به‌عنوان یک مسلمان بریتانیایی، از اوباش نفرت‌پراکن ویلا پارک خشمگینم

افراط‌گرایان دیگر نباید اجازه داشته باشند که خیابان‌های ما را به سلطه خود درآورند و صحنه‌های شرم‌آور شب گذشته در بیرمنگام را تکرار کنند.

منطقه «وست میدلندز» دیروز در مرکز خیزش جهانی یهودستیزی قرار گرفت. تیرهای چراغ‌برق پر بودند از پوسترهایی که از مردم می‌خواست تا «صهیونیست‌ها» را گزارش دهند. گروه‌های واتس‌اپی مردم را ترغیب می‌کردند تا فوتبالیست‌های اسرائیلی را شناسایی و تعقیب کنند. واعظی در ویدئویی ضبط‌شده می‌گوید اسرائیلی‌ها باید «به لهستان برگردند». شعارهای «الله اکبر» و «مرگ بر ارتش اسرائیل» مدت‌ها در بیرون استادیوم ویلا پارک طنین‌انداز بود.

با وجود حضور بی‌سابقه پلیس، این جمعیت توانستند خیابان‌ها را به سلطه خود درآورند. در مقابل، معترضان یهودی در یک زمین ورزشی محصور نگه داشته شدند.

بدتر از آن، پلیس برای نخستین بار اعلام کرد که طرفداران تیم «مکابی تل‌آویو» به دلیل نگرانی از حضور «هولیگان‌ها» در میان هوادارانشان از ورود به ورزشگاه منع شدند. آن‌ها حتی به رویدادهای سال گذشته در آمستردام اشاره کردند.

این تعبیر بسیار عجیبی از اتفاقات هلند است. مقامات هلندی بدون تعارف آن رویداد را «خشونت نفرت‌انگیز یهودستیزانه» نامیدند.

برای من، این روزی غم‌انگیز بود — برای بریتانیا، برای وست میدلندز، و برای خودم. اینجا جایی‌ست که بزرگ شدم، ازدواج کردم، و امروز افتخار نمایندگی آن را دارم.

من زنی مسلمان با تبار ایرانی‌ام، و احساس می‌کنم وظیفه اخلاقی دارم که در این مورد سخن بگویم. ظهور افراط‌گرایی اسلام‌گرا — که اغلب توسط رژیم جمهوری اسلامی تغذیه و تأمین مالی می‌شود — نه تنها یهودیان، بلکه بنیان‌های دموکراسی ما را تهدید می‌کند.

هیچ‌کس نباید از دیدن پرچم رژیم تروریستی جمهوری اسلامی در استادیوم آستون شب گذشته شگفت‌زده شده باشد — این واضح‌ترین مدرک است که این به‌اصطلاح «حامیان فلسطین» در عمل هیچ علاقه‌ای به حقوق بشر ندارند. این یک وارونگی مشمئزکننده از اخلاق است.

آنچه در ویلا پارک شاهد بودیم، یک جرم نفرت‌آمیز آشکار بود — هم علیه یهودیان و هم علیه پیروان واقعی اسلام.

کمیته امور داخلی پارلمان کاملاً حق دارد که از پلیس وست میدلندز خواستار شفاف‌سازی در تصمیمات خود شود. با توجه به فضای متشنج کنونی کشور و نگرانی‌های فزاینده از افراط‌گرایی، ضروری است که پلیس توضیح کامل دهد.

زیرا در حال حاضر، برداشت عمومی این است که پلیس در برابر همان تندروهایی که بیرمنگام را سرافکنده کردند، تسلیم شده است.

این‌ها چیزهایی نیست که کسی را غافلگیر کند. بیش از دو سال است که خیابان‌های بریتانیا پر از تظاهراتی شده که عملاً به راهپیمایی‌های نفرت‌انگیز یهودستیزانه بدل شده‌اند.

این تظاهرات ارتباط چندانی با نگرانی واقعی برای غیرنظامیان فلسطینی ندارد. اگر داشت، معترضان باید وحشی‌گری‌های حماس را نیز محکوم می‌کردند — گروهی که هم اسرائیلی‌ها و هم فلسطینی‌ها را قربانی می‌کند. در عوض، آن‌ها خشم خود را به نفرت از یهودیان هدایت می‌کنند؛ نفرتی که جامعه ما قول داده بود دیگر هرگز تحملش نکند.

پلیس بریتانیا باید از هر دو جامعه — یهودی و مسلمان — در برابر نفرت محافظت کند، نه این‌که آنچه بسیاری «اجرای دوگانه قانون» می‌نامند را تقویت کند.

امنیت و شأن یک جامعه نباید به قیمت دیگری تمام شود. با ممنوع کردن حضور طرفداران یهودی در یک مسابقه فوتبال، پلیس در واقع به کسانی که خشونت می‌پراکنند، پاداش داده است.

این تصمیم پیامی خطرناک می‌فرستد: این‌که افراط‌گرایان می‌توانند فقط با فریادهای بلندتر و تهدیدات بیشتر، بر فضای عمومی کشور سلطه پیدا کنند.

اگر همین حالا در برابر این وضعیت نایستیم، خطر آن را داریم که نفرت و شکاف اجتماعی به امری عادی بدل شود. بریتانیا نباید به کشوری تبدیل شود که در آن، ترس جای آزادی را بگیرد، یا پیش‌داوری‌ها نظم عمومی را شکل دهند.

روز ۶ نوامبر، به‌عنوان روزی شرم‌آور در حافظه‌ها خواهد ماند، مگر آن‌که ما شهامت به زبان آوردن «دیگر بس است» را پیدا کنیم.