💠 چهار رکنِ «میانه‌روی» در اندیشه و عمل

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح:

میانه‌روی و اعتدال، چهار رکنِ اساسی دارد:

۱. تزکیه‌یِ فردی: بخشی که به درونِ انسان اهمیت می‌دهد و با تزکیه، آن را اصلاح می‌کند. ستونِ این تزکیه، عبادت و بندگیِ خالصانه‌یِ پروردگار است.

۲. اصلاحِ اجتماعی: بخشی که به جامعه توجه دارد و از طریقِ اقامه‌یِ قسط، عدل و مساوات به اصلاح می‌پردازد؛ چنان‌که در قرآن آمده است: «لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ».

یکی از رسالت‌هایِ تمامیِ پیامبران، برپاییِ عدل و قسط بوده است و از وظایفِ هر حرکتِ معتدلی، تلاش و مجاهدت در جهتِ تحققِ عدالت در جامعه است.

۳. اصلاحِ زمامداری: بخشی که به نحوه‌یِ حکمرانی توجه دارد تا از طریقِ حاکمیتِ اصلِ «شورا»، به اصلاحِ آن بپردازد.

حکومت‌ها، جنبش‌ها و هر نهادی که سهمی از قدرت و نفوذ دارد، باید بداند که «شورا»، قاعده‌یِ تصمیم‌گیریِ جمعی و اساسِ کارِ گروهی و اجتماعی است.

۴. توسعه و تمدن‌سازی: بخشی که به زندگی اهمیت می‌دهد و با خلق و گسترشِ تمدن، به اصلاحِ آن می‌پردازد.
نکته‌یِ کلیدی:

اساسِ تمامیِ این بخش‌ها، «تخصص» و «دانش» است. اگر جمعی فاقدِ این دو باشد، نمی‌تواند اهلِ نوگرایی (تجدید) و میانه‌روی (اعتدال) باشد.

همچنین، محوریتِ راهبردها باید بر ارزش‌ها، اصول، حقایقِ شرع و تجربه‌هایِ بشری استوار باشد. افراد، هرچقدر هم بزرگ باشند، محور و مبنا قرار نمی‌گیرند. البته احترام به سابقه، خدمات، تخصص و جایگاهِ آنان امری حتمی است و تعارضی با «عدمِ محوریتِ شخصی» و فراتر رفتن از اندیشه‌ها و اجتهاداتِ آن‌ها ندارد؛ همان‌طور که این رویکرد در موردِ ائمه‌یِ بزرگوار، فقها و مجتهدین نیز صادق بوده است.

تاریخ نشان می‌دهد که ائمه و فقیهانِ هر عصر، نظرات و اجتهاداتِ تازه‌ای مطرح کرده‌اند که در واقع عبور از آرا و اجتهاداتِ پیشینیان محسوب می‌شود؛ زیرا هدفِ آنان، کشفِ مقاصدِ دین و سازگاریِ آن با مقتضیاتِ زمان بوده است و این کار، هرگز به شأن و جایگاهِ بزرگانِ پیشین لطمه‌ای وارد نکرده است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_قرآنی

💠قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِندِي

«(قارون)گفت: این ثروت را تنها به سبب دانشی که نزد خود دارم به دست آورده‌ام.»
🔖سوره القصص آیه۷۸
⛔️ این جمله از خطرناک‌ترین سخنانی است که نعمت را نابود و زمینه هلاکت را فراهم می‌کند.
هر خیر، موفقیت و نعمتی که به تو می‌رسد، آن را به صاحب اصلی فضل و نعمت، یعنی خداوند بزرگ و آفریدگارت نسبت بده؛ زیرا اوست که اسباب، توانایی، فرصت و توفیق را در اختیار انسان قرار می‌دهد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پایداری بر اصول یا ذوب در واقعیت؟

✍️ریان توفیق

▷ ◉───────── ۱۵:۱۹

در زمانه‌ای که ارزش‌ها با مصالح سنجیده می‌شوند، ثبات بر مبدأ ضرورتی انکارناپذیر است. مبدأ، قطب نمای انسان در دریای زندگی است؛ خواه عدالت باشد یا امانت. مبدأگرایی به معنای گسست از واقعیت نیست، بلکه سنجش واقعیت با ترازوی ثوابت است. نباید متغیرها، اصول را دگرگون کنند. ارزش‌هایی چون پاکی، علم و نظم، با تغییر زمان باطل نمی‌شوند. امتحانِ حقیقیِ مبدأها در دشواری‌هاست، نه آسایش.

