نه با جسم، که با تمام مدارهای عصبی‌اش.
او مهندسی برق می‌خواند و من جامعه‌شناسی.

دو سال است که در یک اتاق هشت‌متری با هم زندگی می‌کنیم؛ دو سالی که برای او فقط یک « تبلیغ طولانی و خسته‌کننده وسط سریال» بوده که هر لحظه ممکن است تمام شود و قسمت بعدی پخش شود، اما برای من تبدیل به یک مستند تلخ و بی‌پایان شده که هر شب فصل جدیدی از «زندگی در حالت buffering» را ضبط می‌کند.
انگار در این اتاق کوچک، من ناظر کسی هستم که مدت‌هاست چمدان ذهنی‌اش را بسته و فقط منتظر اعلام پرواز است، در حالی که بلیت واقعی‌اش هنوز در صف تأیید گیر کرده.

حسام صبح‌ها سر کلاس نمی‌رود، مگر اینکه امتحان داشته باشد. دکترا برایش بیشتر بهانه‌ای بود تا خوابگاه را از دست ندهد و شبکه دوستی‌هایش در شریف و دانشگاه تهران قطع نشود. ذهنش بیشتر درگیر خواندن زبان انگلیسی و تمرین آیلتس یا تافل است تا کلاس و سمینارهای دکتری. اتاق پر از نشانه‌های یک زندگی است که هنوز آغاز نشده: چمدان نیمه‌باز کنار تخت، نقشه متروی نیویورک که به دیوار سنجاق شده، و یک جفت کفش زمستانی که هرگز در تهران به پا نشده.روی میز تحریرش همیشه یک لپ‌تاپ باز است و یک گوشی دوم که فقط برای چک کردن نرخ دلار و قیمت بلیت هواپیما استفاده می‌کند.

هیچ‌وقت سر کار تمام‌وقت رسمی نمی‌رود؛ فقط چند ساعت پاره‌وقت، آن هم فقط به اندازه‌ای که پولش را به دلار تبدیل کند و در حساب ارزی نگه دارد. می‌گوید «اگر تمام‌وقت بروم، ممکن است عادت کنم و نروم».

پول هم باید در منطقه زمانی نیویورک زندگی کند. ریال برایش ارز محلی یک کشور خارجی است.
ذهن ریاضی حسام برای من همیشه یک معما بوده. منطق صفر و صدی که از دوران ارشدش در شریف با خودش آورده: یا چیزی کاملاً درست است یا کاملاً غلط.
هر شب سر همین منطق با هم بحث می‌کنیم. من سعی می‌کنم بگویم زندگی یه بخش خاکستری هم دارد ولی او جواب می‌دهد «خاکستری یعنی بلاتکلیفی، و بلاتکلیفی یعنی شکست».

گاهی بحث آن‌قدر داغ می‌شود که قهر می‌کنیم، اما صبح با یک فنجان چای دوباره از سر گرفته می‌شود. انگار ذهن مهندسی او مثل یک مدار بسته عمل می‌کند: یا جریان برقرار است یا مدار کاملاً قطع.یک شب، وقتی برق رفت و اتاق در تاریکی مطلق فرو رفت، حسام بلند شد و به پنجره تکیه داد.

در سکوت، فقط صدای نفس‌هایش شنیده می‌شد. بعد آرام گفت: «می‌دونی، من دیگه نمی‌تونم تصور کنم که اینجا بمونم. حتی اگه سارا هم برگرده، من احتمالاً نخوام اینجا بمونم.»سارا، پارتنر حسام است؛ همان دختری که دو سالی است با ویزای دانشجویی رفت نیویورک و حالا هر شب از آن‌طرف دنیا، مثل یک مجری برنامه زنده، به حسام قول می‌دهد که «همه چیز درست می‌شه».

صدای حسام در تاریکی مثل صدای کسی بود که سال‌هاست دارد خداحافظی می‌کند اما بخش دردناک‌تر زندگی خوابگاهی ما، تراس کوچک پشت اتاق است.
هر شب حسام با سارا حرف می‌زند. من که داخل اتاق هستم، گاهی ناخواسته تکه‌هایی از حرف‌هایشان را می‌شنوم؛ صدایشان از در باز تراس به داخل می‌آید و فقط جملاتی نصفه و نیمه به گوشم می‌رسد: «نگران نباش… دارم تلاش می‌کنم…» یا «دوست دارم» و بقیه‌اش در باد گم می‌شود.

