جمعیت امام علی

‍ ‍ 🌀درباره‌ی بی‌حرمتی به یک کودک در آبدان بوشهر

به یاد آر
ای فرزندِ فرزندِ مهاجر!
(منتشر شده در روزنامه‌ی آفتاب یزد)

به یاد آر!
روزها و شب‌های غربت را در کوچه‌هایی که هیچکس تو را نمی‌شناخت و چه فرقی می‌کرد؟ بُن آلمان باشد یا آبدان ایران! ایرانی باشی یا افغان! از بیکاری و فقر گریخته باشی یا از چنگِ وحشیِ طالبان؟ مهاجر، مهاجر است و غربت، غربت. به یاد آر ای مهاجر، ای فرزند مهاجر، ای فرزندِ فرزندِ مهاجر!
دیدم تو را که طفلکی ده ساله با جثه‌ای نحیف بودی، چون رستم از خاک کند؛ اما تو سهراب نبودی که او فرزندیِ تو را و پدری خودش را از یاد بُرده باشد. دیدم که بر خاکت افکند و ندید که دو ملت - ایران و افغانستان - را بر خاک می‌زند و او خود مگر کیست جز شهروندی که تعلیم انسانیت ندیده؛ یک مستضعفِ فکری... گیرم ماموری ساده باشد یا تو بگو اصلا یک وزیر بلند بالا. این شغل‌ها چه چیزی را عوض می‌کند وقتی ضمیرمان از خوبی تهی شده باشد و اخلاق، به افسانه‌ای تبدیل شده باشد دورتر و محال‌تر از قله‌ی قاف؟

راستی گناهت چه بود؟ گفتند به صندوق امامزاده‌ای دستبرد می‌زدی! یاد ژان‌وال‌ژان در بی‌نوایان افتادم که برای قرصی نان، مجازات شد. ویکتور هوگو، خالق رمان بی‌نوایان، اگر امروز بود، این صحنه را که از دوربین مداربسته‌ای بر جا مانده و چون دشنه‌ای در قلبمان فرو می‌رود و ما را به ما می‌نمایاند، چگونه تصویر می‌کرد؟

به یاد آر!
تمام ما یا بسیاری از ما، فراوان‌تر از آنکه به شمار آید، مهاجریم؛ یا فرزند یک مهاجر، یا فرزندِ فرزندِ یک مهاجر یا در آینده‌ای دور یا نزدیک، پدر یک مهاجر یا پدربزرگ یک مهاجر...

پس با مهاجران مهربان باشیم؛ اگر نه برای خدا یا به حرمت آدمیت، دست‌کم با نگاهی به دیروز و فردای محتمل خودمان! چرا که در این سیاره بی‌قرارِ پرآتشِ تشنه‌ی خون که زیر سلطه‌ی تاجران اسلحه و جنگ، به نفس نفس افتاده، نَسَب و ریشه‌هایمان در هیچ موطنی، چندان استوار نیست و همگی در معرض دل کندن از خاک و مهاجرت ناخواسته بودیم یا خواهیم بود.

#کودک_آزاری
#قربانیان_خاموش
➡️ aftabeyazd.ir/?newsid=140475

🆔 @imamalisociety

0:39

attach 📎

4.1K viewsedited 06:31