در روزهای پرالتهاب ۵۷ روح‌الله خمینی با این وعده که «آب و برق مجانی می‌شود»، رؤیای عدالت الهی را در ذهن توده‌های تهیدست کاشت. وعده‌ای عوام‌فریبانه که نه از منطق اقتصادی بهره‌ای داشت، نه از برنامه‌ای عملیاتی. اما هدف مشخص بود: تسخیر ذهن طبقه محروم، نه تأمین منافع آن.

این وعده، نه‌تنها هیچ‌گاه عملی نشد، بلکه مقدمه‌ای شد بر چهار دهه فساد ساختاری، غارت منابع، و ویرانی زیرساخت‌های حیاتی ایران. امروز، نه آب هست، نه برق؛ نه امنیت، نه کرامت انسانی.

در هفته‌های گذشته، قطع گسترده و مکرر برق و بحران دسترسی به آب آشامیدنی سالم در ده‌ها شهر ایران، موجی از خشم عمومی را برانگیخته است. مردم، از خوزستان تا کردستان، از مشهد تا مهاباد، در گرمای طاقت‌فرسا، برق ندارند؛ آب ندارند؛ اما فریاد دارند:

«آب، برق، زندگی!»

این شعار جدید، در ظاهر ساده اما در محتوا انقلابی است. مردمی که زمانی به امید عدالت به خیابان آمدند، حالا با همین واژه‌ها خواستار پایان حکومتی شده‌اند که نه عدالت آورد، نه زندگی.

«آب، برق، زندگی» دیگر فقط مطالبه‌ای اقتصادی نیست؛ بیانیه‌ای سیاسی است علیه تمام ساختار ظلم، تبعیض و ناکارآمدی.

رژیم ولایت فقیه دروغ گفت. نه یک‌بار، بلکه هزاران‌بار. و امروز، واقعیت اجتماعی، اقتصادی و اقلیمی ایران، گواه روشن این دروغ‌هاست. شعاری که در ابتدا وعده «نعمت» می‌داد، اکنون به نمادی از لعنت عمومی تبدیل شده است.

این همان نقطه شکست کامل ایدئولوژی است؛ زمانی که شعارهای توخالی رژیم، نه‌تنها دیگر اعتقادی برنمی‌انگیزند، بلکه دست‌مایه تمسخر، خشم و طغیان شده‌اند.

رژیم سال‌ها با شعارها جنگید، اما حالا، شعارها علیه خودش برگشته‌اند. هر بار که در خیابانی کسی فریاد می‌زند «آب، برق، زندگی»، تیر خلاص دیگری است بر مشروعیت پوشالی رژیم. این جنگ روانی، جنگی است که دیگر فقط در فضای مجازی یا در رسانه‌های تبعیدی نمی‌گذرد؛ بلکه در کوچه و خیابان، در صف نانوایی، در تاریکی خانه‌ها و در تشنگی کودکان جریان دارد.

و آن‌چه این جنگ روانی را از سطح به عمق می‌برد، این است: مردم فهمیده‌اند که این نظام نه‌تنها ناتوان، بلکه دشمن زندگی آنان است.

«آب و برق مجانی» آغاز یک توهم بود. «آب برق زندگی» پایان آن است.

این شعار، صدای ملتی است که می‌خواهد واپسین صفحه کتاب جمهوری اسلامی را ببندد. این بار، دیگر با رأی و تظاهرات نیست؛ با فریادی است که از عمق بی‌آبی، بی‌برقی و زندگی‌های به نفس افتاده، برخاسته: جمهوری اسلامی، وقت رفتن است.