این دیالوگ ها را می‌شنوم و چیزی در سینه‌ام سنگین می‌شود. انگار شاهد یک وعده دائمی هستم که هرگز به سرانجام نمی‌رسد.
حسام مهاجرت را پیشاپیش انجام داده، فقط بدون عبور از گیت فرودگاه.جامعه‌شناسان این وضعیت را «انتظار ساختاری» می‌نامند؛ جایی که زمان فرد با زمان ساختارهای سیاسی و اقتصادی ناهماهنگ می‌شود.

حسام دقیقاً در همین حال زندگی می‌کند. او نه کاملاً «اینجا» است و نه کاملاً «آنجا». بدنش در تهران است، اما تخیل، سرمایه عاطفی و حتی برنامه روزانه‌اش در منطقه زمانی شرق آمریکا تنظیم شده.

جالب اینجاست که حسام ترامپ را اصلاً مقصر نمی‌داند. می‌گوید ترامپ فقط «کار درست» را انجام داده که در لیست سیاه‌مان گذاشته؛ مقصر اصلی را جای دیگری می‌بیند. منطق صفر و صدی ذهنش حتی در سیاست هم کار می‌کند: یا همه‌چیز تقصیر یک طرف است یا طرف دیگر.
او حتی ارتباط این تعلیق را با سیاست‌های ضد مهاجرتی دست راستی ها نمی‌بیند

بگذریم.حسام در این آستانه گیر افتاده و هر روز که می‌گذرد، آستانه باریک‌تر می‌شود. مهاجرت برای او خیلی پیش‌تر از گرفتن ویزا یا عبور از گیت فرودگاه آغاز شده؛ از همان لحظه‌ای که دیگر نتوانسته آینده‌اش را در این جغرافیا تصور کند. تمنای رفتن، بیشتر از آنکه جست‌وجوی زندگی بهتر باشد، نوعی فرار تدریجی از فرسودگیِ ماندن است؛ فرسودگی‌ای که هر روز سنگین‌تر می‌شود و تخیل را به سمت جایی دیگر می‌کشد.

او هویت دانشجوی ایرانی‌اش را پیش از آنکه واقعاً برود، کنار گذاشته و هویت «مهاجر بالقوه» را پوشیده است. این هویت جدید، او را از بسیاری از تعهدات روزمره معاف کرده؛ تعهداتی که دیگران هنوز درگیرشان هستند.

صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شوم، حسام هنوز بیدار است. روی صفحهٔ لپ‌تاپش، ساعت نیویورک نمایش داده می‌شود. او همیشه آن را باز نگه می‌دارد. می‌گوید «دوست دارم بدونم اونجا الان چه ساعتیه». من اما می‌دانم که او فقط نمی‌خواهد بفهمد چه ساعتی است؛ او می‌خواهد مطمئن شود که زمانِ واقعیِ زندگی‌اش، آن‌طرف اقیانوس در جریان است و او فقط موقتاً عقب افتاده.

هفت سال است که در خوابگاه دانشگاه تهران زندگی می‌کنیم و من هر شب شاهد نوع خاصی از مهاجرت هستم که در هیچ فرم ویزایی ثبت نمی‌شود. مهاجرتی که در آن بدن در جا می‌ماند، اما روح، سرمایه و حتی خواب‌ها خیلی پیش‌تر رفته‌اند.

در این خوابگاه کوچک، مهاجرت دیگر یک تصمیم فردی و دور از دسترس نیست، بلکه به تدریج به تجربه‌ای روزمره و جمعی تبدیل شده. اینجا کوچک‌ترین واحد جامعه‌شناختی مهاجرت است که من می‌شناسم.

سال‌هاست آدم‌هایی را دیده‌ام که از همین اتاق‌ها رفته‌اند؛ دوستانی که از دوران لیسانس هنوز عکس‌هایشان روی دیوار اتاق‌ها مانده، شماره‌هایشان هنوز در گوشی‌ام ذخیره است، اما خودشان دیگر نیستند. وسایلشان مثل بقایای یک جشن تمام‌شده، بی‌صدا و بی‌معنا باقی مانده‌اند.
آخرین قهوه‌ها، آخرین خنده‌ها و آخرین وعده‌های خداحافظی، به تدریج معنای خود را از دست داده‌اند.

حسام هنوز در تهران است، اما ساعت زندگی‌اش مدت‌هاست روی وقت نیویورک تنظیم شده. و من، که فقط ناظر این تعلیق هستم، گاهی فکر می‌کنم شاید خیلی ها که در این شهرها مانده‌اند، ساعتشان را بی‌آنکه بدانند، روی وقت جایی دیگر کوک کرده‌اند.

