این مقاله در خصوص سیاست برخورد با جمهوری اسلامی پارسال آبان ۱۴۰۳ نوشتم، بسیار خرسندم که کلیه راهبردهای پیشنهادی بنده در حال وقوع است.

💠مانیفست براندازی جمهوری اسلامی: بررسی روش‌های مبارزه و نقش رهبری

ویکتوریا آزاد

آبان ۱۴۰۳

جمهوری اسلامی در ایران، پس از بیش از چهار دهه و نیم حکمرانی، در یکی از بحرانی‌ترین دوران خود قرار دارد، مشروعیت ملی ندارد و قدرت بسیج مردمی خود را کاملا از دست داده است. نافرمانی مدنی مردم به اوج خود رسیده، مشروعیت نظام در سطح جهانی نیز از بین رفته و فشارهای داخلی و بین‌المللی روزافزون، پایه‌های قدرت رژیم را متزلزل کرده است. در این مقاله، به بررسی روش‌های مختلف مبارزه، از نافرمانی مدنی تا مبارزات مسلحانه، و همچنین نقش رهبری در متحد کردن مردم می‌پردازیم.

۱. وضعیت کنونی و نقش نافرمانی مدنی

مردم ایران در سال‌های اخیر به شکلی بی‌سابقه از روش‌های نافرمانی و اعتراضات مدنی استفاده کرده‌اند. اعتصابات کارگری، اعتراضات سراسری، عدم تمکین به حجاب، شعارهای ضدحکومتی نمونه‌هایی از این اقدامات هستند. اما چرا نافرمانی مدنی به تنهایی کافی نبوده است؟

1. خشونت سیستماتیک رژیم:
رژیم جمهوری اسلامی بارها نشان داده که از هیچ ابزاری برای سرکوب معترضان دریغ نمی‌کند. خشونت بی‌رحمانه علیه مردم، استفاده از نیروهای نظامی و بازداشت‌های گسترده و اعدام، تلاش‌های مردم را به‌طور موقت سرکوب کرده است.

2. پراکندگی اپوزیسیون:
یکی از دلایل اصلی ناکامی نافرمانی مدنی در سرنگونی رژیم، عدم هماهنگی و اتحاد میان گروه‌های مخالف است. نبود یک رهبری قوی که بتواند حرکت‌ها را به شکلی سازمان‌یافته هدایت کندموجب شده که بسیاری از تلاش‌های مردمی بدون نتیجه باقی بمانند. بخشا فقدان رهبری در ایران هم محصول خشونت رژیم است.

۲. آیا مبارزه مسلحانه راه‌حل است؟
برخی معتقدند که برای مقابله با رژیمی که قدرتش را بر اساس اسلحه و سرکوب بنا کرده، باید به مبارزات مسلحانه روی آورد. این استراتژی نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارد:

مزایا:
• فشار متقابل بر رژیم:
رژیمی که تنها زبان خشونت را می‌فهمد، در برابر مبارزه مسلحانه هماهنگ آسیب‌پذیرتر میشود.

• امکان هدف‌گیری زیرساخت‌های سرکوب:
اقداماتی مانند حملات هدفمند به مراکز نظامی یا امنیتی می‌تواند قدرت سرکوب رژیم را کاهش دهد و‌به سقوط رژیم منجر شود.

معایب:
• بدون برنامه‌ریزی دقیق، نشانه گیری نظامی دقیق ( نقطه زنی) ، می‌تواند به تلفات گسترده منجر شود و تولید شکست و ناامیدی کند.

• از دست دادن حمایت بخسی از اپوزیسیون: بخشی از اپوزیسیون ایران ممکن است همچنان مخالف خشونت باشند، و ورود به این مسیر می‌تواند مشروعیت اشخاص را از نظر برخی زیر سؤال ببرد.

۳. آیا حمله نظامی خارجی راه‌گشا است؟

بنده بر این باورم که حملات نظامی هدفمند از سوی کشورهایی مانند اسرائیل یا آمریکا می‌تواند رژیم را تضعیف کند و‌به فروپاشی آن منجر شود. این ایده نیز باید با دقت بررسی شود:

مزایا:

• تضعیف زیرساخت‌های رژیم:
حمله به تأسیسات کلیدی، مانند پایگاه‌های سپاه یا پایگاههای تحقیقاتی هسته‌ای، می‌تواند رژیم را از نظر نظامی و اقتصادی در موقعیت ضعف قرار دهد.

• تسریع فروپاشی درون حکومتی: این حملات ممکن است نیروهای داخلی مخالف رژیم را تشویق کند تا اقدامات جدی‌تری انجام دهند و شکاف در درون نظام افزایش گسترده پیدا کند.

معایب:

• خطرات تلفات انسانی در صورت عدم مهارتهای لازم در نقطه زنی نظامی:
حتی حملات هدفمند می‌تواند به کشته شدن غیرنظامیان یا تخریب زیرساخت‌های حیاتی منجر شود، در عین حال باید توجه داشت که آزادی هزینه دارد.

برای تغییر رژیم اسلامی ، چگونگی حمله هوشمند به پایگاههای رژیم، و ورود به مرحله دولت موقت و انتخابات آزاد در پسا جمهوری اسلامی برنامه زیر را پیشنهاد دادم؛

https://shorturl.at/RqqKM

💎 @iranyarannetwork1398

💎 @iranyarannetwork1398