✍️ خانم آزاد...

در سال ۵۹ خزانه های کشور به اعتراف هاشمی ۱۰ میلیارد دلار بودجه داشت و هوانیروز و نیروی هوایی ارتش در حد توان بالایی بود.

ولی الان پس از ۴۶ سال جمهوری اسلامی منفور شده و اگر جنگ بشه مردم معتقدند این جنگ جنگ ما نیست جنگ جمهوری اسلامی است، دیگه آهنگران ها نمیتونن مردم رو به جنگ بکشونن.

کل نیروی لجستیکی نظامی کشور فرسوده شده و جز موشک و پهباد چیزی باقی نمونده.

از طرفی خانم آزاد اگر جنگ بشه و بیان فقط مراکز هسته ایی رو بزنن ولی خامنه ای و سران بمانند احتمال اینکه مردم قیام کنند ۵۰-۵۰ خواهد بود چون مردم ممکنه مستاصل بشن اما اگر ترامپ و نتانیاهو هوشیار باشند و همزمان مخفیگاههای خامنه ایی و فرماندهان سپاه و مراکز هسته ایی رو بزنن نوعی سردرگمی در حلقه تصمیم گیری نهایی و فرماندهی شکل میگیره ، چرا که روحانیت خودش رو بالاتر از فرماندهان نظامی میدونه و مدعیه فرماندهی باید دست اونا باشه و فرماندهان نظامی مدعی اند که امور جنگی کارشناسیه نظامیه و مختص ماست و ربطی به روحانیون نداره، در زمان جنگ با عراق هم همیشه بین آخوندها و فرماندهان سپاه و ارتش اختلاف نظر بود و میرفتن پیش خمینی و نظر آخر رو اون میگفت،حالا اگر خامنه ایی و پسرش به هلاکت برسن ، کی میخواد دستور نهایی رو بده؟ اصلاح طلبان یا اصول گرایان؟ قالیباف؟ پزشکیان؟ شمخانی؟ اژه ایی؟ سلامی؟ نبوی؟ همشون در یک تراز هستند و کشته شدن خامنه ایی باعث قیام مردمی میشه چرا که جرات مردم برای تصرف و قیام براندازی رو بالا میبره و این چند دستگی در جنگ و قیام کار کنترل شهرها رو بسیار مشکل میکنه و بهترین راه برای رجال جمهوری اسلامی فرار از کشوره.

امیر- ایران

💎 @iranyarannetwork1398

💥 نامه و فراخوان زینب جلالیان به مناسبت ۱۷ سال اسارت در زندانهای دژخیمان اسلامی

زینب جلالیان، قدیمی‌ترین و تنها زن زندانی سیاسی با حکم حبس ابد در ایران، در سالروز بازداشت خود، با نگارش نامه‌ای از زندان یزد که توسط شبکه حقوق بشر کُردستان منتشر شده، تنها بخشی از رنج‌های هفده سال اسارت خود را به تصویر کشیده است و تقاضایی از ملت ایران دارد!

او در پایان این نامه خطاب به مردم ایران خواهان اتحاد و هم‌صدایی آنها در برابر اعدام، زندان، فقر و… شده است.

متن کامل نامه زینب جلالیان:

"دستم بوی گل می‌داد، مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند. اما هیچ‌کس فکر نکرد که شاید من یک گل کاشته باشم.

ستم، زخمی عمیق بر دلم نهاد که تا ابد از یادم نخواهد رفت. من قاصدکی کوچک بودم، حامل پیامی بزرگ از آزادی و آزادگی. در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۶، سفرم را به شهر زیبای کرمانشاه آغاز کردم، اما گماشتگان ستم، مرا در راه ربودند و به مکانی بیگانه و غریب بردند.

