شبکه ایرانیاران (مؤسس ویکتوریا آزاد)

🔹

برای پهلوان سربدار میهن، صالح محمدی که آرزویش قهرمانی در المپیک بود

✍️ویکتوریا آزاد

در بامداد پنج‌شنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، توسط ماشین کشتار ولایت فقیه به دار آویخته شد.
اعدام صالح محمدی فقط گرفتن جان یک انسان نبود؛ قتلِ یک رؤیا بود. رؤیای جوانی که می‌خواست پرچم ایران را در بلندترین سکوی جهان بالا ببرد، اما به‌جای سکوی افتخار، طناب دار سهم او شد. این تناقض تلخ، عصاره‌ی واقعیتی است که سال‌هاست بر این سرزمین سایه انداخته: سیستمی که به‌جای پرورش قهرمانان، آن‌ها را حذف می‌کند و البته اکنون نوبت حذف خودش هم فرارسیده.

صالح محمدی نه یک عدد در آمار اعدام‌ها، که نماد نسلی بود که می‌خواهد بسازد، پیش برود و بدرخشد. اما «ماشین کشتار»ی که بقای خود را در سرکوب مردم می‌بیند، حتی از رؤیای یک مدال هم می‌ترسد. چرا؟ چون هر قهرمان واقعی، هر جوان موفق، هر انسان امیدوار، خود به‌تنهایی یک «نه» بزرگ به منطق مرگ و انقیاد است.

این اعدام، فقط پایان زندگی یک فرد نیست؛ افشای ترس بزرگ رژیم از زندگی، از آینده، از نسلی است که دیگر نمی‌خواهد تسلیم ارادهٔ مشتی پخمه، غارتگر و بی وجدان شود. در چنین ساختاری، حتی آرزوی قهرمانی هم می‌تواند جرم تلقی شود، چون امید، خطرناک‌ترین چیز برای قدرتی است که بر تولید ناامیدی بنا شده.

اما تاریخ نشان داده است که طناب دار، حافظه جمعی را خاموش نمی‌کند. نام‌ها و روایت‌ها زنده می‌مانند. و هر بار که چنین جنایتی رخ می‌دهد، فاصله میان مردم و حاکمیت عمیق‌تر و گسترده تر می‌شود.

صالح محمدی رفت، اما پرسشی که با خود به جا گذاشت، همچنان پابرجاست: حکومتی که جوانانش را به‌جای میدان‌های ورزشی به پای چوبه دار می‌فرستد، چه آینده‌ای می‌تواند داشته باشد جز آنچه که امروز دچارش
هست؟

✍️

Victoria Azad

For Saleh Mohammadi, the proud champion who gave his life for the freedom of his homeland—whose dream was to become an Olympic champion.

In the early hours of Thursday, March 19, 2026 he was hanged by the killing machine of the Velayat-e Faqih.

The execution of Saleh Mohammadi was not merely the taking of a human life; it was the murder of a dream. The dream of a young man who wanted to raise Iran’s flag on the highest podium in the world—but instead of a place of honor, the gallows became his fate. This bitter contradiction is the essence of a reality that has long cast its shadow over this land: a system that, instead of nurturing champions, eliminates them—and now, its own elimination has also begun.

Saleh Mohammadi was not just a number in execution statistics; he was the symbol of a generation that wants to build, to advance, and to shine. Yet a “killing machine” that sees its survival in the suppression of its people is even afraid of the dream of a medal. Why? Because every real champion, every successful young person, every hopeful human being is, in itself, a powerful “no” to the logic of death and submission.

This execution is not only the end of one life; it is the exposure of a regime’s deep fear—fear of life, of the future, of a generation that no longer wishes to submit to the will of a handful of incompetent, plundering, and conscience-less rulers. In such a system, even the dream of becoming a champion can be treated as a crime, because hope is the most dangerous force for a power built on the production of despair.

But history has shown that the gallows cannot silence collective memory. Names endure. Stories live on. And with every such crime, the distance between the people and the ruling power grows deeper and wider.

Saleh Mohammadi is gone, but the question he leaves behind remains: what future can a government have that sends its youth to the gallows instead of the sporting arena—other than the one it is already facing today?

Please open Telegram to view this post