💠ما نیز روزی، ما نیز روزگاری...

✍🏻صدیق قطبی

«غریب را آزار مرسان و بر او ستم روا مدار، چه شما خود نیز در سرزمین مصر غریب بودید.»

(عهد عتیق، خروج: ۲۲: ۲۰، ترجمهٔ پیروز سیّار)

«اگر غریبی با شما در سرزمین‌تان اقامت گزیده، او را میازارید. غریبی که با شما اقامت گزیده، از برای شما چون هموطن باشد و او را چون خویشتن دوست بدار، چرا که در سرزمین مصر غریب بودید.»(عهد عتیق، لاویان، ۱۹: ۳۳_۳۴، ترجمهٔ پیروز سیّار)

این سخنان از کتاب مقدس، چقدر دل‌نوازند. برای اینکه همدلی مخاطب را برانگیزد گذشته را به یادش می‌آورد. از یاد برده‌ای که تو خود نیز غریب‌ بودی؟
پس غریبان را بنواز و چون خویشتن دوستش بدار.

مشابه همین رویّه را در قرآن کریم سوره ضحیٰ می‌بینیم. آنجا نیز از رهگذر یادآوری گذشته است که همدلی مخاطب را برمی‌انگیزد. از یاد برده‌ای که بی‌کس و کار بودی روزگاری؟ تنگدست و بی‌نوا بودی روزگاری؟ سرگشته و راه‌گم‌کرده بودی روزگاری؟
حال، بی‌کس‌وکاران و بی‌نوایان و راه‌گم‌کردگان را دوست بدار و بنواز. دشواری‌هایی که از سر گذرانده‌ای می‌تواند سرمایهٔ محبت باشد و همدلی‌ات را برانگیزد:

«آیا تو را یتیم نیافت و پناه داد؟
و تو را راه نایافته و سرگشته نیافت و راه نمود؟
و نیازمندت نیافت و بی‌نیاز کرد.
پس یتیم را تندی مکن،
و درخواست کننده را با تندی مران.
و از نعمت پروردگارت سخن بگوی.»

(قرآن کریم، سوره ضحیٰ، آیات ۶ تا ۱۱، ترجمه محمدعلی کوشا)

یادآوری نامرادی‌ها و ناتوانی‌های گذشته، می‌تواند ما را آگاه و فروتن نگاه دارد. حکایت زیر که بر زبان ابوسعید ابوالخیر رفته، در همین زمینه است. وزیری که «ابتدای زندگی خویش فراموش نکرده‌ بود.»:

«وقتی جولاهه‌ای[=بافنده‌ای] به وزیری رسیده بود. هر روز بامداد برخاستی و کلید برداشتی و دَرِ خانه باز کردی و تنها در آنجا شدی و ساعتی در آنجا بودی، پس بیرون آمدی و پیش امیر شدی. امیر را خبر دادند که او چه می‌کند. امیر را هوس آن بگرفت که آیا در آن خانه چیست؟ روزی، ناگاه، از پس وزیر بدان خانه در شد. گوی [=گودال] دید که در آن خانه چنانک جولاهگان[=بافندگان] را باشد. وزیر را دید پای بدان گو‌[=گودال] فرو کرده. امیر او را گفت: «این چیست؟» وزیر گفت: «یا امیر! این همه دولت که هست از آنِ امیر است ما ابتدای زندگی خویش فراموش نکرده‌ایم. ما این بوده‌ایم. هر روز خود را از خود یاد دهیم. تا در خود به غلط نیوفتیم.»
(اسرار التوحید، تصحیح شفیعی کدکنی، جلد اول، ص۲۵۳)

و نیز آنچه سعدی از سرگذشت خود آورده است:

وقتی به جهل جوانی بانگ بر مادر زدم. دل‌آزرده به کنجی نشست و گریان همی‌گفت: مگر خُردی فراموش کردی که درشتی می‌کنی؟
...

گر از عهد خُردیت یاد آمدی
که بیچاره بودی در آغوش من
نکردی در این روز بر من جفا
که تو شیرمردی و من پیرزن

(گلستان، باب ششم)

اینجا نیز سخن از به‌یاد‌آوردن است. به یاد آوردن روزگار عجز و بی‌چارگی.