مأموران سیاه‌پوش، رسم و رسومی عجیب داشتند. در آن مکان خوفناک، هیچ‌کس نباید دیگری را می‌دید. چشمانم را با چشم‌بندی سیاه بسته بودند و می‌پرسیدند: «اسمت چیست؟». می‌گفتم: «اسم من زینب است.». مرا می‌زدند و دوباره می‌پرسیدند: «اسمت چیست؟». باز می‌گفتم: «اسم من زینب است». باز هم می‌زدند، شکنجه می‌کردند و باز می‌پرسیدند: «اسمت چیست؟»
بارها و بارها، سؤالی را تکرار می‌کردند. چه پاسخ می‌دادم و چه سکوت، فرقی نمی‌کرد؛ شکنجه‌ها ادامه داشتند. ذهن بیمارشان را درک نمی‌کردم. در آن مکان تاریک، هیچ روزنه‌ای به سوی روشنایی نبود، زیرا مأموران ستم، چون خفاشان از نور هراس داشتند. چند ماه بعد، مرا به زندان منتقل کردند. زندان‌بانان زن بودند، اما رفتارشان از آن مردان بی‌نام و نشان هم بدتر بود، و این برایم بسیار دردناک بود. پس از ماه‌ها انتظار و بلاتکلیفی رنج‌آور و طاقت‌فرسا، روزی نامم را از بلندگوی زندان با لحنی پر از کینه و نفرت صدا زدند. زنجیر بر دست و پایم بستند و مرا به دادگاهی فرمایشی بردند. سه دقیقه درباره‌ زبان مادری‌ام با قاضی بحث کردم. او مرا نمی‌شناخت، حتی به سخنانم گوش نداد. پس به چه چیزی استناد کرد و به من حکم اعدام داد؟ نمی‌دانم!

بعدها مرا به تهران تبعید کردند. شش ماه در سلول‌های اطلاعات، زیر فشارهای طاقت‌فرسا برای اعتراف و مصاحبه اجباری بودم. پس از سال‌ها، مأموران، مادرم را با تهدید به تهران آوردند. ناله‌های مادرم، فراتر از درک و غیرقابل‌ توصیف بود. تحمل درد فراق فرزند و حکم مرگ برای رووله‌اش، برای او بسیار دشوار بود و هست. رنج مادرم از صبوری‌اش بیشتر بود، اما در برابر ستم و ستمکاران سر خم نکرد. مادرم، تجلی غمی بزرگ بود. کلمات من از توصیفش عاجزند.

پس از شش ماه، مرا به کرمانشاه بازگرداندند. بارها و بارها تقاضای انتقال به استان خود را دادم، اما هفت سال در زندان کرمانشاه محبوس ماندم. پس از آن، به زندان خوی تبعید شدم و چهار سال در آنجا، زیر فشارهای روحی و روانی گذراندم.
شبی که خاموشی داده بودند و زندان در سکوتی مرگبار فرو رفته بود، مأموران ستم باز آمدند، زنجیر بر من بستند و مرا به زندان قرچک تبعید کردند. در بند موقت نگه‌ام داشتند و آنجا به ویروس کرونا مبتلا شدم. هیچ مراقبت پزشکی دریافت نکردم، ریه‌هایم به‌ شدت آسیب دید.
ناچار به اعتصاب غذا دست زدم.
پس از روزها انتظار، نیمه‌شبی که زندانیان در خواب بودند و تنها صدای سرفه‌هایم سکوت را می‌شکست، مأموران ستم باز آمدند. مرا با دستبند و پابند، با زور، به کرمان تبعید کردند.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

اکنون، چهار سال و چهار ماه است که در زندان یزد محبوسم.
در این ظلمات زندان، دیده بر هم می‌نهم. طرحی محو از زندگی بیرون زندان در خیالم مانده است. دلم برای آغوش گرم مادرم، نگاه پرمهر پدرم، خنده‌های خواهرم و حتی اخم‌های برادرم تنگ شده است. دلم برای مردمان خونگرم و مهمان‌نواز کردستان و آهنگ‌های کُردی تنگ شده است. دلم برای بوی خاک، لاله‌های واژگون، درختان بلوط و سنجاب‌های بلوط‌خورش تنگ شده است. دلم برای چشمه‌های زلال، رودهای جاری، کوه‌های سر به فلک کشیده و شب‌های پرستاره تنگ شده است.

