🔺وزارت خزانه‌داری آمریکا شبکه‌ قاچاق نفت پسر شمخانی را تحریم کرد؛ تامی پیگوت: جمهوری اسلامی ثروت مردم ایران را به تروریست‌ها منتقل می‌کند

▪️دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا، (اوفک) از تحریم یک شبکه قاچاق نفت که توسط پسر علی شمخانی اداره می‌شود، خبر داد.

⬇️ بیشتر بخوانید:
https://ir.voanews.com/a/iran-ofac-treasury-us-shamkhani-oil-smuggler-epic-fury/8138119.html
@FarsiVOA

‏The heart of the pro-democracy opposition about Reza Pahlavi, from the words of a Swedish stand-up comedian (Messiah Hallberg)
‏با زیرنویس فارسی
‏حرف دل اپوزیسیون دموکراسیخواه در مورد رضا پهلوی از زبان یک استندآپ کمدین سوئدی (Messiah Hallberg)
‏⁦ @PahlaviReza⁩
‏⁦ @PahlaviComms⁩
‏⁦ @BuschEbba⁩
‏⁦ @nimagap⁩
‏⁦ @alicemedce⁩
‏⁦ @Aftonbladet⁩
‏⁦ @DagensNyhetRSS⁩
‏⁦ @svt⁩ ⁦ @Sverigesriksdag⁩
‏⁦ @Osint613⁩
‏⁦ @sr_ekot⁩ ⁦ @ttnyhetsbyran⁩ ⁦ @sverigesradioP1⁩ ⁦ @Expressen⁩ ⁦ @dagensnyheter⁩
‏⁦ @SvDledare⁩ ⁦ @GoteborgsPosten⁩ ⁦ @EpochTimesSWE⁩ ⁦ @SwebbTV⁩
‏⁦ @ttnyhetsbyran⁩

‏🔴مثلث و فرمول تغییر رژیم در ایران در دو سناریوی روال عادی یا روال معجزات جهانی

۲۷ فروردین ۱۴۰۵

‏✍️ویکتوریا آزاد؛ از خود می‌پرسم موازنه قدرت در ایران چگونه تغییر می‌کند؛ واقعیت این است که این تغییر نه ناگهانی است و نه تک‌عاملی.

‏در یک روال عادی که بسیار هم زمانبر است موازنه قدرت زمانی تغییر میکند که چند روند به‌طور هم‌زمان به هم برسند:

‏فرسایش درونی ساختار قدرت از طریق فشار اقتصادی مستمر و پایدار خارجی، فشار و اهرم نظامی، شکل‌گیری قیام های میلیون میلیونی، شکلگیری یک آلترناتیو متکثر، موجه و مورد وفاق اکثریت کنشگران سیاسی مدنی، قطع کامل امید بازیگران خارجی مانند ایالات متحده آمریکا ، اسراییل و اروپا از عاملیت رژیم اسلامی در ایران نیز نقش تعیین‌کننده ای دارد—اما به‌تنهایی کافی نیست.

‏از سال ۲۰۰۲ قدرتهای جهانی در حال کلنجار با رژیم ایران بر سر پرونده هسته ای هستند. هزینه واقعی این پرونده احتمالا صدها میلیارد و‌یا تریلیون دلار بوده است اما چرا با وجود ۲۰+ سال اختلافات شدید، اقدامِ قاطع و هماهنگی جهت براندازی رژیم ایران صورت نگرفته؟ چون امریکا منتظر اجماع جهانی است و این اجماع غیر از اسراییل وجود ندارد. اروپا، چین، روسیه پاشنه آشیل جهت تضعیف رژیم ایران بوده اند. با مماشات موجب شدند رژسم تروریستی ایران، لشکر نیابتی حزب الله را در سرتاسر منطقه و جهان برپا کند، ترورهای فراوان سامان دهد و پروژه غنی سازی و موشکی و هسته ای خود را به قیمت فقر در ایران گسترش دهد. لذا واقعیت تلخ اینست که قدرت‌های جهانی در مورد ایران اغلب به جای حل ریشه‌ای، بحران را کنترل می‌کنند.

‏اکنون ما شاهد یک کشمکش فرسایشی هستیم که هنوز به نقطه تعیین‌کننده نرسیده و دلیلش همان است که بارها گفتم:
‏•فشار شدید خارجی در حد مدیریت بحران اعمال میشود
‏• عاملیت داخلی در درون نظام و جامعه + آلترناتیو قابل اتکا مهیا نشده.

‏عاملیت مردم در عرصه جنبش های اجتماعی در ایران هرگز از مرز ۵-۶ میلیون نفر عبور نکرده. آخرین بار علیرغم وسعت جغرافیایی اعتراضات که در ۲۱۰ تا ۴۰۰ شهر در تمامی ۳۱ استان کشور گسترش یافت اما باز جمعیت در حد نصابی که باید باشد نبود. البته مردم در هر شکست آموختند پیشرفت در این فضا خطی نیست—ممکن است چند بار به بن‌بست بخورد، ولی هر بار دانش عملی جامعه بیشتر میشود و همین انباشت تجربه، خودش یک متغیر مهم در آینده است.

‏نقطه تعیین‌کننده جایی است که «آلترناتیو» از یک ایده به یک گزینه واقعی تبدیل شود. این یعنی:
‏وجود یک مرکز ثقل قابل شناسایی و قابل اطمینان، برنامه عملی برای اداره کشور، پیوند دیاسپورا با داخل کشور، اطمینان‌بخشی به ساختارهای کلیدی اجرایی- سیاسی ایجاد شده، و پذیرش بین‌المللی.

‏مسئله امروز این نیست که هیچ آلترناتیوی وجود ندارد؛
‏مسئله این است که هنوز آلترناتیوها به سطح «اجماع، هماهنگ، قابل اتکا و وفاق نسبی» دست نیافته است.

‏لذا بنظر من در یک روال عادی فرمول تغییر سیاسی ساختار در ایران بسیار طولانی مدت چنین است؛
‏یک لشکر بیست میلیونی + تداوم مبارزه+ توزیع و‌سازماندهی جمعیت در فضا، زمان و جامعه + روحیه هزینه‌پذیری + شکاف و ریزش در بالا و‌بدنه نظام + حمایت خارجی+ انسجام اپوزیسیون و آلترناتیو جایگزین حکومت وقت
‏مخلفات لازم برای تغییر حکومت در ایران است.
‏
‏تا زمانی که این عوامل به هم نرسند، اگر معجزه ای رخ ندهد شاهد تغییر بنیادین در رژیم نخواهیم بود، بلکه تداوم وضعیت موجود با شکل‌های فرسایشی و متفاوت را شاهد خواهیم بود.

‏«موازنه قدرت زمانی تغییر می‌کند که این قطعات، هم‌زمان همگی در جای درست خود قرار بگیرند یا جامعه جهانی عزم راسخ پیدا کند که راسا رژیم را براندازد.»

‏ویکتوریا آزاد
‏۲۰۲۶-۰۴-۱۶
‏۲۷ فرودین ۱۴۰۵
‏⁦ @USABehFarsi⁩
‏⁦ @IsraelPersian⁩
‏⁦ @VOAfarsi⁩
‏⁦ @if_congress⁩
‏⁦ @Iranfrontorg⁩
‏⁦ @IranianCongress⁩
‏⁦ @Con_Dem_Fed_Rep⁩
‏⁦ @ShilanMirzaee⁩
‏⁦ @MustafaHijri⁩
‏⁦ @pjakmediacenter⁩
‏⁦ @Mojahedineng⁩
‏⁦ @ostomaan⁩
‏⁦ @PDKIfarsi⁩
‏⁦ @ThePaniranist⁩
‏⁦ @7aban_H⁩
‏⁦ @Taheri_Movement⁩
‏⁦ @Javanmardi75⁩
‏⁦ @shoratasmi3242⁩
‏⁦ @NcriPolStudies⁩
‏⁦ @CoordinatingA⁩
‏⁦ @IranTC_Official⁩
‏⁦ @RivarAbdanan⁩
‏⁦ @AbdullahMohtadi⁩

🔴 چالش
-محاصره خفه‌کننده یا تسلیم اجباری؛ ایران در لبه توافق یا انفجار بزرگ؟

محاصره دریایی گسترده آمریکا علیه ایران، با حضور هزاران نیروی نظامی و ناوهای جنگی، معادلات منطقه را به نقطه‌ای بی‌سابقه رسانده است؛ جایی که حتی عبور کشتی‌های تجاری نیز عملاً متوقف شده و فشار اقتصادی به اوج رسیده است.
همزمان، ترامپ با لحنی قاطع از «تسلیم ناگزیر» ایران سخن می‌گوید و تهدید می‌کند که در صورت عدم توافق، هیچ راه تنفسی باقی نخواهد ماند. در سوی دیگر، مقامات بین‌المللی از احتمال بالای بازگشت مذاکرات و ضرورت دیپلماسی حرف می‌زنند، در حالی که تنگه هرمز به‌عنوان شاهرگ حیاتی جهان در آستانه یک بحران جدی قرار دارد.
آیا این نمایش قدرت نظامی، مقدمه یک توافق تحمیلی است یا جرقه‌ای برای بحرانی بزرگ‌تر که کنترل آن از دست همه خارج خواهد شد؟