#پیام_روز

💠تربیتِ اسلامی و اصلاحِ بینش و منش، یا همان تعلیم و تزکیه، فرآیندِ تبدیلِ «معرفت به رفتار» در انسان است. این فرایند، زمینه‌سازِ انجامِ خیر و شر، و صعود یا سقوطِ آدمی است که از بامدادِ زندگی و طلوعِ رشدِ عقلی تا شامگاهِ مرگ، استمرار دارد؛ و انسان در این مسیر، همواره در ستیز و مبارزه‌ای دائمی است.»

دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠عقلِ زندگی؛ کلیدِ گشایشِ بن‌بست‌ها

در مسائلِ زندگی، علاوه بر عقلِ طبیعی، باید از “عقلِ زندگی” نیز بهره‌مند بود؛ عقلی که از راه‌های گوناگون به دست می‌آید؛ مانندِ به کار بستنِ عقلِ طبیعی، بهره‌گیری از تجربه‌های خود و دیگران، مشورت، و پیروی از رهنمودهای انبیا، اولیای الهی و دستورهای ارشادیِ ادیانِ آسمانی.
اینکه می‌گویند یک رهبر، یک مدیر یا یک رئیس‌جمهور باید مدیر و مدبر باشد، به این معناست که باید عاقل و صاحب‌تدبیر باشد؛ چراکه مدیریت از عهده‌ی هر کسی ساخته نیست و نیاز به عقلِ تجربی، عقلِ اجتماعی و همان “عقلِ زندگی” دارد.

بهره‌مندی از عقلِ زندگی، به پیشرفت و موفقیتِ انسان کمک می‌کند و در فراز و نشیب‌ها به یاریِ آدمی می‌شتابد تا او را از بن‌بست‌ها رهایی بخشد.

برگرفته از کتاب «زندگی موفق»


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠اخلاق و عبادت؛ دو بالِ صعود

آراستنِ خویش به اخلاقِ نیکو و التزام به عبادت و موازینِ شرعی، تکامل‌بخشِ ایمان و مایه‌ی تجدیدِ آن است.
نماز، به‌عنوانِ مهم‌ترین ابزار برای استمرارِ مراقبتِ آگاهانه بر نفس در طولِ شبانه‌روز، و همچنین «تلاوتِ متدبرانه‌ی قرآن» و «تفکر در اسمای حسنای خداوند» جهتِ تعمیقِ فهمِ آیات و تطبیقِ آن بر خویش و آراسته شدن به اوصافِ الهی، از مصادیقِ بارز و اهمیت‌دار در این مسیر به شمار می‌روند.
همان‌گونه که تجدیدِ ایمان مطلوب و بایسته است، «تجدیدِ اخلاق» نیز امری پسندیده و ستودنی است. مجاهدت با نفس و دگرگونی در آن‌چه بدان خو گرفته‌ایم، و نیز اصلاحِ عادت‌های نادرست و ناهمگون با شأن و جایگاهِ انسانِ مؤمن و سالکِ طریقِ دین، ضرورتی است که نباید از آن غفلت ورزید.

دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠چرا تحقق، مهم‌تر است؟

دانشِ بدون عمل، مانند بنایی بی‌سقف است؛ ممکن است بسیار زیبا و محکم به نظر برسد، اما کارکردِ حقیقیِ خود را ندارد. هنگامی که مفهومی را درک می‌کنیم، اما آن را در زندگی‌مان به کار نمی‌بندیم، در واقع از تمامِ ظرفیتِ آن بهره نگرفته‌ایم.
تحقق، دانش را واردِ زندگی ما می‌کند. وقتی مفهومی را به‌صورتِ عملی تجربه می‌کنیم، آن مفهوم در ذهن ما جای می‌گیرد و به بخشی از شخصیتِ ما تبدیل می‌شود. در این صورت، بی‌آنکه نیازمندِ فکر کردنِ فراوان باشیم، به‌طور ناخودآگاه از آن دانش بهره می‌بریم.
برای مثال، اگر مدتی مراقبه را تمرین کنیم، آرامش و تمرکزی که تجربه می‌کنیم، به‌تدریج در زندگیِ روزمره‌ی ما نمود پیدا می‌کند؛ تا آنجا که حتی در موقعیت‌های پراسترس نیز، به‌طور طبیعی به شیوه‌های آرام‌سازی‌ای که آموخته‌ایم، روی می‌آوریم.
در نهایت، تحقق به ما کمک می‌کند رشد کنیم و به ظرفیت‌ها و توانمندی‌های خود دست یابیم.
بنابراین، درک و تحقق، دو روی یک سکه نیستند؛ بلکه دو مرحله از یک فرایندِ یادگیری‌اند. برای آنکه از دانشِ خود بیشترین بهره را ببریم، باید از مرحله‌ی درک فراتر رویم و آن را در متنِ زندگی‌مان پیاده کنیم.

برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید درک کنید»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠عقلِ کامل و سخنِ سنجیده

هرگاه عقلِ انسان کامل شود، سخنش اندک می‌گردد.
پرحرفی از موانعِ پیشرفت است؛ زیرا آدمی را گرفتارِ تزلزل و گزافه‌گویی می‌کند. افزون بر آن، آخرتِ انسان را ویران می‌سازد و زمینه‌سازِ غیبت، تهمت، دروغ، شایعه‌پراکنی، تحقیرِ دیگران، سخن‌چینی، تملق و مانندِ آن می‌شود. پرحرفی، دین و ایمانِ آدمی را آسیب می‌زند و در عین حال، دنیای او را نیز تباه می‌کند.
ازاین‌رو، مقتضای عقل آن است که انسان کم‌سخن باشد و زبانِ خویش را نیکو، سنجیده و به‌اندازه بگشاید.
انسانِ عاقل هرگز پرحرفی نمی‌کند؛ بلکه کوتاه، گزیده و به‌اندازه سخن می‌گوید. گفته‌اند: «زبانِ انسانِ عاقل، پشتِ اندیشه‌ی اوست؛ ولی اندیشه‌ی احمق و نادان، پشتِ زبانِ اوست.» یعنی انسانِ خردمند نخست می‌اندیشد و سپس سخن می‌گوید؛ اما نادان ابتدا سخن می‌گوید و آنگاه می‌اندیشد که آیا گفتنِ آن سخن، درست و ضروری بوده است یا نه.

برگرفته از کتاب «زندگی موفق»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠ذکرِ الهی؛ پادزهرِ قساوتِ قلب

هنگامی که قلبِ انسان دچارِ قساوت شود، تنها یادِ خداوند است که می‌تواند آن را از این حجابِ ضخیم بیرون آورد. در عصرِ حاضر که بسیاری از قلب‌ها در تیرگیِ غفلت فرو رفته و معنویت‌شان به ضعف گراییده است، بی‌شک برای سلامتِ جانِ خویش، بیش از هر زمانِ دیگری نیازمندِ ذکر و یادِ پروردگاریم.
زمانی که گناه و نافرمانی به امری عادی بدل می‌شود و قبحِ معصیت از میان می‌رود، نخستین قربانی، قلبِ آدمی است؛ همان جایگاهی که باید آینه‌ی محبتِ خداوند باشد.
دینِ مبینِ اسلام، فلسفه‌ی بسیاری از عبادت‌ها را در «اقامه‌ی ذکر» جست‌وجو کرده است. ذکرِ خداوند، نه تنها غم و اندوه و هراس را از دل می‌زداید، بلکه توانِ روحیِ انسان را فزونی می‌بخشد، آستانه‌ی صبرِ او را بالا می‌برد و او را در تحملِ مشقت‌ها و پذیرشِ خردمندانه‌ی قضا و قدرِ الهی، شکیبا و توانمند می‌سازد.

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات