جماعت دعوت و اصلاح

ما همه یک گوهریم

✍صدیق قطبی

«از مولانا به یادگار دارم از شانزده سال که می‌گفت که خلایق همچو اعداد انگورند. عدد از روی صورت است، چون بیفشاری در کاسه، آنجا هیچ عدد هست؟ این سخن هر که را معامله شود کار او تمام شود.»
➖(مقالات شمس تبریزی، تصحیح محمدعلی موحد، ص۶۹۰)

بعید می‌دانم بتوان به چنین نگاهی از راه تحقیق و استدلال رسید. انگار تجربه‌ای باید اتفاق بیفتد تا چنین کیفیتی را به چشم و دل ما ببخشد. تا چنین آگاهی شگرفی از اتصال و اتحاد جان‌ها پیدا کنیم. چه فرخنده است این تجربه و درک و دریافت که ما، به رغم همهٔ تفاوت‌ها و تنوع‌ها، به‌رغم تفاوت در مرتبهٔ اجتماعی، وضعیت مالی، سطح دانایی، طهارت اخلاقی، حتی به رغم آنکه یکی ستمگر و دیگری ستم‌دیده است، از حقیقتی یگانه برخورداریم. پیوندی ناگسستنی با هم داریم و با هزار رشتهٔ پیدا و پنهان به یکدیگر متصلیم. اگر به آن ودیعهٔ مشترک آگاه شویم، کمتر از هم می‌رمیم، بیشتر به یکدیگر انس می‌گیریم و برای خاتمه‌‌ دادن به انواع تبعیض‌ها، خوارداشت‌ها و رفتارهای طردآمیز، مُجاب‌تر می‌شویم.

به تعبیر مولانا با خیز برداشتن از «من» که خود را با تمایزات و تفاوت‌ها معنا می‌کند هم‌آمیزی و الفت‌پذیری در ما بالیدن می‌گیرد و از خودبرتربینی و فاصله‌‌افکنی در امان می‌مانیم. به بیان او در حقیقت من و تویی در کار نیست. من توام و تو منی. ما در بودن یکدیگر شریکیم:

من و تو بی‌من و تو جمع شویم از سَرِ ذوق
خوش و فارغ زِ خُرافاتِ پَریشانْ من و تو
➖غزلیات شمس

پیش‌تَر آ پیش‌تَر، چند ازین رَهْ زَنی؟
چون تو مَنی من تواَم، چند توییّ و مَنی؟

نورِ حَقیم و زُجاج، با خود چندین لَجاج؟
از چه گُریزَد چُنین روشنی از روشنی؟

ما همه یک کامِلیم، از چه چُنین اَحْوَلیم؟
خوار چرا بِنْگَرد سویِ فقیرانْ غَنی؟

راست چرا بِنْگَرَد سویِ چپِ خویش خوار
هر دو چو دست تواَند، چه یَمَنی چه دَنی

ما همه یک گوهریم، یک خِرَد و یک سَریم
لیک دوبین گشته‌ایم، زین فَلَکِ مُنْحنی

رَخْت ازین پنج و شش، جانبِ توحید کَش
عَرعَرِ توحید را چند کُنی مُنْثَنی؟

هین زِ مَنی خیز کُن، با همه آمیز کُن
با خودِ خود حَبّه‌یی، با همه چون مَعدنی

روحْ یکی دان و، تَنْ گشته عَدَد صد هزار
همچو که بادام‌ها، در صفتِ روغنی
➖غزلیات شمس

در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:‌

🔸Instagram🔸Telegram 🌐Web 🔸Aparat