با تمام رنج‌ها و دلتنگی‌ها، هفده سال گذشت… هفده سال!

مردم شریف ایران!

مسئولان این رژیم دارند سرزمین‌ مادری‌مان را به نابودی می‌کشانند. جوانان‌مان را می‌کشند، اعدام می‌کنند یا به زندان می‌فرستند. ذخایر و منابع طبیعی‌مان را به تاراج برده‌اند. اقتصاد کشور را ویران کرده‌اند. فقر و گرسنگی بیداد می‌کند.

شما، تا کی می‌خواهید در برابر این نابودگران بی‌رحم سکوت کنید؟!
تا کی می‌خواهید با فقر و گرسنگی دست‌ و پنجه نرم کنید؟!
تا کی می‌خواهید نظاره‌گر نابودی کشور و آینده‌ فرزندان‌تان باشید و دم نزنید؟!
مردم نازنین این سرزمین! آیا حق ما، این زندگی ذلت‌بار است؟!

💎 @iranyarannetwork1398

💥 دکتر ابراهیم ریگی- آنکه ایستاده مردن را برگزید

"شرافت یعنی در سخت‌ترین روزها کنار مردم ماندن و او در کنار مردم ماند و جان فدا کرد.
ابراهیم ریگی، پزشکی که تنها به درمان زخم مردمانش برنخواست بلکه برای درمان زخم بزرگ ستم و بیداد بر پیکر ایرانش قیام کرد و نمادی از شرافت و تسلیم ناپذیری در برابر ظلم شد.  نام او تا جاودان در قلب ایران و ایرانی زنده ست.

🌹سوم اسفند، دومین سالگرد جاودانگی دکتر ابراهیم ریگ🌹

💎@iranyarannetwork1398

💠مقایسه کوبای قبل و بعد از فیدل کاسترو

✍️جمع آوری و تحلیل ویکتوریا آزاد
۸ اسفند ۲۵۸۳ ایرانی

متأسفانه بسیاری از جریان‌های ایدئولوژیک، چه چپ و چه راست، به‌جای بررسی واقعیت‌ها، صرفاً به دنبال تأیید پیش‌فرض‌های خود هستند. بررسی تاریخی و تحلیلی دقیق نیاز به نگاهی باز و پذیرای داده‌های متناقض دارد، اما بسیاری به دلیل تعصباتشان از آن طفره می‌روند.

در این بررسی کوتاه سعی میکنیم کوبای قبل و بعد از فیدل کاسترو را بدون تعصب و ملاحظات ایدئولوژیک تحلیل کنیم. کوبای قبل و بعد از فیدل کاسترو را می‌توان در چندین حوزه اصلی بررسی کرد: اقتصاد، سیاست، آموزش، بهداشت، آزادی‌های فردی و روابط بین‌الملل.

۱. اقتصاد

قبل از کاسترو:

• در دوره حکومت فولخنسیو باتیستا (۱۹۵۲–۱۹۵۹)، کوبا از نظر سرانه تولید ناخالص داخلی (GDP) یکی از ثروتمندترین کشورهای آمریکای لاتین بود.

• صنعت شکر ستون فقرات اقتصاد کشور بود و سرمایه‌گذاری‌های خارجی، به‌ویژه از سوی آمریکا، نقش مهمی داشتند.

• با این حال، اقتصاد به‌شدت وابسته به آمریکا و دارای شکاف طبقاتی گسترده بود؛ طبقه ثروتمند در رفاه، اما بسیاری از مردم عادی در فقر به سر می‌بردند.

• فساد دولتی و مافیای آمریکایی در اقتصاد و سیاست کوبا نقش پررنگی داشتند.

بعد از کاسترو:

• پس از انقلاب ۱۹۵۹، دولت کاسترو صنایع را ملی‌سازی کرد و روابط اقتصادی خود را از آمریکا به شوروی تغییر داد.

• کوبا تحت سیستم سوسیالیستی قرار گرفت و اقتصاد آن به‌شدت وابسته به کمک‌های شوروی شد.

• با فروپاشی شوروی (۱۹۹۱)، اقتصاد کوبا دچار بحران شدید شد و دهه ۱۹۹۰ برای مردم سخت گذشت.

🛎️ امروزه کوبا هنوز یک اقتصاد دولتی دارد، اما از دهه ۲۰۰۰ برخی اصلاحات اقتصادی انجام
شده، از جمله اجازه فعالیت‌های محدود خصوصی (مانند کسب‌وکارهای کوچک و مشاغل آزاد)، توسعه بخش گردشگری، و گسترش سرمایه‌گذاری خارجی در برخی حوزه‌ها. بااین‌حال، اقتصاد همچنان تحت کنترل دولت باقی مانده و تحریم‌های آمریکا نیز فشار زیادی به آن وارد کرده است.

۲. سیاست و آزادی‌های فردی

قبل از کاسترو:

• حکومت باتیستا یک دیکتاتوری نظامی بود که مخالفان سیاسی را سرکوب می‌کرد.

• انتخابات دموکراتیک وجود نداشت، و دولت به‌شدت فاسد و تحت نفوذ آمریکا و مافیای کوبا بود.

بعد از کاسترو:

• فیدل کاسترو حکومت کمونیستی تک‌حزبی را برقرار کرد و هرگونه مخالف سیاسی را سرکوب میکرد.

• احزاب غیرکمونیستی، رسانه‌های مستقل، و آزادی بیان به‌شدت محدود بودند.

• منتقدان سیاسی زندانی یا مجبور به ترک کشور میشدند.

• پس از دهه ۲۰۰۰، برخی اصلاحات مانند آزادی محدود بیان و دسترسی بیشتر به اینترنت انجام شد، اما سیستم همچنان استبدادی باقی ماند.

۳. آموزش و بهداشت

قبل از کاسترو:

• نظام آموزشی و بهداشتی در شهرهای بزرگ خوب بود، اما در مناطق روستایی دسترسی محدودی به مدارس و خدمات درمانی وجود داشت.

بعد از کاسترو:

• دولت کوبا روی آموزش رایگان و بهداشت همگانی سرمایه‌گذاری کرد، که باعث شد سطح سواد به نزدیک ۱۰۰٪ برسد.

• نظام بهداشتی کوبا یکی از پیشرفته‌ترین‌ها در آمریکای لاتین شد و پزشکان کوبایی در سراسر جهان به مأموریت‌های پزشکی فرستاده شدند.

۴. روابط بین‌المللی

قبل از کاسترو:

• کوبا متحد نزدیک آمریکا بود و اقتصادش به این کشور وابسته بود.

بعد از کاسترو:

• کوبا به یک متحد شوروی تبدیل شد و در جنگ سرد نقش مهمی در آمریکای لاتین و آفریقا ایفا کرد.

• پس از فروپاشی شوروی، روابط خود را با ونزوئلا، چین، و برخی کشورهای اروپایی گسترش داد و‌کماکان با امریکا قهر است.

🦠🦠جمع‌بندی

کوبای قبل از کاسترو یک کشور ثروتمند اما نابرابر، تحت نفوذ آمریکا، با فساد گسترده و دیکتاتوری نظامی بود. کوبای بعد از کاسترو یک کشور با آموزش و بهداشت رایگان، اما با اقتصادی ضعیف، فقر عمومی، سرکوب سیاسی، و وابستگی اقتصادی به شوروی و بعدها ونزوئلا شد.
می‌توان گفت که اکثر مردم کوبا از نظر اقتصادی در وضعیت فقیر یا کم‌درآمد هستند، اما این فقر با فقر در کشورهای سرمایه‌داری تفاوت‌هایی دارد. قبل از انقلاب سوسیالیستی، فقر در کوبا نابرابر و طبقاتی بود؛ در حالی که بخشی از جامعه بسیار ثروتمند بودند، بخش بزرگی از مردم روستایی در فقر شدید زندگی می‌کردند. بعد از انقلاب، فقر به‌طور برابر بین همه تقسیم شد؛ یعنی طبقه ثروتمند از بین رفت، اما سطح زندگی عمومی هم پایین آمد.
کوبا کشوری با سطح درآمدی پایین و کمبود مزمن کالاهای اساسی روبروست، اما گرسنگی و بی‌خانمانی مطلق در آن کمتر از کشورهای فقیر سرمایه‌داری دیده می‌شود.در واقع، مردم کوبا از رفاه مدرن محرومند، اما یک سیستم حداقلی حمایتی دارند. اگرچه دولت تلاش کرده نابرابری را از بین ببرد، اما نتیجه آن شده که همه تقریباً فقیرند، نه فقط بخشی از جامعه!