#پادکست_آوای_اصلاح۴۹

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

آفت چهارم: عجله و شتاب در چیدن نتیجه دعوت

✍🏻فرزان خاموشی


گاهی کسانی که در یک مجموعه حضور دارند، فراموش می‌کنند که زیرمجموعه‌ی جماعتی هستند که از امکانات محدودی برخوردار است. ازاین‌رو، بدون توجه به توان و امکانات جمع و تنها با تکیه بر کثرت نیروی انسانی، می‌گویند: «وقتی تعداد ما زیاد است، پس چرا پیروز نمی‌شویم؟»

در حالی که موفقیت هر مجموعه، پس از توفیق و عنایت الهی، در گرو دو عامل اساسی است:

اول: وجود نیروی انسانی متعهد، دلسوز و توانمند.

دوم: وجود امکانات مادی، تجهیزات و ابزارهایی که مجموعه بتواند به وسیله‌ی آن، رسالت و دعوت خود را به مردم برساند.

گاهی این حقیقت از نگاه برخی از اعضای جماعت پنهان می‌ماند؛ ازاین‌رو دچار نوعی تعارض و تناقض ذهنی می‌شوند و با خود می‌گویند:

«با وجود این همه نیروی انسانی، چرا پیروز نمی‌شویم؟»

امام حسن البنّا در کنگره‌ی پنجم، خطاب به برادران ایمانی که می‌خواستند میوه‌ی دعوت را پیش از رسیدن بچینند، چنین می‌گوید:

«برادران، به‌ویژه شما برادران پرشور و احساساتی که می‌خواهید شتاب‌زده عمل کنید؛ راهی که در پیش گرفته‌اید، گام‌به‌گام ترسیم شده و حدود آن مشخص است. بنابراین، هر کس بخواهد میوه‌ی درخت دعوت را پیش از رسیدن بچیند، یا گل آن را پیش از شکفتن برچیند، هرگز انتظار تأیید و حمایت مرا نداشته باشد. برای او بهتر است که از این نهضت و دعوت جدا شود و به گروه‌ها و جماعت‌های دیگر بپیوندد. اما هر کس تا زمان روییدن بذری که کاشته شده، رشد نهالی که در زمین نشانده شده و فرا رسیدن فصل برداشت محصول، همراه ما صبر و شکیبایی پیشه کند، پاداش او بر عهده‌ی خداوند خواهد بود.»

(اخوان‌المسلمین؛ هفتاد سال دعوت و جهاد، یوسف قرضاوی، ترجمه‌ی عبدالعزیز سلیمی، ص ۱۷۸)

در میدان فعالیت‌های دعوتی و اجتماعی، برای آنکه بتوانیم فردی اثرگذار و فعال باشیم و دچار دلسردی نشویم و با امید و انگیزه به فعالیت خود ادامه دهیم، توجه به دو اصل ضروری است که از آن‌ها با عنوان دو «دایره» یاد می‌کنیم:

۱. دایره‌ی اهتمام‌ها، دغدغه‌ها و نیازمندی‌ها

۲. دایره‌ی تأثیرگذاری

منظور از دایره‌ی اهتمام‌ها، مجموعه‌ی فعالیت‌ها و کمبودهایی است که در جامعه وجود دارد و شایسته است برای رفع آن‌ها اقدام شود. این دایره ناظر به کارهایی است که باید انجام گیرد.

اما دایره‌ی تأثیرگذاری، به توانمندی‌ها، ظرفیت‌ها و امکاناتی اشاره دارد که فرد یا مجموعه برای انجام آن فعالیت‌ها در اختیار دارد.

اگر کسی همه‌ی توجه خود را معطوف به دایره‌ی اهتمام‌ها کند و همواره به کمبودها و کارهای انجام‌نشده بیندیشد، اما به دایره‌ی تأثیرگذاری و توان واقعی خود توجه نکند، چه‌بسا پس از مدتی دچار دلسردی، فرسودگی و سرخوردگی شود و حتی دعوت و جماعت را رها کند.


از همین رو، خداوند متعال پیامبر خویش را نیز به این اصل مهم توجه داده و در سه موضع از قرآن کریم می‌فرماید:

﴿فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ عَلَىٰ آثَارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَسَفًا﴾
(سوره‌ی کهف، آیه‌ی ۶)

﴿لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ﴾
(سوره‌ی شعراء، آیه‌ی ۳)

﴿أَفَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَنًا ۖ فَإِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ ۚ فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَرَاتٍ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِمَا يَصْنَعُونَ﴾
(سوره‌ی فاطر، آیه‌ی ۸)

نکته‌ی تربیتی قابل استنباط از این آیات آن است که پیامبر اکرم ﷺ با همه‌ی وجود آرزو داشت همه‌ی مردم هدایت شوند و دعوت او را بپذیرند؛ اما خداوند متعال به ایشان یادآوری می‌کند که هدایت مردم تنها در اختیار او نیست و تحقق آن به عوامل متعددی وابسته است. ازاین‌رو، توجه به ظرفیت و توان خویش، از لوازم اساسی کار دعوت است؛ اصلی که همه‌ی دعوتگران و مصلحان اجتماعی باید همواره آن را مدنظر داشته باشند.

یکی از عواملی که سبب می‌شود فرد در یک مجموعه برای چیدن ثمره‌ی دعوت شتاب کند، شناخت نادرست یا ناقص از اهداف جمع است.

هنگامی که کسی به جمعی می‌پیوندد، اما اهداف آن برای او به‌درستی روشن نشده باشد، به‌تدریج جماعت را به ناتوانی در تحقق اهداف متهم می‌کند؛ به‌ویژه زمانی که سال‌های زیادی از عمر آن مجموعه گذشته باشد. در چنین شرایطی، شخص می‌خواهد میوه‌ی دعوت را پیش از موعد برداشت کند، در حالی که از این حقیقت غافل است که رسیدن به هر مرحله، مستلزم تکمیل مرحله‌ی پیش از آن است. (نقاط قوت و ضعف در فعالیت‌های جمعی، الدیلمی، ترجمه‌ی جبروتی، ص ۶۴، با اندکی تصرف)

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

ادامه آفت چهارم: عجله و شتاب در چیدن نتیجه دعوت

✍🏻فرزان خاموشی

از جمله عواملی که در مسیر دعوت و همراهی با یک مجموعه به انسان کمک می‌کند، شناخت یکی از سنت‌های الهی، یعنی سنت تدرج است.

سنت تدرج به ما می‌آموزد که رسیدن انسان‌ها به سعادت و هدایت، جز از مسیر حرکت تدریجی امکان‌پذیر نیست. افزون بر این، به دلیل تفاوت انسان‌ها از نظر استعدادها و توانایی‌ها، نمی‌توان انتظار داشت که همه‌ی افراد هم‌زمان و با یک سرعت به مراتب رشد و کمال دست یابند.

مقصود از تدرج آن است که هدف به‌روشنی مشخص شود، برای رسیدن به آن نقشه‌ای دقیق ترسیم گردد و مراحل اجرای آن با هوشیاری، صداقت و برنامه‌ریزی کامل طراحی شود؛ به‌گونه‌ای که انتقال از هر مرحله به مرحله‌ی بعد، آگاهانه، هدفمند و بر اساس برنامه باشد تا حرکت، سرانجام به نقطه‌ی مطلوب خود برسد؛ مرحله‌ای که در آن، قوانین و ارزش‌های اسلامی به‌طور کامل تحقق یابد.

(اولویت‌های دینی در پرتو قرآن و سنت، یوسف قرضاوی، ترجمه‌ی ابوبکر حسن‌زاده، ص ۱۱۶)

سید قطب در این‌باره می‌گوید:

«تربیت و شکوفایی استعدادهای نهفته‌ی انسان، نیازمند گذشت زمان است و جز با حرکتی تدریجی نمی‌توان به مقصد رسید؛ زیرا رشد و تحول روحی انسان و دست‌یابی به کمالات اخلاقی و انسانی، امری نیست که یک‌شبه یا تنها با مطالعه‌ی یک کتاب تربیتی و اخلاقی حاصل شود.» (فی ظلال القرآن، ج ۵، ص ۲۵۶۲)

ازاین‌رو، دعوتگران و مصلحان اجتماعی باید این سنت الهی را در اصلاح جامعه، تعامل با مردم، اداره‌ی امور و نیز در تصمیم‌گیری برای اجرای نظام اسلامی و ارائه‌ی یک زندگی اسلامیِ کامل و متوازن، همواره مدنظر قرار دهند.

بنابراین، اگر خواهان برپایی جامعه‌ای اسلامی و راستین هستیم، نباید تصور کنیم که این هدف با حرکت یک قلم، صدور یک فرمان، تصویب یک قطعنامه یا تصمیم یک حاکم، شورا یا پارلمان محقق خواهد شد؛ بلکه تحقق آن، در گرو به‌کارگیری شیوه‌ی تدریجی، آماده‌سازی فکری و ذهنی جامعه، فراهم ساختن بسترهای روانی، اخلاقی و اجتماعی و ایجاد زمینه‌های مناسب برای پذیرش آن است. (ویژگی‌های کلی اسلام، یوسف قرضاوی، ص ۲۸۵)

کسانی که انتظار دارند یک جماعت، با وجود امکانات محدود و ظرفیت اندک، راه صدساله را یک‌شبه بپیماید، به‌تدریج از همراهی با آن خسته خواهند شد و سرانجام راهی جز نقد اشخاص، تخریب مجموعه و ترک آن نخواهند یافت.

