الگوی عملياتی سازمان اطلاعات موازی برخلاف وزارت اطلاعات كه داعيه دار اشراف اطلاعاتی و نظارت بر حوزه‌های پنهان و آشكار امنيتی است، «كار پروژه ای» بود.
اين مدل كه سپاه پاسداران پيش از اين در پرونده برخورد با حزب توده و همچنین برخورد با سيد مهدی‌هاشمی هم به اجرا درآورده بود ، در واقع الگوبرداری شده از كميته مشترك ضد خرابكاری و نحوه مواجهه آن با تشكيلات فداييان و مجاهدين خلق بود.
ساواک نیز این طرح را دو تن از افسران اطلاعاتی سرويس جاسوسی اسرائیل در سالهای پايانی دهه چهل به آنهاآموزش داده بودند.
اگر ما این فرض غیر رسمی را بپذیریم که قتلهای زنجیره‌ای با هدایت و الغاء و تغذیه فکری سپاه پاسداران به بخشی از اعضای وزارت اطلاعات انجام شده باید آخرين تجربه دقيق اما ناكام عملياتی شدن اين الگو را در پروژه گسترده قتلهای زنجيره‌ای كه از سال ۷۴ آغاز شد و در پاييز سال ۷۷ لو رفت،بدانیم.
 در كار اطلاعاتی، پروژه به عملياتی، هدف دسته‌ای از متهمان با مشخصات و غالبا تعلق فكری يا شغلی خاص معطوف می شود.
درونمايه جدی پروژه، بررسی ميزان خطر و جديت نقاط تعارض گروه هدف با سياستهای كلی نظام و امنيت ملی است. اگرچه طبيعتا يك پوشش تبليغاتی گسترده و اشاعه خوراك خبری به رسانه‌ها، مسير عملی رسيدن به اين نتيجه را تسهيل خواهد كرد.
 مشهور ترين پروژه‌های سازمان اطلاعات موازی از ابتدای تشكيل تا زمانی که هنوز وابستگی‌اش به سپاه پاسداران فاش نشده بود را می توان این‌گونه نام برد:
 پروژه قتل عام «پايگاههای دشمن» (مطبوعات اصلاح طلب زنجیره‌ای)
 پروژه سركوب «براندازان قانونی»(ملی مذهبی‌ها)
 پروژه ريشه كنی «مفاسد اقتصادی»(پرونده شهرام جزايری )
 پروژه «نظرسازی»(پرونده مؤسسه آينده و عباس عبدی)
 پروژه مقابله با «تهاجم فرهنگی»(پرونده سيامك پورزند و سينماگران)
 پروژه مقابله با اغتشاشات خيابانی (سركوب اعتراضات دانشجويی خرداد و تير ۸۲ و برخورد با تعدادی از فعالان مطبوعاتی و دانشجويی)
در كنار اينها، باز به تعریف رضا سراح زیر پروژه‌های دیگری نیز مطرح بوده مانند:
پرونده ايرج جمشيدی و عليرضا جباری و پروژه‌های كاملا باندی و سياسی مانند تأسيس سايتهای تغذيه جنگ روانی علیه اصلاح طلبان که همگی آنها از فعاليتهای سازمان اطلاعات موازی به شمار می‌رفت.
کامل این مقاله را می توانید در سایت ما بخوانید. #سازمان_اطلاعات_موازی #سازمان_اطلاعات_سپاە

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

این سازمان اطلاعات، پرونده‌های خود را نه بر اساس مدرك محكم و قابل استناد،بلكه تنها بر اساس اعترافات متهمانی تكميل می‌كرد كه روزهای متمادی را در انفرادی به سر برده‌اند و كاملا از جهان بيرون بی‌خبرند.
به همين جهت بود كه پرونده‌های تشكيل شده و اتهامات وارده به قربانيان پروژه‌های سازمان اطلاعات موازی هيچگاه ارزش حقوقی نداشت و حتی همه کارگزاران جمهوری اسلامی نیز می دانستند نمایشی بیش نیست و با گذشت مدتی پس از يك موج تبليغاتی گسترده، متهمان بتدريج و به آرامی آزاد می‌شدند و به زندگی خود كه البته لطمه‌های بسيار ديده، باز می‌گشتند.
حسن اين روند آن بود كه در نهايت چندان محكوميتی برای متهمان بريده نمی شد و همه آنها از اتهامات وارده تبرئه می‌شدند، مانند دكتر آقاجری كه دو سال پس از محكوميت به اعدام از زندان آزاد شد.
يا به جرايمی كاملا موهوم متهم می‌شدند مانند پورزند كه به پنجاه سال جاسوسی برای آمريكا متهم شد و اعتراف كرد، اما پس از مصاحبه تلويزيونی چند ماه بعد آزاد شد.
 در خلال پروژه ها اگر لازم می‌شد برای ساكت كردن سينا مطلبی پدر او را به زندان می‌انداختند و اگر لازم می‌دانستند برای‌بی‌آبرو كردن مهرانگيز كار شوهرش را شكنجه می‌کردند.
وبلاگ نويس را زير مشت و لگد می‌گيرفتند تا بگويد قبل از ازدواج تازه با همسرش چه كسی را برای ازدواج مدنظر داشته و او را می‌گيرند و می‌زنند تا اعتراف دروغين دوست سابقش را تأييد كند كه با او ارتباط نامشروع داشته است. يا اينكه به دروغ مدعی می‌شدند فلانی در صحبتهايش گفته كه با هم به فلان خانه رفته ايد و با كتك از متهم می‌خواستند كه به انحراف اخلاقی اش اعتراف كند.
 با اين ترتيب پرونده‌ای برای قربانيان غالبا بی‌تجربه ساخته و پرداخته می‌شود كه مشحون از اعترافات متهم به انواع جرايم اخلاقی و اجتماعی و سياسی و امنيتی است، بدون آنكه برای هيچيك از اتهامات دليل عادلانه و منصفانه و محكمه پسندی وجود داشته باشد.
شايع ترين رويه‌ای كه در پروژه‌های اطلاعات موازی برای بسترسازی روانی در جامعه در پيش گرفته می‌شود، فضاسازی رسانه‌ای است. بسياری از اطلاعات سوخته، اخبار ناقص و گفته‌های جريان ساز كه مكمل طرح‌های اطلاعات موازی هستند، به طور غيرمستقيم از طريق روزنامه‌ها به خصوص «كيهان» و گاهی در لابلای اخبار صدا و سيما در اذهان عمومی جامعه پمپاژ می‌شود.
#سازمان_اطلاعات_موازی
#سازمان_اطلاعات_سپاە
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing