از نمایش ها و شعارها تا نفوذ و شمشیر تیز ترامپ بر سر اپوزیسیون

✍️احسان نگارچی

دو پیش‌بینی از قبل و آنچه در پیش است

من پیش‌تر، نه از سر هیجان که از موضع تأمل، دو پیش‌بینی را با دوستانم در میان نهادم؛ پیش‌بینی‌هایی که نه از غیب، بلکه از خواندن نشانه‌ها زاده شده بودند.

پیش‌بینی نخست

گفتم و نوشتم که آقای پهلوی قصد آمدن ندارد. نه از آن رو که راه بسته است، بلکه از آن جهت که شرط‌های او راه را می‌بندد. وقتی کسی تنها «تیم خویش» را به رسمیت می‌شناسد و جهان را در قاب تنگ «من و ما» محصور می‌کند، آمدن دیگر امکان نیست؛ ادعاست. سیاست، عرصه‌ی مشارکت است نه ملک شخصی و با این شروط جدید که در دفترچه ی اضطرار آمده و روی آن مدام تاکید می شود ، حضور بیشتر به امتناع می‌مانَد تا امکان.

پیش‌بینی دوم

گفتم که حلقه‌ی پیرامون آقای پهلوی، از چهره‌هایی چون امیرحسین اعتمادی اصلاح طلب و نجات بهرامی آن ستون‌نویس روزنامه اعتماد و آن دیگری وحید بهمن که با تصویر قاسم سلیمانی به خود ارضایی افتاده بود ،همگی به نظام نزدیک‌اند ،خیلی خیلی نزدیک.
نه فقط به این دلیل که روزگاری در دل آن بوده‌اند، بلکه به سبب نشانه‌های روشن‌تر؛ ادبیات تند، خشن، چاروادارانه و لات‌منشانه‌ای که به نام دفاع، چهره‌ی او را مخدوش می‌کند. این افراط، اتفاقی نیست؛ کارِ دست نفوذ است.
از دل همین افراط است که دفترچه‌ی گذار و آن پلتفرم حمایت سر برمی‌آورد؛ متنی که با این گزاره‌ی کودکانه پیش می‌رود که اسرائیل باید ۱۶ بار نامش برده شود ،گویی قرار است ریما مستعمره آنها شویم و «همه‌ی مردم ایران، جز پنج تا ده درصد، طرفدار پهلوی‌اند». این نه تحلیل است و نه سیاست؛ این توهمی‌ست که تنها به کار تخریب می‌آید. شیاطین بزرگ، همیشه با شعارهای دهن پرکن که آقا خوشش آید ،می‌آیند.
در همین چارچوب است که ایده‌ی «فقط من و تیمم»، «همه‌چیز باید تحت کنترل من باشد»، و حتی این ادعای شگفت که رفراندوم یا هر انتخاباتی باید سال‌ها بعد و آن هم به دست همان تیم برگزار شود، رخ می‌نماید. این‌ها نشانه‌ی اقتدار نیست؛ علامت واضح نفوذ است. نفوذی که بوی دسیسه می‌دهد و رد پای جمهوری اسلامی را، عمیق و پنهان، با خود دارد.
وگرنه پرسش ساده است ؛ چه ایرادی دارد که فردای براندازی، آقای پهلوی با گفت‌وگو و تعامل با دیگر نیروها، ریاست دولتی موقت را بپذیرد؟ این چه بازی کودکانه و احمقانه‌ای‌ست که به نام رهبری، میدان سیاست را به میدان حذف بدل می‌کند؟
آن دفترچه‌ی آشفته که شانزده بار نام اسرائیل در آن آمده و گویی ایران را تا آستانه‌ی مستعمرگی می‌برد، کار کدام عقل سلیم است؟
آن متنی که حتی نامی از دیگر گروه‌های اپوزیسیون نمی‌برد، محصول کدام فهم سیاسی است؟
این‌ها اسناد خطا نیستند؛ شواهد انحراف‌اند.
اینجاست که به پیش‌بینی سوم می‌رسم؛

پیش بینی سوم

پیش‌بینی‌ای که افق آینده را روشن‌تر می‌کند.
آمریکا از همه بهتر از پشت پرده خبر دارد. سیاست جهانی، ساده‌دلانه نیست. به‌زودی و زودتر از آنچه می‌پندارند، دست این تبهکاران رو خواهد شد؛ نه از سر اخلاق، که به اقتضای منافع. و این افشاگری، درست در راستای منافع آمریکاست ، آن‌که دوستی‌اش را پالایش کند و غبار ۲۸ مرداد را از ذهن‌ها بزداید.

نشانه ها

نشانه‌ها کم نیست. تغییر اخیر تیم تلویزیونی صدای آمریکا، بی‌حکمت نیست. این تقویت، مقدمه‌ی گفتن است؛ گفتنی روشن‌تر، رساتر و بی‌پرده‌تر. آمریکا می‌خواهد وزن واقعی هر طیف اپوزیسیون آشکار شود.

و سرانجام پیش‌بینی چهارم

آمریکا از رضا پهلوی ناخشنود است. سکوتش در برابر پیام‌های اخیر او به ترامپ ، خود گویاتر از هزار پاسخ است. در عوض، کانال تلویزیونی صدای آمریکا را با مخالفان پهلوی نیرومندتر کرده تا راحت تر آنچه را که باید افشاگری نماید و آینه‌ای شفاف‌تر پیش روی همگان بگذارد. افشاگری‌ها و نقد ها خواهند آمد، و هر جریان، ناچار خواهد شد قد و قواره‌ی واقعی خویش را ببیند و بفهمد که فقط با یک دولت ائتلافی می توان دوران گذاری آرام و بدون خون ریزی داشت ،نه با دفترچه ی اضطرار و تیمی متشکل از الدنگ های نفوذی جمهوری اسلامی .
تاریخ، با شعار ساخته نمی‌شود؛ با حقیقت پیش می‌رود. و حقیقت، دیر یا زود، راه خود را از میان هیاهو باز می‌کند.

💎 @iranyarannetwork1398