کار دعوت و اصلاح اجتماعی، نفسی بلند می‌طلبد، نه شور و هیجان زودگذر.

از نمونه‌های بسیار لطیف و آموزنده در این زمینه، روایتی است که مورخان از عمر بن عبدالعزیز نقل کرده‌اند. عمر بن عبدالعزیز، که بسیاری از علمای اسلام او را «پنجمین خلیفه‌ی راشد» و «عمر دوم» نامیده‌اند، به سبب پیروی از سیره‌ی جدش، عمر فاروق، جایگاهی ممتاز در تاریخ اسلام دارد.

نقل کرده‌اند که عبدالملک، فرزند عمر بن عبدالعزیز، که جوانی پرشور و پرهیزگار بود، روزی به پدرش گفت:

«پدر! چرا همه‌ی احکام و قوانین اسلام را یکباره اجرا نمی‌کنی؟ به خدا سوگند، برای من مهم نیست که در راه اجرای حق، من و تو را در دیگی بجوشانند.»

عمر بن عبدالعزیز در پاسخ فرمود:

«فرزندم! شتاب مکن. خداوند متعال شراب را در قرآن کریم در دو مرحله نکوهش کرد و در مرحله‌ی سوم آن را حرام گردانید. من بیم آن دارم که اگر همه‌ی حقایق را یکباره بر مردم تحمیل کنم، آنان نیز یکباره آن را رها کنند و این، خود منشأ فتنه و فاجعه خواهد بود.»

(الموافقات، شاطبی، ج ۲، ص ۹۴؛ به نقل از: اولویت‌های دینی در پرتو قرآن و سنت، یوسف قرضاوی، ص ۱۱۷)

تعجیل و شتاب‌زدگی، حرکت‌های اسلامی را وارد میدان‌هایی می‌کند که هنوز زمان ورود به آن‌ها فرا نرسیده است و آنان را درگیر رویارویی با قدرت‌هایی می‌سازد که توان و امکاناتشان بسیار فراتر از ظرفیت آن‌هاست.

چنین شتابی، مجموعه را وارد عرصه‌هایی می‌کند که توان خروج از آن را ندارد؛ در حالی که خداوند متعال، هیچ‌کس را بیش از توانش مکلف نساخته و روا ندانسته است که انسان خود را آگاهانه در معرض آزمون‌ها و فتنه‌هایی قرار دهد که خارج از توان اوست.

اشارات قرآن کریم در نکوهش شتاب‌زدگی و بیان آثار زیان‌بار آن، و نیز تأکید بر ارزش صبر و بردباری، برای اهل دعوت و اصلاح، درس‌آموز و راهگشاست.

منتظر بخش های بعدی باشید.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿يَوۡمَئِذٖ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِيَةٞ ١٨﴾

در آن روز (برای حساب و کتاب، به خدا) نموده می‌شوید، و (چه رسد به کارهای آشکارتان) چیزی از کارهای نهانیتان مخفی و پوشیده نمی‌ماند.‏

#تقویم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تحرک؛ درمانِ ملال و راهِ تعالی

✍🏻صدیق قطبی

خواجه شیراز به نکته‌یِ ظریفی اشاره می‌کند و می‌گوید بی‌عملی و فقدانِ تحرک و جنب‌وجوش، موجبِ ملال و دل‌زدگی می‌شود؛ عالمان و دانایانِ جهان، از این‌روی ملول و غم‌زده‌اند که خیزش و جوششی ندارند:
نه من ز بی‌عملی در جهان ملولم و بس
ملالتِ علما هم ز علمِ بی‌عمل است
جویباری که توقف کند، در زمین فرو می‌رود و رودِ روان، به دریا می‌رسد:

آبی که براسود، زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است

به تماشایِ بهارِ جهان نشستن و پنجره‌یِ دل را به هوایِ بهاری گشودن، می‌تواند آرام‌آرام ما را به آن بهارِ جان و نهان رهنمون کند؛ چرا که مصاحبت و معاشرت با هر چیزی، کم‌وبیش اوصاف و خصالِ آن را در اندرونه‌یِ فرد می‌نشاند. در هر چیزی که نظر کنی، همان می‌شوی. به گفته‌یِ بسیار دقیقِ شمسِ تبریزی: «همنشین، تو را در عالمِ خویشتن کشد.»
شمسِ تبریزی همچنین می‌گوید:
«لاشک با هرچه نشینی و با هرچه باشی، خویِ او گیری. در گل که نگری، تازگی در تو می‌آید؛ در پژمردگی که نگری، قبض و دل‌گرفتگی در تو درآید؛ زیرا همنشین، تو را در عالمِ خویشتن کشد.»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 آنچه بکاری، درو می‌کنی

✍ الحاق جوادی

◻️ دو نفر در یک محله زندگی می‌کردند، با شرایطی تقریباً یکسان. یکی هر روز صبح به همسایه‌اش سلام می‌داد و لبخندی ردوبدل می‌شد. دیگری با سری فروافتاده و دلی پر از گلایه از روزگار، همان مسیر را می‌رفت. سال‌ها گذشت. اولی محله را جایی پر از آدم‌های خوب می‌دید و دومی همان محله را سرد و بی‌روح توصیف می‌کرد. هیچ‌کدام دروغ نمی‌گفتند. هرکدام بخشی از جهانی را می‌دیدند که خودشان در ساختنش سهم داشتند.

◻️ زندگی همیشه آن چیزی نیست که بر سر ما می‌آورد، بخشی از آن چیزی است که ما هر روز به آن اضافه می‌کنیم. یک سلام، یک لبخند، یک تشکر یا یک کلام تلخ، شاید کوچک به نظر برسد، اما همین چیزهای کوچک فضای خانه، محل کار و روابط ما را شکل می‌دهند. هرچه بیشتر در خلق زیبایی سهیم باشیم، زیبایی بیشتری در اطرافمان می‌بینیم.

◻️ البته این به معنای انکار سختی‌های واقعی زندگی نیست. همه چیز در اختیار ما نیست، اما در برابر بسیاری از آنچه در اطرافمان می‌گذرد، دست ما خالی نیست. می‌توانیم انتخاب کنیم چه چیزی به این زندگی اضافه کنیم: کینه یا گذشت، گلایه یا گفت‌وگو، تلخی یا مهربانی.

◻️ شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌های زندگی همین باشد: «من هر روز چه چیزی به جهان اطرافم اضافه می‌کنم؟» چون بسیاری از چیزهایی که از دیگران می‌خواهیم، همان چیزهایی است که باید از خودمان آغاز کنیم.

◻️ راهبردها:
✓ به‌جای گلایه از سردی دیگران، خودت اولین قدم گرمی باش.
✓ وقتی فضا کدر شد، از خودت بپرس: رفتار من چه سهمی در این حال و هوا داشته است؟
✓ منتظر مهربانی نمان، خودت آغازگر آن باش.
✓ در روزهای سخت، مراقب باش تلخی را به دیگران منتقل نکنی.
✓ هر شب از خودت بپرس: امروز چه چیزی در اطرافم کاشتم؟

◻️ زمین، هیچ‌گاه دانه‌ای را بی‌جواب نمی‌گذارد؛ زندگی هم همین‌طور.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 از سنگ‌ریزهٔ غفلت تا قلهٔ قرب

✍🏻حمزه خان‌بیگی

«تأملی در راز گناهان کوچک، مراقبت دل و اخلاص در سلوک الهی»

در سیر تربیت الهی، یکی از خطرناک‌ترین خطاهای انسان، نه ارتکاب گناهان بزرگ، بلکه احساس امنیت در برابر گناهان کوچک است. بسیاری از مردم هنگامی که از سقوط سخن می‌گویند، ذهنشان به لغزش‌های آشکار، انحراف‌های بزرگ و خطاهای سنگین معطوف می‌شود؛ اما سنت الهی در تربیت انسان نشان می‌دهد که فروپاشی‌های بزرگ غالباً از روزنه‌هایی بسیار کوچک آغاز می‌شوند. درختی سترگ در یک روز خشک نمی‌شود، بلکه بیماری آن از ریشه‌هایی آغاز می‌گردد که مدت‌ها از چشم پنهان بوده‌اند. به همین سان، انحراف روح نیز اغلب از غفلتی جزئی، عادتی کوچک، نگاهی بی‌محابا یا کلمه‌ای به ظاهر بی‌اهمیت آغاز می‌شود.

التعثر لن يكون بالجبل بل بالحجر الصغير
لغزش با کوه رخ نمی‌دهد، با سنگ‌ریزه‌ای کوچک آغاز می‌شود

چه بسا انسان از کوه‌های بزرگ بیم داشته باشد و خود را برای رویارویی با آنها آماده کند، اما از سنگ‌ریزه‌ای کوچک که در مسیرش افتاده است غافل بماند؛ و همین غفلت، سرآغاز لغزشی شود که هرگز گمانش را نمی‌برد. حقیقت آن است که بسیاری از شکست‌ها و سقوط‌های معنوی، نه از امور آشکار و بزرگ، بلکه از همان ریزه‌کاری‌هایی آغاز می‌شوند که ناچیز شمرده می‌شوند و به چشم نمی‌آیند.

