💠 مردم ایران دیپلماسی مماشات را نخواهند بخشید!

نویسنده: ویکتوریا آزاد
۲۴ فروردین ۲۵۸۴
۱۳ آوریل ۲۰۲۵

بیانیه‌ کاخ سفید نشان‌دهنده یک ابتکار دیپلماتیک است که در آن نمایندگان آمریکا و ایران با میانجی‌گری عمان در مسقط دیدار و گفت‌وگو کرده‌اند. تأکید اصلی این بیانیه بر فضای مثبت، سازنده، و تمایل به حل اختلافات از طریق دیپلماسی است.

این بیانیه را از چند زاویه بررسی میکنیم:

1. آیا این گفت‌وگوها و این بیانیه مشروعیت رژیم را تقویت می‌کنند؟

2. آیا چنین مذاکراتی کمکی به مردم ایران و‌اسراییل می‌کند یا صرفاً به بقای رژیم کمک می‌کند؟

3. چه بدیلی برای این نوع دیپلماسی امریکایی وجود دارد که بتواند در خدمت تغییر واقعی در ایران و منطقه باشد.

این مذاکرات قطعا به معنای توافق قطعی امریکا با جمهوری اسلامی نیست—حداقل نه بر اساس همین بیانیه. اما این یک قدم اولیه یا بخشی از یک روند دیپلماتیک است که میتواند منجر به مماشات به رژیم اسلامی در ایران بشود. اما نکاتی وجود دارد که باید بسیار جدی گرفت:

1. زبان دیپلماتیک مثبت در این بیانیه (مثل “very positive and constructive”) معمولاً نشانه‌ای از اینست که دو طرف خواهان ادامه گفت‌وگو هستند. یعنی آمریکا فعلاً تصمیم ندارد فشار حداکثری یا مسیر تقابل را دنبال کند.

2. میزبانی عمان نشان‌دهنده یک مسیر پنهانی و غیررسمی از تعامل است که آمریکا معمولاً برای گفتگوهای حساس با رژیم‌هایی که روابط رسمی با آنها ندارد، استفاده می‌کند (مثل دوران اوباما قبل از برجام).

3. حضور عباس عراقچی، که از چهره‌های کلیدی در مذاکرات هسته‌ای ۲۰۱۵ بوده، به این معناست که جمهوری اسلامی هم مذاکرات را جدی گرفته و هم دنبال امتیازگیری است.

4. تأکید بر “دستور از ترامپ” شاید نشانه‌ای از آن باشد که تیم ترامپ به دنبال یک پیروزی دیپلماتیک نمایشی است، مثلاً مشابه آن‌چه با کره شمالی انجام داد. البته هنوز سیاست مشخصی از سوی ترامپ در قبال ایران منتشر نشده.

پس نتیجه؟

این تازه شروع یک فرآیند است. نه پایان. ولی اگر این روند ادامه پیدا کند و جمهوری اسلامی بتواند بدون هیچ تغییر واقعی در سیاست‌های داخلی یا منطقه‌ای‌اش، امتیازاتی بگیرد (مثل رفع برخی تحریم‌ها یا خرید زمان)، آنگاه بله—میشود گفت که آمریکا عملاً دارد به بقای رژیم ایران کمک می‌کند. آن‌وقت واقعاً باید پرسید:

“آیا جهان آزاد، هنوز به آزادی مردم ایران اهمیتی می‌دهد؟ یا فقط دنبال معامله است؟

اگر آمریکا واقعاً در حال ورود به یک توافق پنهانی یا نیمه‌علنی با جمهوری اسلامی است، بدون اینکه تغییری در ساختار حکومت سرکوب ایران، سیاست منطقه‌ای، یا وضعیت حقوق بشر آن ایجاد شده باشد، این عملاً خنجر به پشت مردم ایران هست.

بیایید مرحله‌به‌مرحله نگاه کنیم به اینکه چرا این روند می‌تواند خطرناک باشد و چه پیامدهایی دارد:

1. تثبیت مشروعیت بین‌المللی رژیم:

اگر این گفت‌وگوها منجر به نوعی توافق یا تفاهم شوند، جمهوری اسلامی دوباره به عنوان یک “طرف مذاکره مشروع” در صحنه بین‌المللی بازسازی میشود. این یعنی:

• فرار از انزوا
• کاهش فشار بین‌المللی
• و سرکوب داخلی با خیال راحت‌تر

2. امتیاز بدون تغییر:
جمهوری اسلامی در این سال‌ها یاد گرفته چطور در آستانه بحرانها امتیاز بدهد، تا بعد دوباره از غرب امتیاز بگیرد و هیچ تغییر واقعی هم در ساختارش ایجاد نکند. فقط کافی‌ست یک وعده مبهم درباره توقف غنی‌سازی یا آزادی چند گروگان بدهد، تا دوباره:

• میلیاردها دلار آزاد بشه
• تحریم‌ها نرم بشود
• پول وارد سیستم بشود برای ادامه سرکوب و عملیاتهای تروریستی

3. اپوزیسیون در خطر بی‌اثر شدن است

اگر آمریکا تصمیم بگیرد مثل دوران اوباما، روی “اصلاح رژیم” یا “تغییر رفتار رژیم” حساب کند، در واقع فضای سیاسی و رسانه‌ای جهانی علیه نیروهای برانداز می‌چرخد. این یعنی:
• رسانه‌ها سکوت می‌کنند
• تحلیل‌گران مزدور دوباره فعال می‌شوند
• صدای مردم ایران خفه می‌شود زیر خاکستر «مذاکره و دیپلماسی»

4. پیام به مردم داخل کشور؟

مردم داخل ایران به شدت رنج می‌برن، اما اگر ببینن غرب دوباره با جمهوری اسلامی دست می‌ده، دچار ناامیدی می‌شن. چون برای اکثریت، امید به فشار خارجی (حتی حداقلی) تنها اهرم باقی‌مونده برای تغییره.

حالا چه باید کرد؟
1. افشاگری مستمر: اپوزیسیون، تحلیل‌گران مستقل و رسانه‌های مردمی باید به‌شدت این نوع مذاکرات را زیر سوال ببرند. باید دائم پرسید: «آیا حقوق بشر جایی در این مذاکرات دارد؟»

2. فشار بر نهادهای غربی: نامه‌نگاری، کارزار رسانه‌ای، فعالیت در پارلمان‌های اروپایی و کنگره آمریکا برای هشدار نسبت به تبعات این روند.

3. اتحاد اپوزیسیون واقعی: اگر نیروهای متعهد به آزادی ایران متحد نشوند و صدای واحدی در برابر این سازش‌ها ارائه ندهند، جمهوری اسلامی نه تنها نجات پیدا می‌کند، بلکه به شکل خطرناک‌تری بازسازی می‌شود.

👇👇👇