💠سرچشمه فساد و بحران را باید خشکاند

نوشتاری از *شکراله مسیح پور*
۸ اردیبهشت ۱۴۰۴ برابر با
April 28, 2025
ایران

*آسیب شناسی سیاسی* و *اجتماعی*

یکی از مشکلات مردم ایران ، شهروندان نا آشنا به ساختار قدرت اما دارای توهم دانش سیاسی و اجتماعی هستند که ساز و کار حکومت های تمامیت خواه و مستبد را نشناخته و یا آگاهانه پرده بر آن می کشند . این افراد در ظاهر مخالف یا اپوزسیون، با تشکیل محافل تی پارتی ، و تشکل های چند نفره، در کار تشکل های راستین و کنش گران خستگی ناپذیر مشکل سازی می کنند و یا سلطنت طلبانی هستند که یک دست در دست اسرائیل و آمریکا و دست دیگران در دست اصلاح طلبان حکومتی و مأمورین سپاه و وزارت اطلاعات ، برای آینده ای خیالی برنامه ریزی می کنند تا از داشتن سهم در قدرت باز نمانند. بی تردید چنین فرقه ها و گروها، قائل به تغییر ساختاری نبوده و نه به دگرگونی ماهوی بلکه به تعویض عبا و دستار شیخی به کت و شلوار و کراوات قانع هستند.
ترس و زبونی و یا ماموریت بعضی افراد و گروه ها هم از جمله استمرار طلبان و اصلاح طلبان ذوب در ولایت ، چه با مزد، چه بی مزد، در درون میهن، در نهایت به تقویت همین ساختار ضد مردمی کمک می کند. چرا ؟ چون آگاهانه یا نا آگاهانه خواسته های مردم را در حد تعویض فرماندار ، مدیر کل یا روسای ادارات تقلیل می دهند تا مبادا اذهان بر مرکزیت ساختار مخوفی متمرکز شوند که مهر های بی مقدار و نوکر های ذوب در ولایت را در پست های نمایندگی مجلس، استانداری، فرمانداری، مسئولیت های محلی و یا در جایگاه امام جمعه و غیره منصوب می کنند. مشکل اساسی ما، آن فرماندار گوش به فرمان، شهردار نا کار آمد یا امام جمعه ی مامور به اجرای فرامین صادر شده از بالا نیست. این مهره های بی مقدار و بی اختیار ، کاره ای نیستند که بخواهند یا بتوانند به نفع مردم کار کنند. آیا تا کنون دیده یا شنیده آید که فردی مخالف رهبر جمهوری اسلامی در پست وزارت ، نمایندگی مجلس، استاندار یک استان ، امام جمعه یک شهر یا حتا یک روستا و در پست های فرمانداری یک شهر یا مدیر کلی یک استان منصوب شود؟ . شرط انتصاب مقامات و مسئولین در سه سطح کشوری، استانی و محلی ، نوکری و اطاعت بی چون و چرا از رهبر و وفا داری به نظام است که این وفاداری را باید هم بر زبان جاری ساخته و هم در عمل ثابت کنند. بنا براین تصور اینکه با تعویض فرماندار ، شهردار، مدیر کل و نماینده مجلس و یا فرمانده نیروی انتظامی شهر یا استان ، اوضاع در جهت مثبت یا به نفع مردم آن منطقه دگرگون شود ، یا حماقت است یا فریب آگاهانه مردم در جهت انحراف افکار است تا مرکز فرماندهی یا "*پیشوای بزرگ*" مورد هدف تیرهای خشم مردم قرار نگیرد .
*مثال مشخص* : یک کارخانه تولید سوسیس را در نظر بگیرید که از گوشت سگ های مرده و الاغ و کلاغ و غیره سوسیس تولید می کند و به خورد مردم می دهد. آیا با تعویض مدیر تولید یا مدیر کنترل کیفیت چنین کارخانه ای ، می توان تصور کرد که کیفت تولید بالا رفته و سلامت مصرف کننده تضمین می شود؟. بی تردید چنین نخواهد شد. در بعد سیاسی و اجتماعی یک کشور هم این اصل مصداق دارد . تا زمانی که
*مدیر عامل و اعضاء هیئت مدیره شرکت تولید سوسیس که در خفا* استفاده از مواد فاسد و غیر استاندار را تصویب و جهت اجرا, به پرسنل پائین دستی ابلاغ می کنند عوض نشده و با افراد سالم، اخلاقی، و کارآمد و انسان مدار ، جایگزین نشوند ، با تغییر پرسنل زیر دست و منصوب و وفادار به مدیر عامل، سوسیس سالم و استاندارد به دست مصرف کننده نخواهد رسید.
در ساختار حکومت های کلیتوکراتیک که به قیمت ماندن در قدرت ، تسلط بر کل منابع زمینی، هوایی ، دریایی و حتا شیوه مصرف منابع را بمثابه غنائم ، از اختیارات خود می دانند ، جز گرسنگی برای مردم و ویرانی برای کشور نتیجه ای حاصل نخواهد شد ، تعویض مهر های بی اختیار با عث بهبود و ارتقاء بهره‌وری هیچ یک از خرده نظام های اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی به نفع مردم نخواهد شد. *تنها و تنها* راه *رهایی* از شرایط جهنمی موجود، نشانه گرفتن راس قدرت و تمامیت ساختار معیوب، در یک روند همبستگی ملی، یک مبارزه هدفمند، ساختارمند و سازماندهی شده تحت یک شورای رهبری متشکل از سیاستمداران برجسته ، خوشنام و دارای استراتژی و تاکتیک برای دوران گذار حتی‌الامکان خشونت پرهیز و مدیریت پسا گذار تا رفراندم نوع حکومت، رفراندم قانون اساسی و حتا نوع پرچم است.