💎 @iranyarannetwork1398

💠یک گزارش فوق العاده جذاب از نیک آهنگ کوثر در مورد یک سبک معماری در زمین بیابانی توسط یک مهندس ایرانی نادر خلیلی در امریکا.

🔫 نخبگان در حبس و تبعید پخمگان در جایگاه قدرت در ایران فلک زده ما

به امید آزادی ایران و اتفاقهای خوب برای کشورمان

با تشکر از #نیک_آهنگ_کوثر

💎 @iranyarannetwork1398

💠 نگاهی به عملکرد ساواک قبل از انقلاب در ایران

✍️ویکتوریا آزاد
۸ اسفند ۲۵۸۳

در ارزیابی عملکرد ساواک و سیاست‌های امنیتی دوران پهلوی، باید چند نکته را در نظر گرفت:

1. ساواک به عنوان یک نهاد امنیتی

• هدف اصلی ساواک مقابله با تهدیدهای امنیتی، به‌ویژه گروه‌های مسلح چپ‌گرا، اسلام‌گرا و جدایی‌طلب بود.

• برخی اقدامات ساواک در سرکوب شورش‌ها و جلوگیری از عملیات مسلحانه مؤثر بود.

2. مسئله اعدام‌ها و شکنجه‌ها؛

• در دوران پهلوی، بسیاری از مخالفان، از جمله اعضای گروه‌های مسلح مانند مجاهدین خلق و فداییان خلق، دستگیر و برخی از آن‌ها اعدام شدند.

• اما ساواک فقط محدود به مقابله با گروه‌های مسلح نبود و منتقدان سیاسی، نویسندگان، و روشنفکران را نیز سرکوب می‌کرد که باعث نارضایتی عمومی شد.

• اگر ساواک سیاست هوشمندانه‌تری داشت و به جای سرکوب گسترده دگراندیشان منتقد نظام، فقط بر عناصر و مهره های خطرناک متمرکز می‌شد، ممکن بود نارضایتی عمومی علیه حکومت شاه کمتر شود.

3. فرضیه “اگر خامنه‌ای و رفسنجانی و خمینی و امثالهم کشته می‌شدند این انقلاب نمیشد” یک فرضیه است که اثبات آن بسیار دشوار است.
رهبران انقلاب فقط این افراد نبودند، بلکه شرایط اجتماعی، فساد، نابرابری، بحران اقتصادی، و نارضایتی عمومی هم در سقوط پهلوی نقش داشتند. حتی اگر این افراد کشته می‌شدند، احتمالاً افراد دیگری جای آن‌ها را می‌گرفتند.

چرا ساواک در هدف خود به عنوان یک نهاد امنیتی موفق نشد و‌شورشها بهرحال پا گرفت؟

ساواک به عنوان یک نهاد امنیتی، در برخی موارد توانست شورش‌ها و تهدیدهای مسلحانه را سرکوب کند، اما در نهایت نتوانست از سقوط رژیم پهلوی جلوگیری کند. دلایل این شکست را می‌توان در چند محور بررسی کرد:

1. تمرکز بر سرکوب به جای اصلاحات

ساواک به جای مدیریت نارضایتی‌ها و ارائه راه‌حل‌های اجتماعی و سیاسی، بر سرکوب شدید مخالفان تمرکز کرد. این باعث شد که شکاف بین مردم و حکومت عمیق‌تر شود و گروه‌های مخالف، مشروعیت بیشتری در افکار عمومی پیدا کنند.

