شبکه ایرانیاران (مؤسس ویکتوریا آزاد)

خشمِ شکست، انتقام از مهاجران

نگاهی به روابط تاریخی ایران و افغانستان و بازخوانی بی‌عدالتی امروز

✍🏽 بینش نوروزی | ۱۴ تیر ۱۴۰۴

رابطه‌ی مردم ایران و افغانستان، تاریخی‌ست پیچیده، پرتنش و در عین حال ریشه‌دار در همدلی، زبان، رنج و خاطره‌ی مشترک. این رابطه، برخلاف روابط سیاسی متغیر، نه میان دو دولت بلکه میان دو ملت بوده است؛ دو ملتی که در بستر یک تمدن بالیده‌اند و در طول قرن‌ها با یکدیگر زیسته، نوشته، رنج کشیده و رؤیا دیده‌اند.

سرزمین‌هایی چون هرات، بلخ، سمنگان، زابل و بدخشان، روزگاری بخشی از خراسان بزرگ و جغرافیای تمدنی ایران‌زمین بودند. رستم، سهراب، فرامرز، رودابه و بسیاری از اسطوره‌های شاهنامه از همین مناطق برخاسته‌اند. زبان فارسی، که در افغانستان «دری» خوانده می‌شود، نه فقط ابزار گفت‌وگو، که ظرف حافظه‌ی مشترک دو ملت بوده است.

تصوف، دین، شعر، مقاومت و مهاجرت، خطوط دیگری‌اند که این پیوند را پررنگ‌تر کرده‌اند. از مولانا تا ناصرخسرو، از خلیل‌الله خلیلی تا محمدکاظم کاظمی، از احمدشاه مسعود تا زنان هزاره‌ی تبعیدی، رگه‌های مشترکی از شجاعت، اندیشه و زیبایی در تار و پود این دو ملت جاری‌ست.

با این‌همه، امروز شاهد یکی از تلخ‌ترین فصل‌های این پیوند تاریخی هستیم.
در پی جنگ ۱۲روزه و پرهزینه‌ای که حکومت ایران درگیر آن شد و در نهایت نتوانست دستاوردی به‌جز تلفات، شکست سیاسی و تحقیر بین‌المللی از آن بیرون بکشد، واکنش انتقامی و کودکانه‌اش نه معطوف به میدان جنگ یا عاملان آن، بلکه متوجه مردم خودش و مهاجران افغانستانی شد.

گویی ساختار حاکم، که از پاسخ‌گویی و پذیرش مسئولیت عاجز است، تصمیم گرفت خشم خود را به درون منتقل کند:
▫️سرکوب و تهدید دوباره‌ی معترضان،
▫️گسترش فضای امنیتی،
▫️و موج تازه‌ای از بازگرداندن اجباری، توهین، تهدید و برچسب‌زنی به مهاجران افغان.

اتهاماتی همچون «جاسوسی»، بی‌هیچ سند یا دادرسی شفاف، چیزی نیستند جز فرافکنی برای فرار از تحقیر نظامی، شکست سیاسی و انزوای عمیق بین‌المللی. همان حکومتی که در میدان جنگ نتوانست از خود دفاع کند، حالا علیه کارگران، جوانان، دانشجویان و کودکانی بی‌پناه ایستاده است؛ همان‌ها که بسیاری‌شان متولد ایران‌اند و هرگز سرزمینی جز این خاک ندیده‌اند.

این رفتار، چیزی فراتر از بی‌عدالتی‌ست؛ نمادی عریان از بربریت حاکمیتی‌ست که برای بقا، از تحقیر و اخراج مهاجر گرفته تا تحمیل فقر و اختناق به مردم خودش، نه اخلاق می‌شناسد، نه قانون، نه مرز.

افغانستانی‌ها در دهه‌های اخیر، بخشی از نیروی کار، بدنه‌ی فرهنگی، دانشگاهی و حتی حافظه‌ی جمعی ایران بوده‌اند. با آنان زیسته‌ایم. امروز، تحقیر و طرد آنان، تنها تحقیر یک مهاجر نیست؛ توهینی‌ست به خاطره‌ی مشترک، به انسانیت، و به آینده‌ای که باید بر پایه‌ی هم‌زیستی ساخته شود.

