‏رئیس‌جمهور ایالات متحده درباره ایران:

‏«آنها کمی دیوانه‌اند. آنها کمی غیرعادی و عجیب هستند... آنها آدم‌های پستی هستند. این‌گونه رفتار می‌کنند، و ۴۷ سال است که همین‌طور عمل کرده‌اند. من کاری را انجام می‌دهم که برای کشور درست است. در اصل کاری را انجام می‌دهم که برای جهان درست است. آنها باید متوقف شوند.»

.@POTUS on Iran: "They're a little loco. They're a little crazy... They're scum. That's the way they act, and that's the way they've done it for 47 years. I'm doing what's right for the country. I'm doing, really, what's right for the world. They have to be stopped."

ژن ژیان ئازادی
زن زندگی آزادی

Woman life freedom

‏🔰نقدی بر استانداردهای رهبری رضا پهلوی

‏در پیام منتشرشده توسط ⁧ #رضا_پهلوی⁩ در ۱۹ دی ۱۴۰۴، که ضمیمه این نقد است، او نوشته:

‏«دیدید که جمعیت انبوه باعث عقب‌نشینی نیروهای سرکوب می‌شود… جمعیت را بیشتر کنید تا توان سرکوب رژیم از این هم کمتر شود.»

‏این پیام، از منظر راهبردی، پرسش‌های جدی ایجاد کرده است که در این جستار به آن می‌پردازم.

‏واقعیت این است که مسئولیت مستقیم کشتار معترضان، بدون هیچ تردیدی، بر عهده جمهوری اسلامی و نیروهای سرکوبگر آن است. این واقعیتی است که نباید با هیچ نقد سیاسی مخدوش شود. اما در کنار مسئولیت حکومت، هر فردی که خود را در جایگاه رهبری یک جنبش ملی قرار می‌دهد، مسئولیت تصمیم‌ها، تحلیل‌ها و فراخوان‌های خود را نیز بر عهده دارد.

‏یکی از مهم‌ترین معیارهای رهبری، توانایی تشخیص درست شرایط، ارزیابی واقع‌بینانه از موازنه قوا و حفظ جان نیروهای مردمی است؛ نه صرفاً تشویق آنان به حضور بیشتر در خیابان.

‏پس از کشتار گسترده ۱۸ دی، انتظار می‌رفت هر رهبر مسئولیت‌پذیری پیش از هر چیز عمق فاجعه را به رسمیت بشناسد، درباره خطرات هشدار دهد، راهبرد خود را بازنگری کند و برای کاهش هزینه‌های انسانی برنامه‌ای ارائه دهد.

‏اما در عوض، رضا پهلوی این پیام را منتشر کرد:

‏«دیدید که جمعیت انبوه باعث عقب‌نشینی نیروهای سرکوب می‌شود… جمعیت را بیشتر کنید تا توان سرکوب رژیم از این هم کمتر شود.»

‏این ارزیابی، پرسش‌ها و‌نقدهای جدی را پیش روی هر ناظر بی‌طرف قرار می‌دهد.

‏اگر تنها چند ساعت پیش از انتشار این پیام، هزاران نفر کشته، زخمی یا بازداشت شده بودند، چگونه می‌توان نتیجه گرفت که «نیروهای سرکوب عقب‌نشینی کرده‌اند»؟ آیا چنین تحلیلی با واقعیت میدانی سازگار بود؟

‏مسئله اصلی، صرف دعوت به اعتراض نیست. مسئله آن است که مردم بدون سازماندهی، بدون شبکه‌های هماهنگ‌کننده، بدون ساختارهای میدانی، بدون سازوکار ارتباطی جایگزین در شرایط قطع اینترنت، بدون برنامه‌ای برای حفاظت از معترضان و بدون هیچ طرح عملیاتی مشخص، دوباره به حضور در خیابان فراخوانده شدند.

‏مسئولیت رهبری تنها صدور فراخوان نیست.

‏رهبری یعنی تشخیص صحیح شرایط، شناخت موازنه قوا، طراحی راهبرد، سازماندهی نیروها، ایجاد شبکه‌های ارتباطی، پیش‌بینی واکنش حکومت، کاهش هزینه‌های انسانی و مهم‌تر از همه، اصلاح راهبرد هنگامی که شواهد نشان می‌دهد تحلیل اولیه نادرست بوده است.

‏اگر پس از یک سرکوب خونین، همان تاکتیک بدون هیچ تغییری دوباره تکرار شود و حتی این تصور القا گردد که رژیم «عقب‌نشینی کرده است»، این دست‌کم از منظر راهبردی، نشان‌دهنده تحلیلی است که با واقعیت گزارش‌شده از میدان فاصله داشته است.

‏این نقد، نه برای کاستن از مسئولیت جمهوری اسلامی در کشتار معترضان است و نه نادیده گرفتن شجاعت مردمی که به خیابان آمدند. برعکس، از این باور سرچشمه می‌گیرد که جان مردم بزرگ‌ترین سرمایه هر جنبش آزادی‌خواه است و هیچ مدعی رهبری نباید بدون داشتن راهبرد، سازماندهی و برنامه‌ای برای حفاظت از نیروهای مردمی، آنان را به رویارویی با حکومتی مسلح و آماده سرکوب فرا بخواند.

‏نخستین آزمون هر مدعی رهبری، زمانی است که باید میان شجاعت و مسئولیت تعادل برقرار کند. شجاعت بدون راهبرد، ممکن است به فداکاری‌های پرهزینه و تلفات بیشتر بینجامد. رهبری واقعی، مردم را صرفاً به میدان نمی‌فرستد؛ بلکه برای افزایش احتمال موفقیت، کاهش هزینه‌ها و حفاظت از جان آنان برنامه‌ریزی می‌کند.

‏اگر رهبری، پیش از هر چیز، با توانایی تحلیل درست میدان، سازماندهی نیروها و مسئولیت‌پذیری در برابر پیامدهای تصمیم‌هایش سنجیده شود، آنگاه این رخداد را می‌توان یکی از مهم‌ترین آزمون‌های استانداردهای رهبری رضا پهلوی دانست؛ آزمونی که همچنان درباره عملکرد او در آن، پرسش‌ها و نقدهای جدی و قابل تأمل مطرح است!

‏✍️ویکتوریا آزاد

لینک توییت رضا پهلوی
https://x.com/pahlavireza/status/2009499835368460485?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q