در میانه سکوت منفعلانه جهان و مذاکرات بی‌پایان، اسرائیل سرانجام دست به اقدامی زد که باید سال‌ها پیش رخ می‌داد: حملاتی دقیق، محدود و استراتژیک علیه مراکز کلیدی نظامی و هسته‌ای جمهوری اسلامی. این حملات، نه آغاز یک جنگ، که پایان یک توهم بود: توهم مصونیت رژیمی که هم ملت ایران را به گروگان گرفته و هم منطقه را به آتش کشیده است.

اکنون این پرسش پیش روی همه ماست:

آیا باید از اسرائیل به‌خاطر این اقدام حمایت کرد؟

پاسخ، قاطعانه آری است. و در ادامه دلایل آن را مرور می‌کنیم.

مزایای راهبردی این حملات برای ایران و جهان

۱. فلج‌سازی ماشین سرکوب

تأسیسات هدف‌ قرار گرفته‌شده – از پادگان‌های سپاه تا ستادهای مخفی فرماندهی و انبارهای لجستیک – ستون فقرات سرکوب داخلی هستند. نابودی آن‌ها به‌معنای کاهش توان عملیاتی رژیم در مواجهه با اعتراضات مردمی است.

۲. توقف واقعی پروژه‌ی بمب اتم

در سکوت و فریب‌کاری، رژیم در آستانه تولید بمب اتمی بود. حملات دقیق اسرائیل در نطنز، پارچین، اراک و کرج، نه‌تنها این روند را متوقف کرد، بلکه پروژه‌های سری مرتبط با سپاه (نظیر SPND و مراکز لیزر اتمی) را نیز نابود ساخت.

۳. شکستن توهم شکست‌ناپذیری رژیم

رژیمی که با تبلیغات بی‌پایه خود را قدرت منطقه‌ای می‌نامید، حال در برابر حملات هوایی، سایبری و اطلاعاتی یک کشور کوچک اما مقتدر، آسیب‌پذیر و ناتوان ظاهر شده است.

۴. تقویت روحیه مردم ایران

در خیابان‌های تهران، کرمانشاه، تبریز و سنندج، مردم نه‌تنها نترسیدند، بلکه نفس راحتی کشیدند. برخی حتی به شادی و پایکوبی پرداختند. این نشان می‌دهد مردم، نه میان‌جی‌های ناکارآمد، بلکه ضربات قاطع علیه رژیم را مطالبه می‌کنند.

۵. جلوگیری از جنگی فاجعه‌بار در آینده

اگر امروز تاسیسات اتمی رژیم منهدم نمی‌شد، فردا با یک ایران مسلح به بمب اتم روبرو می‌شدیم؛ رژیمی که نه عقلانیت دارد و نه تعهد به قواعد جهانی. اسرائیل با جراحی دقیق، از انفجار مهیب آینده جلوگیری کرد.

چه کسانی از این حملات خشنود نیستند؟ طبعا آنها که منافعشان در ماندن این رژیم است اعم از:

• رهبر جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران که زیرساخت‌های استراتژیک‌شان در هم کوبیده شد.

• حزب‌الله، حماس، حوثی‌ها و دیگر مزدوران نیابتی که پشتیبانی لجستیکی‌شان را از دست دادند.

• روسیه و چین که از بی‌ثباتی ایران به‌عنوان ابزار چانه‌زنی در جهان بهره می‌بردند.

• و برخی چهره‌های مدعی حقوق بشر و سیاسیون ورشکسته و تحلیگران بازاری که سیاست نمی‌دانند و تحلیل و راهبردهایشان همواره به نفع ماندگاری رژیم بوده و هست، با این حال گستاخانه نسخه می‌پیچند.

از جمله:
نرگس محمدی، که در پیامی منتشر شده در @TIME نوشت:

«از برندگان نوبل صلح، موسسات و شخصیت‌ها و نهادهای بین‌المللی حقوق بشر و صلح، نویسندگان و هنرمندان و فعالان مدنی و … در سراسر جهان می‌خواهم از تمام ظرفیت‌های فردی و جمعی‌تان برای توقف جنگ اسرائیل و جمهوری اسلامی استفاده کنید.
جنگ رو به شدت و فزونی گذاشته است، برای تشکیل جبهه متحد و فراگیر جهانی برای «حق بر صلح» به پا خیزیم.»

این سخنان نه‌تنها نشانه‌ی درک نادرست #نرگس_محمدی از ماهیت درگیری بین اسراییل و جمهوری اسلامی است، بلکه حاوی یکسان‌سازی ضمنی میان عامل جنایت و قربانیِ آن است.
سؤال اساسی اینجاست: آیا میان اسرائیلی که در دفاع از خود و برای مهار یک رژیم تروریستی اقدام کرده، با جمهوری اسلامی که مردم خود را می‌کشد و به‌دنبال بمب اتم است و ولی نعمت تروریستها در منطقه است، نباید فرق قائل شد؟

با احترام به سابقه‌ی نرگس محمدی در دفاع از حقوق زندانیان، اما باید گفت درک سیاسی او، نه مبتنی بر واقعیت ژئوپلتیک، بلکه بر پایه احساسات، ایدئولوژی ، کلیشه‌ها و رویکردهای چپ های سنتی است که در طول تاریخ شکستهای پی در پی خورده و هرگز در سمت مردم نایستاده.

چرا باید از اسرائیل حمایت کرد؟

• چون اسرائیل دارد کار بسیار دشوار و پیچیده ای را انجام می‌دهد که جهان باید سال‌ها پیش انجام می‌داد، اما جرأت یا اراده‌اش را نداشت.

• چون این حملات، برخلاف جنگ‌افروزی، راهی برای پایان دادن به یک تهدید جدی برای صلح جهانی‌اند.

• و مهم‌تر از همه:
چون این ضربه‌ها، برای مردم ایران – نه تهدید – که فرصت رهایی هستند.

🔚 جمع‌بندی:

جنگ‌طلبی، وقتی از سوی رژیمی صورت گیرد که زندان‌هایش پر از جوانان معترض است، و موشک‌هایش روانه لبنان، سوریه، یمن و اوکراین می‌شود، تنها با واکنشی قاطع مهار می‌شود.
صلح، بدون خلع سلاح دیکتاتورها ممکن نیست.
و اسرائیل، در این معادله، نه آغازگر جنگ – که آغازگر پایان عاملان جنگ است.