قرآن پیش‌تر می‌رود و سوره‌ای را چنین می‌آغازد:

«مگر نه این است که بر آدمی‌ روزگاری گذشت که هنوز چیز‌ قابل ذکری نبود؟»(سورهٔ انسان، آیه ۱، ترجمه کریم زمانی)

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ

آنکه مرگ و زندگی را آفرید تا شما را بیازماید که کدامتان نیکوکارترید، و او توانای شکست ناپذیر و بسیار آمرزنده است.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠حقیقت ممنوع؛ دروغ برای بقا، راست‌گویی به‌مثابه جرم

✍🏻محمدکریم امینی

در جوامع استبدادی، دروغ را نمی‌توان فقط به‌مثابه یک لغزش اخلاقی یا ضعفی فردی فهمید؛ دروغ، در چنین فضاهایی، اغلب به ضرورتی اجتماعی بدل می‌شود.
انسان در وضعیت استبداد، همیشه میان دو خطر قرار دارد: خطر گفتن حقیقت و خطر پنهان‌کردن آن. اما از آن‌جا که حقیقت می‌تواند چهره‌ی واقعی مناسبات قدرت را آشکار سازد، نظام استبدادی معمولاً کاری می‌کند که هزینه‌ی راست‌گویی از هزینه‌ی دروغ بیشتر شود.

در نتیجه، فرد نه از سر میل، بلکه از سر احتیاط، ترس، و گاه برای حفظ جان، آبرو، شغل یا خانواده، به سکوت، تظاهر یا دروغ پناه می‌برد. از همین‌جاست که دروغ از یک انتخاب شخصی فراتر می‌رود و به یکی از عوارض ساختاری سلطه تبدیل می‌شود.


هانا آرنت، در تحلیل ماهیت نظام‌های تمامیت‌خواه، نشان می‌دهد که قدرت استبدادی تنها به اطاعت بیرونی مردم قانع نیست، بلکه می‌کوشد خود واقعیت را نیز در انحصار خویش بگیرد. به تعبیر او، خطر بزرگ سیاست دروغ آن‌جاست که حکومت فقط واقعیت را پنهان نمی‌کند، بلکه روایت بدیل خود را به‌جای واقعیت می‌نشاند.
در این وضعیت، مسئله صرفاً سانسور حقیقت نیست، بلکه بازسازی جهان ادراکی انسان‌هاست؛ به‌گونه‌ای که فرد به‌تدریج میان آنچه می‌بیند، آنچه می‌فهمد و آنچه باید بگوید، شکافی دردناک احساس می‌کند. استبداد، از این راه، نه‌فقط زبان، بلکه نسبت انسان با حقیقت را نیز تخریب می‌کند.
در چنین نظمی، راست‌گویی دیگر صرفاً یک فضیلت اخلاقی نیست؛ بلکه نوعی افشاگری سیاسی و اجتماعی است، زیرا گفتن حقیقت، حجاب روایت رسمی را کنار می‌زند و تناقض میان ادعا و واقعیت را برملا می‌سازد. و دقیقاً از همین‌روست که حقیقت، در چشم نظام استبدادی، می‌تواند صورت جرم به خود بگیرد.

در چنین فضاهای مسمومی جرم‌انگاری حقیقت فقط از مسیر قانون روی نمی‌دهد؛ گاه پیش از آن‌که دادگاهی تشکیل شود، جامعه به‌واسطه‌ی ترس، نظارت و تبلیغات، خود به زندانی نامرئی بدل می‌شود؛ فرد می‌آموزد که چه نگوید، چگونه نگوید، و حتی در دل خود تا کجا حقیقت را باور کند. این‌جاست که استبداد به عمیق‌ترین لایه‌ی سلطه دست می‌یابد: جایی که انسان، پیش از آن‌که توسط حاکمیت سانسور شود، دست به خودسانسوری می زند. در این مرحله، دروغ تنها کلامی خلاف واقع نیست؛ بلکه نوعی سازگاری اجباری با نظمی است که صداقت را پرهزینه و خطرناک ساخته است.

  ادوارد سعید،  در کتاب "شرق‌شناسی" نشان می‌دهد که قدرت فقط با ابزار نظامی یا سیاسی عمل نمی‌کند، بلکه از راه تولید دانش، ساختن تصویر، و سامان‌دادن به زبان و بازنمایی، جهانی را می‌سازد که در آن دیگری آنگونه دیده می‌شود که قدرت می‌خواهد.
مسئله‌ی اصلی در شرق‌شناسی، صرفاً توصیف شرق نیست، بلکه تولید گفتمانی است که شرق را به ابژه‌ای خاموش، تعریف‌پذیر و تابع نگاه مسلط تبدیل می‌کند.
در این چارچوب، آنچه اهمیت دارد نه خود واقعیت، بلکه چگونگی سازمان‌دهی روایت درباره‌ی واقعیت است. قدرت، پیش از آن‌که بر بدن‌ها مسلط شود، بر معناها مسلط می‌شود.

در این نظام ها مردم باید در روایت رسمی، وفادار، راضی، هم‌صدا و مطیع به‌نظر برسند؛ و هر صدایی که این تصویر را ترک بردارد، نه‌فقط مخالف، بلکه اغتشاش‌گرِ معنایی تلقی می‌شود. درست همان‌گونه که در شرق‌شناسی، شرق واقعی پشت لایه‌ای از تصویرسازی‌های قدرت پنهان می‌شود، در جامعه‌ی استبدادی نیز جامعه‌ی واقعی پشتِ نمایشی از رضایت، وحدت و مشروعیت محو می‌گردد.
در این‌جا، حقیقت زیسته‌ی مردم ــ رنج، ترس، خشم، سکوت، محرومیت ــ باید از صحنه حذف شود تا نمایشِ رسمی پابرجا بماند.

از همین‌رو، در جوامع استبدادی، مردم غالباً به زبانی دوگانه دچار می‌شوند: یک زبان برای خلوت، و زبانی دیگر برای عرصه‌ی عمومی.

آنچه در دل می‌گذرد، با آنچه بر زبان جاری می‌شود، یکی نیست. این دوپارگی،نشانه‌ی گسیختگی اخلاقی جامعه است. جامعه‌ای که در آن انسان‌ها نتوانند بی‌هراس حقیقت را بگویند، به‌تدریج اعتماد را از دست می‌دهد؛ زیرا اعتماد، تنها در جایی ممکن است که کلمه هنوز بتواند حامل واقعیت باشد.

به همین دلیل، بزرگ‌ترین آسیب استبداد شاید فقط زندان، سانسور یا حذف فیزیکی نباشد، بلکه فاسدکردن نسبت انسان با حقیقت است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قواعد قرآنی(41)

✍🏻عبدالظاهر سلطانی

عَسَى أنْ تُحِبُّوا شيئاً و هًوَ شَرٌّ لَكُم

بقره/216
بسا چیزی را دوست دارید، اما برای‌تان بد باشد.

بارها آرزوی رسیدن به چیز خوبی را داریم یا در حسرت نداشتن یک نعمت به‌سر می‌بریم یا دوست داریم به کسی یا چیزی یا موقعیت و جایگاهی برسیم، ولی شاید برای‌مان مایه شر و بدبختی و گرفتاری شود!!

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠«إحْتَرَمَ، يَحْتَرِمُ، إحْتِرَامْ!»

✍ کمال آذری

احترام از ريشه حرم گرفته شده كه به معناي حرمت نگه داشتن است. (لغت نامه دهخدا)


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پیام‌های مشاوره‌ای(۱۳)

«إحْتَرَمَ، يَحْتَرِمُ، إحْتِرَامْ!»

✍ کمال آذری

احترام از ريشه حرم گرفته شده كه به معناي حرمت نگه داشتن است. (لغت نامه دهخدا)

اگر خانواده را به ساختمانی تشبیه کنیم «احترام» مانند «سقف خانه!» است.
نقش‌هایی که سقف خانه برای ساختمان و اعضای داخل آن دارد احترام نیز این نقش‌ها را در زندگی زوجین بازی می‌کند. مانندِ: استحکام ، زیبایی، جلوگیری از سرما، گرما، طوفان، باران و... پوشش و حریمی خصوصی برای زندگی بهتر و راحت‌تر، آسایش، امنیت و آرامش بیشتر و... .