✍محمد محمدی، انجمن جامعه‌شناسی ایران
@hooreechannel 🌹

چرا زنان زیادی دیگر در جست‌وجوی کار نیستند؟

براساس طرح آمارگیری نیروی کار در سال ۱۴۰۴، شاغلان غیررسمی کمتر شده و افراد بیشتری به دلیل دستمزد پایین شغل خود را رها کرده‌اند.

در گزارش جدید مرکز آمار اطلاعات مشابه درباره دلایل عدم جست‌وجوی کار نیز منتشر شده است. این گزارش نشان می‌دهد در سال گذشته بیش از ۴۱ میلیون نفر در کشور دیگر در جست و جور کار نبوده‌اند که بیش از ۲۹ میلیون از این جمعیت را زنان تشکیل می‌دهند.

مهم‌ترین دلیلی که زنان دیگر در جست‌وجوی شغل نیستند، مسئولیت‌های شخصی و خانوادگی عنوان شده است.

بر این اساس در سال گذشته بیش از ۲۳ میلیون زن، معادل بیش از ۷۹ درصد از زنانی که دیگر به دنبال شغل نیستند، مسئولیت‌های شخصی و خانوادگی را علت این وضعیت می‌دانند. در مقابل مهم‌ترین دلیل مردانی که در جست‌وجوی شغل نیستند بی نیازی از انجام کار ذکر شده است.

✒️این گزارش نشان می‌دهد مسئولیت‌‌های مراقبتی و کار خانگی مهم‌ترین دلیل دور شدن بسیاری از زنان از بازار کار است و سایر گزارش‌ها نیز این موضوع را تایید می‌کند.

برای مثال نتایج سالانه طرح آمارگیری گذران وقت نقاط شهری کشور نشان می‌دهد در دوره یک‌ساله زمستان ۱۴۰۳ تا پاییز ۱۴۰۴، مردان به طور متوسط روزانه ۴ ساعت و ۵۵ دقیقه برای فعالیت‌های شغلی وقت گذاشته‌اند. در حالی که این رقم برای زنان تنها ۴۱ دقیقه است. در مقابل، زنان روزانه ۴ ساعت و ۴۶ دقیقه صرف خدمات خانگی بدون مزد می‌کنند. این رقم برای مردان فقط یک ساعت و چهار دقیقه است.

این اختلاف، نشان می‌دهد تقسیم سنتی نقش‌های خانوادگی همچنان در زندگی شهری ایران پررنگ است.

مجموع این آمارها نشان می‌دهد مسئله بازار کار تنها به تعداد شاغلان یا نرخ بیکاری محدود نمی‌شود و کیفیت اشتغال، سطح درآمد و امکان ماندگاری در بازار کار نیز اهمیت دارد. از سوی دیگر، برای زنان، موانع ورود و ماندن در بازار کار همچنان با مسئولیت‌های خانوادگی و تقسیم نابرابر کار بدون مزد گره خورده است.

✍زهرا اکرمی
📎ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

.


برای از دست دادن زنی بترس که همیشه حاضره اول بهت پیام بده، نگرانت بشه، از حال و روزت بپرسه، بدونه روزت چطور گذشته و حتی حواسش باشه چیزی خوردی یا نه.

همونی که ساعت‌ها با شوق منتظر جوابت می‌مونه؛ بیشتر از هر چیز دیگه‌ای.

زنی که حاضره با هر شرایطی کنارت بمونه، باهات از صفر شروع کنه، رشد کنه و دوتایی برای موفق شدن تلاش کنید.

همونی که حتی وقتی ازت دلخوره و رفتارت اذیتش کرده، باز هم بلده ببخشتت.

برای از دست دادن کسی بترس که بلده بی‌چشمداشت دوستت داشته باشه و ازت چیزی نمی‌خواد جز همون چیزی که خودش بهت می‌داد:

عشق، توجه، و درک شدن

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

وقتی رنج معنا پیدا می‌کند
(چرا پیدا کردن دلیل برای سختی‌ها، درد را کمتر می‌کند؟)

🔻همه‌ی آدم‌ها در زندگی با سختی روبه‌رو می‌شوند؛ گاهی شکست می‌خورند، گاهی عزیزی را از دست می‌دهند، گاهی احساس تنهایی یا ناامیدی می‌کنند. اما چیزی که باعث می‌شود یک رنج برای یک نفر قابل تحمل باشد و برای دیگری خیلی سنگین شود، فقط خودِ اتفاق نیست؛ بلکه معنایی است که آن فرد به آن اتفاق می‌دهد.