گاه یک سخنِ نسنجیده است که بی‌تأمل بر زبان جاری می‌شود؛ گاه نگاهی است که تکرارش عادی پنداشته می‌شود؛ گاه گناهی کوچک است که توبه از آن به فردا و فرداهای دیگر واگذار می‌گردد؛ و گاه عادتی است که انسان به آن مجال رشد می‌دهد و هر روز اندکی بر آن می‌افزاید. آنگاه پس از گذشت زمان، با شگفتی درمی‌یابد آنچه روزی بی‌اهمیت می‌نمود، اکنون باری سنگین بر جان او نهاده و رهایی از آن به آسانی ممکن نیست.

بسیاری از سقوط‌ها از لحظه‌ای غفلت آغاز می‌شوند؛ غفلتی که اگر مهار نشود، روزگار آن را بزرگ و بزرگ‌تر می‌کند و از جرقه‌ای کوچک، آتشی گسترده می‌سازد.
📖از همین رو، رسول رحمت ﷺ با هشداری سرشار از شفقت فرمودند:

قال ﷺ: (إيّاكم ومُحقَّراتِ الذنوب فإنهنَّ يجتمعنَ على الرجلِ حتى يُهلكنه.)
«از گناهان کوچک و ناچیز انگاشته‌شده بپرهیزید؛ زیرا آنها بر انسان گرد می‌آیند تا سرانجام او را به هلاکت افکنند.»

این سخن، دعوتی است به بیداری دل و مراقبت دائمی از خویشتن. هیچ خطایی را کوچک مشمار؛ زیرا گناه کوچک، هنگامی که با بی‌اعتنایی همراه شود، راه رشد می‌یابد و به عادتی ریشه‌دار تبدیل می‌گردد. همان‌گونه که قطره‌های پی‌درپی می‌توانند سنگی سخت را فرسوده سازند، لغزش‌های ظاهراً ناچیز نیز می‌توانند آرام‌آرام بنای ایمان و استواری روح را آسیب رسانند.

فلا تحتقر شيئًا من الخطأ كما لا تحتقر شيئًا من الخير؛ فقد يكون الصغير عند الله عظيمًا بنيتك وصدقك.
و در همان حال، هیچ عمل خیری را نیز ناچیز مدار. چه‌بسا لبخندی از سر اخلاص، سخنی از روی مهربانی، دستیگیری پنهان از نیازمندی، یا ذکری که تنها خداوند از آن آگاه است، در ترازوی الهی ارزشی بس عظیم بیابد.

اهل معرفت گفته‌اند که عظمت اعمال، تنها به ظاهر آنها نیست، بلکه به صدق نیت، پاکی دل و میزان حضور خداوند در آن وابسته است.
از این رو، سالک راه خدا هم از لغزش‌های کوچک هراس دارد و هم به نیکی‌های کوچک امید می‌بندد؛ زیرا می‌داند آنچه در نگاه انسان خرد و ناچیز جلوه می‌کند، ممکن است در پیشگاه پروردگار بزرگ و سرنوشت‌ساز باشد.

پس پیش از آنکه به سنگ‌ریزه‌ای کوچک گرفتار شوی، راه خویش را با چراغ مراقبت روشن دار، و پیش از آنکه خطایی اندک به زخمی عمیق بدل شود، آن را با توبه و بازگشت درمان کن. چه بسیار کسانی که با کوهی عظیم زمین نخوردند، اما از سنگی کوچک که آن را جدی نگرفتند، لغزیدند و آسیب دیدند؛ و چه بسیار بندگانی که با نیکی‌ای کوچک، اما آمیخته به اخلاص و صدق، به مقامی بلند در قرب الهی دست یافتند.

در ساحت تربیت ایمانی، هیچ چیز را نباید کم‌ارزش پنداشت؛ نه گناهی را که می‌تواند آغاز دوری از خدا باشد، و نه کار خیری را که می‌تواند سرآغاز راهی به سوی رضوان و رحمت او گردد. زیرا در میزان الهی، گاه کوچک‌ترین امور، بزرگ‌ترین آثار را در سرنوشت انسان رقم می‌زنند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠اگر می‌خواهیم انسان‌های بزرگی تربیت کنیم.

✍🏻امام مصلح، ابن باديس

باید مادرانی دیندار و مؤمن تربیت کنیم؛ و این کار جز با آموزش دینی دختران و پرورش آنان بر اساس آموزه‌های اسلامی امکان‌پذیر نیست.