احترام از عشق هم مهم‌تر است؛ ممکن است یک روزی مثل روزهای اول عاشق هم نباشید، ولی اگر احترام در جایگاه خود بماند رابطه دوام پیدا می‌کند و عشق زنده می‌شود؛ اگر زنده هم نشود و سرانجام زندگی به طلاق کشیده شود؛ احترام می‌تواند جلو بسیاری از آسیب‌های دیگر را بگیرد. خانواده‌های طرفین باز هم مثل قبل احترام همدیگر را نگهدارند. زوجین درست است که دیگر همسر و شریک زندگی یکدیگر نیستند ولی دشمن همدیگر هم نیستند. در صورتی که از همدیگر فرزند دارند، احترام می‌تواند بسیاری از آسیب‌های طلاق را برای فرزندان کاهش دهد و در سایه‌ی احترام والدین با وجود طلاق، بیشتر رشد کنند و احترام را در زندگی خود نهادینه کنند.
اما با کاهش عشق، اگر احترام نباشد یکی یا هر دو تحقیر کنند، توهین کنند، کنترل گر باشند، شخصیت طرف مقابل یا خانواده‌اش را خُردِ خُردْ کنند و... عشق هر روز رو به کاهش و افول می‌گذارد و این رابطه دیر یا زود از هم می‌پاشد. علاوه بر زوجین، خانواده‌های طرفین هم به یکدیگر بی احترامی می‌کنند. چه بسی گاهی موجب قتل و خونریزی، خودکشی، دیگرکشی و... گردد.

عشقِ بدونِ احترام بی‌اثر است. احترام است که به عشق هم معنا و مفهوم می‌بخشد.

آلن دوباتن: «هیچ کسِ کاملاً بالغ، وارد رابطه نمی‌شود؛ رابطه، جایی است که اگر درست پیش برود، به ما بلوغ را یاد می‌دهد. اما این رشد فقط زمانی اتفاق می‌افتد که احترام، گفتگو و مسؤلیت پذیری در رابطه وجود داشته باشد.»

بیشتر مشکلات، گرفتاری‌ها، نابسامانی‌ها، بحران‌های جامعه و جهان نیز ناشی از شروع بی احترامی‌ها در خانه و خانواده‌ها و به تَبَعِ آن در جامعه است.

معروف است که چنگیز خان مغول پس از فجایع در نیشابور به همدان رفت و به مردم آنجا گفت: یک سوال از شما می پرسم اگر جواب درست و خوبی بدهید، در امان هستید.
او پرسید: من از جانب خدا آمده ام یا خودم؟
در میان جمع چوپانی دلیر و نترس رو به چنگیز کرد و گفت: تو نه از جانب خدا آمده ای و نه از جانب خود. بلکه اعمال ما است که تو را به اینجا آورده است.

وقتی ما برای اندیشمندان و عاقلان خود «احترام» قائل نشدیم و به عده ای فرومایه و نادان مقام و منزلت دادیم و احترامش نمودیم، نتیجه اش لشکرکشی تو به اینجاست!

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌امام جمعه اهل سنت میرجاوه ترور شد

محمد انور ریگی توسط افراد ناشناس مورد سوء قصد قرار گرفت و جان باخت.

سحرگاه امروز امام جمعه مسجد علی بن ابی طالب (ع) شهر میرجاوه در استان سیستان و بلوچستان ، توسط افراد ناشناس مورد سوء قصد قرار گرفت.

به گزارش فارس، سحرگاه امروز محمد انور ریگی امام جمعه مسجد علی بن ابی طالب (ع) شهر میرجاوه توسط افراد ناشناس مورد سوء قصد قرار گرفت و جان باخت.
جزییات این حادثه و اخبار تکمیلی متعاقبا اعلام می‌شود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠نوجوانان

وقار و عظمت خدا

✍ الحاق جوادی

✓ حتماً برایت پیش آمده که جلوی کسی، بی‌آنکه بخواهی، رفتارت عوض می‌شود.
جلوی معلمی که دوستش داری، درس‌خوان‌تر می‌شوی.
جلوی کسی که زحمت زیادی برایت کشیده، حتی وقتی عصبانی هستی، آرام‌تر حرف می‌زنی.
این «حساب بردن» از جنس ترس نیست، از جنس شناخت است. هر چه کسی را بیشتر و بهتر بشناسی، جایگاهش در دلت بزرگ‌تر می‌شود و رفتار تو هم، بی‌آنکه خودت متوجه باشی، رنگ همان شناخت را می‌گیرد.
✓ حالا این سؤال را با خودت ببر جلوتر. نسبت به خدا، این «بزرگی» در دل تو چقدر جا دارد؟
نوح علیه‌السلام سال‌ها قومش را به عبادت خدا، تقوا و اطاعت دعوت کرد. اما وقتی دید رویگردانی آنان عمیق‌تر از یک نافرمانی ساده است، این سؤال ریشه‌ای را پیش کشید:

﴿مَا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا﴾ (نوح/۱۳)

