ایران بریفینگ

‏در دنیای اعداد، گاهی یک ناترازیِ ساده، بوی خیانت می‌دهد. وقتی ترازوی سودِ یک «اقلیت خاص» با زیانِ یک «ملت» هم‌خوانی ندارد، دیگر با یک مدل اقتصادی روبرو نیستیم؛ ما با یک «عملیات انهدام ساختاری» طرفیم.

‏۱. سفره‌ی چرب «فیلترینگ»:
‏سود خالص از جیب و اعصاب مردم
‏شرکت «امن‌افزار گستر شریف» به ریاست رسول جلیلی، به همراه شرکای سایه‌نشین خود، قطب‌نمای صنعت فیلترینگ در ایران است. با نگاهی به بازار تجهیزات مخابراتی و امنیتی ایران در افق سال ۱۴۰۵، ارقام حکایت از یک واقعیت تلخ دارند:
‏
‏درآمد مستقیم: برآورد می‌شود این مجموعه و زنجیره شرکت‌های اقماری آن، سالانه حدود ۵۰ میلیون دلار درآمد مستقیم از پروژه‌های فیلترینگ، سامانه‌های DPI و امنیت شبکه کسب کنند.
‏
‏سهم «دکتر» و شرکا: با احتساب حاشیه سود ۶۰ درصدی در این بازار انحصاری، سالانه حدود ۳۰ میلیون دلار سود خالص به حلقه‌ی اول قدرت در این شرکت می‌رسد.
‏
‏هژمونی بر بازار ۵۰۰ میلیون دلاری: این درآمد، تنها نوک کوه یخ است. این جریان با نفوذ در لایه‌های تصمیم‌گیر، بازار ۵۰۰ میلیون دلاری تجهیزات مخابراتی، دیتاسنترها و زیرساخت اینفواستراکچر ایران را در قبضه گرفته است؛ آن‌ها با قدرتِ «تعیین صلاحیت»، عملاً مرزهای ورود سخت‌افزار و دانش فنی را مدیریت می‌کنند.

‏۲. کارنامه‌ی سیاه:
‏سوختن ٣٠ میلیارد دلار برای ۳۰ میلیون دلار!
‏اینجاست که منطق ملی به بن‌بست می‌رسد. برای تأمین آن ۳۰ میلیون دلار سود شخصی، هزینه‌های زیر به پیکره کشور تحمیل می‌شود:
‏
‏خسارت مستقیم: سالانه ۵ میلیارد دلار آسیب به کسب‌وکارهای دیجیتال، پلفترم‌های بومی و اقتصاد دانش‌بنیان.
‏
‏عدم‌النفع ملی: فاجعه اصلی در لایه پنهان است؛ سالانه حدود ٣٠ میلیارد دلار خسارت ناشی از قطع ارتباط با اقتصاد جهانی، فرار سرمایه و عقب‌ماندگی از قطار توسعه هوش مصنوعی.
‏این تصویر آشنا نیست؟

‏ما با رفتاری مشابه یک سارق ضبط‌صوت روبرو هستیم؛
‏کسی که برای ربودن یک ضبط صوتی و فروش آن به مال‌خر به قیمت صدهزار تومان، شیشه خودروی میلیاردی را خرد می‌کند، داشبورد و سیم‌کشی را منهدم میکند. سارقی که برای صدهزار تومان نفع خود، صد میلیون تومان به دارایی صاحب خودرو خسارت می‌زند. خسارتی با نسبت یک به هزار!

‏۳. دزدِ ناشی یا جاسوسِ کارکشته؟
‏اگر این جریان را صرفاً یک «سارق اقتصادی» بدانیم، باید آن‌ها را بی‌درایت‌ترین سارقان تاریخ دانست؛ چرا که برای سودی اندک، کلان‌پروژه‌ی ملی را ویران می‌کنند. اما اگر فرض کنیم با جریانی «بسیار هوشمند» طرفیم، گزینه‌ی دوم به طور جدی مطرح می‌شود: جاسوسی نوین.

‏در دکترین‌های نوین، مأموریت جاسوس از سرقت اسناد به «تخریبِ توانستن» تغییر یافته است. جاسوس نوین دیگر یک جمع‌آوری‌کننده نیست، بلکه یک «تکنوکراتِ مخرب» است که مأموریت‌های هفت‌گانه زیر را دنبال می‌کند:

‏۱. معماری ادراک و مدیریت حقیقت:
‏ساختن «واقعیت‌های جایگزین» تا تصمیم‌گیرندگان، ناخودآگاه همان مسیری را انتخاب کنند که در اتاق‌های فکر دشمن طراحی شده است.

‏۲. لیتوگرافی ذهنی و حکاکی انتخاب:
‏شناسایی شکاف‌های اجتماعی و حک کردن انتخاب‌های خاص در ذهن مسئولین، به گونه‌ای که آن‌ها بدون دریافت فرمان مستقیم، بر ضد منافع ملت خود عمل کنند.

‏۳. خرابکاری در الگوریتم و توزیع انتخابی:
‏نفوذ به لایه‌های منطقی هوش مصنوعی برای «خفه کردن صدای آگاهی» و تقویت صدای تفرقه و جهل.

‏۴. اختلال در سیستم کالیبراسیون تصمیم‌گیر:
‏تزریق داده‌های مسمومِ «بسیار منطقی اما غلط» برای خارج کردن سیستم محاسباتی مدیران از کالیبر جهانی و اتخاذ تصمیمات فاجعه‌بار تحت نام «طرح‌های انقلابی».

‏۵. تسلط بر گلوگاه‌های سخت‌افزاری:
‏اشغال شاهراه‌های ارتباطی و دیتاسنترها برای ایجاد «اهرم فشار» و قطع دسترسی ملت به دانش و تجارت بین‌الملل در لحظات حساس.

‏۶. مهندسی معکوس نخبگی و تقویت نالایقی:
‏جابه‌جا کردن نظام پاداش؛ انزوای متخصصان میهن‌پرست و هموار کردن مسیر برای نالایقانِ بله‌قربان‌گو که بهترین تضمین برای تخریب سیستم از درون هستند.

‏۷. ترویج ناتوانی آموخته‌شده:
‏بزرگ‌نمایی بن‌بست‌ها و منزوی کردن کشور تا حس «ما نمی‌توانیم» به یک باور عمومی تبدیل شود. جامعه‌ای که به «تاریکی» عادت کند، خودش علیه «نور» خواهد جنگید.

‏جاسوس در سده‌های پیشین به دنبال «دانستن» بود تا برتری یابد؛
‏اما جاسوس نوین به دنبال مسموم‌سازی و «تخریبِ توانستن» است. او با ایجاد اختلال در کالیبراسیون انسانی و فنی، کشور را به یک «جزیره‌ی ایزوله» تبدیل می‌کند تا در سکوت و انزوا، تمام سرمایه‌های مادی و معنوی آن مستهلک شود.
‏اکنون باید صراحتاً پرسید: با توجه به این حجم وحشتناک از خسارت به آینده‌ی ایران، عملکرد کسانی که شریان اینترنت را به گروگان گرفته‌اند، محصولِ یک طمعِ ساده است یا اجرای دقیقِ یک مأموریت؟

🌐 irbr.news
📡 @irbriefing

❤3👏2

503 views22:45