آزادی بیان قلب تپنده دموکراسی بریتانیاست. این آزادی است که به ما اجازه می‌دهد اختلاف‌نظر داشته باشیم، بحث کنیم و قدرت را پاسخ‌گو نگه داریم. اما امروز، این آزادی زیر فریاد بلندترین و افراطی‌ترین صداها خفه می‌شود. من برای نخستین‌بار در سال ۲۰۱۹ این تغییر را از نزدیک دیدم، زمانی که در حوزه انتخابیه جنوب کاونتری در برابر زارا سولتانا نامزد شدم و با وجود کاهش ۸ هزار رأی اکثریت حزب کارگر، در نهایت تنها با اختلاف ۴۰۱ رأی شکست خوردم.

آن لحظه حقیقتی سخت را درباره سیاست امروز آشکار کرد: کسانی که بلندتر فریاد می‌زنند بیشترین توجه را جلب می‌کنند – و هرچه بیشتر موفق می‌شوند اراده سیاسی خود را بر جامعه تحمیل کنند. به همین دلیل، به شکلی طنزآمیز، باید بگویم که من برای زارا سولتانا احترام قائلم.

نه به این دلیل که با سیاست‌های او موافقم؛ نیستم. نه به این دلیل که از مواضع او حمایت می‌کنم؛ کاملاً با آن‌ها مخالفم. بلکه به این دلیل که او در دوره‌ای که کنشگری سیاسی بر دیده‌شدن و ایجاد سر و صدا متکی است، بی‌پرده و بدون عذرخواهی پشت باورهایش می‌ایستد.

نمونه بارز این مسئله، شناسایی اخیر فلسطین به‌عنوان یک کشور از سوی بریتانیاست – اقدامی چشمگیر که در شرایط حاکمیت حماس بر غزه، چیزی جز یک مصالحه سیاسی نبود. در زمانی که اسرائیل در مرزهای خود با تروریسم روبه‌روست و خیابان‌های بریتانیا هر هفته شاهد تظاهراتی هستند که این تروریسم را تجلیل می‌کنند، تصمیم دولت نه صلح را تقویت کرد و نه ثبات را. بلکه حماس را گستاختر ساخت و تاکتیک‌های فشار خیابانی را که امروز فضای عمومی ما را قبضه کرده، پاداش داد.

این تصمیم چه پیامی داشت؟ اینکه ایجاد اخلال نتیجه می‌دهد. اینکه ارعاب نتیجه می‌دهد. اینکه اگر به قدرکافی‌ بلند فریاد بزنی، سیاست تغییر خواهد کرد.

به همین ترتیب است که اکنون در لحظه‌ای قرار گرفته‌ایم که نمایندگان پارلمان نه بر پایه نمایندگی از جامعه محلی، بلکه بر اساس بهره‌برداری از یک درگیری خارجی انتخاب می‌شوند. کافی‌ست عبارت «Gaza MP UK» را در گوگل جست‌وجو کنید؛ نام ایوب خان، نماینده حوزه انتخابیه پری بار در بیرمنگام، آشکارا با چنین توصیفی ظاهر می‌شود. این وضعیت چندفرهنگی بودن نیست. این انحراف در نمایندگی دموکراتیک است – جایی که به‌جای پرداختن به نیازهای مردم بریتانیا، حوزه‌های انتخابیه به سکویی برای پیگیری منازعات خارجی تبدیل می‌شوند.

نباید از گفتن این حقیقت بترسیم؛ همان حقیقتی که بسیاری از مسلمانان بریتانیا در جلسات خصوصی بارها مطرح می‌کنند: مسئله فلسطین به‌دست افراط‌گرایانی مصادره شده که هدفشان نه صلح است، نه همزیستی و نه ارزش‌های بریتانیایی.

از زمان حمله وحشیانه ۷ اکتبر توسط حماس، جان‌های بی‌گناه در هر دو سوی درگیری از دست رفته‌اند. مرگ هر غیرنظامی، چه اسرائیلی و چه فلسطینی، تراژدی است. اما آنچه در بریتانیا رخ می‌دهد بهره‌برداری سیاسی از این فاجعه انسانی است؛ بهره‌برداری‌ای که ارزش‌های دموکراتیکی را که این کشور بر پایه آن بنا شده، می‌پیچاند و تحریف می‌کند.

افراط‌گرایانی که سال‌ها ایدئولوژی اسلام‌گرایی رادیکال را گسترش داده، حقیقت را با روایت‌های گزینشی خم کرده و احساسات عمومی را دست‌کاری کرده‌اند، اکنون از این لحظه استفاده می‌کنند تا دستورکار خود را عمیق‌تر وارد جامعه بریتانیا کنند. آن‌ها زمانی که اسرائیل از خود دفاع می‌کند درباره رنج فلسطینیان فریاد می‌زنند، اما هنگامی که حماس کودکان فلسطینی را اعدام می‌کرد، مخالفان را شکنجه می‌داد یا غیرنظامیان را سپر انسانی می‌کرد، سکوت کرده بودند. این خشم گزینشی همه‌چیز را آشکار می‌کند. این نه همبستگی با فلسطینیان، بلکه فرصت‌طلبی ایدئولوژیک است.

آزادی بیان قلب تپنده دموکراسی بریتانیاست. این آزادی است که به ما اجازه می‌دهد اختلاف‌نظر داشته باشیم، بحث کنیم و قدرت را پاسخ‌گو نگه داریم. اما امروز، این آزادی زیر فریاد بلندترین و افراطی‌ترین صداها خفه می‌شود. من برای نخستین‌بار در سال ۲۰۱۹ این تغییر را از نزدیک دیدم، زمانی که در حوزه انتخابیه جنوب کاونتری در برابر زارا سولتانا نامزد شدم و با وجود کاهش ۸ هزار رأی اکثریت حزب کارگر، در نهایت تنها با اختلاف ۴۰۱ رأی شکست خوردم.

آن لحظه حقیقتی سخت را درباره سیاست امروز آشکار کرد: کسانی که بلندتر فریاد می‌زنند بیشترین توجه را جلب می‌کنند – و هرچه بیشتر موفق می‌شوند اراده سیاسی خود را بر جامعه تحمیل کنند. به همین دلیل، به شکلی طنزآمیز، باید بگویم که من برای زارا سولتانا احترام قائلم.

نه به این دلیل که با سیاست‌های او موافقم؛ نیستم. نه به این دلیل که از مواضع او حمایت می‌کنم؛ کاملاً با آن‌ها مخالفم. بلکه به این دلیل که او در دوره‌ای که کنشگری سیاسی بر دیده‌شدن و ایجاد سر و صدا متکی است، بی‌پرده و بدون عذرخواهی پشت باورهایش می‌ایستد.

نمونه بارز این مسئله، شناسایی اخیر فلسطین به‌عنوان یک کشور از سوی بریتانیاست – اقدامی چشمگیر که در شرایط حاکمیت حماس بر غزه، چیزی جز یک مصالحه سیاسی نبود. در زمانی که اسرائیل در مرزهای خود با تروریسم روبه‌روست و خیابان‌های بریتانیا هر هفته شاهد تظاهراتی هستند که این تروریسم را تجلیل می‌کنند، تصمیم دولت نه صلح را تقویت کرد و نه ثبات را. بلکه حماس را گستاختر ساخت و تاکتیک‌های فشار خیابانی را که امروز فضای عمومی ما را قبضه کرده، پاداش داد.

این تصمیم چه پیامی داشت؟ اینکه ایجاد اخلال نتیجه می‌دهد. اینکه ارعاب نتیجه می‌دهد. اینکه اگر به قدرکافی‌ بلند فریاد بزنی، سیاست تغییر خواهد کرد.

به همین ترتیب است که اکنون در لحظه‌ای قرار گرفته‌ایم که نمایندگان پارلمان نه بر پایه نمایندگی از جامعه محلی، بلکه بر اساس بهره‌برداری از یک درگیری خارجی انتخاب می‌شوند. کافی‌ست عبارت «Gaza MP UK» را در گوگل جست‌وجو کنید؛ نام ایوب خان، نماینده حوزه انتخابیه پری بار در بیرمنگام، آشکارا با چنین توصیفی ظاهر می‌شود. این وضعیت چندفرهنگی بودن نیست. این انحراف در نمایندگی دموکراتیک است – جایی که به‌جای پرداختن به نیازهای مردم بریتانیا، حوزه‌های انتخابیه به سکویی برای پیگیری منازعات خارجی تبدیل می‌شوند.

نباید از گفتن این حقیقت بترسیم؛ همان حقیقتی که بسیاری از مسلمانان بریتانیا در جلسات خصوصی بارها مطرح می‌کنند: مسئله فلسطین به‌دست افراط‌گرایانی مصادره شده که هدفشان نه صلح است، نه همزیستی و نه ارزش‌های بریتانیایی.

از زمان حمله وحشیانه ۷ اکتبر توسط حماس، جان‌های بی‌گناه در هر دو سوی درگیری از دست رفته‌اند. مرگ هر غیرنظامی، چه اسرائیلی و چه فلسطینی، تراژدی است. اما آنچه در بریتانیا رخ می‌دهد بهره‌برداری سیاسی از این فاجعه انسانی است؛ بهره‌برداری‌ای که ارزش‌های دموکراتیکی را که این کشور بر پایه آن بنا شده، می‌پیچاند و تحریف می‌کند.

افراط‌گرایانی که سال‌ها ایدئولوژی اسلام‌گرایی رادیکال را گسترش داده، حقیقت را با روایت‌های گزینشی خم کرده و احساسات عمومی را دست‌کاری کرده‌اند، اکنون از این لحظه استفاده می‌کنند تا دستورکار خود را عمیق‌تر وارد جامعه بریتانیا کنند. آن‌ها زمانی که اسرائیل از خود دفاع می‌کند درباره رنج فلسطینیان فریاد می‌زنند، اما هنگامی که حماس کودکان فلسطینی را اعدام می‌کرد، مخالفان را شکنجه می‌داد یا غیرنظامیان را سپر انسانی می‌کرد، سکوت کرده بودند. این خشم گزینشی همه‌چیز را آشکار می‌کند. این نه همبستگی با فلسطینیان، بلکه فرصت‌طلبی ایدئولوژیک است.

درهم شکستن سرکوب و ستم و دیکتاتوری به هر شکل آن.

۱. لغو فوری حکم اعدام احسان فریدی، دانشجوی زندانی دانشگاه تبریز و لغو فوری و همیشگی اعدام و تمام قتل‌های عمد حکومتی و شکنجه.
۲. آزادی فوری و بی‌قید و شرط تمامی دانشجویان زندانی و همه زندانیان سیاسی. بازگشت به تحصیل/تدریس همه دانشجویان/اساتید اخراجی و تعلیقی.
۳. پایان روند ویرانگر کالایی‌سازی آموزش که دانشگاه را به بنگاه اقتصادی بدل کرده و تامین رایگان تمامی خدمات رفاهی و آموزشی دانشجویان منطبق با استانداردهای جهانی.
۴. به رسمیت شناختن حق اعتراض، اعتصاب، تحزب، ایجاد تشکل و فعالیت سیاسی اجتماعی آزادانه در دانشگاه و جمع شدن بساط نهادهای امنیتی، اطلاعاتی، نظامی و شبه نظامی و انتظامی از دانشگاه‌ها
۵. به رسمیت شناختن آزادی‌های فردی نظیر حق آزادی پوشش و خاتمه یافتن تمامی شکل‌های ستم، تبعیض و آزار دانشجویان زن و کوئیر.