💠حشمتالله طبرزدی؛ صدای خاموشناشدنی در زندان خاموشی
حشمتالله طبرزدی را میتوان یکی از سمبلهای پایداری در تاریخ معاصر ایران دانست؛ نه بهخاطر آنکه هر آنچه گفته یا نوشته، بر سنگ حقیقت حک شده، بلکه به این دلیل ساده که حاضر نشده سکوت کند. او از نسلیست که میتوانست سودای قدرت در سر داشته باشد و به حاشیه امن مصلحتگرایی پناه ببرد، اما ترجیح داد هزینه بدهد، بارها زندان برود، تحقیر شود، و بازهم بنویسد، بگوید، بایستد.
طبرزدی نه یک چهره حزبی بود، نه یک تئوریسین در سایه. او همیشه در خط مقدم ایستاد؛ گاهی با خطا، گاهی با صراحتی بیپرده، گاهی با اشتباهاتی که از فشار، از انزوا، از خستگی برمیآید، اما همیشه با شرافت ایستاد.
در روزگاری که بسیاری از کنشگران سیاسی به معامله با قدرت خو گرفتند، طبرزدی راه بیبازگشت مقاومت را انتخاب کرد؛ راهی که نه مقام دارد، نه مصونیت، نه سهمی از کیک قدرت. او از همان آغاز اصلاحات حکومتی، تکلیفش را روشن کرد: با سازش دروغین، با رفرمهای قلابی، با اصلاحطلبان محافظهکار، مرز داشت. و این مرز را با زندان امضا کرد.
امروز، نزدیک به سه سال است که طبرزدی در زندان اصفهان به بند کشیده شده؛ بیمحاکمهای عادلانه، بیدسترسی کافی به خدمات درمانی، و بیصدا. سه سال نه برای جرمی واقعی، بلکه برای وفاداری به یک رؤیای دیرینه: رؤیای ایران آزاد، فارغ از بیداد.
وقتی صدایش از زندان شنیده نمیشود، وقتی جسمش تحلیل میرود و در محاصره محرومیت مطلق قرار دارد، وقتی حتی همنسلانش در اپوزیسیون گاه او را "تندرو" مینامند و با سکوت از کنارش میگذرند، مهم است که یادمان نرود: دفاع از طبرزدی، دفاع از انسانیت، از حق اعتراض، از حق نقدِ بیهراس است.
او حق دارد متفاوت بیندیشد، تند حرف بزند، حتی اشتباه کند. اما آنچه او را شایسته احترام و حمایت میکند، نه فقط افکارش، بلکه جسارتش در پرداختن بهای آنهاست.
ما شاید با همه روشهای طبرزدی موافق نباشیم. شاید از لحنش، از زبان مستقیم و گاه سختاش فاصله بگیریم. اما چه اهمیتی دارد؟ دفاع از طبرزدی، دفاع از آزادی بیان بدون فیلتر «شباهت» است. اگر قرار است فقط از امثال خودمان حمایت کنیم، بهتر است نامش را بگذاریم قبیلهگرایی سیاسی، نه آزادیخواهی.
امروز جمهوری اسلامی از حبسهای طولانی برای فرسایش روانی کنشگران استفاده میکند. حبس طبرزدی فقط حبس یک فرد نیست؛ حبس یک روش زندگیست که بر آزادگی، مسئولیتپذیری، و شجاعت استوار است. خاموش کردن صدای او، تلاش برای خاموش کردن آینهایست که عریانی نظام را نشان میدهد.
طبرزدی به ما یادآوری میکند که قیمت ایستادن چقدر میتواند سنگین باشد، اما بیهزینهبودن، خود یک خیانت خاموش است. دفاع از او، دفاع از مرز بین مقاومت و مصلحتطلبیست.
سکوت نکنیم.
نگذاریم صدای کسانی که برای ما جنگیدهاند، در زندان خاموش شود.
#حمیدآصفی
https://t.me/hamidasefichannel2
💎 @iranyarannetwork1398
حشمتالله طبرزدی را میتوان یکی از سمبلهای پایداری در تاریخ معاصر ایران دانست؛ نه بهخاطر آنکه هر آنچه گفته یا نوشته، بر سنگ حقیقت حک شده، بلکه به این دلیل ساده که حاضر نشده سکوت کند. او از نسلیست که میتوانست سودای قدرت در سر داشته باشد و به حاشیه امن مصلحتگرایی پناه ببرد، اما ترجیح داد هزینه بدهد، بارها زندان برود، تحقیر شود، و بازهم بنویسد، بگوید، بایستد.
طبرزدی نه یک چهره حزبی بود، نه یک تئوریسین در سایه. او همیشه در خط مقدم ایستاد؛ گاهی با خطا، گاهی با صراحتی بیپرده، گاهی با اشتباهاتی که از فشار، از انزوا، از خستگی برمیآید، اما همیشه با شرافت ایستاد.
در روزگاری که بسیاری از کنشگران سیاسی به معامله با قدرت خو گرفتند، طبرزدی راه بیبازگشت مقاومت را انتخاب کرد؛ راهی که نه مقام دارد، نه مصونیت، نه سهمی از کیک قدرت. او از همان آغاز اصلاحات حکومتی، تکلیفش را روشن کرد: با سازش دروغین، با رفرمهای قلابی، با اصلاحطلبان محافظهکار، مرز داشت. و این مرز را با زندان امضا کرد.
امروز، نزدیک به سه سال است که طبرزدی در زندان اصفهان به بند کشیده شده؛ بیمحاکمهای عادلانه، بیدسترسی کافی به خدمات درمانی، و بیصدا. سه سال نه برای جرمی واقعی، بلکه برای وفاداری به یک رؤیای دیرینه: رؤیای ایران آزاد، فارغ از بیداد.
وقتی صدایش از زندان شنیده نمیشود، وقتی جسمش تحلیل میرود و در محاصره محرومیت مطلق قرار دارد، وقتی حتی همنسلانش در اپوزیسیون گاه او را "تندرو" مینامند و با سکوت از کنارش میگذرند، مهم است که یادمان نرود: دفاع از طبرزدی، دفاع از انسانیت، از حق اعتراض، از حق نقدِ بیهراس است.
او حق دارد متفاوت بیندیشد، تند حرف بزند، حتی اشتباه کند. اما آنچه او را شایسته احترام و حمایت میکند، نه فقط افکارش، بلکه جسارتش در پرداختن بهای آنهاست.
ما شاید با همه روشهای طبرزدی موافق نباشیم. شاید از لحنش، از زبان مستقیم و گاه سختاش فاصله بگیریم. اما چه اهمیتی دارد؟ دفاع از طبرزدی، دفاع از آزادی بیان بدون فیلتر «شباهت» است. اگر قرار است فقط از امثال خودمان حمایت کنیم، بهتر است نامش را بگذاریم قبیلهگرایی سیاسی، نه آزادیخواهی.
امروز جمهوری اسلامی از حبسهای طولانی برای فرسایش روانی کنشگران استفاده میکند. حبس طبرزدی فقط حبس یک فرد نیست؛ حبس یک روش زندگیست که بر آزادگی، مسئولیتپذیری، و شجاعت استوار است. خاموش کردن صدای او، تلاش برای خاموش کردن آینهایست که عریانی نظام را نشان میدهد.
طبرزدی به ما یادآوری میکند که قیمت ایستادن چقدر میتواند سنگین باشد، اما بیهزینهبودن، خود یک خیانت خاموش است. دفاع از او، دفاع از مرز بین مقاومت و مصلحتطلبیست.
سکوت نکنیم.
نگذاریم صدای کسانی که برای ما جنگیدهاند، در زندان خاموش شود.
#حمیدآصفی
https://t.me/hamidasefichannel2
💎 @iranyarannetwork1398