همدردی ما با مردم افغانستان، فقط از سر دلسوزی نیست؛ از سر درک یک درد مشترک است. دردِ رنج کشیدن از دو حکومت اقتدارگرا، دو ساختار بی‌خرد که ملت‌هایشان را فراموش کرده‌اند و خشم خود را بر دوش بی‌دفاع‌ترین انسان‌ها می‌ریزند.

اما همین رنجِ مشترک، می‌تواند بذر هم‌سرنوشتی تازه‌ای باشد. از دل این تحقیرها، تبعیدها و تحمیل‌ها، اگر سکوت نکنیم و به هم پشت نکنیم، می‌توانیم چیزی دیگر بسازیم:
همبستگی‌ای انسانی، فراتر از مرزها، ملیت‌ها و روایت‌های رسمی.

از تهران تا کابل، از زابل تا بلخ، ما مردم‌ایم؛ با درد مشترک، و با امید به آینده‌ای مشترک.
اگر امروز در کنار مهاجران افغانستانی نایستیم و این بی‌عدالتی را نادیده بگیریم، فردا چگونه از عدالت سخن خواهیم گفت؟
همدردی آغاز است، اما تنها هم‌صدایی، نوشتن، گفت‌وگو و ایستادگی در برابر تحقیر است که می‌تواند آینده‌ای متفاوت برای هر دو ملت بسازد.

https://t.me/BineshNowruzi

823 views11:30

#ارسالی از ایران

وقتی حاکم و حاکمیت بسیار بد و دروغگوئی بر کشوری حکومت می‌کند بسیاری از مردم هم خوی حکومت را می‌گیرند این رفتارهایی که از مردم سر می‌زند در واقع از حاکمیت بسیار بد و مستبد جاری شده مثلا ما می‌خواهیم کاری اداری یا بانکی انجام بدهیم کاری درمانی و... اگر انسان متشخصی باشیم حتما به ما یا نوبت نمی رسد یا خیلی دیر می‌رسد و متاسفانه ما مجبور می‌شویم تلاش کنیم برای بد شدن ...
در مورد همین مهاجران افغان من بیش از سی سال با آنها همکار بوده ام و از این همکاری نهایت لذت را برده ام چون آسیبی از آنها ندیدم
ولی حکومت مستبد با ایدولوژی مزخرف و مدیریت غلط باعث شد هم به جامعه ایرانی ظلم شود با ورود بیش از ظرفیت این همه مهاجر و اتفاقا ظلمی مضاعف که در آینده صدایش بیشتر در خواهد آمد مانند بسیاری از شغل ها که دیگر برای آن شغل ها جایگزین ایرانی وجود ندارد مانند مغنی مانند کفاش مانند باغبان مانند کارگر ساختمانی و....هم با تشکیل سپاه فاطمیون برای گسترش ایدولوژی امت اسلامی اش و اخیرا همچنان که دو روز پیش اعلام کردند بخاطر ناترازی در برق آب گاز نان و خانه باید مهاجران اخراج شوند اما مانند همه رفتار های جمهوری اسلامی در سرکوب مردم خودش به دروغ شایعه درست کردند که این افراد جاسوس هستند که همین موضوع باعث شد بعضا رفتار فاشیستی در برخورد با این مهاجران صورت بگیرد هم از طرف ماموران حکومت هم از طرف عده ای از مردم که به شکل حکومت در آمده اند و پول پیش اجاره یا مزد آنها را ندادند کسی نمی‌تواند منکر این رفتار فاشیستی شود اما همچنان که گفتم نشأت گرفته از حکومت بود اتفاقا حکومت در برخورد با گروهی که علیه منافع مردم بودند مانند لشگر فاطمیون اقامت و پاسپورت ایرانی داد که همین هم اندکی به خشم عده ای از مردم منجر شد
اما یک نتيجه بسیار امید بخش که ما از جنگ 12 روزه دیدیم این بود که بسیاری از این رفتارهای زشتی که با جمهوری اسلامی در مردم ظهور کرده جلو تر از فروپاشی جمهوری اسلامی داشت از بین می‌رفت نمونه اش تشکیل همین گروه امداد مردمی نمونه اش کارهای بسیار زیبایی که در جنگ 12 روزه توسط مردم برای آوره گان جنگ انجام گرفت و....

پویا- ایران

💎 @iranyarannetwork1398

1.11K views13:41

شبکه ایرانیاران (مؤسس ویکتوریا آزاد)