2. عدم شناخت دقیق از ماهیت جنبش‌های مخالف شاه

ساواک بیشترین تمرکزش را بر گروه‌های چپ‌گرا و مسلح مانند فداییان خلق و مجاهدین خلق گذاشته بود، اما تهدید اصلی از سوی روحانیت و شبکه‌های مذهبی شکل گرفت.

• شبکه‌های مذهبی بسیار گسترده، منسجم و دارای نفوذ مردمی بودند، اما ساواک اهمیت آن‌ها را دیر متوجه شد.

• روحانیونی مثل خمینی از داخل و خارج کشور، ایدئولوژی انقلابی را گسترش دادند، درحالی‌که ساواک تصور می‌کرد که فقط گروه‌های چپ خطرناک هستند.

3. فساد و ناهماهنگی در درون حکومت و دربار شاه

• ساواک تحت تأثیر منافع شخصی، زد و بندهای داخلی و رقابت‌های درون حکومتی بود که باعث می‌شد عملکرد آن ضعیف شود.

• برخی مقامات به جای تحلیل عمیق تهدیدات، فقط گزارش‌های مثبت به شاه ارائه می‌دادند تا موقعیت خود را حفظ کنند.

4. رشد نارضایتی عمومی و کاهش مشروعیت حکومت

• افزایش فاصله طبقاتی، فساد اقتصادی، و نبود آزادی‌های سیاسی باعث شد که حکومت مشروعیت خود را از دست بدهد.

• حتی بسیاری از اقشار طبقه متوسط و روشنفکران که در ابتدا طرفدار شاه بودند، به مخالفان پیوستند.

5. ناکارآمدی در مدیریت بحران‌های پایانی

ادامه مواردی که باعث ناکامی ساواک شدند عبارتند از:

۵. ناکارآمدی در مدیریت بحران‌های پایانی

وقتی نارضایتی‌ها به اوج خود رسید، ساواک و به‌طور کلی دولت پهلوی توان پاسخ‌گویی به این بحران‌ها را نداشتند.

• تصمیم‌گیری‌های نادرست و بی‌برنامه: رهبران در مواجهه با اعتراضات گسترده، به‌سرعت تصمیم‌هایی گرفتند که بیشتر موجب افزایش نارضایتی شدند تا کاهش آن.

• بی‌انعطاف بودن ساختارهای امنیتی: ساواک نتوانست با تغییرات سریع محیط سیاسی و اجتماعی سازگار شود و به‌طور مؤثری به خواسته‌های مردم پاسخ دهد.

۶. تغییرات ساختاری در جامعه و افزایش همبستگی مخالفان

با گذر زمان، ساختار اجتماعی ایران دچار تغییراتی شد که مرزهای بین «مخالف» و «حامی» رژیم را محو کرد:

• تلفیق جناح‌های مختلف مخالف: علاوه بر گروه‌های چپ‌گرا، نیروهای مذهبی و گروه‌های اجتماعی دیگر نیز به جنبش‌های مخالف پیوستند و یک جبهه قوی و یکپارچه علیه حکومت شکل گرفتند.

• کاهش مشروعیت رژیم: فساد، نابرابری‌ها و عدم پاسخگویی به نیازهای مردم، مشروعیت حکومت را به شدت تضعیف کرد؛ به‌طوری که حتی گروه‌های اولیه حمایت‌کننده نیز به مخالفت روی آوردند.

نتیجه‌گیری

ساواک از یک سو نقش مهمی در مقابله با تروریسم و شورش‌های مسلحانه داشت، اما از سوی دیگر به دلیل روش‌های سرکوبگرانه، شکنجه، و محدود کردن آزادی‌ها، به نارضایتی عمومی دامن زد. شاید اگر نهادهای امنیتی پهلوی به جای اتکا به سرکوب گسترده، بر ایجاد اصلاحات سیاسی و اجتماعی تمرکز می‌کردند، اوضاع احتمالا می‌توانست متفاوت باشد.

💎 @iranyarannetwork1398