به نام نامی ملت ایران

امروز، در هنگامه‌ای که ظلم ضحاکیان بر این سرزمین چیره شده و خون‌های بسیار بر خاک ایران ریخته شده است، ملت ایران هوشیارتر از همیشه ایستاده است. مطالبه‌ی اصلی این ملت نه شخص است و نه فرد؛ بلکه حاکمیت قانون ملی است. مطالبه‌ای که از عصر مشروطه آغاز شد، بارها به تعویق افتاد، اما هرگز فراموش نشد.

ملت ایران نه سفیه است که فقیه برایش قیم تعیین کند و نه رعیت که شاهزاده‌ای بر او منت آزادی نهد. با طنزی تلخ باید پرسید: اگر پهلوی آمد و مملکت «درست» نشد، نوبت بازگشت قاجار است؟ و اگر نشد، عقب‌گرد تا ساسانیان؟

دعوی ما دعوای اشخاص نیست. ایران امروز، سرشار از زنان و مردان آگاه، متخصص و میهن‌دوستی است که بسیاری از آنان در زندان‌های جمهوری اسلامی محبوس‌اند و توان تدوین و استقرار حاکمیت قانون را دارند. ملت ایران این‌بار اجازه نخواهد داد، همچون یک قرن گذشته، اختلافات فردمحور، خون‌های ریخته‌شده و مطالبات برحقش را پایمال کند. محور این حرکت، ملت است؛ و مقصد آن، قانون.

و در این میان، خطاب به آقای رضا پهلوی باید صریح و بی‌پرده سخن گفت:

تاجی که بر خون ملت نهاده شود، نه میراث است و نه مشروعیت. شما را «ولیعهد» می‌نامند؛ اما پرسش بنیادین این است: ولیِ کدام عهد؟

عهدی که با ترک کشور و رها کردن میهن در برابر روحانیت سیاسی شکسته شد، دیگر وجود ندارد. با شکستن آن عهد، وراثت سیاسی نیز از معنا تهی شده است.

حافظه‌ی تاریخی ملت ایران فراموش نمی‌کند که پدر شما در سال‌های پیش از انقلاب، به روحانیت میدان داد؛ روحانیتی که بعدها قدرت را به‌طور کامل قبضه کرد. این حافظه‌ی تاریخی همچنین فراموش نمی‌کند که همان‌گونه که امروز آقای خامنه‌ای با صراحت یا تلویح، مدعی نیابت و ارتباط ویژه با امام زمان است، پدر شما نیز در نوشته‌ها و خاطرات خود ـ از جمله در کتاب «پاسخ به تاریخ» ـ به‌روشنی از باور به ارتباط و تأیید الهی و امام‌زمانی برای نقش سیاسی خویش سخن گفته است.

ملت ایران از این بازی‌ها خسته است:
از این‌که قدرت، چه با عمامه و چه با تاج، به امر قدسی، ماورایی و آسمانی گره زده شود. تجربه‌ی یک قرن گذشته برای این ملت کافی است.

همچنین باید با صدای بلند از زبان مادران ایران اعلام داریم:
چپ و راست، سلطنت‌طلب و جمهوری‌خواه، مذهبی و غیرمذهبی ـ همه ایرانی‌اند. هیچ اختلاف فردمحور، هیچ چهره‌سازی سیاسی و هیچ ادعای ماورایی یا موروثی، حق ندارد این هم‌سرنوشتی و وحدت ملی را مخدوش کند.

محور، ملت ایران است؛ و مقصد، حاکمیت قانون.

و در آخر روشن روان ملت ایران را باید بار دیگر به مرور تاریخ خود فراخواند.

به یاد بیاوریم که در انقلاب مشروطه، مطالبه‌ی اصلی ملت «قانون» بود، اما با دخالت قدرت‌های خارجی، ضعف نهادها و غلبه‌ی فردمحوری، آن مطالبه ناتمام ماند. به یاد بیاوریم که رضاشاه نه با رأی ملت، که با توازن قوا و سپس با دخالت مستقیم متفقین از کشور تبعید شد و سرنوشت ایران بار دیگر نه به دست ملت، که به اراده‌ی بیگانه رقم خورد.

به یاد بیاوریم دولت ملی دکتر محمد مصدق را؛ دولتی که با پشتوانه‌ی رأی و قانون ایستاد، اما با کودتای ۲۸ مرداد و دخالت خارجی سرنگون شد و بار دیگر مسیر حاکمیت قانون با دعوای قدرت و فرد قطع گردید.

و سرانجام به یاد بیاوریم که چگونه در سال ۱۳۵۷، غیبت نهادهای قانونی و تداوم منجی‌سازی، راه را برای استقرار نظامی گشود که قانون را تابع ایدئولوژی و قدرت کرد.

این تاریخ، یک پیام روشن دارد:
هر جا قانون قربانی فرد شد، هر جا ملت به نام منجی کنار رفت، و هر جا تقدس جای پاسخگویی را گرفت، نتیجه چیزی جز بازتولید استبداد نبود.

باز هم یادآور می‌شویم:
این حرکت، حرکت ملت ایران است؛ نه یک فرد، نه یک خاندان، نه یک ایدئولوژی.
و مقصد آن، تنها و تنها حاکمیت قانون ملی است.

فرانک بدو گفت کای پاک‌دین
منم سوگواری ز ایران‌زمین