میرزا تقی خان امیرکبیر سال ۱۱۸۷ خورشیدی در روستای هزاوه در اراک زاده شد.
اصلاحات امیرکبیر اندکی پس از رسیدن وی به صدارت آغاز گشت و تا پایان صدارت کوتاه او دنبال شد. مدت صدارت امیرکبیر ۳۹ ماه (سه سال و سه ماه) بود. در درازنای چهار سال صدراعظمی خویش خدمات شایسته و فراوانی به مردم و حکومت کرد. اصلاح امور مالی، سروسامان دادن به وضع ارتش، تلاش در رواج خودکفایی ملی، گسترش فعالیت ‏های علمی و بنیاد موسسه‌های آموزشی مانند #دارالفنون تهران7 برای آموزش دانش و فناوری های نو و مبارزه با جهل و انحرافات مذهبی، بی‏‌اعتنایی به خواسته‏‌ها و تهدیدات قدرت‏‌های خارجی و کوتاه کردن دست بیگانگان و جاسوسان استعماری، از کارها و کوشش‌های پیگیر او در روزگار صدراعظمی بود. هم‌چنین انتشار روزنامه‌ی وقایع اتفاقیه از جمله کارهای وی به‌شمار می‌آید.

نخستین ماموریت سیاسی مهم امیر ریاست هیات نمایندگی ایران در کنفرانس ارزنه‌الروم در سال ۱۲۵۹ مَهی (:قمری) با دولت عثمانی بود. این ماموریت دو سال به درازا انجامید.

سرانجام امیرکبیر در روز ۲۰ دی‌ماه ۱۲۳۰ در حمام فین کاشان با بریدن رگ دست‌هایش کشته شد. پیکر امیر را ابتدا در همان کاشان دفن کردند. به بازگفت میرزا محمد جعفر خان حقایق‌نگار خورموجی در کتاب مشهور حقایق‌الخبار ناصری روز پس از کشتن، پیکرش را در گورستان «پشت مشهد» کاشان به خاک سپردند. چند ماه پس از آن، به پایمردى همسرش عزت‌الدوله کالبدش را به کربلا بردند و در اتاقى که درِ آن به سوى صحن امام حسین باز مى‌شود به خاک سپردند.

بر دیوار آرامگاه #امیر_کبیر در کاشان این ابیات نوشته شده‌اند:

نادانی شه گرفت دامان امیر / تا نیشتر آمد به رگ جان امیر
بربست سعادت را به روی ما در / بگشود چو جوی خون ز شریان امیر