#پیام_روز

💠چگونه با احترام به تفاوت‌ها، به رشد فکری و اجتماعی دست یابیم؟

همه ما گاهی در دامِ تاییدِ خودمان می‌افتیم. ناخودآگاه اطلاعاتی را که با باورهایمان جور در می‌آید، باور می‌کنیم و از اطلاعاتِ متناقض چشم می‌پوشیم.

این عادتِ ذهنی نه تنها در روابطمان، بلکه در همه‌ی جنبه‌هایِ زندگی‌مان تاثیر می‌گذارد. وقتی دیگران را سیاه یا سفید می‌بینیم، از درکِ پیچیدگیِ شخصیتِ آن‌ها باز می‌مانیم و روابطمان آسیب می‌بیند.

خوشبختانه، می‌توانیم این الگویِ فکری را تغییر دهیم. تواناییِ گوش دادنِ فعال، همدلی با دیگران و بیانِ صریحِ احساسات‌مان، کلیدِ ایجادِ روابطِ سالم و قوی است. وقتی یاد می‌گیریم که با دیدگاه‌هایِ متفاوت روبرو شویم و به آن‌ها احترام بگذاریم، به رشدِ شخصیِ خود کمک می‌کنیم و به جامعه‌ای سالم‌تر دست می‌یابیم.

در محیطِ کار و زندگیِ شخصی، این مهارت اهمیتِ دوچندان پیدا می‌کند. در محیطِ کار، با پذیرشِ تفاوت‌هایِ همکاران و استفاده از روش‌هایِ ارتباطِ مؤثر، می‌توانیم محیطی پویا و خلاق را ایجاد کنیم.

در روابطِ شخصی نیز، احترام به تفاوت‌ها و تلاش برایِ درکِ دیدگاه‌هایِ دیگران، به ما کمک می‌کند تا پیوندهایِ عمیق‌تری را برقرار کنیم.
تاریخ نشان داده است که حتی در سخت‌ترین شرایط، می‌توان به تفاهم رسید. رهبرانِ بزرگی که توانسته‌اند اختلافات را کنار بگذارند و به توافق برسند، الگوهایِ ارزشمندی برایِ ما هستند. آن‌ها به ما یاد می‌دهند که با وجودِ تفاوت‌هایِ فرهنگی و اجتماعی، می‌توانیم به هم نزدیک شویم و دنیایِ بهتری را بسازیم.
در نهایت، تواناییِ احترام به دیدگاه‌هایِ مخالف، یک مهارتِ زندگیِ ضروری است. با تمرینِ این مهارت، می‌توانیم روابطمان را بهبود ببخشیم،جامعه‌ای سالم‌تر بسازیم و به رشدِ فردیِ خود کمک کنیم. پس بیایید سعی کنیم از قضاوت‌هایِ سریع و کلیشه‌ای دوری کنیم و با ذهنِ باز به دنیایِ اطراف‌مان نگاه کنیم.

- برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود» درک کنید

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠از کجایی ای غریب؟

✍🏻صدیق قطبی

ذوالنون سیاح بوده، می‌گوید: وقتی می‌رفتم جوانی دیدم، شوری بود در وی. گفتم: «از کجایی ای‌ غریب؟»
گفت: «غریب بُوَد کسی که با او مُؤانِسَت[=انس و آشنایی] دارد؟» بانگ از من برآمد، و بیفتادم بی‌هوش. چون به هوش آمدم، گفت: «چه شد؟» گفتم: «دارو با درد موافق افتاد.»
(نفحات الانس، عبدالرحمن جامی، تصحیح محمود عابدی، نشر سخن، ص۳۱)

و گفت:

«با خداوند خویش آشنا گرد که غریبی که به شهری فرا رسد که آشنایی دارد یا کسی آنجا، قوی‌دل‌تر بوَد.»

(تذکرةالاولیاء، تصحیح‌شفیعی کدکنی، ص۷۵۹)

و گفت: «با خدای تعالی آشنایی همان گیری که اگر غریبی به شهری فا رسد[=وارسد، برسد] که در آنجا آشنایی دارد، زیاده اندوهش نبود.»
(نوشته بر دریا، از میراث عرفانی ابوالحسن خرقانی، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۳۱۳)

«ای موسی، کسی که وطن او من باشم غریب چون بُوَد؟»
(کشف‌الاسرار و عدة‌الابرار، جلد ۹، ص۱۷۰)

آنکه باشد با چُنان شاهی حبیب
هرکجا افتد چرا باشد غریب؟
(مثنوی، د ۲: ۱۱۷۹)

رابطهٔ مؤمنانه با خدا چنین ثمری باید داشته باشد. چنان به یاد او و حضور او، آغشته بودن که هر کجا احساس کنی در وطن خود هستی. در این نگاه، ایمان، انس گرفتن است. و خدای زنده، خدایی است که انیس و مونس دل است. میان باور داشتن و انس گرفتن،‌ فرق بسیار است. ما به بسیاری چیزها باور داریم، بی آنکه به آنها انس گرفته باشیم.

عبدالله خُبَیق می‌گوید: «و اگر ایشان را انس بودی به خدای، همه چیزی را با ایشان انس بودی.»(تذکرةالاولیاء، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۴۳۰)

نشانهٔ دلی که با خدا انس می‌گیرد، انس‌بخشی به دیگران است.

دل، چگونه با خدایی که از دیده‌ها پنهان است، انس می‌گیرد؟ چگونه می‌شود با خدا انس گرفت؟ یاد.

چندان همی‌کن یادِ حق کز خود فراموشت شود
تا محو در مَدعُو شوی بی رَیبِ داعی و دعا


〰 شهریور ۱۴۰۵

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات