🍃🍃 تجربه‌ی مشترک زنان افغان و ایران از سرکوب

🖌خشونت، بازداشت و سرکوب زنان در افغانستان تحت حاکمیت طالبان،
تراژدی مشترک و استخوان‌سوزی است که برای زنان ایرانی نیازی به ترجمه یا رمزگشایی ندارد. وقتی تصاویری از شلاق زدن، کتک خوردن و کشان‌کشان بردن یک زن افغان در خیابان‌های کابل به جرم پوشش نامناسب یا حق‌خواهی منتشر می‌شود، برای زن ایرانی یک تصویر دور یا غریبه نیست؛ بلکه آینه‌ای است که درد، اضطراب و خشم انباشته‌شده در حافظه جمعی او را بازتاب می‌دهد.
صحنه ون‌های سیاه، فریادهای آمرانه و دست‌های خشنی که زنی را به زور سوار خودرو می‌کند، دقیقاً همان تجربه‌ای است که زنان در ایران تحت عنوان گشت ارشاد و طرح‌های مشابه، با پوست و گوشت خود لمس کرده‌اند. در هر دو جغرافیا، ساختار حاکم تلاش می‌کند تا بدن، پوشش و حتی صدای زن را به یک میدان جنگ ایدئولوژیک تبدیل کند و زنی که می‌خواهد خودش باشد، یک مجرم تلقی می‌شود که باید با خشونت ادب شود. ممنوعیت تحصیل و کار برای زنان افغان، شکل افراطی‌تر همان رویکردی است که در ایران سال‌هاست با سهمیه‌بندی جنسیتی دانشگاه‌ها و قوانین تبعیض‌آمیز، فضای تنفس را بر زنان تنگ کرده است.
برای یک زن ایرانی، تماشای فریادهای یک دختر افغان زیر ضربات شلاق، تماشای غریبه‌ای در یک کشور دیگر نیست؛ بلکه تماشای خودش و تماشای تمام زنانی است که در خیابان‌های ایران، بهای سنگینی برای حق انتخاب خود پرداخته‌اند. این آشنایی، فراتر از همسایگی جغرافیایی، یک خواهرخواندگی عمیق در رنج و ایستادگی است. زن ایرانی با دیدن سرکوب زن افغان، صدای شکستن استخوان‌های عدالت را در خانه خود می‌شنود؛ اما در عین حال می‌داند همان‌طور که سرکوب‌ها نتوانسته‌اند صدای اعتراض در ایران را خفه کنند، شلاق و تفنگ هم نخواهد توانست اراده و آگاهی زنان افغانستان را برای همیشه به بند بکشد.

اتحاد بازنشستگان