💎 @iranyarannetwork1398

در شبکه ایکس نتانیاهو بفارسی نوشته تنها توافق ۲۰۰۳ لیبی را میپذیرد. ‏آیا اگر معامله ای بین ⁧ ترامپ⁩ و جمهوری اسلامی صورت بگیرد این اتفاق تمدید زمان برای ادامه رنج مردم ایران و اسراییل نیست؟ آیا از ماجرای قذافی درسهای لازم را نگرفتید؟⁩

‏درسهایی از «توافق لیبی ۲۰۰۳»؛

‏این توافق اشاره به تصمیم دولت معمر قذافی، رهبر وقت لیبی، برای کنار گذاشتن برنامه‌های تسلیحات کشتار جمعی خود دارد. در دسامبر ۲۰۰۳، لیبی به طور رسمی اعلام کرد که:
‏•برنامه تسلیحات هسته‌ای، شیمیایی و بیولوژیکی خود را کنار می‌گذارد؛
‏•اجازه بازرسی‌های بین‌المللی (آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و دیگر نهادهای مربوطه) را می‌دهد؛
‏•موشک‌هایی که بردشان بیش از محدودیت‌های تعیین‌شده در قطعنامه‌های سازمان ملل بود را کنار می‌گذارد.

‏زمینه توافق:
‏بعد از حمله آمریکا و متحدانش به عراق در ۲۰۰۳ و سقوط صدام حسین، قذافی نگران شد که خودش هم هدف بعدی باشد. همچنین لیبی می‌خواست تحریم‌های بین‌المللی که از دهه ۱۹۹۰ به دلیل نقش این کشور در بمب‌گذاری لاکربی (سقوط هواپیمای پان‌امریکن در ۱۹۸۸) برقرار شده بود، برداشته شود.

‏نتایج توافق و وضعیت لیبی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱:

‏•تحریم‌های سازمان ملل و آمریکا علیه لیبی به تدریج برداشته شد.
‏•لیبی به جامعه جهانی (تا حدی) بازگشت و روابطش با غرب (از جمله آمریکا و بریتانیا) بهبود پیدا کرد.
‏•شرکت‌های نفتی غربی دوباره وارد بازار لیبی شدند.