وقتی انسان فکر کند رنجش هیچ دلیلی ندارد، دردش چند برابر می‌شود. اما اگر بتواند بفهمد این سختی چه چیزی به او یاد می‌دهد یا او را به چه هدفی نزدیک می‌کند، همان رنج می‌تواند تبدیل به فرصتی برای رشد شود.

▪️رنج بدون معنا؛ سخت‌تر از خودِ درد

فرض کنید دو دانش‌آموز در یک امتحان مهم شکست می‌خورند. یکی با خودش می‌گوید: «من بی‌استعدادم، دیگر فایده‌ای ندارد.» اما دیگری می‌گوید: «این شکست به من نشان داد باید روش مطالعه‌ام را تغییر دهم.»

اتفاق برای هر دو یکی بوده، اما برداشتشان متفاوت است. نفر دوم هنوز ناراحت است، اما شکست برایش تبدیل به یک تجربه‌ی آموزشی شده است.

در واقع، انسان همیشه نمی‌تواند جلوی اتفاق‌های سخت زندگی را بگیرد، اما می‌تواند انتخاب کند که با آن‌ها چگونه روبه‌رو شود.

▪️هرکس معنای رنج را جور دیگری پیدا می‌کند

آدم‌ها به دلیل تفاوت در شخصیت و نگاهشان به زندگی، برای رنج‌هایشان معناهای متفاوتی پیدا می‌کنند.

🌱 افراد نگران؛ پیدا کردن آرامش و امنیت

بعضی افراد بیشتر نگران آینده هستند و زودتر خطرها را احساس می‌کنند. برای این افراد، سختی‌ها ممکن است معنایی مثل دور شدن از اشتباه‌ها و رسیدن به آرامش داشته باشد. ترس آن‌ها می‌تواند باعث شود بیشتر مراقب رفتار و انتخاب‌هایشان باشند.

🌱 افراد جست‌وجوگر؛ رسیدن به آرزوها

بعضی آدم‌ها همیشه دنبال تجربه‌های جدید و هدف‌های بزرگ هستند. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را هزینه‌ای برای رسیدن به موفقیت ببینند. برای مثال، یک ورزشکار ممکن است درد تمرین‌های سخت را تحمل کند، چون می‌داند او را به هدفش نزدیک می‌کند.

🌱 افراد رابطه‌محور؛ معنا در عشق و ارتباط

برای بعضی‌ها، مهم‌ترین چیز در زندگی ارتباط با دیگران است. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را برای خانواده، دوستان یا کسانی که دوستشان دارند تحمل کنند. کمک کردن به دیگران به رنج آن‌ها معنا می‌دهد.

🌱 افراد پرتلاش؛ ساختن شخصیت خود

برخی افراد باور دارند که سختی‌ها انسان را قوی‌تر می‌کنند. مثل کسی که برای یاد گرفتن یک مهارت، بارها شکست می‌خورد اما ادامه می‌دهد. او رنج را بخشی از مسیر رشد خودش می‌بیند.

🌱 افراد معنویت‌گرا؛ نزدیک شدن به حقیقت

بعضی افراد نگاه عمیق‌تری به زندگی دارند و رنج را فرصتی برای شناخت بهتر خود و جهان می‌دانند. آن‌ها باور دارند که سختی‌ها می‌توانند انسان را از خودخواهی و وابستگی‌های کوچک دور کنند و به آرامش درونی نزدیک‌تر کنند.

▪️رنجی که تبدیل به رشد می‌شود

معنا دادن به رنج به این معنی نیست که درد دیگر وجود ندارد یا انسان نباید ناراحت شود. درد واقعی است، اما نگاه انسان به آن تغییر می‌کند.

وقتی کسی برای سختی‌های زندگی خود معنایی پیدا می‌کند، دیگر فقط نمی‌پرسد: «چرا این اتفاق برای من افتاد؟» بلکه می‌پرسد: «از این تجربه چه چیزی می‌توانم یاد بگیرم؟»

شاید رنج همیشه از بین نرود، اما وقتی معنا پیدا کند، دیگر فقط یک درد نیست؛ تبدیل می‌شود به بخشی از مسیر رشد و ساخته شدن انسان.

✍مصطفی سلیمانی

‌ https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