نشست #معماری_آلترناتیو؛ تمرین معماری خارج از دانشگاه

سعید حقیر
کامران صفامنش
هومن طالبی

دانشگاه تهران، پردیس هنرهای زیبا، نگارخانه
یکشنبه ۲۳ اردیبهشت، ساعت ۱۲ تا ۱۴
@Anjoman_Motaleat

نشست #معماری_آلترناتیو؛ تجربه‌ی دانشگاه: فرصت‌ها و تهدیدها

افرا غریب‌پور
غلامرضا اسلامی
پویا خزائلی
نشید نبیان

دانشگاه تهران، پردیس هنرهای زیبا، نگارخانه
دوشنبه ۲۴اردیبهشت، ۱۲تا ۱۴
@Anjoman_Motaleat

نشست #معماری_آلترناتیو؛ جریان‌های موازی دانشگاه

محمدیاسر موسی‌پور
یحیی اسلامی
کاوه بذرافکن
الهام رضوی

دانشگاه تهران، پردیس هنرهای زیبا، نگارخانه
سه‌شنبه ۲۵اردیبهشت، ساعت ۱۲ تا ۱۴
@Anjoman_Motaleat

گروه مطالعات معماری ایران در ادامه‌ی سلسله نشست های خود در تاریخ ۸ آذر ۱۳۹۶ میزبان مهندس فرهاد احمدی در سمیناری با موضوع «معماری و فرهنگ» بود. فرهاد احمدی از معماران شناخته شده‌ی معاصر ایران ، عضو هیأت علمی دانشکده‌ی معماری دانشگاه شهید بهشتی و از فارغ‌التحصیلان دانشکده‌ی هنرهای زیبا در سال ۵۶ می‌باشد. وی تاکنون بیش از سی پروژه‌ی ملی از جمله مراکز فرهنگی دزفول، تبریز، اصفهان، کرمان و تهران و نیز ساختمان‌های نمایندگی ایران در کره‌ی جنوبی و سوئد و نیز چندین نمایشگاه بین المللی را طراحی کرده و در مسابقاتی چون کتابخانه ملی و ساختمان های مرکزی وزارت نفت شرکت داشته و در دوسالانه های جهانی معماری « روروز» و « گلف » امارات مورد تقدیر قرار گرفته است.

وی در این سمینار به تبیین مبانی فکری طراحی خود پرداخت و درکارهای خود آنها را شرح داد. وی سمینار خود را در سه بخش ارائه نمود. در بخش نخست به‌طور مفصل به تبیین مبانی طراحی خود در قالب سه پرونده شامل «متن و context»، «اسطوره» و «هستی‌شناسی دوئالیستی ایرانی» پرداخت. در بخش دوم چگونگی عینیت یافتن مبانی فکری‌اش را در پروژه‌هایش برای حضار شرح داد و در بخش آخر به درخواست حضار، به توضیح روند طراحی مرکز فرهنگی اصفهان پرداخت.

در انتهای نشست، از سوی گروه مطالعات معماری ایران و دانشکده‌ی معماری پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، از ایشان قدردانی به عمل آمد.

@Anjoman_Motaleat

🔹 صوت سمینار «معماری و فرهنگ»
🔸 سخنران: فرهاد احمدی

@Anjoman_Motaleat

یکشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷، انجمن علمی مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران، میزبان آقایان سعید حقیر، کامران صفامنش و هومن طالبی بود تا در نشستی با موضوع «معماری آلترناتیو؛ تمرین معماری خارج از دانشگاه» به سخنرانی و بحث بنشینند.

در ابتدای جلسه مسعود تقوی، از اعضای انجمن مطالعات معماری ایران، به معرفی نشست و نحوه‌ی اداره‌ی جلسه پرداخت و سپس مجری جلسه، سعیده قرشی، ۳ میهمان برنامه را معرفی کرد و بیان مسأله را آغاز نمود. پس از این، ۳ میهمان برنامه به بیان نقطه نظراتشان پرداختند. ابتدا آقای طالبی به دو گونه آموزش – در عرصه‌ی معماری – اشاره کرد که در یکی هدف «انتقال دانش» است و در دیگری هدف «ساخت دانش». وی با بیان این، حیطه‌ی کار موسسات آلترناتیوی چون «کانون معماران معاصر» را در دسته‌ی دوم قرار داد و به ضرورت حفظ نسبت درست میان این دو نوع آموزش تأکید کرد.

پس از این، آقای حقیر با توجه به این که تبار آموزش آکادمیک معماری در ایران، به آموزش معماری در فرانسه برمی‌گردد، به تشریح حیطه‌ی وظایف وزارت فرهنگ و وزارت آموزش عالی در فرانسه پرداخته، یادآور شد که اساسا در فرانسه، مدارس و موسسات آموزش معماری نه ذیل وزارت اموزش عالی که ذیل وزارت فرهنگ تعریف شده‌اند. ایشان وظیفه‌ی دانشگاه و دانشکده‌ی معماری را «انتقال دانش» عنوان کرد و در مثالی بیان داشت «همان‌طور که کسی با اخذ لیسانس ادبیات شاعر نمی‌شود، قرار نیست با اخذ لیسانس معماری نیز کسی معمار شود». به عقیده‌ی آقای حقیر، جایگاه و نقش موسسات آلترناتیو و خارج از دانشگاه را با چنین رویکرد و انتظاراتی بهتر می‌توان شناخت و شاید ضرورت داشته باشد که دو گونه آموزشگاه معماری داشته باشیم: دانشکده‌هایی برای تربیت تکنسین و دانشکده‌هایی مخصوص تربیت هنرمند.

آقای صفامنش با بیان این عقیده که نه دانشگاه و نه موسسات آموزشی خارج از آن معمار تربیت نمی‌کنند، گفت که «دست معمار را معمار باید بگیرد». ایشان معماری را به مشعلی در یک مسابقه‌ی دوِ امدادی تشبیه کرد که دونده‌ای مشعل را از دست دونده‌ای گرفته و سپس به دست دونده‌ای دیگر می‌دهد و به ضرورت «تجربه» در کنار آموزش برای تربیت معمار اشاره نمود. آقای صفامنش معایبی را بر دانشگاه و بر موسسات خارج از دانشگاه وارد دانست و به تجربه‌ی خود در دانشگاه آزاد از سال ۶۸ به مدت ۸ سال اشاره کرده، دانشجویانی که در آن سال‌ها تربیت شدند را جریان‌ساز دانست و یکی از دلایل موفقیت آن سال‌ها را رابطه‌ی تنگاتنگ و صمیمی بین استاد و دانشجو، و فضای باز آتلیه‌ها عنوان کرد.

⭕️ ادامه‌ی این گزارش را در لینک زیر مشاهده نمایید. ⬇️
http://telegra.ph/MemarieAlternative1-05-18

@Anjoman_Motaleat

🔸 صوت سمینار «معماری آلترناتیو؛ تمرین معماری خارج از دانشگاه»
🔹 سخنرانان: سعید حقیر، کامران صفامنش، هومن طالبی
@Anjoman_Motaleat

دوشنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۷، انجمن علمی مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران در دومین نشست از سلسله نشست‌های معماری آلترناتیو، میزبان نشید نبیان، سید غلامرضا اسلامی، افرا غریب‌پور و پویا خزائلی پارسا بود تا با موضوع «تجربه‌ی دانشگاه: فرصت‌ها و تهدیدها» به سخنرانی و بحث بنشینند.

در ابتدای جلسه خانم نبیان با تشریح ۳ مفهوم training ، education و pedagogy، بیان داشت که آموزش معماری در مدارس و دانشکده‌های دنیا در حال حرکت از دو مورد نخست به سوی پداگوژی است. وی با بیان اینکه دو مورد نخست، تکنسین و کارشناس تربیت می‌کنند، ماحصل پداگوژی را design thinker دانست که مسأله‌ی کار آن نه شهر یا ساختمان یا... که هر مسأله‌ای حول «فضا» است.در همین راستا، ایشان این پرسش را مطرح کردند که چرا نباید در فعالیت فضامحوری مثل تاکسی‌های اینترنتی، نقش معمار به چشم بخورد؟ خانم نبیان در ادامه از دیگر آثار جایگزین شدن پداگوژی را اهمیت یافتن «نظرورزی» بجای خرق عادت و تعریف ابرپروژه دانست که در حال حاضر در سیستم آموزشی ما رواج دارد. دیگر خصوصیت ناشی از گسترش پداگوژی از قول ایشان، جایگزینی مؤلف با کارگروهی است.

آقای اسلامی با تأکید بر پیچیدگی مسأله‌ی آموزش، تفکر افقی را به جای تفکر عمودی پیشنهاد داد و توصیه کرد که به جای تحلیل بیشتر مسأله، به گسترش مفاهیم بپردازیم.ایشان ۳ رسالت دانشگاه را تولید علم، انتقال و بکارگیری آن دانست و خاطرنشان کرد که در دانشکده‌های معماری، پس از تربیت تکنسین، به تربیت «تکنولوژیست» پرداخته می‌شود، به معنی کسی که دانش آن تکنیک را نیز می‌داند. آقای اسلامی با تفکیک ۴ نوع مدیریت به ترتیب leadership، management، programming و planning، لزوم شفافیت در عرصه‌ی تصمیم‌گیری را یادآور شد و گفت باید دانست هنگام صحبت از آموزش معماری، برای کدام‌یک از این ۴ نوع درحال ارائه‌ی راهکار هستیم. ایشان ضمن قائل بودن به پویایی دانشگاه و تایید کلی عملکرد دانشگاه تهران در زمینه‌ی تفکر شهودی (intuitive)، موانعی را برای این پویایی برشمرد که از جمله‌ی آنها پیش‌زمینه‌ی ریاضیاتی دانشجویان معماری و لزوم محافظه‌کاری دانشگاه تهران به عنوان دانشگاه مادر بود.

در ادامه‌ی جلسه، خانم غریب‌پور به تاریخچه‌ی آموزش معماری در ایران اشاره‌ی بسیار مختصری داشته، به پیدایش معضلات در این زمینه از زمان ورود آکادمی‌های مدرن معماری به ایران پرداختند. ایشان به وجود یک برنامه‌ی واحد آموزشی برای تمامی موسسات آموزش معماری در ایران انتقاد کرد و اساسا حضور آموزشگاه‌های معماری در ذیل وزارت علوم را نادرست دانست و نتیجه‌ی آن را محک نادرست دانشجویان و اساتید این رشته عنوان کرد. خانم غریب‌پور، به سوءتعبیر مفهوم «خلاقیت» اشاره کرد و ضرورت توجه به بستر فرهنگی در کار و آموزش معماری را یادآور شد. وی یکی از وظایف دانشگاه را توجه به این بستر فرهنگی و دوری جستن از فشن‌های فرمی معاصر دانست.

آقای خزائلی با اشاره به پیشینه‌ی تحصیلی خود، اساسا ارزش صرف وقت در یک دانشکده‌ی معماری رسمی را زیر سوال برده، به اهمیت یادگیری معماری حرفه ای در نزد معمار یا استاد بنا اشاره کرد. ایشان اصل مهم در انتقال دانش معماری را «انتقال شفاهی دانش» دانست و دانشگاه‌های معماری در تمامی جهان را به خاطر پایه‌ی کتبی‌شان مورد انتقاد قرار داد. وی با اشاره به سخن خانم غریب‌پور درباره‌ی لزوم توجه به بستر فرهنگی، تحقق این مهم را تنها در سایه‌ی انتقال سینه به سینه‌ی دانش ممکن دانست. آقای خزائلی به ضرورت تبادل دانش یا سایر فرهنگ‌ها هم تأکید کرد و گفت که به خاطر تازگی و نو بودن تلاش‌های موسسه‌ای مثل مدرسه‌ی خاک اصفهک، نمی‌توان به مشاهده‌ی بازارها و بستر بومی بسنده کرد و لازم است که از تجارب دیگران استفاده کنیم.

⭕️ ادامه‌ی گزارش این نشست را در لینک زیر مشاهده نمایید ⬇️
http://telegra.ph/MemarieAlternative2-05-20

@Anjoman_Motaleat