«شما را چه شده که برای خدا، هیچ عظمتی در دل قائل نیستید؟»
برای اصلاح رفتارشان، سراغ نگاهشان رفت، زیرا رفتار انسان، اغلب از تصویری که از خدا در دل دارد، شکل می‌گیرد.
✓ یک لحظه به فهرست نامرئی موهبت‌هایت نگاه کن. نفسی که همین حالا، بی‌اجازه از تو، وارد ریه‌هایت می‌شود. قلبی که بی‌وقفه در سینه‌ات می‌تپد. عزیزانی که خدا در کنارت قرار داده است. عقلی که با آن همین متن را می‌فهمی. و فرصتی به نام «امروز» که هنوز در اختیارت است.
هیچ‌کدام از این‌ها را نخریده‌ای.
اما همان کسی که این همه موهبت به تو بخشیده، همان کسی است که آسمان را برپا داشته، جان می‌دهد و جان می‌گیرد و روزی باید در برابرش بایستی و پاسخ بدهی.
خدا را نمی‌شود ناتمام شناخت.
اگر فقط مهربانی‌اش را ببینی، ممکن است گناه را کوچک بشماری.
و اگر فقط عظمتش را ببینی، ممکن است از او فاصله بگیری.

قرآن، هر دو را کنار هم نشان می‌دهد. خدایی که هم مهربان‌ترین است و هم شایسته‌ترین برای احترام.

✓ اما این سؤال هنوز باقی است. این «وقار»، این بزرگ دیدن خدا، از کجا در دل می‌نشیند؟
نمی‌شود به کسی دستور داد خدا را بزرگ ببیند، همان‌طور که نمی‌شود به کسی دستور داد کسی را دوست داشته باشد.
عظمت خدا با دستور در دل انسان نمی‌نشیند. باید دیده شود.
نوح، درست بعد از همین سؤال، مردمش را به تماشا دعوت می‌کند. به آفرینش خودشان نگاه کنند، به آسمان‌ها و به نظمی که در جهان جاری است. انگار می‌گوید:

پیش از آنکه بخواهید برای خدا وقار قائل باشید، تماشا را جدی بگیرید. وقار خدا خودش در دلتان می‌نشیند.

وقتی به آفرینش خودت نگاه می‌کنی، به آسمانی که هیچ ستونی آن را نگه نداشته، به نظمی که هر روز در آن زندگی می‌کنی، بی‌آنکه بتوانی اوج دقتش را درک کنی، کم‌کم دلت باور می‌کند با چه پروردگار بزرگی روبه‌روست. آن وقت احترام به خدا دیگر یک اجبار نیست، بلکه نتیجه طبیعی یک شناخت است.
✓ حالا فکر کن اگر این تماشا اتفاق نیفتد و خدا در گوشه‌ای از ذهن، کوچک بماند، چه می‌شود.
نماز عقب می‌افتد. دروغ عادی می‌شود. حق دیگران زیر پا می‌رود. همه چیز از همان‌جا شروع می‌شود. از خدایی که دیگر دیده نمی‌شود، پس بزرگ هم نمی‌ماند.
اما وقتی جلال و جمال خدا با هم در دل زنده باشند، آدم دیگر فقط جلوی دیگران مراقب رفتارش نیست. حتی در خلوت، حتی جایی که هیچ چشمی او را نمی‌بیند، همان آدم است. نه از ترس تنبیه، بلکه از شرم روبه‌رو شدن با کسی که این همه به او خوبی کرده و این همه بزرگ است.

◻️ یک چالش:

امروز، در ذهنت دو فهرست بساز.
اول: موهبت‌هایی که خدا تا امروز به تو داده، حتی چیزهایی که هیچ‌وقت به حساب نیاورده بودی.
دوم: نشانه‌هایی از قدرتش که هر روز از کنارشان بی‌تفاوت رد می‌شوی. آسمان، خورشید، بدن خودت و نظم شگفت‌انگیزی که همه چیز را سر جای خودش نگه داشته است.
بعد از خودت بپرس:
اگر خدا این همه به من خوبی کرده و این همه بزرگ و تواناست، آیا سزاوار نیست که حرفش را از هر کس دیگری جدی‌تر بگیرم؟

✓ کسی که جلال و جمال خدا را با هم بشناسد، نه از او می‌گریزد و نه فرمانش را سبک می‌شمارد، بلکه با عشق، احترام و مسئولیت زندگی می‌کند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠درخواست‌ از نوجوان‌تان را در قالب سؤال مطرح کنید

✍🏻جهاندار امینی

گام دوم

وقتی به فرزندتان دستور می‌دهید کاری را انجام بدهد، در واقع به فکر و احساسش در رابطه با کاری که فکر می‌کند درست است احترام نمی‌گذارید. اگه می‌خواهید فرزندتان را نسبت به انجام کاری متقاعد کنید به‌جای دستور دادن، خواسته‌تان را به‌صورت سؤالی مطرح کنید. مثلا: «نسبت به انجام این کار چه حسی داری؟» خیلی بهتر از این است که بگویید «باید این کار را انجام بدی.» «درباره‌ی کلاس‌های فوق‌برنامه‌ی بعد از مدرسه نظرت چیه؟» خیلی بهتر از گفتن این است که «باید کلاس‌های فوق‌برنامه رو بگذرونی.» «چه احساسی داری از اینکه نمره‌ی کمی توی ریاضی گرفتی؟» خیلی بهتر از این است به او یادآوری کنید که هزینه‌های تحصیلش را به‌سختی می‌پردازید. سؤالات گزینه‌های بهتری را در اختیار نوجوان قرار می‌دهد.

سؤال‌ پرسیدن یکی از بهترین راه‌هایی است که مسئولیت‌ پذیری را به فرزندتان یاد می‌دهد.

اگر سؤال‌ پرسیدن برای‌تان سخت است، آنچه را می‌خواهید بگویید بنویسید و سپس آنها را به شکل سؤالی ویرایش کنید. حواس‌تان به لحن سؤال پرسیدن هم باشد چون خیلی روی جوابی که قرار است بگیرید تأثیر می‌گذارد.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠چرا اندیشە افراطی به خشونت ختم می شود؟

✍️ احسان الفقیه
▷ ◉─────────13:48

#پادکست_آوای_اصلاح11

💢تهیه شده با هوش مصنوعی


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠روش های جذب الهی در قرآن

✍️ فرزان خاموشی

خداوند انسان را با «تار لطف»، «تور فرصت» و «تیر ابتلاء» به سوی خویش می‌کشد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَعَلَانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

کسانی که اموالشان را در شب و روز و پنهان و آشکار انفاق می کنند، برای آنان نزد پروردگارشان پاداشی شایسته و مناسب است؛ و نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می شوند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠روح، آن حقیقتی است که مایه‌ی حیات و زندگی است. خداوند این روح را هرگاه بخواهد و بر هر کس که اراده کند، نازل می‌فرماید تا دریافت‌کننده‌ی پیام، مردم را از روزِ رویارویی، یعنی یومِ تلاق، بیم دهد.

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌نبرد با مفسدان نه پیروان ادیان: خوانشی تدبری در آیه ۲۹ سوره توبه

نویسنده: وائل کریم
مترجم: اصلاح‌ وب

این متن با رویکردی انتقادی و تدبری به آیه ۲۹ سوره توبه، برداشت‌های سنتی و سیاسی گذشته را که مبتنی بر نبرد با ادیان دیگر بوده است، به چالش می‌کشد. نویسنده استدلال می‌کند که فرمان نبرد در این آیه، نه بر اساس هویت یا تنوع دینی، بلکه پاسخی به فساد، تجاوز سازمان‌یافته و قانون‌شکنی است. بر این اساس، «اهل کتاب» به هر گروهی اطلاق می‌شود که مرجعیتِ حق و قانون را در اختیار دارد اما به آن خیانت می‌کند و عدالت را زیر پا می‌گذارد. در این خوانش، «جزیه» نه یک مجازات عقیدتی و تحقیرآمیز، بلکه غرامتی قانونی برای جبران خسارتِ وارده به نظم عمومی است و گردن نهادن به آن (وهم صاغرون) نیز به معنای تمکین در برابر قانون و عدالت تفسیر می‌شود. در نهایت، متن نتیجه می‌گیرد که نبرد در منطق قرآن تنها ابزاری برای دفاع از جامعه در برابر مفسدان است، نه وسیله‌ای برای تحمیل عقیده.

🖇 ادامه‌ی مطلب

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠به رفتار خوب نوجوان‌تان پاداش بدهید؟

✍🏻جهاندار امینی

گام سوم

برای رفتار با نوجوانان پاداش را فراموش نکنید. پاداش، نتیجه‌ی بهتر و سریع‌تری از تنبیه دارد و باعث می‌شود نوجوان احساس بهتری نسبت به خودش داشته باشد. وقتی ما از دست فرزندمان بابت انجام ندادن تکالیفش ناراحت هستیم تنبیه جواب نمی‌دهد. اتفاقا فرزندتان به خاطر پیش‌داوری منفی‌ای که دارد منتظر همین تنبیه از طرف شماست. پس دست نگه دارید. بیشتر روی نقاط قوتش تمرکز کنید و به او پاداش بدهید. به جای اینکه فرزندتان را به‌خاطر گرفتن نمره‌ی کم در ریاضی سرزنش کنید یا اجازه ندهید با دوستانش بیرون برود، به‌خاطر کارهای خوبی که انجام می‌دهد به او پاداش بدهید.

وقتی مسئولیت‌پذیری‌ او را می‌بینید یا وقتی نمره‌ی خوبی در ریاضی می‌گیرد به او پاداش بدهید، رفتار محبت‌آمیز داشته باشید و او را ببوسید.

وقتی حرف از پاداش به میان می‌آید بیشترِ والدین فکر می‌کنند منظور فقط پول و هدیه است. اما در حقیقت زمانی که برای فرزندتان صرف می‌کنید، پختن غذای مورد علاقه‌‌اش، بیان کلمات محبت‌آمیز در برخورد با او و حتی در آغوش‌ گرفتنش هم پاداش است. البته اگر وضع مالی‌تان خوب است، بد نیست دست‌ به جیب هم بشوید!

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 «جلالِ خیرهای کوچک؛ جلوه‌های روزمرهٔ رحمت الهی»

✍🏻حمزه خان‌بیگی

♻️انسانِ تربیت‌یافته، منتظر «مناسبتِ مناسب» نمی‌ماند؛ بلکه هر لحظه را، مناسبتی برای نیکی می‌بیند. او می‌داند که خداوند، خیر را در قالب فرصت‌های کوچک، در مسیر روزمرهٔ زندگی‌اش قرار می‌دهد؛ و اگر چشمِ دل بیدار نباشد، این فرصت‌ها، بی‌صدا از کنار او عبور می‌کنند.
📖پیامبر اکرم ﷺ فرمود:

«کلُّ معروفٍ صدقة.» یعنی: «هر کار نیک، صدقه است.»

این حدیث، افق نگاه ما را به خیر، به‌طرزی شگفت، گسترده می‌کند. در منطق نبوی، صدقه تنها پولی نیست که به نیازمند داده می‌شود؛ بلکه هر گونه معروف—هر رفتار نیک، هر توجه مهربان، هر لبخند، هر کلام آرام‌بخش، هر همراهی صادقانه— در شمار صدقه است.
این نگاه، انسان را از تنگنای تعریف‌های محدودِ خیر، به وسعتِ زیستِ سراسر نیکی می‌برد؛ و احساس ناتوانی را از او می‌گیرد؛ زیرا تا وقتی می‌توانی رفتار نیک داشته باشی، تو می‌توانی صدقه بدهی، حتی اگر هیچ مال و ثروتی نداشته باشی.
در افق تربیت قرآنی و سلوک عرفانی، انسان برای آن‌که منشأ خیر باشد، نیازمند امکانات عظیم، جایگاه‌های بلند یا ابزارهای فراوان نیست؛ آنچه کمیاب و گران‌بهاست، دلِ بیدار و توجه به فرصت‌های کوچکِ نیکی است. فرصت‌هایی که در ظاهر، ساده و بی‌اهمیت‌اند، اما در باطن، حاملِ وزن‌های سنگین در ترازوی الهی.

هیچ کار نیکی را کوچک مشمار؛ زیرا نیکی، به اندازهٔ حجم ظاهری‌اش سنجیده نمی‌شود، بلکه به اندازهٔ نورِ نیت و اثرِ آرامشی که در جان دیگری می‌نشاند، ارزش می‌یابد. چه‌بسا کاری که تو آن را ناچیز می‌بینی، در زندگی دیگری، رحمتی باشد که خداوند به دست تو برایش فرستاده است؛ رحمتی که شاید روزی را از تلخی به شیرینی بدل کند، یا دلی را از فروپاشی به آرامش بازگرداند، یا امیدی را که در آستانهٔ خاموشی است، دوباره روشن سازد.

👌این نگاه، انسان را از سطح رفتارهای پراکنده، به سطحی از زیستِ سلوکی و مسئولانه می‌رساند؛ زیستی که در آن، انسان، خود را نه فاعلِ مستقل، بلکه وسیله‌ای در دست رحمت خداوند می‌بیند. و این، اوجِ تربیت قرآنی و عرفانی است: این‌که نیکی‌های کوچک، در حقیقت، جلالِ رحمت الهی هستند که در فرصت‌های روزمره، بر زمین جاری می‌شوند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وقتی مردم بە قوانین اسلامی نە می گویند.

✍️ دکتر احمد ریسونی

▷ ◉─────────21:10

رئیس سابق اتحادیە جهانی علمای مسلمان

#پادکست_آوای_اصلاح12

💢تهیه شده با هوش مصنوعی


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سخنی با دعوتگران:

(از نوح بیاموز و وفادار بمان)

✍️ م.رئوف اصلاح‌جو

راه دعوت، راهی کوتاه و هموار نیست. گاه سال‌ها می‌گذرد و دعوتگر، جز اندک اجابتی یا حتی تمسخر و رویگردانی، چیزی نمی‌بیند. در چنین لحظه‌هایی، زمزمه‌ای در دل پدید می‌آید: «آیا ادامه دادن سودی دارد؟»

اگر روزی این صدا را در دل خود شنیدی، نوح علیه‌السلام را به یاد آور.

خداوند درباره او می‌فرماید:

فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عَامًا﴾

«او نهصد و پنجاه سال در میان قوم خود درنگ کرد.» (عنکبوت: ۱۴)

این آیه، تنها گزارش یک مدت طولانی نیست؛ تاریخ وفاداری یک پیامبر به رسالت خویش است.

نوح، شب و روز، آشکار و پنهان، قوم خود را به سوی خدا فراخواند؛ نه اندک بودن ایمان‌آورندگان او را دلسرد کرد و نه طولانی شدن راه، عزمش را سست ساخت.

راز ماندگاری او این بود که خود را مسئول انجام وظیفه می‌دانست، نه مالک نتیجه.

دعوتگر، مأمور گشودن دل‌ها نیست؛ مأمور رساندن پیام است. هدایت دل‌ها در دست خداست و او بهتر می‌داند که بذرهای امروز، چه زمانی به بار خواهند نشست.

چه بسیار کسانی که درست در آستانه گشایش، راه را رها کرده‌اند؛ زیرا گمان کردند تأخیر در ثمره، نشانه بی‌ثمر بودن تلاش است.

نوح به ما می‌آموزد که ارزش یک انسان، به سرعت دیدن نتیجه نیست؛ به وفاداری او نسبت به عهدی است که با خدا بسته است.

پس اگر همه راه را ندیدی، راه را رها مکن؛ اگر همه ثمره را نچیدی، بذر را ترک مکن؛ و اگر تشویق مردم اندک بود، بدان که پاداش تو نزد پروردگاری است که هیچ عمل مخلصانه‌ای را تباه نمی‌کند.

وفادار بمان؛ زیرا خداوند، پیش از نتیجه، وفاداری ما به تکلیف را می‌آزماید. این همان درسی است که زندگی نوح علیه‌السلام به زیباترین شکل به انسان می‌آموزد.

«بارالها! ما را از بندگانی قرار ده که تا واپسین لحظه عمر، بر پیمان خویش با تو استوار بمانند و دیر رسیدن ثمره، آنان را از راه دعوت و بندگی باز ندارد.»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا

[به او می گویند:] کتاب خود را بخوان، کافی است که امروز خودت بر خود حسابگر باشی.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠تربیت اسلامی، دارای روش اداری متکاملی است. ویژگی‌هایی دارد که آن را از سایر روش‌های بشری متمایز می‌سازد.

منبع و ماخذ تربیت اسلامی، قرآن و سنت است که درستی و ثباتش را تضمین می‌کند.

«قد جاءکم من الله نور و کتاب مبین»

تربیت اسلامی، به دنبال تطبیق قرآن و سنت در زندگی است. نسبت به آن چه صریحا بیان نشده است و زمینه اجتهاد دارد، تصمیم لازم را به وسیله‌ی شورا و بر اساس قواعد شرع و در چارچوب مصالح و مقاصد آن، می‌گیرد .
پس شورا، به عنوان جزعی از روش اداره تربیت اسلامی، دارای نقش عظیم و وسیعی در زندگی فرد و جامعه از نظر اداره امور سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است.

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات