حنیفه محمودنژاد

ستاره‌ای در غبارِ زمان
در رثای بانوی مجاهد، خواهر زینب رهنمون

در میان هیاهوی پرشتاب دنیای امروز، گاهی روح‌هایی طلوع می‌کنند که نه با فریاد، بلکه خاموش و با «حضور» و «عمل» خود، مسیر حقیقت را روشن نگاه می‌دارند. بانوی بزرگوار و خستگی‌ناپذیر، خواهر «زینب رهنمون»، یکی از همین ستاره‌های فروزان بود؛ آن بانوی گران‌قدر که الگویی از زنان مجاهد در صدر اسلام و از نوادگانِ فاتح قدس شریف، سلطان صلاح‌الدین ایوبی بود. او خواهری تلاشگر و مجاهد بود که تمامی عمر خود را در مسیر «دعوت اسلامی» با سلاح «محبت، مهربانی و میزبانی» پیمود.

در خانه او، معنای میزبانی تنها پذیرایی از جسم نبود؛ او با گشاده‌رویی و سخاوتِ بی‌دریغ، قلب‌ها را میزبانی می‌کرد. خانه‌اش، همچون «خانه ارقم بن ابی‌ارقم»، محل دعوت، تعلیم علوم دینی و مأمنی برای دردمندان و جویندگان حقیقت بود و این مکان، پناهگاهی برای گرمابخشی به اهل ایمان محسوب می‌شد. او در مسیر خدمت به دین، روحیه‌ای مثال‌زدنی داشت؛ چنان‌که انصارگونه، پذیرای مهاجران و خستگانِ راهِ حق بود.

فصلِ آخرِ زندگی او، آینه‌ی تمام‌نمایِ صبر و تسلیم بود. او هشت سالِ پرمشقت را در بستر بیماری گذراند، اما در تمام این مدت، ذره‌ای غبارِ ناسپاسی بر چهره‌ی آرامش ننشست و زبانش همواره به حمد و شکرِ پروردگار گویا بود.
در این دورانِ سخت، همسرِ بزرگوارش *کاک علی رحمانی*(مجاهدی نستوه از پیشکسوتان جماعت و از یاران صدیق شهید ماموستا ناصرسبحانی) همچون یاری دلسوز و پرستاری فداکار، در کنار او ایستاد؛ او با عشقی خالصانه، لحظه‌لحظه‌ی بیماریِ همسفرِ خود را با مراقبت و تیمارِ عاشقانه همراهی کرد تا این پیوندِ آسمانی، معنایِ والایِ «وفاداری در سلامت و بیماری» را به زیباترین شکل تفسیر کند.
زیباترین بخش حیات او، همین اتحادِ قلبی بود. آن‌ها نه فقط دو شریک در زندگی، که دو هم‌سنگر در مسیرِ پرفراز و نشیبِ دعوت بودند.

او تکیه‌گاهی استوار بود؛ در طوفان‌ها آرامش‌بخش و در تصمیم‌های دشوار، مشاوری دلسوز. این اتحاد، گواهی بود بر اینکه یک زن می‌تواند با درایت و ایمان، کانون گرم خانواده را به پایگاهی برای خدمت به دین خدا تبدیل کند.

مرگ، پایانِ کالبد بود، اما پایانِ میراثِ او نیست. سرانجام، این بانوی نیک‌سیرت دارِ فانی را وداع گفت و رفت تا در جوارِ رحمتِ حق آرام گیرد، بی‌تردید، یاد و نام نیک او در دل‌های کسانی که مهر و بزرگواری‌اش را دیده‌اند، جاودانه خواهد ماند مهربانی‌هایش در خاطره‌ها، و تلاش‌هایش در مسیر دعوت، همچون نهالی که آبیاری کرده است، باقی خواهد ماند. خداوند او را در جوارِ رحمت خویش جای دهد و پاداشِ آن همه کَرم، میزبانیِ بی‌ادعا، شکرگزاری در رنج و صبرِ ایشان را با عالی‌ترین درجاتِ بهشتی عطا فرماید.

روحش شاد و یادش گرامی
خداوند او را شامل رحمت واسعۀ خویش گرداند و به بازماندگانش صبر و اجر عنایت فرماید.
اللهم آمین.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ۚ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
هرگز به [حقیقتِ] نیکی [به طور کامل] نمی رسید تا از آنچه دوست دارید انفاق کنید؛ و آنچه از هر چیزی انفاق می کنید [خوب یا بد، کم یا زیاد، به اخلاص یا ریا] یقیناً خدا به آن داناست.

#تقویم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠جهاندار امینی

🔹کودکان اغلب مرتکب رفتارهایی می‌شوند که توجهات زیادی را جلب می‌کند.

اگر شما به کلمات بدی که به‌کار می‌برد، بخندید یا واکنش افراطی نشان بدهید، تقریبا تضمین کرده‌اید که باز هم آن کلمه را تکرار کند.

بی‌توجهی می‌تواند به‌عنوان اولین قدم برخورد مقابله‌ای خوبی باشد؛ به‌خصوص برای بچه‌های کم‌سال‌تر.

اگر فحش تکرار شد، در عین اینکه توجه خاصی نشان نمی‌دهید، برایش توضیح دهید که این کلمه‌ی خوبی نیست و دیگر نباید آن را تکرار کند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠عبدالظاهر سلطانی

قواعد قرآنى(34)

لَو يُؤَاخِذُ اللهُ الناسَ بِما كَسَبُوا ما تَرَكَ عَلَى ظَهْرِها مِنْ دابَّةٍ  فاطر/45

اگر خدا مردم را به خاطر آنچه کرده‌اند،مؤاخذه کند، روی زمین هیچ جنبده‌ای را وانمی‌گذارد!

یکی از تهدیدات سنگین قرآن همین آیه است؛ هیچ کس و هیچ چیز را استثنا نکرده، حتی انسان‌های خوب و شایسته و حتی حیوانات و همه جنبندگان را!

چه سخت است که به سبب اشتباه ما، دیگران و حتی حیوانات و گیاهان گرفتار شوند و آسیب ببینند!


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌وقتی فرشته مرگ درِ خانه‌ام را می‌زند

گاهی از کنار دیوار مسجدی می‌گذرم و نگاهم به اعلامیه‌ای می‌افتد که با جمله‌ی آشنای «إنا لله وإنا إلیه راجعون» آغاز شده است. نامی را می‌بینم که شاید تا دیروز در میان خانواده و دوستانش می‌خندید، آرزو می‌کرد و برای فردایش برنامه داشت؛ اما امروز تنها چند سطر بر کاغذی سیاه از او به یادگار مانده است. لحظه‌ای درنگ می‌کنم و با خود می‌گویم: دیروز نوبت او بود؛ روزی نیز نوبت من خواهد رسید.

در تشییع جنازه‌ها، هنگامی که تابوتی بر دوش مردمان آرام آرام به سوی منزلگاه ابدی حرکت می‌کند، حقیقتی بزرگ در دل زنده می‌شود: روزی فرشته‌ی مرگ راه خانه‌ی مرا نیز خواهد یافت و اجلی که خداوند برایم مقدر کرده است، فرا خواهد رسید؛ همان اجلی که قرآن درباره‌اش می‌فرماید: ﴿فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ﴾؛ «چون اجلشان فرا رسد، نه ساعتی پس می‌افتد و نه پیش می‌افتد.»

در آن لحظه، دل بی‌اختیار به دعا روی می‌آورد:
خدایا! آن ساعت که همه‌ی دست‌ها از من کوتاه می‌شود، مرا به حال خود وا مگذار. دلم را به یاد خود آرام گردان و زبانم را به کلمه‌ی توحید گویا ساز. چنان زندگی‌ام را سامان ده که پایان آن، شهادت به یگانگی تو و امید به رحمت بی‌کران تو باشد.

اما هر بار که این دعا را بر زبان می‌آورم، با خود می‌اندیشم که حسن خاتمه تنها آرزویی برای واپسین لحظه‌های عمر نیست؛ بلکه ثمره‌ی یک عمر زندگی با ایمان است. کسی که دوست دارد آخرین سخنش «لا إله إلا الله» باشد، باید همه‌ی زندگی‌اش رنگ «لا إله إلا الله» بگیرد؛ در عبادتش، در امانتداری‌اش، در انصافش، در مهربانی‌اش، در حق‌الناس و در مسئولیتی که در برابر خدا و بندگان او بر عهده دارد.

شاید راز سفارش فراوان به یاد مرگ نیز همین باشد. یاد مرگ برای آن نیست که انسان را از زندگی دل‌زده کند، بلکه برای آن است که او را به زندگی راستین بازگرداند. کسی که مرگ را فراموش نمی‌کند، کمتر گرفتار غرور می‌شود، کینه‌ها را آسان‌تر کنار می‌گذارد، دل‌ها را کمتر می‌شکند و فرصت‌های نیکی را غنیمت می‌شمارد؛ زیرا می‌داند که هر روز، گامی به سوی دیداری بزرگ نزدیک‌تر می‌شود.

گاه با خود می‌اندیشم: شاید روزی همین مردمی که امروز در تشییع دیگران گام برمی‌دارند، بر پیکر من نماز بخوانند و نام من نیز بر اعلامیه‌ای نقش ببندد. آن روز، نه ثروتی با من خواهد آمد، نه مقام و نه ستایش مردم. آنچه باقی می‌ماند، ایمانی است که در دل پرورده‌ام، نیکی‌هایی است که در حق بندگان خدا انجام داده‌ام و دعایی است که از دل کسانی برمی‌خیزد که از من خیری دیده‌اند.

چه نیکوست که هر اعلامیه‌ی وفات و هر تشییع جنازه را پیامی از سوی پروردگار بدانیم؛ پیامی که آرام در گوش جانمان می‌گوید: «تو نیز مسافری، پس برای سفرت آماده شو.»

و چه زیباست که از امروز چنان زندگی کنیم که اگر اجل، امشب یا فردا فرا رسید، حسرتِ حقی که ضایع کرده‌ایم، دلی که شکسته‌ایم یا خیری که به تأخیر انداخته‌ایم، بر دل نماند؛ بلکه با قلبی امیدوار و زبانی آشنا با ذکر خدا، آماده‌ی آن دیدار باشیم.

پروردگارا! چنان زندگی‌ای به ما عطا کن که مرگ برای ما پایان راه نباشد، بلکه آغاز لقای رحمت تو باشد؛ و چنان سرانجامی نصیبمان فرما که آخرین سخنمان توحید، آخرین اندیشه‌مان امید به بخشش تو و آخرین گاممان، گامی به سوی رضوان و قرب تو باشد.

✍️ رئوف اصلاح‌جو

https://t.me/islahweb

💠صدیق قطبی

مولانا و کشاکش‌ها

مولانا درون آدمی را عرصهٔ کشاکش‌ها می‌دید. یک‌سو کشش‌های خداست. جان را به سمت عشق، خودسپاری و بی‌خویشتنی می‌کشاند. به سوی لطف‌های بی‌کران و عرصه‌های پاک و بلند. و یک‌سو کشش نفْس است که به حسد، بخل، ظنّ بد و ستیزه‌جویی می‌کشاند. کشتی وجود ما در میانهٔ دو کشش پیوسته، در تلاطم است:

زین سوی تو چندین حسد، چندین خیال و ظنّ بد
زان سوی او چندان کشش چندان چشش چندان عطا
چندین چشش از بهر چه؟ تا جان تلخت خوش شود
چندین کشش از بهر چه؟ تا در رَسی در اولیا
این‌سو کشان سوی خوشان، وان‌‌سو کشان با ناخوشان
یا بگذرد یا بشکند کشتی درین گرداب‌ها
(غزل ۱۴)

کشاکش‌هاست در جانم، کشنده کیست، می‌دانم
دمی خواهم بیاسایم، ولیکن نیستم امکان
(غزل ۱۶۴۲)

می‌کشدم مِی به چپ، می‌کشدم دل به راست
رو که کشاکش خوش است، تو چه کشیدی؟ بگو
(غزل ۱۹۵۴)

بی‌قراری و ناله‌های آدمی نیز به سبب این کشاکش‌ها است. جان، آوردگاه کشش‌هاست:

من گوش‌کشان گشتم از لیلی و از مجنون
آن می‌کَشدم زان سو وین می‌کَشدم زین سون
یک گوش به دست این، یک گوش به دست آن
این می‌کَشدم بالا، وان می‌کَشدم هامون
از دست کشاکشْ من وز چرخ پرآتشْ من
می‌گردم و می‌نالم چون چنبرهٔ گردون
آن لحظه که بی‌هوشم، ز ایشان برهد گوشم
می‌غلْطم چون شاهان، در اطلس و در اَکسون
(غزل ۱۸۷۸)[اَکسون: دیبای سیاه گران‌بها]

آنچه در تلقی مولانا از خداوند چشمگیر و درخشان است دست برنداشتن او از کشش است. او پیوسته و به شیوه‌های گوناگون در کار کشش است. کشش مدام او ناشی از کَرَم است و به قصد دل ربودن. و سرانجام، پیروزی با کشش‌های اوست:

ای کشش عشق خدا، می‌ننشیند کَرَمت
دست نداری ز کِهان، تا دل ازیشان نَبَری
هین بکشان، هین بکشان، دامن ما را به خوشان
زانک دلی که تو بَری، راه پریشان نَبَری
راست کنی وعدهٔ خود، دست نداری ز کشش
تا همه را رقص‌کنان جانب میدان نَبَری
(غزل ۲۴۵۵)

در قرآن کریم هم از کشش‌ها، از کشاکش‌ها، یاد شده است. در زبان قرآن خداوند در کار «فراخواندن»، «بشارت دادن»، و «رحمت و درود فرستادن» است. به هنگام بذل و بخشش، فراخوان و وعده‌ای است از سوی شیطان که مده، تنگ‌دست می‌شوی؛ و فراخوان و نویدی است از سوی خدا که ببخش، آمرزیده می‌شوی و فزونی می‌گیری:
.

الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ(بقره، ۲۶۸)
شیطان [به هنگام انفاق] شما را از تهیدستی بیم می‌دهد و به زشتکاری(حرص و بخل) وا می‌دارد، ولی خدا شما را به آمرزشی از جانب خود و فزونی‌ای [در مال] نوید می‌دهد؛
و خدا گشایشگر داناست.

أُولَئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ (بقره: ۲۲۱)
آنان به آتش فرامی‌خوانند، در حالی که خدا به خواستِ خود به بهشت و آمرزش فرامی‌خواند.

هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ (احزاب، ۴۳)
اوست که خود و فرشتگانش بر شما درود می‌فرستند، تا شما را از تاریکی‌ها به سوی نور بیرون آورد.

.

این کشاکش نزد مولانا گاه به کشاکش میان «تن» و «جان» تعبیر می‌شود. پرنده‌ای که چنگال را در زمین فروبُرده، اما بال‌هایش هوای آسمان دارند:

جان زِ هِجرِ عرش اندر فاقه‌ای
تن زِ عشقِ خاربُن چون ناقه‌ای
جان گشاید سویِ بالا بال‌ها
در زده تن در زمین چنگال‌ها
(مثنوی، ۴: ۱۵۴۶-۱۵۴۷)

و این ابیات ضمن داستان مجنون و ناقه[=شتر ماده] آمده است. عشق به لیلی، مجنون را به پیش می‌کشد و میل ناقه به فرزند، مجنون را واپس می‌بَرد و بازمی‌گرداند. دل، آهنگِ دوست دارد، و ناقه [=نفْس/تن] عزم و آهنگی دیگر. و مجنون در میانهٔ کشش است.

مولانا می‌گوید همگان، فارغ از جایگاه اجتماعی‌شان، گرفتار کشش‌‌های ‌‌طمع‌ورزانه‌ٔ دنیوی‌اند. راهی رهایی از کشش‌‌های بی‌انتها و جان‌فرسا، دل دادن به کشش عشق‌ خدا است:

ز شاه تا به گدا در کشاکش طمع‌اند
به عشق باز رهد جان ز طمْع و مطلب‌ها
(غزل ۲۳۲)

علاوه بر اینها، کشاکش‌های دیگری نیز هست. اوضاع پُرافت و خیز بیرون، و جهانی که ثبات و قرار ندارد. آنچه بر ما می‌رود و ما را از وضعیتی به وضعیتی دیگر می‌کشاند. تعلیم مولانا این است که کشاکش‌های او را پذیرا باش و به ناخوشیِ آن، رضایت بده. در کشاکش، بر خداوند رو گران مکن. چهره در هم مکش:

چو در کشاکشِ احکامْ راضی‌ات یابند
ز رنج‌ها برهانند و مُرتضات کنند
(غزل ۷۳۱)

اندر کشاکش‌های او نوش است ناخوش‌های او
آب است آتش‌های او، بر وی مکن رو را گران
(غزل ۱۶۱۶)

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠راهکارهای عملی برای والدین در مقابل خشم کودکان

1. گوش دادن فعال: بدون قضاوت به کودک گوش دهید.


2. آرام ماندن والد: آرامش شما به کودک امنیت می‌دهد.


3. نام‌گذاری احساسات: به کودک کمک کنید احساسش را بشناسد (مثلاً «می‌بینم عصبانی شدی»).


4. ایجاد فضای امن: اجازه دهید کودک احساسش را بدون آسیب بیان کند.


5. الگوسازی: خودتان مدیریت خشم را نشان دهید

#روانشناسی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠أُولَٰئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
آنانند که درودها و رحمتی از سوی پروردگارشان بر آنان است و آنانند که هدایت یافته اند.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌حضور قلب، ثمره معرفت

✨در طول دوران، توصیه‌های متعددی برای دستیابی به حضور قلب در نماز ارائه شده است؛ اما در حقیقت، تحقق این مقام، بیش از هر چیز به میزان معرفت و آگاهی بنده نسبت به معبود بازمی‌گردد. هر چه این آگاهی عمیق‌تر شود، حضور قلب استوارتر خواهد بود؛ بسان عاشقی که چنان در جذب معشوق غرق شده است که از پیرامون خویش غافل گشته و گویی از زمان و مکان فارغ شده است.

✍️فرزاد وليدى

#حضور_قلب #نماز #معرفت_الهی #عشق_الهی #معنویت #خداشناسی #عبادت #خودسازى

🆔@islahweb

💠الحاق جوادی

🔖 تلنگرهای مولانا

📍 تلنگر (۴۰)

گرچه رخنه نیست در عالم پدید
خیره یوسف‌وار می‌باید دوید
📚 مثنوی | دفتر پنجم

▪️ گاهی انسان در موقعیتی قرار می‌گیرد که هیچ راه روشنی پیش روی خود نمی‌بیند؛ نه راه‌حلی پیدا می‌شود، نه گشایشی، و نه حتی روزنه‌ای از امید.

▪️ در چنین لحظاتی، بسیاری از ما دست از تلاش می‌کشیم؛ چون می‌خواهیم اول راه را ببینیم و بعد حرکت کنیم.

▪️ اما مولانا از ماجرای یوسف درس دیگری می‌آموزد. او نمی‌گوید تا گشایش را دیدی حرکت کن؛ می‌گوید حتی وقتی رخنه‌ای دیده نمی‌شود، باز هم باید در مسیر درست ماند، کوشید و امید را از دست نداد.

▪️ یوسف وقتی زلیخا درها را بست و او را به گناه فراخواند، به سمت همان درهای بسته گریخت. می‌دانست بسته‌اند، اما فرار از گناه مهم‌تر بود از اینکه راه باز باشد. این است معنای یوسف‌وار دویدن: حرکت به سمت درستی، حتی وقتی هنوز گشوده نشده.

▪️ بسیاری از قفل‌های زندگی زمانی گشوده می‌شوند که هنوز هیچ نشانه‌ای از گشایش دیده نمی‌شود. راه، گاه پس از حرکت پدیدار می‌شود، نه پیش از آن.

▪️ ناامیدی معمولاً از اینجا آغاز می‌شود که انسان، نادیده‌ها را ناممکن می‌پندارد؛ حال آنکه بسیاری از مهم‌ترین اتفاقات زندگی، روزی ناممکن به نظر می‌رسیدند.

✓ اگر امروز راهی نمی‌بینی، لزوماً به این معنا نیست که راهی وجود ندارد. گاهی باید یوسف‌وار حرکتی کرد تا دری گشوده شود که از آغاز در نگاه ما گشوده نبود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠چگونه فکر کردن را به فرزندان یا دانش آموزانمون یاد بدیم؟

چند راهکار عملی:

سؤال بپرسید، جواب ندهید
«فکر می‌کنی چرا این اتفاق افتاده؟»
«چه راه‌حل‌های دیگری وجود دارد؟»
«از کجا می‌فهمی این پاسخ درست است؟»
تفکر خود را بلند بیان کنید
هنگام حل یک مسئله، مراحل ذهنی خود را توضیح دهید:
«اول مسئله را می‌خوانم، بعد اطلاعات مهم را جدا می‌کنم، سپس راه‌حل‌ها را بررسی می‌کنم.»
از دانش‌آموز بخواهید دلیل بیاورد
فقط پاسخ را نپذیرید.
بپرسید: «چرا این جواب را انتخاب کردی؟»
اشتباه را بخشی از یادگیری بدانید
به‌جای تمرکز بر درست یا غلط بودن، روی فرایند فکر کردن تمرکز کنید.
بگویید: «جالب است، ببینیم این ایده به کجا می‌رسد.»
مسائل باز مطرح کنید
سؤال‌هایی که چند پاسخ ممکن دارند:
«اگر شهردار شهر بودی، برای کاهش ترافیک چه می‌کردی؟»
مهارت‌های تفکر انتقادی را تمرین دهید
منبع اطلاعات چیست؟
چه شواهدی وجود دارد؟
آیا دیدگاه دیگری هم هست؟
پس از هر فعالیت، بازتاب انجام دهید
«چه چیزی یاد گرفتی؟»
«دفعه بعد چه کاری را متفاوت انجام می‌دهی؟

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠محمد احمدیان

🌹[والدین و 100 نکته ی تربیتی]


برای افزایش تجربه‌های موفق؛ والدین نباید در مقابل تجربه‌های ناموفق، کودکان را سرزنش نکنند.

توصیه:
1- زندگی مسیری است که با تجربه ها ی موفق و ناموفق به پیش می رود، این روند در کودکان چشم گیر تر است.
2-  هر تجربه ی موفقی، در پشت آن راهنمای موفق نقش آفرینی می کند؛ لذا والدین بهترین راهنما برای فرزندان هستند.
3- گاهی تجربه ی موفق، پشتوانه برای توفیقات آینده می گردد؛ چه نیکو گفته اند اهل حکمت:
هر شکستی پلی برای پیروزی است.
4- سرزنش زیاد، انسان را کودن، و پرورش را نارس می کند، و از طرفی جسارت را از انسان سلب می نماید؛ بنابراین لازم است از سرزنش کودکان پرهیز نمود.

    خرداد 1405

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تفاوت درماندگی و احساس بد نسبت به خود:

درماندگی یعنی کودک حس کند «هیچ کاری از دستم برنمی‌آید».
اما احساس بد نسبت به خود داشتن یعنی کودک به جای اینکه فقط رفتار اشتباه را ببیند، کم‌کم به این نتیجه برسد که «خودِ من مشکل دارد» یا «من کافی نیستم».

چرا این موضوع مهم است؟
وقتی کودک زیاد دچار احساس بد نسبت به خود داشتن شود:
به جای اصلاح رفتار، از خودش بدش می‌آید
از ترس قضاوت، کمتر یاد می‌گیرد
ممکن است پنهان‌کاری یا دروغ‌گویی را انتخاب کند
اعتمادبه‌نفسش پایین می‌آید
در این حالت کودک به جای اینکه بگوید «این کارم اشتباه بود»، به این فکر می‌رسد که «من اشتباه هستم».

یک تفاوت ساده اما مهم:
✔️ اصلاح درست: «این کارت اشتباه بود»
❌ آسیب‌زا: «تو بچه بدی هستی»

چند راهکار ساده برای والدین

1. جدا کردن رفتار از شخصیت
به جای برچسب زدن، فقط درباره رفتار صحبت کنید:
«این رفتارت درست نبود» نه «تو بدی»

2. اول آرامش، بعد آموزش
وقتی کودک ناراحت یا مضطرب است، اول باید آرام شود، بعد آموزش ببیند.

3. سوال به جای سرزنش
به جای «چرا این کارو کردی؟!»
بگویید: «چی شد این اتفاق افتاد؟»

4. جمع‌بندی بعد از تنش
بعد از دعوا یا ناراحتی بگویید:
«من دوستت دارم، ولی این رفتارت درست نبود

جمع‌بندی
هدف تربیت این نیست که کودک هیچ‌وقت اشتباه نکند؛هدف این است که یاد بگیرد:
✅️اشتباه می‌کنم، اما هنوز ارزشمندم
✅️ می‌توانم رفتارم را اصلاح کنم، بدون اینکه خودم را بد ببینم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ ۖ قَالُوا لَا عِلْمَ لَنَا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

[از] روزی [پروا کنید] که خدا پیامبران را جمع می کند، و [به آنان] می فرماید: [در برابر دعوتتان به اجرای دستورهای خدا] چه پاسخی به شما داده شد؟ گویند: ما را [در برابرِ دانشِ تو] هیچ دانشی نیست؛ یقیناً تویی که به نهان ها بسیار دانایی.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

دلجویی از انسان ها

💠وصفی عاشور ابو زید

از نشانه‌های مردانگی، کمال دینداری و برادری ایمانی این است که احوال دوستان را جویا شوی و از حالشان باخبر باشی.
بسیارند کسانی که در تنگناها و سختی‌ها گرفتارند و نیاز دارند کسی دلداری‌شان بدهد و به صبر واداردشان.
بسیارند مشکلاتی که از توان انسان بزرگ‌ترند.
هر که با مردم درآمیزد و به دردشان گوش دهد، از انبوه مصیبت‌ها و پشت‌هم‌آمدن مشکل‌ها بر سر جوانانی در اوج شکوفایی، موهایش سپید می‌شود.
از نمونه‌های توجه نبوی به یاران:
«ای جابر، چه شده که می‌بینم شکسته‌حالی؟»
آخرین بار کِی این را به کسی گفتی؟
دست نگه‌دار تا او خودش شکایت کند؛ نه همه می‌توانند دردشان را به زبان بیاورند.
جبر خاطر — دلجویی از دیگران — از اعمال فراموش‌شده است، در حالی که پاداشی بزرگ دارد:
«محبوب‌ترین اعمال نزد خدا، شادی‌ای است که به دل مسلمانی وارد کنی، یا غمی که از او بزدایی.»
بسیارند که به بیماری دچارند و هیچ‌کس خبر ندارد.
بسیارند که زیر بار مشکلات پی‌در‌پی کمر خم کرده‌اند و همین آن‌ها را به گوشه‌نشینی و دوری از مردم کشانده.
بسیارند که برادرانشان فراموش‌شان کرده و رهایشان نموده‌اند.
خدا رحمت کند کسی را که با آن‌ها در ارتباط ماند و سبب پایداری‌شان شد.
کنار کسی ایستادن در لحظه‌ی غم و نیاز، نام آن همراه را برای همیشه در دل حک می‌کند.
کعب بن مالک پس از نزول آیه توبه‌اش گفت:
«طلحة بن عبیدالله به سمتم دوید، دستم را فشرد و تبریک گفت. به خدا قسم، از مهاجران هیچ‌کس جز او پیش من نیامد — و این را هرگز از یاد نخواهم برد.»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔰سیرِ درونیِ لغزش؛ از خاطره تا عادت

🌟 ابن‌القیم رحمه‌الله، با دقتی روان‌شناختی و روحی، مسیرِ لغزشِ نفس را ترسیم می‌کند و به ما می‌آموزد که چگونه باید در هر مرحله، مراقب بود و از سقوطِ تدریجی جلوگیری کرد. او می‌گوید:

«دافع الخطرة، فإن لم تفعل صارت فكرة، فدافع الفكرة فإن لم تفعل صارت شهوة، فحاربها فإن لم تفعل صارت عزيمة وهمة، فإن لم تدافعها صارت فعلاً، فإن لم تتداركه صار عادة فيصعب عليك الانتقال عنها»
«خاطره را دفع کن؛ اگر وانَهی، به فکر بدل می‌شود. فکر را دفع کن؛ اگر وانَهی، به شهوت می‌انجامد. با شهوت بجنگ؛ اگر وانَهی، به عزم و اراده تبدیل می‌شود. اگر با آن درنیفتی، به عمل می‌انجامد؛ و اگر عمل را مهار نکنی، به عادت بدل می‌شود و رهایی از آن دشوار می‌گردد.»

🔶 در این کلام، سلسله‌ای دقیق از تحولاتِ درونی نفس ترسیم شده است:
🔸 خاطره: نخستین جرقه، یک «خاطره» است؛ تصویری گذرا، اندیشه‌ای لحظه‌ای، وسوسه‌ای کوتاه که از بیرون یا درون بر ذهن می‌گذرد. در این مرحله، نفس هنوز درگیر نشده؛ اما اگر انسان، این خاطره را جدی نگیرد و آن را به‌موقع دفع نکند، به مرحلهٔ بعد می‌رسد.
🔸 فکر: خاطرهٔ رهاشده، به «فکر» بدل می‌شود؛ یعنی ذهن، به آن می‌پردازد، آن را می‌پرورَد، در آن تأمل می‌کند و به آن مجالِ ماندن می‌دهد. فکر، نسبت به خاطره، ریشه‌دارتر و ماندگارتر است؛ و اگر در این مرحله، انسان با مراقبه و ذکر و توجه، آن را مهار نکند، به مرحلهٔ سوم می‌رسد.
🔸 شهوت: فکرِ تکرارشده، به «شهوت» تبدیل می‌شود؛ یعنی میلِ درونی، گرایشِ قلبی و کششِ نفس به سوی آن امر. در اینجا، نفس دیگر تنها ناظر نیست؛ بلکه مشتاق است. اگر در این مرحله، مجاهده و مقاومت صورت نگیرد، شهوت به «عزم» بدل می‌شود.
🔸 عزم و اراده: شهوتِ رهاشده، به «ارادهٔ جدی» تبدیل می‌شود؛ انسان تصمیم می‌گیرد، برنامه می‌ریزد و خود را برای انجامِ آن آماده می‌کند. اینجا، خطر بسیار نزدیک است؛ زیرا فاصلهٔ میان اراده و عمل، کوتاه است.
🔸 عمل: ارادهٔ بی‌مهار، به «عمل» می‌انجامد؛ گناه، لغزش، رفتارِ نادرست یا ترکِ واجب، در این مرحله رخ می‌دهد. اگر انسان، پس از عمل، به توبه و بازگشت نپردازد، این عمل تکرار می‌شود و به مرحلهٔ آخر می‌رسد.
🔸 عادت: عملِ تکرارشده، به «عادت» بدل می‌گردد؛ یعنی نفس، به آن خو می‌گیرد، آن را طبیعی می‌پندارد و ترکِ آن برایش دشوار می‌شود. در اینجا، خطرِ بزرگ آن است که انسان، زشتیِ گناه را از دست می‌دهد و قلبش نسبت به آن بی‌حس می‌شود.
☀️ ابن‌القیم، با این تحلیل، ما را به «مراقبهٔ لحظهٔ نخست» فرا می‌خواند؛ یعنی باید در همان مرحلهٔ خاطره، هوشیار بود و آن را با ذکر، توجه، استغفار و تغییرِ جهتِ ذهنی دفع کرد. هرچه تأخیر در این مراقبه بیشتر شود، ریشهٔ گناه در نفس عمیق‌تر می‌گردد و درمان دشوارتر می‌شود.

👌این، در حقیقت، نوعی «فقه النفس» و شناختِ سازوکارِ درونیِ روح است که برای هر مربی، معلم، والد و سالکِ راهِ خدا ضروری است.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

💠کودک مقتدر‌

‌
⭐️بگذارید کودک مشکل خود را حل کند

برخی از والدین عادت دارند که مشکلات کودکشان را خود حل کنند. این والدین شاید برای راحتی و رفاه بیشتر کودک این کار را انجام می دهند اما در واقع این کار باعث می شود تا کودک نتواند روی توانایی های خود تکیه کند و در آینده هم ممکن است نتواند مشکلات خود را حل کند زیرا مطمئن است کسی هست که او را از این وضعیت نجات دهد. این عادت تا ابد با او همراه خواهد بود و او فردی می شود که در مقابل مشکلات تلاشی نمی کند و منتظر یک ناجی است تا او را نجات دهد.

⭐️از تحسین و تمجید زیاد خودداری کنید

درست است که کودکان نیاز دارند تا از آنجا تحسین و تمجید شود اما این تحسین و تمجید همیشه به صورت مثبت جواب نمی دهد.
کودک شما باید خودش به توانایی های خود ایمان داشته باشد تا بتواند عزت نفسش را تقویت کند و بتواند مدیر و مدبر باشد.
کودکان را باید به خاطر تلاش ها و توانایی هایشان تشویق کنید نه اینکه بیهوده آنها را یک فرد موفق تلقی کنی در صورتی که در حقیقت این گونه نیست.‌
‌
📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠صدیق قطبی

آدمی، جانِ در پرده

در نگاه مولانا، انسان، حقیقتی در پرده است: گاه گوهری در گِل، گاه دریایی زیر کاه، گاه ماهِ پنهان در ابر، گاه خُمِ شرابی با دهانه‌ای گِل‌گرفته، و گاه مرغی در بیضه. پس کار آدمی شاید نه افزودن چیزی بر خویش، که کاستن است: زدودنِ گِل، کنار زدنِ کاه، شکافتنِ پوسته؛ تا آنچه از آغاز در او بوده، مجال ظهور پیدا کند. آن‌گاه از آدمی بویی و اثری برمی‌خیزد که پیش‌تر نیز در او بود، اما در زیرِ گل و کاه و پوسته پنهان مانده بود.

جانْ خُمِ شراب است، اما سرِ خُم را گِل گرفته است. آزاد شدنِ آن بو و پیداییِ آن اثرِ مستی‌بخش، نیازمند زدودنِ گِل است:

دل است خُنبِ شرابِ خدا، سَرَش بگشا
سرش به گِل بگرفته‌ است طبعِ بدکردار
چو اندکی سَرِ خُم را ز گِل کنی خالی
برآید از سر خُم بو و صد هزار آثار
(دیوان شمس، غزل ۱۱۳۵)

من و ما است کَهگل، سَرِ خُم گرفته
تو بردار کهگل، که خمّ شرابی
(غزل ۳۱۱۷)

تو گوهری نهُفته، در کاهگِل گرفته
گر رخ ز گِل بشویی، ای خوش‌لقا، چه باشد؟
(غزل ۸۴۴)

تا چند کاسه‌لیسی؟ این کوزه بر زمین زن
برگیر کاهگل را از روی خُنبِ باده
(غزل ۲۳۹۰)

جان ما، ماه است؛ اما ناپدید و پوشیده در ابرها. مولانا تن را به «میغ» ــ یعنی ابر ــ تشبیه می‌کند که ماهِ جان را پوشانده است:

تو هنوز ناپدیدی، ز جمال خود چه دیدی؟
سَحَری چو آفتابی ز درونِ خود برآیی
تو چنین نهان دریغی، که مَهی به زیرِ میغی
بِدَران تو میغِ تن را، که مَهیّ و خوش‌لِقایی
(غزلِ ۲۷۸۰)

گاه این حقیقتِ پنهان، در تصویر مرغی در بیضه ظاهر می‌شود. پوسته‌ای باید شکافته شود تا جانْ راه رهایی پیدا کند:

در بیضهٔ تن مرغ عَجَبی
در بیضه دری، ز آن می‌نپری
گر بیضهٔ تن سوراخ شود
هم پر بزنی هم جان ببَری
(غزل ۳۱۳۶)

و گاه در هیئت دریایی که زیر مشتی کاه پنهان مانده است:

تن را تو مشتی کاه دان، در زیر او دریای جان
گرچه ز بیرون ذره‌ای، صد آفتابی از درون
(غزل ۱۷۸۷)

در این تصویرها، آدمی محتاج افزودنِ جوهری تازه به خویش نیست؛ مسئله، برداشتنِ حجاب‌هایی است که میان او و حقیقتِ نهفته‌اش فاصله انداخته‌اند. زدودنِ گل، کنار زدنِ کاه، و شکستنِ پوسته، در این چشم‌انداز، تمثیلی است از کاری که آدمی باید با خویشتن بکند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠أُولَٰئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
آنانند که درودها و رحمتی از سوی پروردگارشان بر آنان است و آنانند که هدایت یافته اند.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠عبدالظاهر سلطانی

قواعد قرآنی (35)

وَأْتُوا البُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها بقره/189

از درهای خانه‌ها به آن‌ها وارد شوید.

برای ورود به هر منزل، دل، جمع، جماعت، قشر و ارکانی باید در آغاز راه ورودش را یافت، زیرا هر دری و هر دلی راه ورود مخصوصی دارد.

در یابی و در شناسی به مهارت و دانش خاصی نیاز دارد.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات