⭕️ بحران اقلیمی، مرزهای سیاسی را محترم نمی‌شمارد
📌 ایران با ۸۳ میلیون نفر جمعیت دو درصد از دی اکسید کربن جهان را تولید می کند
♦️هم‌زمان با روی کار آمدن سکان‌داران جدید نهادهای اروپایی، "اقدام جدی برای مقابله با بحران گرمایش زمین" گویی جایگاه تازه‌ای در برنامه‌های سیاسی و نیز گفتارِ این سیاستمداران یافته است. خانم اورسولا وان‌در لِین، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا، با انتشار سندی ، "قرارداد سبز" را بخشی از برنامه نهاد تحت نظرش اعلام کرد و بخش‌هایی از چشم انداز تحولات پیشِ رو در بخش رژیم انرژی و زیرساخت‌های قاره اروپا را به اطلاع عموم رساند.
♦️جامعه جهانی می‌تواند از طریق وارد کردن فشار سیاسی به کشوری که تولید کننده بیشترین مقدار گازهای گلخانه‌ای‌ست (جمهوری خلق چین) حرکت به سمت کاهش اعتیاد تمدن به سوخت‌های فسیلی را آغاز کند. اما پاسخ چین، اعتراض به بی‌عدالتی نهفته در این اقدام است؛ چرا که این کشور تامین کننده نیاز انرژی بیش از یک میلیارد انسان است. آیا بهتر نیست اقدام لازم را از کشوری آغاز کنیم که بیشترین تولید سرانه را دارد؟ سیصد و سی میلیون شهروند آمریکایی، بیش از دیگران انرژی مصرف می‌کنند. اقدام در راستای صرفه جویی در مصرف را می‌توان از کشورهایی آغاز کرد که تولید سرانه‌ای فراتر از میانگین جهانی دارند: آمریکا، کانادا، عربستان سعودی، استرالیا و کشورهای دیگر.
♦️حقیقت غیر قابل چشم‌پوشی، متفاوت بودن ارزش انسان‌ها (در سطح جهانی) و مطابقت آن با میزان تولید ناخالص کشوری‌ست که آنها تابعیتش را دارند (آخرین جلوه این واقعیت تلخ، رفتار متفاوت دو کشور ایران و کانادا در برابر قربانیان پرواز ۷۵۲ بود). وضع و اِعمال مرزهای سیاسی، تا پیش از بروز بحران‌های محیط زیستی، کار عاقلانه‌ای به نظر می‌رسید. اما بحران اقلیمی اینک روشن کرده که طبیعت مرزهای سیاسی ما را محترم نمی‌شمارد. حرکت به سمت "عدالت" (ترجیحاً در سطح جهانی) لزوماً نیازمند بازنگری در هزینه و فایده وجود مرزهای سیاسی است؛ مرزهایی تخیلی که طی قرن گذشته بارها جابه‌جا شدند و اکنون جلوه‌دهنده درک ناقص بشر، در زمان ترسیم این مرزها، از واقعیت‌هایی هستند که انسان در آن زندگی می‌کرده و زندگی خواهد کرد.
شاید آرمانی که جان لِنون در ترانه "تصور کن" به آن اشاره کرد، شایسته تامل بیشتر باشد؛ چرا که وجه مشترک خواسته‌های ملل گوناگون به مراتب وسیع‌تر از نکاتی‌ست که آنها را از هم متمایز می‌کند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 بهروز شاکری فرد
#بحران_اقلیمی #گرمایش_زمین #ایران
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 ایران با ۸۳ میلیون نفر جمعیت دو درصد از دی اکسید کربن جهان را تولید می کند
♦️هم‌زمان با روی کار آمدن سکان‌داران جدید نهادهای اروپایی، "اقدام جدی برای مقابله با بحران گرمایش زمین" گویی جایگاه تازه‌ای در برنامه‌های سیاسی و نیز گفتارِ این سیاستمداران یافته است. خانم اورسولا وان‌در لِین، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا، با انتشار سندی ، "قرارداد سبز" را بخشی از برنامه نهاد تحت نظرش اعلام کرد و بخش‌هایی از چشم انداز تحولات پیشِ رو در بخش رژیم انرژی و زیرساخت‌های قاره اروپا را به اطلاع عموم رساند.
♦️جامعه جهانی می‌تواند از طریق وارد کردن فشار سیاسی به کشوری که تولید کننده بیشترین مقدار گازهای گلخانه‌ای‌ست (جمهوری خلق چین) حرکت به سمت کاهش اعتیاد تمدن به سوخت‌های فسیلی را آغاز کند. اما پاسخ چین، اعتراض به بی‌عدالتی نهفته در این اقدام است؛ چرا که این کشور تامین کننده نیاز انرژی بیش از یک میلیارد انسان است. آیا بهتر نیست اقدام لازم را از کشوری آغاز کنیم که بیشترین تولید سرانه را دارد؟ سیصد و سی میلیون شهروند آمریکایی، بیش از دیگران انرژی مصرف می‌کنند. اقدام در راستای صرفه جویی در مصرف را می‌توان از کشورهایی آغاز کرد که تولید سرانه‌ای فراتر از میانگین جهانی دارند: آمریکا، کانادا، عربستان سعودی، استرالیا و کشورهای دیگر.
♦️حقیقت غیر قابل چشم‌پوشی، متفاوت بودن ارزش انسان‌ها (در سطح جهانی) و مطابقت آن با میزان تولید ناخالص کشوری‌ست که آنها تابعیتش را دارند (آخرین جلوه این واقعیت تلخ، رفتار متفاوت دو کشور ایران و کانادا در برابر قربانیان پرواز ۷۵۲ بود). وضع و اِعمال مرزهای سیاسی، تا پیش از بروز بحران‌های محیط زیستی، کار عاقلانه‌ای به نظر می‌رسید. اما بحران اقلیمی اینک روشن کرده که طبیعت مرزهای سیاسی ما را محترم نمی‌شمارد. حرکت به سمت "عدالت" (ترجیحاً در سطح جهانی) لزوماً نیازمند بازنگری در هزینه و فایده وجود مرزهای سیاسی است؛ مرزهایی تخیلی که طی قرن گذشته بارها جابه‌جا شدند و اکنون جلوه‌دهنده درک ناقص بشر، در زمان ترسیم این مرزها، از واقعیت‌هایی هستند که انسان در آن زندگی می‌کرده و زندگی خواهد کرد.
شاید آرمانی که جان لِنون در ترانه "تصور کن" به آن اشاره کرد، شایسته تامل بیشتر باشد؛ چرا که وجه مشترک خواسته‌های ملل گوناگون به مراتب وسیع‌تر از نکاتی‌ست که آنها را از هم متمایز می‌کند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 بهروز شاکری فرد
#بحران_اقلیمی #گرمایش_زمین #ایران
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
بهروز شاکری فرد | بحران اقلیمی، مرزهای سیاسی را محترم نمی‌شمارد
هم‌زمان با روی کار آمدن سکان‌داران جدید نهادهای اروپایی، "اقدام جدی برای مقابله با بحران گرمایش زمین" گویی جایگاه تازه‌ای در برنامه‌های سیاسی و نیز گفتارِ این سیاستمداران یافته است. خانم اورسولا
⭕️ بحران اقلیمی، مرزهای سیاسی را محترم نمی‌شمارد
📌 ایران با ۸۳ میلیون نفر جمعیت دو درصد از دی اکسید کربن جهان را تولید می کند
♦️هم‌زمان با روی کار آمدن سکان‌داران جدید نهادهای اروپایی، "اقدام جدی برای مقابله با بحران گرمایش زمین" گویی جایگاه تازه‌ای در برنامه‌های سیاسی و نیز گفتارِ این سیاستمداران یافته است. خانم اورسولا وان‌در لِین، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا، با انتشار سندی ، "قرارداد سبز" را بخشی از برنامه نهاد تحت نظرش اعلام کرد و بخش‌هایی از چشم انداز تحولات پیشِ رو در بخش رژیم انرژی و زیرساخت‌های قاره اروپا را به اطلاع عموم رساند.
♦️جامعه جهانی می‌تواند از طریق وارد کردن فشار سیاسی به کشوری که تولید کننده بیشترین مقدار گازهای گلخانه‌ای‌ست (جمهوری خلق چین) حرکت به سمت کاهش اعتیاد تمدن به سوخت‌های فسیلی را آغاز کند. اما پاسخ چین، اعتراض به بی‌عدالتی نهفته در این اقدام است؛ چرا که این کشور تامین کننده نیاز انرژی بیش از یک میلیارد انسان است. آیا بهتر نیست اقدام لازم را از کشوری آغاز کنیم که بیشترین تولید سرانه را دارد؟ سیصد و سی میلیون شهروند آمریکایی، بیش از دیگران انرژی مصرف می‌کنند. اقدام در راستای صرفه جویی در مصرف را می‌توان از کشورهایی آغاز کرد که تولید سرانه‌ای فراتر از میانگین جهانی دارند: آمریکا، کانادا، عربستان سعودی، استرالیا و کشورهای دیگر.
♦️حقیقت غیر قابل چشم‌پوشی، متفاوت بودن ارزش انسان‌ها (در سطح جهانی) و مطابقت آن با میزان تولید ناخالص کشوری‌ست که آنها تابعیتش را دارند (آخرین جلوه این واقعیت تلخ، رفتار متفاوت دو کشور ایران و کانادا در برابر قربانیان پرواز ۷۵۲ بود). وضع و اِعمال مرزهای سیاسی، تا پیش از بروز بحران‌های محیط زیستی، کار عاقلانه‌ای به نظر می‌رسید. اما بحران اقلیمی اینک روشن کرده که طبیعت مرزهای سیاسی ما را محترم نمی‌شمارد. حرکت به سمت "عدالت" (ترجیحاً در سطح جهانی) لزوماً نیازمند بازنگری در هزینه و فایده وجود مرزهای سیاسی است؛ مرزهایی تخیلی که طی قرن گذشته بارها جابه‌جا شدند و اکنون جلوه‌دهنده درک ناقص بشر، در زمان ترسیم این مرزها، از واقعیت‌هایی هستند که انسان در آن زندگی می‌کرده و زندگی خواهد کرد.
شاید آرمانی که جان لِنون در ترانه "تصور کن" به آن اشاره کرد، شایسته تامل بیشتر باشد؛ چرا که وجه مشترک خواسته‌های ملل گوناگون به مراتب وسیع‌تر از نکاتی‌ست که آنها را از هم متمایز می‌کند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 بهروز شاکری فرد
#بحران_اقلیمی #گرمایش_زمین #تغییرات_اقلیمی
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 ایران با ۸۳ میلیون نفر جمعیت دو درصد از دی اکسید کربن جهان را تولید می کند
♦️هم‌زمان با روی کار آمدن سکان‌داران جدید نهادهای اروپایی، "اقدام جدی برای مقابله با بحران گرمایش زمین" گویی جایگاه تازه‌ای در برنامه‌های سیاسی و نیز گفتارِ این سیاستمداران یافته است. خانم اورسولا وان‌در لِین، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا، با انتشار سندی ، "قرارداد سبز" را بخشی از برنامه نهاد تحت نظرش اعلام کرد و بخش‌هایی از چشم انداز تحولات پیشِ رو در بخش رژیم انرژی و زیرساخت‌های قاره اروپا را به اطلاع عموم رساند.
♦️جامعه جهانی می‌تواند از طریق وارد کردن فشار سیاسی به کشوری که تولید کننده بیشترین مقدار گازهای گلخانه‌ای‌ست (جمهوری خلق چین) حرکت به سمت کاهش اعتیاد تمدن به سوخت‌های فسیلی را آغاز کند. اما پاسخ چین، اعتراض به بی‌عدالتی نهفته در این اقدام است؛ چرا که این کشور تامین کننده نیاز انرژی بیش از یک میلیارد انسان است. آیا بهتر نیست اقدام لازم را از کشوری آغاز کنیم که بیشترین تولید سرانه را دارد؟ سیصد و سی میلیون شهروند آمریکایی، بیش از دیگران انرژی مصرف می‌کنند. اقدام در راستای صرفه جویی در مصرف را می‌توان از کشورهایی آغاز کرد که تولید سرانه‌ای فراتر از میانگین جهانی دارند: آمریکا، کانادا، عربستان سعودی، استرالیا و کشورهای دیگر.
♦️حقیقت غیر قابل چشم‌پوشی، متفاوت بودن ارزش انسان‌ها (در سطح جهانی) و مطابقت آن با میزان تولید ناخالص کشوری‌ست که آنها تابعیتش را دارند (آخرین جلوه این واقعیت تلخ، رفتار متفاوت دو کشور ایران و کانادا در برابر قربانیان پرواز ۷۵۲ بود). وضع و اِعمال مرزهای سیاسی، تا پیش از بروز بحران‌های محیط زیستی، کار عاقلانه‌ای به نظر می‌رسید. اما بحران اقلیمی اینک روشن کرده که طبیعت مرزهای سیاسی ما را محترم نمی‌شمارد. حرکت به سمت "عدالت" (ترجیحاً در سطح جهانی) لزوماً نیازمند بازنگری در هزینه و فایده وجود مرزهای سیاسی است؛ مرزهایی تخیلی که طی قرن گذشته بارها جابه‌جا شدند و اکنون جلوه‌دهنده درک ناقص بشر، در زمان ترسیم این مرزها، از واقعیت‌هایی هستند که انسان در آن زندگی می‌کرده و زندگی خواهد کرد.
شاید آرمانی که جان لِنون در ترانه "تصور کن" به آن اشاره کرد، شایسته تامل بیشتر باشد؛ چرا که وجه مشترک خواسته‌های ملل گوناگون به مراتب وسیع‌تر از نکاتی‌ست که آنها را از هم متمایز می‌کند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 بهروز شاکری فرد
#بحران_اقلیمی #گرمایش_زمین #تغییرات_اقلیمی
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
بهروز شاکری فرد | بحران اقلیمی، مرزهای سیاسی را محترم نمی‌شمارد
هم‌زمان با روی کار آمدن سکان‌داران جدید نهادهای اروپایی، "اقدام جدی برای مقابله با بحران گرمایش زمین" گویی جایگاه تازه‌ای در برنامه‌های سیاسی و نیز گفتارِ این سیاستمداران یافته است. خانم اورسولا