نابودی حافظه

🔻بخش سوم

از تخریب ساختار تا مهندسی بی‌اعتمادی

در دو بخش پیشین، از یک سو به منطق و متدولوژی حذف حافظه‌ی مدنی در نظام‌های توتالیتر پرداخته شد و از سوی دیگر، نمونه‌ی عینی این روند در نابودی آرشیو و مستندات جمعیت امام علی تشریح گردید. در این بخش، تمرکز بر «الگوهای رفتاری» و سازوکارهایی است که به تخریب تدریجی این نهاد مردمی انجامید؛ رفتارهایی که درهم‌تنیدگی سیاست‌های امنیتی را بازتاب می‌دهد، بی‌آنکه ادعای کشف تمام حقیقت را داشته باشد.

جمعیت امام علی همواره آگاه بوده و هست که تنوع دیدگاه، اختلاف نظر و حتی تضاد آرا، جزء جدایی‌ناپذیر هر کنش جمعی زنده است و در واقع، یکی از نیروهای محرکه‌ی رشد، خلاقیت و اصلاح درونی به شمار می‌آید. آنچه در این نوشتار نقد و توصیف می‌شود الگوهای رفتاری مخربی است که آگاهانه یا ناآگاهانه، از سطح اختلاف نظر سالم عبور کرده و به مهندسی بی‌اعتمادی، تضعیف همبستگی، تحریف واقعیت و تخریب ساختار انجامیده است. تمایز میان «اختلاف سازنده» و «رفتارهای برهم‌زننده‌ی اعتماد و انسجام» برای جمعیت امری بنیادی است؛ از همین رو، تأکید این مقاله بر نقد نوع دوم است، بی‌آنکه حق طبیعی تنوع دیدگاه و نقد درونی زیر سؤال برود.

محدودیت‌های قضاوت و وفاداری به حقیقت

پیش از هر چیز باید تأکید شود که جمعیت امام علی در شرایطی هدف فشار و سرکوب قرار گرفت که امکان شکل‌گیری سازوکارهای عادلانه‌ی حقیقت‌یابی عملاً وجود نداشت. از این رو، آنچه در پی می‌آید «توصیف روندها و الگوهای رفتاری» است؛ تلاشی برای ثبت تجربه‌ی تاریخی یک نهاد مدنی، با پایبندی به اصول اخلاقی، حقوق بشری و انصاف. این روایت، آگاهانه از برچسب‌زنی شخصی و قضاوت زودهنگام پرهیز می‌کند و تنها تا آنجا پیش می‌رود که شواهد، تجربه‌ی جمعی و قرائن رفتاری اجازه می‌دهد...


👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instantview مطالعه بفرمایید.
🆔@imamalisociety

درباره فقر ساختاری، سرکوب اعتراضات و کشتار بی‌رحمانه و ضرورت گذار مسالمت‌آمیز برای حفظ ایران

اعتراض‌های گسترده‌ی معیشتی امروز، واکنشی مقطعی به گرانی یا یک بحران کوتاه‌مدت نیست؛ بازتاب انباشتی سال‌ها فقر ساختاری، ناامنی اقتصادی، فرسایش سرمایه اجتماعی و حذف تدریجی امکان زیستن با کرامت است. آنچه بر زندگی مردم تحمیل شده، نتیجه‌ی تصادف یا رویدادهای گذرا نیست؛ برآمده از مجموعه‌ای از تصمیم‌ها و اولویت‌هاست: سیاست‌های اقتصادی نابرابرساز، فساد و رانتِ سازمان‌یافته و سازوکارهایی که شکاف طبقاتی را عمیق‌تر کرده و امکان ترمیم را کاهش داده‌اند. در چنین وضعیتی، فقر از یک وضعیت استثنایی عبور می‌کند و به سازوکاری پایدار برای بازتولید محرومیت تبدیل می‌شود.

همچنین باید یاداور شد؛ مطالبه‌ی آزادی و حق تعیین سرنوشت در متن این اعتراض‌ها، حضور پررنگ دارد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

ادامه مطلب را در لینک دنبال بفرمایید: https:// tinyurl.com/35tc7bpk

#جمعیت_امام_علی به عنوان یک نهاد مدنی، قویا سرکوب وحشیانه و کشتار غیرنظامیان و کودکان در ایران را محکوم نموده و از وجدانهای بیدار جامعه جهانی و نهادهای بین المللی درخواست دارد که به یاری مردم ایران بشتابند و نگذارند این جنایتها در خاموشی اینترنت ادامه پیدا کند.
#حقوق_بشر
#ایران

به: کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد
جناب آقای فولکر تورک
موضوع: درخواست پیگیری جنایت‌های گسترده و نقض حقوق بشر در ایران

عالیجناب،

جمعیت امام علی، به‌عنوان یک نهاد غیردولتی و بشردوستانه با بیش از ۲۳ سال سابقه فعالیت در ایران و دارنده مقام مشورتی عام در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، با نگرانی عمیق نسبت به وضعیت کنونی حقوق بشر در ایران، این نامه را به حضور جنابعالی تقدیم می‌دارد.

این جمعیت سال‌ها در راستای نجات انسان‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده تلاش کرده (دنباله مطلب در لینک زیر: https://tinyurl.com/2xmz488k

🔸بیانیه جمعیت امام علی در سی و نهمین نشست ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره وخامت وضعیت حقوق بشر در ایران که جمعه 3 بهمن در ژنو برگزار شد. برای دیدن فیلم کامل این جلسه به لینک
https://webtv.un.org/en/asset/k1m/k1mxhbfwh0
مراجعه کنید.

🔻زخم‌های بی‌پایان

تصویر سمت چپ دو نقاشی از دو کودک تهرانی و بندر عباسی است که در مسابقات شهر صلح؛ که در سطح جهان توسط سازمان ملل برگزار شده است، در بین کودکان اقصی نقاط دنیا مقام کسب کرده‌اند. ذهن زیبای کودکان پر از رنگ و نقش و زیبایی است و این آفرینش زیبایی، جهان ما را زیبا می‌کند.
عکس سمت راست؛ کودک اهل قروه را نشان می‌دهد که به وحشیانه‌ترین طریق ممکن در شهر و زادگاه خود، توسط کسانی که قرار بود شهر را برایش امن و صلح آمیز کنند به رگبار بسته شده است.

در هفته‌های اخیر ده‌ها کودک بی‌گناه جان خود را با شلیک مستقیم گلوله از دست دادند. در میان جنایت‌هایی که بشر مرتکب می‌شود شاید کودک‌کشی از همه شنیع‌تر و سبعانه‌تر است. وقتی به کودک انسان رحممان نمی‌آید یعنی عنصری به نام رحم و شفقت در ما مرده است. تنها موجودات ضد اجتماعی و خطرناک قادر به شلیک و کشتار کودک انسان هستند و این جنایت با هیچ آیین، مذهب و برهانی توجیه نمی‌شود.

جمهوری اسلامی سالهاست نقض سیستماتیک حقوق کودکان را با اعدام کودکان، بی‌هزینه کردن قتل ناموسی، کودک آزاری و تجاوز به کودکان و شی انگاری کودکان در قاموس دارایی پدران در قوانین خود نهادینه کرده بود اما در سالهای اخیر خود مجری این قتل‌ها، تجاوزها و آزارها شده است. کشتار، تجاوز و واردسازی جراحت و شکنجه کودکان در بازداشتگاه‌ها در سالهای گذشته هر گونه شک و شبهه برای فرافکنی این جنایات را مرتفع می‌سازد و مستقیم نوک پیکان مسئولیت را متوجه ایشان می‌کند. آزادسازی کودکان در بند و توقف آزار و شکنجه کودکان در این شرایط می‌تواند بر برگ‌های سیاه و تباه این دفتر بیش از این نیفزاید.


https://i.postimg.cc/SRCdyr9p/image.jpg
🆔@imamalisociety

◾️ابراهیم
چهارده‌ساله بود.
نه آن‌قدر بزرگ که «مرد» صدایش کنند،
نه آن‌قدر کوچک که کسی دلش نیاید به او شلیک کند.

متولد ایران؛
با مادری ایرانی که لالایی‌هایش فارسی بود
و پدری افغانی که نانش همیشه بوی غربت می‌داد.
نامش ایرانی بود،
چهره‌اش آشنا،
اما سهمش از این خاک
همیشه «نوبت بعد» بود.

از دنیا
حتی یک شناسنامه هم سهمش نشد.
نه کاغذی که ثابت کند «هست»
نه عددی که تولدش را رسمی کند.
بی‌هویت زندگی کرد
و بی‌پرونده مُرد؛
انگار نبودنش
از بودنش ساده‌تر بود.

کودک کار بود.
نه از سر انتخاب،
از سر ضرورت.
دست‌هایش هنوز باید مداد نگه می‌داشت
اما آچار و فیلتر روغن را بلد شده بود.
در تعویض‌روغنی
قدش به کاپوت ماشین‌ها نمی‌رسید
ولی بار زندگی
زودتر از سنش روی شانه‌هایش افتاده بود.

ابراهیم
با لباس‌های همیشه چرکِ شرافتمندانه
و کفش‌هایی که بیشتر دویده بودند تا ایستاده باشند
به دنیا ثابت می‌کرد
که فقر جرم نیست
اما مجازات دارد.

و بعد
تیر.
نه به پا
نه به دست
نه به خطا.
به قلب.
قلبی که
برای هیچ دختری تند نزده بود
برای هیچ آینده‌ای برنامه نچیده بود
برای هیچ رؤیایی فرصت نداشت
ایستاد.

ابراهیم
نه شهید شد
نه قهرمان نام گرفت
نه تیتر شد
نه عزاداری‌اش مجاز بود
فقط
کم شد.
بی‌سروصدا
از آمار کودکان کار
و از جمع زنده‌ها.

او را دفن کردند
اما سؤال‌ها هنوز روی زمین‌اند:
کدام مرز
چهارده‌سالگی را بی‌هویت می‌کند؟
کدام قانون
کودکی بی‌شناسنامه را
هدف مشروع می‌داند؟
و کدام دنیا
مرگ را سهم طبیعی فقر می‌نویسد؟

ابراهیم
اگر جایی هست که
برای «بودن»
مدرک نمی‌خواهند
و برای نفس کشیدن
تیر شلیک نمی‌کنند
آنجا آرام بگیر.
ما
اینجا
با شرمی کهنه
اسم تو را
یادمان خواهد ماند.

https://i.postimg.cc/mkMwT5PG/Post.png
🆔@imamalisociety