جمعیت امام علی

بازارچه خیریه "بوی عیدی" حامی محرومین سراسر کشور چهارشنبه ۱٨ الی جمعه ٢۰ اسفند - ساعت ۱۰ تا ٢٢ برای کسب اطلاعات بیشتر روی لینک زیر کلیک کنیم ↙️ t.me/joinchat/AAAAAD_IbuWefCltTcDXJw 📞۰۲۱۸۸۹۳۰۸۱۶

🌀 شال هایی با نقش و نگار زندگی

🔹 ساعت از چهار صبح ۱۹ اسفند گذشته است. از کنار آتشی که امیرحسین و عباس در سطل بزرگ جلوی چادر محل غرفه ها در بازارچه بوی عیدی برپا کرده اند فاصله می گیرم تا مطالب کانال را برای پنج شنبه آماده کنم. به غیر از این دو نفر سبحان، پویان، مجید، اشکان و یاشار هم هستند تا از وسایل و محصولات بازارچه مراقبت کنند.

🔹 لپ تاپم را روی میز می گذارم. از سرما به خود می لرزم. مودم وایمکس را از کولی بیرون می آورم و خدا خدا می کنم که اینجا خط داشته باشم. توی دستهایم ها می کنم تا کمی گرم شوند. تکنولوژی با من یاری می کند و خط وایمکس در اینجا %۱۰۰ است. دیشب اردوان گفته که خط اینجا را از یک ماه پیش چک کرده. او که با دندان درد دیشب در این سرما بدون هیچ وسیله ی گرم کننده ای سر کرده است و امشب تا دوازده شب اینجا بوده است.

🔹 به غرفه هایی که تا ساعاتی قبل مملو از جمعیت بودند و اکنون در ساعت چهار صبح در سکوت و آرامش به سر می برند نگاه می کنم. در سمت راست من شال های رنگارنگ خودنمایی می کنند. پشت آنها مانتوهای دوخت زنان سرپرست خانوار است. کمی جلوتر محصولات حصیر است. غرفه های غذا خالی است و با شروع روز دوم دوباره پر از رنگارنگ غذاهای خوشمزه خواهند بود. محصولات دیگر را با پارچه های آبی رنگ پوشانده اند. هر کدام از این پارچه ها هزاران عشق و امید را لای خود جای داده اند.

🔹 دست هایم را به هم می مالم و دوباره ها می کنم. از بیرون صدای بچه ها که دور آتش جمع شده اند می آید. به واقع چه چیز آنها را از خانه ی گرم خود جدا کرده و در این سحرگاه سرد زمستانی گرد هم آورده است؟ ذهنم به خانه ی امیر می رود. خانه ای که هیچ ندارد؛ نه بخاری، نه یخچالی و نه حتی وسیله ای برای پختن غذا. تنها یک گاز پیک نیک است که هم وسیله ی گرم کننده است؛ هم غذا را روی آن می پزند. پیک نیکی که به هنگام خوابیدن آن را خاموش می کنند چون خطر گازگرفتگی دارد.

🔹 ذهنم دوباره به این سوال برمی گردد که چه چیز این بچه ها را در این سرما دور هم جمع کرده است؟ پاسخ گویا "امیر" است. همه ی آنها "امیر"ی هستند که هر شب در سرمای خانه شب را صبح می کند. پاسخ گویا عشق به "امیر" است تا شاید او نیز تجربه ی خواب گرم را داشته باشد؛ و مادری است که مجبور نباشد از فشار نداری کودکش را به سر چهارراه ها بفرستد. شال ها و مانتوهای دوخت او مقابل چشم هایم خودنمایی می کنند؛ به هزار امید و آرزو که در تار و پودشان دمیده است.

goo.gl/09dGCK
〰〰〰〰〰
🆔 @imamalisociety

4.13K viewsedited 09:46