#ایران_بریفینگ / این داستان شهروندانی است که با شلیک گلوله، ضرب و شتم یا زندان، استنشاق #گازاشك_آور ، رد شدن خودروی #نیروی_انتظامی از روی بدن‌شان، پرتاب شدن از بالای پل عابر پیاده و... کشته شدند...

#مریم_سودبر #تهران ۳۰ خرداد ۸۸ : او در گوشه‌ای از #خیابان_ولیعصر کنار دوستانش ایستاده بود و با حیرت صحنه‌ کتک‌خوردن مردم را نگاه می‌کنند.
وحوش #یگان_ویژه در کنار لباس شخصی‌ها به جمعیت حمله می‌کنند و آن‌ها را با باتوم می‌زنند. حالا ضربات باتوم با شدت به سر او فرود می‌آیند

مریم با دو دستش محکم سرش را گرفته و ناله می‌کند. آرام آرام روی پاهایش می‌ایستد و به چشم‌های نگران کسانی که او را به میان گرفته‌اند نگاه می‌کند و می‌گوید که کمی سرم سنگین شده.

او با همراهی دوستانش به خانه برمی‌گردد ولی ترجیح می‌دهد به خانواده‌اش هیچ نگوید و آنها را نگران نکند. به اتاقش می‌رود، ساعاتی بعد مریم در همان اتاق خودش در خلوت می‌میرد

پدر مریم : در #پزشکی_قانونی رفتیم جسد را تحویل بگیریم پزشکی آمد و گفت: آقا دختر شما، ضربه‌ای به سرش وارد شده، گفتم خب همین را بنویسید.
گفت: اگر همین را بنویسم دخترتان را به شما تحویل نمی‌دهند

@irbriefing

محمد امین سلطانی، ۲۱ ساله اهل سنقر، تک‌فرزند خانواده و دانشجوی دبیری پردیس چمران بود؛ جوانی که عشق به زندگی را در ورزش، موسیقی، طبیعت و انسانیت جست‌وجو می‌کرد.

🔻 در ۱۸ دی‌ماه، در جریان اعتراضات شهرک اندیشه، او نیز در کنار مردم حضور داشت. در میان دود و شلیک، دختری بر اثر تیراندازی مجروح شد. محمدامین رو به اطرافیانش گفت: «به مجروحان کمک کنید.» سپس خودش چند قدم جلوتر رفت، بر روی یک سطل زباله ایستاد و با دستان گره‌کرده، فریاد آزادی سر داد.

🔻لحظاتی بعد، گلوله‌ای از پشت سر به او اصابت کرد و محمدامین بر زمین افتاد. آن شب، خانواده‌اش به جای بازگشت فرزندشان، تنها لباس خونین او را در آغوش گرفتند.

🔻هفت روز بعد، پیکر محمدامین در کهریزک پیدا شد و سرانجام در آرامستان بهشت رضوان شهریار به خاک سپرده شد.

🔻 محمدامین ورزشکاری پرانرژی، گیتاریستی خوش‌ذوق و هنرمندی مهربان بود. به کُرد بودن و اصالتش افتخار می‌کرد و عاشق طبیعت و حیوانات، به‌ویژه گربه‌ها، بود.
@iranourtemple | #ایران_معبد_ماست ⁩