‏•پس از کنار گذاشتن برنامه تسلیحات کشتار جمعی، تحریم‌ها لغو شد و سرمایه‌گذاری‌های نفتی و زیرساختی غربی‌ها در لیبی رشد کرد.
‏•قذافی در ظاهر با غرب آشتی کرد؛ حتی در برخی نشست‌های اروپایی مثل اجلاس اتحادیه آفریقا و برخی نشست‌های مدیترانه‌ای شرکت می‌کرد.
‏•اما ساختار داخلی لیبی تغییر نکرد:
‏•همچنان رژیم قذافی یک دیکتاتوری قبیله‌ای و شخص‌محور بود.
‏•آزادی بیان، احزاب سیاسی و حقوق بشر وجود نداشت.
‏•ثروت کشور (عمدتاً نفت) بین خاندان قذافی و نزدیکان او تقسیم شده بود و بسیاری از مردم عادی همچنان در فقر و بی‌عدالتی بودند.
‏⸻
‏۲. موج بهار عربی (۲۰۱۰-۲۰۱۱):
‏•دسامبر ۲۰۱۰: در تونس، محمد بوعزیزی خودسوزی کرد و انقلاب تونس شروع شد.
‏•ژانویه ۲۰۱۱: دیکتاتور تونس سرنگون شد.
‏•موج اعتراضات به سرعت به مصر، یمن، سوریه، بحرین و … گسترش یافت.

‏لیبی هم تحت تأثیر قرار گرفت:
‏•در فوریه ۲۰۱۱، اعتراضات علیه حکومت قذافی در بنغازی شروع شد.
‏•تظاهرات خیلی زود به شورش‌های مسلحانه تبدیل شد چون نیروهای امنیتی قذافی به شدت با معترضان برخورد کردند.

‏⸻
‏۳. واکنش قذافی:
‏•قذافی به جای مصالحه یا اصلاحات، تهدید به کشتار گسترده مخالفان کرد.
‏•او در یک سخنرانی مشهور گفت:
‏“ما خانه به خانه می‌رویم و شورشیان را از لانه‌هایشان بیرون می‌کشیم.”
‏•تهدید واقعی به وقوع یک کشتار گسترده در بنغازی وجود داشت.

‏⸻
‏۴. واکنش بین‌المللی (نقش ناتو):
‏•شورای امنیت سازمان ملل متحد در مارس ۲۰۱۱ قطعنامه ۱۹۷۳ را تصویب کرد:
‏•برقراری منطقه پرواز ممنوع در آسمان لیبی.
‏•اجازه حمایت از غیرنظامیان با تمام اقدامات لازم (حتی عملیات نظامی).
‏•ناتو (با محوریت فرانسه، بریتانیا و آمریکا) وارد عمل شد:
‏•ابتدا با حملات هوایی علیه نیروهای قذافی.
‏•سپس با حمایت از شورشیان مخالف قذافی (ارتش آزادی‌بخش ملی لیبی).
‏⸻
‏۵. چرا غرب قذافی را رها کرد؟
‏•قذافی در غرب هیچ محبوبیتی نداشت؛ سابقه بمب‌گذاری‌های تروریستی (لاکربی و غیره) فراموش نشده بود.
‏•حمایت از مردم معترض (در چارچوب بهار عربی) برای کشورهای غربی یک فرصت تبلیغاتی و حفظ منافع در آینده لیبی بود.
‏•احتمال وقوع نسل‌کشی در بنغازی بهانه‌ای شد که مداخله نظامی توجیه شود.

‏⸻
‏۶. سرانجام:
‏•در اکتبر ۲۰۱۱، قذافی در سرت (زادگاهش) دستگیر و توسط شورشیان کشته شد.

‏⁦ #IRGCterrorists⁩
‏⁦ #regime_change_in_iran⁩
‏⁦ @netanyahupersia⁩
‏⁦ @IsraelPersian⁩
‏⁦ @IsraeliPM⁩
‏⁦ @realDonaldTrump⁩
‏⁦ @POTUS⁩

💎 @iranyarannetwork1398