⭕️ جوانه زدن زنان روی زخم‌هایی که بر تن دارند
📌 نگاهی به تاریخ جنبش زنان در ایران
♦️بیشتر صفحات شبکه‌های اجتماعی در ایران امروز پر است از تصاویری که نشان از حضور زنان و دختران در استادیوم آزادی دارد. تصاویری از زنان که برای ورود و تماشای بازی تیم ملی ایران و کامبوج در کنار هم شادمانی می‌کنند. شعار می‌دهند، سرود ملی ایران را با صدایی بلندتر از مردان فریاد می‌زنند. شاید آنقدر که از حضورشان در ورزشگاه خوشحال هستند، نتیجه بازی برایشان اهمیتی نداشته باشد. یک‌نفس و باهیجان تیم‌ملی ایران را تشویق می‌کنند. در هر لحظه عکسی سلفی می‌اندازند و به اشتراک می‌گذارند. وجه مشترک تمامی تصاویری که از زنان داخل استادیوم آزادی منتشر شده شادی بی‌امان آنهاست. به نظر می‌رسد دختران و زنان حاضر در استادیوم واقعا می‌خواهند صدای حق‌طلبانه خودشان را به گوش جهانیان و دنیای ورزش و از همه مهم‌تر حکومتی برسانند که چهل سال از ورود آن‌ها به ورزشگاه جلوگیری کرده است.
♦️سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۱ را می‌توان سال‌های تجدید حیات محدود و کنترل شده جنبش زنان دانست که سازمان‌های مستقل‌تر اما پراکنده‌ای همچون حزب زنان و جمعیت زنان (با روزنامه زن امروز) تشکیل شدند. این سازمان‌ها بر خلاف دهه ۱۳۰۰ چندان همگرا نبودند. این تجدید حیات محدود در سال‌های حکومت محمدرضاشاه از بین رفت و تمام فعالیت‌های حقوقی زنان در کنترل دولت قرار گرفت و از دهه ۱۳۳۰ متمرکزسازی شد و در نهایت تحت سازمان زنان ایران درآمد و از حالت جنبش اجتماعی خارج شد.
♦️تغییر در شرایط زنان و تلاش آنان با وجود فشارها و موانعی که برسر راه آنان است، می‌تواند در سال‌های آینده به بهبود نگرش عمومی جامعه نسبت به وضعیت زنان منجرشود. گرچه این تغییر لزوما تغییر شگرفی نیست، می‌تواند نشانی از به ثمر رسیدن مقاومت‌ها در برابر قوانین تبعیض‌آمیز و جلوگیری از تکرار این محدودیت‌ها در آینده باشد.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: مهدیه مصطفایی
#زنان #استادیوم‌آزادی #جنبش‌زنان #ایران #ایندیپندنت
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 نگاهی به تاریخ جنبش زنان در ایران
♦️بیشتر صفحات شبکه‌های اجتماعی در ایران امروز پر است از تصاویری که نشان از حضور زنان و دختران در استادیوم آزادی دارد. تصاویری از زنان که برای ورود و تماشای بازی تیم ملی ایران و کامبوج در کنار هم شادمانی می‌کنند. شعار می‌دهند، سرود ملی ایران را با صدایی بلندتر از مردان فریاد می‌زنند. شاید آنقدر که از حضورشان در ورزشگاه خوشحال هستند، نتیجه بازی برایشان اهمیتی نداشته باشد. یک‌نفس و باهیجان تیم‌ملی ایران را تشویق می‌کنند. در هر لحظه عکسی سلفی می‌اندازند و به اشتراک می‌گذارند. وجه مشترک تمامی تصاویری که از زنان داخل استادیوم آزادی منتشر شده شادی بی‌امان آنهاست. به نظر می‌رسد دختران و زنان حاضر در استادیوم واقعا می‌خواهند صدای حق‌طلبانه خودشان را به گوش جهانیان و دنیای ورزش و از همه مهم‌تر حکومتی برسانند که چهل سال از ورود آن‌ها به ورزشگاه جلوگیری کرده است.
♦️سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۱ را می‌توان سال‌های تجدید حیات محدود و کنترل شده جنبش زنان دانست که سازمان‌های مستقل‌تر اما پراکنده‌ای همچون حزب زنان و جمعیت زنان (با روزنامه زن امروز) تشکیل شدند. این سازمان‌ها بر خلاف دهه ۱۳۰۰ چندان همگرا نبودند. این تجدید حیات محدود در سال‌های حکومت محمدرضاشاه از بین رفت و تمام فعالیت‌های حقوقی زنان در کنترل دولت قرار گرفت و از دهه ۱۳۳۰ متمرکزسازی شد و در نهایت تحت سازمان زنان ایران درآمد و از حالت جنبش اجتماعی خارج شد.
♦️تغییر در شرایط زنان و تلاش آنان با وجود فشارها و موانعی که برسر راه آنان است، می‌تواند در سال‌های آینده به بهبود نگرش عمومی جامعه نسبت به وضعیت زنان منجرشود. گرچه این تغییر لزوما تغییر شگرفی نیست، می‌تواند نشانی از به ثمر رسیدن مقاومت‌ها در برابر قوانین تبعیض‌آمیز و جلوگیری از تکرار این محدودیت‌ها در آینده باشد.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: مهدیه مصطفایی
#زنان #استادیوم‌آزادی #جنبش‌زنان #ایران #ایندیپندنت
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
جوانه زدن زنان روی زخم‌هایی که بر تن دارند
بیشتر صفحات شبکه‌های اجتماعی در ایران امروز پر است از تصاویری که نشان از حضور زنان و دختران در استادیوم آزادی دارد. تصاویری از زنان که برای ورود و تماشای بازی تیم ملی ایران و کامبوج در کنار هم