اگر دختران را با همین ناآگاهی و بی‌خبری از دین رها کنیم، هرگز نمی‌توانیم امیدوار باشیم که از دامان آنان، مردان و شخصیت‌های بزرگی تربیت شوند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_قرآنی

💠إنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ

«اموال و فرزندانتان تنها وسیله‌ی آزمایش شما هستند.»
📖 سوره تغابن آیه ۱۵

دنیا گذرگاهی کوتاه است پس دل را اسیر مال و مقام و فرزندان نکن؛ از نعمت‌های دنیا درست بهره ببر، اما وابسته‌شان نشو. تنها آنچه ماندگار می‌شود، ایمان، مهربانی و اعمال نیک توست. خوشا به حال کسی که با قلبی آرام و پرونده‌ای آراسته به خوبی‌ها، این دنیا را ترک کند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🌸صلوا علیه وآله🌸

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ ١٩﴾

و امّا هر کس که نامه اعمالش به دست راست او داده شود، (فریاد شادی سر می‌دهد و) می‌گوید: (ای اهل محشر! بیائید) نامه اعمال مرا بگیرید و بخوانید!‏

#تقویم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠فراتر از تشریفات؛ آداب معاشرت، نقشه‌ی راهِ زندگی

جهانِ امروز با تنش‌هایِ روزمره‌ای در موردِ کار، خانواده، فرزندان، دارایی‌ها و حتی امنیتِ کشور آمیخته است.

مردم به قدری درگیرِ نگرانی‌ها و زندگیِ شخصیِ خود هستند که معمولاً افرادِ دوروبرشان را نادیده می‌گیرند؛ این بی‌اعتنایی، همان چیزی است که به رفتارِ ناشایست منجر می‌شود.

هر شخصی می‌تواند از بازخوانیِ رفتارهایِ شایسته‌یِ سنتی و انطباقِ آن‌ها با زندگیِ معاصر، بهره‌یِ بسیار ببرد. تشخیصِ اینکه چه چیزی واقعاً اهمیت دارد، حیاتی است؛ مانندِ معرفیِ صحیح و شایسته‌یِ یک دوست به دیگران، یا رفتارِ محترمانه و باملاحظه با اعضایِ خانواده. رفتارهایِ خوب، شبیه به نقشه‌ای است که مسیرهایِ بهبودِ احساسِ شما نسبت به خودتان و دیگران را نشان می‌دهد.
آموختنِ مهارت‌ها و شیوه‌هایِ ساده‌یِ رفتارهایِ مؤدبانه در جامعه، می‌تواند تمامِ روابط و به طورِ کلی وضعیتِ روحی و شادیِ شما را بهبود بخشد.

علاوه بر این، افزایشِ احساسِ رضایتِ شما از خودتان، تأثیری مثبت بر کیفیتِ زندگی و کارتان خواهد داشت.

بله، درست است که بخشی از اصولِ آدابِ معاشرت مربوط به طرزِ استفاده از چنگال هنگامِ سالاد خوردن یا رفتارهایِ رسمی در مهمانی‌هایِ شام است، اما به طورِ کلی، آدابِ معاشرت مبحثی بسیار گسترده‌تر است. پایبندی به الگویِ رفتارهایِ شایسته، رمزِ موفقیتِ شما برایِ حفظِ روابطِ انسانی، همراه با شوخ‌طبعی، عزتِ نفس و خوش‌نامی است.

— برگرفته از کتاب «آداب معاشرت به زبان آدمیزاد»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پیام جمعه

✍🏻محمد احمدیان

 [ ضامن روزی کیست]؟

عن عُمَرَ ( رض) يَقُولُ : سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُول[ لَوْ أَنَّكُمْ تَوَكَّلْتُمْ عَلَى اللَّهِ حَقَّ تَوَكُّلِهِ لَرَزَقَكُمْ كَمَا يَرْزُقُ الطَّيْرَ ؛ تَغْدُو خِمَاصًا ، وَتَرُوحُ بِطَانًا]

از عمر( رض) روایت است که گفت: شنیدم رسول خدا (ص) فرمود:

اگر شما به نحو شایسته بر خداوند توکل و اعتماد کنید؛ همانا خداوند شما را مانند مرغان که صبح گرسنه بر می آیند و شام سیر باز می گردند؛ روزی می دهد.

( ابن ماجه/4164).

نکات تربیتی در حدیث:

نکته‌ی اول:
‌توکل و اعتماد بر خداوند؛ با این باور که هیچ جنبنده ای بدون روزی نمی ماند؛ امری قطعی است؛ ولی تلاش اسباب آن است چون پرنده صبح از لانه بیرون می رود، و غروب بر می گردد:
"وَمَا مِن دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا"
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺟﻨﺒﺪﻩ ﺍﻱ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺭﻭﺯیِ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﺪﺍﺳﺖ. هود/٦

نکته‌ی دوم
همراه توکل، تلاش و جدیت انسان یک اصل قرآنی است، لذا شخص مسلمان اهل توکل، نباید این نکته را نادیده بگیرد:

" وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ"
ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺍی ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﻛﺮﺩﻩ [ ﻫﻴﭻ ﻧﺼﻴﺐ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺍی ]ﻧﻴﺴﺖ.  النجم/٣٩


نکته‌ی سوم
تقوا، یکی از ابزارهای روزی، و افزایش روزی است:
"وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا"
ﻫﺮ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﻭﺍ ﻛﻨﺪ ، ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﺪﻥ [ ﺍﺯ ﻣﺸﻜﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎ ﺭﺍ ] ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰﺩﻫﺪ. طلاق/٢
"وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ"
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺎیی ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰﺑﺮﺩ ﺭﻭﺯی ﻣﻰﺩﻫﺪ. طلاق/3

نکته‌ی چهارم
از نصوص چنین نتیجه گیری می‌شود، روزی، و سپس دارایی، در سه نوع قابل دسته بندی است:

نوع اول:
روزی حداقلی که خداوند "ضامن" آن است، همان گونه که روزی رسان سایر مخلوقات است.

نوع دوم:
فراتر از روزی که تبدیل به ثروت و دارایی می شود، و از طریق مشروع و در نتیجه ی تلاش انسان و اراده ی خداوند به دست می آید؛ دارایی مبارک و میمون است.

نوع سوم:
ثروت و دارایی [نامبارک] این است، که از طریق فریب، اختلاس، و راه های نامشروع و غیر اخلاقی، با تجاوز به حقوق و حریم دیگران به دست می آید؛ صاحبان چنین ثروت های آلوده‌ای، هم اعتبار دنیا را از دست می دهند، هم شقاوت آخرت به جان می خرند. پناه بر خدا!
امروزه این مدل، در صدر لیست قرار دارد.

نکته‌ی پنجم

درس دیگر حدیث دعوت به صبر است، برای آنانی که تلاش کمی دارند، و کسانی که اهل تلاش اند، اما با کمبود روزی دست به گریبان می‌باشند.
که با صبر و قناعت، حریم و حقوق دیگران را برای سفره رنگین چند روزه خود، زیر پا نگدارند.

سقز: شهریور 1405

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌رحمت و مهربانی هنر و علم رهبری، در معماری زندگی و هدایت

نویسنده: محمود کریمی

پژوهش حاضر با تحلیل تفسیری دیدگاه‌های مفسرانی چون ابن‌عاشور، علامه السعدی و سید قطب، نشان می‌دهد که «رحمت» نه یک ویژگی فرعی، بلکه شالوده و قانون نخستینِ هستی، برنامه‌ای بلندمدت برای تدبیر جهان و دستوری راهبردی برای مدیریت بحران‌های فردی و اجتماعی است. در این چارچوب، رحمت الهی از سویی در قالب «رحمت عام» تمام موجودات را فرامی‌گیرد و از سوی دیگر با «رحمت خاص»، پاسخی پایدار به خودسازی، انضباط اخلاقی، مسئولیت‌پذیری اجتماعی (زکات) و احسان ارائه می‌دهد؛ پیامدی که با زدودن یأس و بازسازی امنیت روانی، مدل رفتاری رهبری جامعه را از «پلیس و متهم» به «مربی و شاگرد» ارتقا داده و سرمایه‌ای برای بازسازی روان‌های آسیب‌دیده و انسجام پیوندهای انسانی فراهم می‌سازد.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#رحمت_الهی #سبک_زندگی_قرآنی #تفسیر_قرآن #روانشناسی_اسلامی #مدیریت_بحران #احسان_و_تقوا #امنیت_روانی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_قرآنی

💠 فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ

«هر کس هم‌وزن ذره‌ای کار نیک انجام دهد، آن را خواهد دید.»
🔖 سوره الزلزله آیه ۷

تلاشت را، هر چند که اندک و فردی باشد ناچیز مشمار و هرگز نگو: «منِ تنها چه کاری از دستم برمی‌آید؟» چه‌ بسا یک نفر اگر اراده‌اش صادق و نیتش خالص باشد، بتواند مسیر یک امت را دگرگون کند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قواعد قرآنی(54)

✍🏻عبدالظاهر سلطانی

لِلّذينَ أحْسَنُوا الحُسْنَى و زِيادَةٌ
يونس/26
برای کسانی که نیکی کردند، نیکویی و بیشتر از آن است.

این نشان فضل و رحمت خداوند است که به ازای هر کار خوب، تا چندین برابر پاداش می‌دهد.

چه خوب است که تعامل ما با دیگران بر پایه فضل و رحمت باشد و نیکی را به کامل‌ترین شیوه پاسخ دهیم!


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿قَالَ رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ ١٧﴾

گفت: پروردگارا! به پاس نعمت‌هائی که به من عطاء فرموده‌ای (و عطاء می‌فرمائی که مغفرت و مرحمت است)، هرگز پشتیبان بدکاران و بزهکاران نخواهم شد.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات