#پیام_قرآنی

💠نماز صبح ...

‏نقطه فاصله‌ی میان هیاهوی دنیای مادی و آرامش روح است؛
‏در حالی که جهان از خواب برمی‌خیزد تا در پی روزی خویش بدود
‏اما انسان ایماندار پیش از هر چیز ایستادن در پیشگاه روزی دهنده را انتخاب می‌کند.این همان رستگاری است که به روح آرامش و اطمینان می‌بخشد پیش از آن که هیاهوی روز آن را فراگیرد.

إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا
‏بی‌گمان نماز صبح (توسّط فرشتگان) بازدید می‌گردد.
🔖‏سوره إسراء آیه ۷۸

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

 
✍🏻فرزان خاموشی

بخش دوم

درهم‌آمیختگی وفاداری به رسالت با وفاداری به اشخاص
دومین آسیب مهم در کار جمعی، خلط میان وفاداری به فکر، رسالت و منهج با وفاداری به اشخاص است. این آفت، از خطرناک‌ترین آسیب‌هایی است که می‌تواند یک حرکت اصلاحی را از مسیر اصلی خود منحرف سازد.

یکی از مهم‌ترین اصولی که اعضای هر مجموعه باید همواره به آن پایبند باشند، تبعیت از حق است، نه وابستگی و دلبستگی به اشخاص. انسان، به حکم بشریت، از خطا و اشتباه مصون نیست؛ ازاین‌رو، هیچ فردی ــ هر اندازه عالم، صالح یا تأثیرگذار باشد ــ معیار مطلق حق به شمار نمی‌آید.

بر این اساس، تا زمانی که رهبران و مسئولان یک حرکت اسلامی بر مدار حق گام برمی‌دارند، پیروی از آنان لازم و پسندیده است؛ اما هرگاه از مسیر حق فاصله بگیرند، پیروی از آنان جایز نخواهد بود. بنابراین، اعضای هر تشکیلات باید دو اصل اساسی را همواره پیش چشم داشته باشند:
نخست: هیچ رهبر، مدیر یا شخصیت تأثیرگذاری معصوم نیست و از خطا و لغزش در امان نمی‌باشد.
دوم: وفاداری حقیقی باید نسبت به حق، رسالت و منهج باشد، نه نسبت به اشخاص.
وابستگی افراطی به شخصیت‌ها، به‌ویژه رهبران، پیامدهای زیان‌باری به دنبال دارد. یکی از مهم‌ترین پیامدهای آن، ایجاد یأس و سرخوردگی در پیروان است؛ به‌ویژه هنگامی که شخصیتی که روزگاری الگوی آنان بوده، در ادامه راه دچار لغزش، انحراف یا تغییر مسیر شود. در چنین شرایطی، کسانی که ایمان و باور خود را بر شخصیت‌ها بنا کرده‌اند، گاه اصل راه را نیز رها می‌کنند؛ در حالی که اگر پیوند آنان با حقیقت بود، لغزش اشخاص هرگز آنان را از مسیر حق خارج نمی‌ساخت.
قرآن کریم پس از بیان سرگذشت گروهی از پیامبران در سوره انعام، خطاب به پیامبر اکرم ﷺ می‌فرماید:
«﴿أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ﴾
(سوره انعام، آیه ۹۰)»
نکته لطیف این آیه آن است که خداوند نفرمود: «به آنان اقتدا کن»، بلکه فرمود: «به هدایت آنان اقتدا کن.»

تفاوت این دو تعبیر، بسیار ژرف است؛ زیرا محور اقتدا، «هدایت» است، نه «شخصیت». انسان‌ها ارزشمندند، اما ارزش آنان به اندازه پایبندی‌شان به هدایت الهی است.

همین معنا در آیه‌ای دیگر با صراحت بیشتری بیان شده است:
«﴿وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ...﴾
(سوره آل‌عمران، آیه ۱۴۴)»

خداوند با این آیه، مسلمانان را از وابستگی عاطفی و فکری به شخص پیامبر ﷺ، به گونه‌ای که اصل رسالت را تحت‌الشعاع قرار دهد، برحذر می‌دارد. محبت پیامبر ﷺ، رکن ایمان است؛ اما این محبت نباید جایگزین پیوند مستقیم با دین و وحی شود.

سید قطب در تفسیر این آیه می‌نویسد:
«برنامه‌ای که پیامبران برای هدایت بشر آورده‌اند، حقیقتی مستقل از اشخاص آنان است. پیامبران می‌آیند و می‌روند، اما دعوت الهی باقی می‌ماند. مسلمان، هر اندازه رسول خدا ﷺ را دوست داشته باشد، باید میان شخصیت آن حضرت و رسالتی که برای همیشه به یادگار گذاشته است، تفاوت قائل شود.
دعوت، پیش از دعوتگر و فراتر از اوست؛ زیرا دعوتگران از دنیا می‌روند، اما دعوت الهی نسل‌های پیاپی را به سوی خدا فرا می‌خواند. خداوند می‌خواهد پیوند مسلمانان، پیوندی مستقیم با اسلام و با خداوند باشد، نه پیوندی وابسته به وجود اشخاص؛ هرچند آن شخص، رسول خدا ﷺ باشد.»
(فی ظلال القرآن، ترجمه خرم‌دل، ج ۱، ص ۷۲۴ـ۷۲۶)
قرآن کریم، در ضمن بیان یکی از نقشه‌های اهل کتاب برای ایجاد تزلزل در صف مسلمانان، به نکته‌ای ظریف اشاره می‌کند:
«﴿وَقَالَتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمِنُوا بِالَّذِي أُنْزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴾
(سوره آل‌عمران، آیه ۷۲)»

هدف آنان این بود که با اظهار ایمان در آغاز روز و اظهار کفر در پایان آن، مسلمانان را نسبت به حقانیت دین خود دچار تردید کنند. این شیوه، زمانی اثرگذار است که ایمان افراد بر شخصیت‌ها استوار باشد، نه بر حقیقت. اما کسی که به حق و منهج الهی ایمان آورده است، با تغییر موضع اشخاص، دچار تزلزل نمی‌شود.

از همین رو، قرآن کریم بارها انسان‌ها را از شخصیت‌پرستی برحذر داشته است:
«﴿قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ... وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ﴾
(سوره آل‌عمران، آیه ۶۴)»
و نیز می‌فرماید:
«﴿اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ...﴾
(سوره توبه، آیه ۳۱)»

این آیات، تنها درباره امت‌های گذشته نیست؛ بلکه هشداری همیشگی برای همه پیروان ادیان است تا هیچ شخصیت، عالم، رهبر یا پیشوایی را فراتر از جایگاه واقعی او قرار ندهند.

☆ ادامه دارد ☆


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

✍🏻فرزان خاموشی

ادامه بخش دوم

پیامبر اکرم ﷺ نیز در وصیت معروف خود که عرباض بن ساریه آن را روایت کرده است، پس از سفارش به تقوای الهی و اطاعت از زمامداران مشروع، راه برون‌رفت از اختلاف‌های آینده را چنین بیان می‌فرماید:
««فعليكم بسنتي وسنة الخلفاء الراشدين المهديين، عضوا عليها بالنواجذ...»
(رواه أبو داود والترمذي وقال: حديث حسن صحيح)»

نکته قابل تأمل در این حدیث آن است که پیامبر ﷺ نفرمود: «به من تمسک کنید»، بلکه فرمود: «به سنت من و سنت خلفای راشدین تمسک کنید.»
محور وفاداری، «سنت» و «منهج» است، نه اشخاص. شخصیت‌ها، هر اندازه بزرگ باشند، ارزش خود را از پایبندی به این منهج می‌گیرند.

همین حقیقت، در سخن ماندگار ابوبکر صدیق رضی‌الله‌عنه، پس از رحلت پیامبر اکرم ﷺ، جلوه‌ای روشن یافته است. آن حضرت فرمود:
««فمن كان يعبد محمدًا فإن محمدًا قد مات، ومن كان يعبد الله فإن الله حي لا يموت.»»
«هر کس محمد را می‌پرستیده است، بداند که محمد از دنیا رفته است؛ و هر کس خدا را می‌پرستد، بداند که خداوند زنده است و هرگز نمی‌میرد.»
این سخن، یکی از عمیق‌ترین درس‌های تربیتی در باب تقدم رسالت بر شخصیت است؛ درسی که امت اسلامی را از گرفتار شدن در دام شخصیت‌پرستی حفظ کرد.
امام احمد بن حنبل نیز با عبارتی کوتاه، همین معنا را چنین بیان می‌کند:
««الثقة بالأشخاص ضلال، والركون إلى الآراء ابتداع.»»
«تکیه بر اشخاص، گمراهی است و جمود بر آرا، بدعت.»
(نقله عنه شيخ الإسلام ابن تيمية في درء التعارض، ۴/۱۳۳)

وابستگی به اشخاص، تنها در زمان حضور آنان شکل نمی‌گیرد؛ گاه پس از رحلت یا کناره‌گیری یک شخصیت نیز ادامه می‌یابد. چه‌بسا بنیان‌گذار یک حرکت، در مقطعی از تاریخ، با توجه به اقتضائات زمان خود، اندیشه‌ها، شیوه‌ها و راهکارهایی را ارائه کرده باشد؛ اما نسل‌های بعد، همان شیوه‌ها را ــ بدون توجه به تغییر شرایط زمان و مکان ــ تغییرناپذیر و مقدس تلقی کنند.

چنین نگرشی، حرکت را از پویایی و قدرت انطباق با نیازهای روز محروم می‌سازد.
ازاین‌رو، یکی از مهم‌ترین وظایف رهبران الهی و مصلحان راستین، مبارزه با شخصیت‌پرستی و سوق دادن پیروان به سوی وفاداری به رسالت و منهج بوده است.
امام حسن‌البنا، بنیان‌گذار حرکت اخوان‌المسلمین، از جمله کسانی است که در مناسبت‌های مختلف، پیروان خود را از گرفتار شدن در دام شخصیت‌محوری برحذر داشته است. عباس سِیسی دو نمونه از این موضع‌گیری‌ها را نقل می‌کند.
موضع نخست
در یکی از کنگره‌های دانشجویان اخوان که در مرکز «جمعیت جوانان مسلمان» قاهره برگزار شده بود، امام حسن‌البنا در حال سخنرانی بود. در میان شور و هیجان جلسه، یکی از حاضران با صدای بلند شعار داد:
«زنده باد حسن‌البنا!»
هرچند هیچ‌یک از حاضران شعار او را تکرار نکردند، اما امام حسن‌البنا لحظه‌ای سکوت کرد و سپس با لحنی جدی و آمیخته به ناراحتی فرمود:

«برادران! تا زمانی که برای اشخاص شعار بدهیم، دعوت و رسالت ما هرگز به پیروزی نخواهد رسید. دعوت ما بر پایه توحید بنا شده است؛ پس مبادا از این اصل فاصله بگیرید. حتی در اوج شور و احساس، اصول و ارزش‌هایی را که پیامبر خدا ﷺ ما را به سوی آن فراخوانده است، فراموش نکنید.»

این موضع‌گیری نشان می‌دهد که رهبران الهی، بیش از آنکه نگران جایگاه خود باشند، نگران سلامت اندیشه و جهت‌گیری پیروان خویش‌اند.
موضع دوم
نمونه دیگری از این رویکرد، در شهر «رشید» رخ داد. در یکی از مراسم اسلامی، یکی از برادران فعال اخوان، هنگام سخنرانی و در حالی که به امام حسن‌البنا اشاره می‌کرد، گفت:

«امروز امام حسن‌البنا در میان ما، همان جایگاهی را دارد که رسول خدا ﷺ در میان اصحاب خود داشت.»

هنوز سخن او پایان نیافته بود که امام حسن‌البنا با شتاب از جای برخاست، خود را به تریبون رساند و خطاب به حاضران فرمود:
«برادران! از شما پوزش می‌خواهم که این برادر از تعبیر نادرستی استفاده کرد. ما حتی به گرد پای کوچک‌ترین شاگردان رسول خدا ﷺ نیز نمی‌رسیم.»
سپس به جای خود بازگشت و اجازه نداد آن سخن ادامه پیدا کند.
امام حسن‌البنا همواره بر این اصل تأکید می‌کرد:

«از رسالت و دعوت سخن بگویید؛ زیرا دعوت ماندگار است، اما اشخاص رفتنی و ناپایدارند.»

(کتاب اوصاف مصلحان، عبدالحمید بلالی، ترجمه قادر قادری، ص ۱۸۲ـ۱۸۳)
این دو رخداد، نمونه‌ای عملی از تربیت توحیدی است؛ تربیتی که در آن، رهبر پیش از آنکه دیگران را از شخصیت‌پرستی نهی کند، خود نخستین کسی است که با هرگونه بزرگ‌نمایی شخصیت خویش مقابله می‌کند.

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

✍🏻فرزان خاموشی

ادامه بخش دوم

بر این اساس، پیوستن به هر جماعت، تشکیلات یا حرکت اسلامی باید بر مبنای اقناع نسبت به منهج، اهداف و برنامه‌های آن باشد، نه به دلیل حضور یک شخصیت محبوب یا کاریزماتیک.

اگر عضویت فرد بر پایه شناخت و پذیرش منهج شکل بگیرد، لغزش یا حتی جدایی برخی از اعضا و رهبران، هرگز او را از مسیر حق بازنخواهد گرداند؛ زیرا معیار او، اشخاص نیستند، بلکه حق و منهج است.

ازاین‌رو، شخصیت‌ها هرگز معیار شناخت حقیقت نیستند؛ بلکه این حقیقت است که معیار ارزیابی شخصیت‌هاست.
چه زیبا امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه فرموده است:
«الحقُّ لا يُعرَفُ بالرِّجال، وإنَّما يُعرَفُ الرجالُ بالحقِّ.»
«حق با اشخاص شناخته نمی‌شود؛ بلکه اشخاص با حق شناخته می‌شوند.»
این سخن، یکی از ماندگارترین قواعد معرفتی در اندیشه اسلامی است.

هرگاه این اصل فراموش شود، حقیقت در سایه شخصیت‌ها پنهان می‌شود؛ اما هرگاه معیار، حق باشد، انسان می‌تواند هم از بزرگان بهره ببرد و هم در صورت لغزش آنان، حق را فدای شخصیت‌ها نکند.

منتظر بخش های بعدی باشید.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿ٱللَّهُ لَطِيفُۢ بِعِبَادِهِۦ يَرۡزُقُ مَن يَشَآءُۖ وَهُوَ ٱلۡقَوِيُّ ٱلۡعَزِيزُ ١٩﴾

خداوند نسبت به بندگانش بسیار لطف و مرحمت دارد، و به هر کس که خود بخواهد روزی می‌رساند (و بدو نعمت فراوان می‌دهد و خوبی می‌کند)، و او نیرومند و چیره است (و قادر بر انجام هر کاری، و وفای به عهدها و وعده‌های خویش است).‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠چگونه با احترام به تفاوت‌ها، به رشد فکری و اجتماعی دست یابیم؟

همه ما گاهی در دامِ تاییدِ خودمان می‌افتیم. ناخودآگاه اطلاعاتی را که با باورهایمان جور در می‌آید، باور می‌کنیم و از اطلاعاتِ متناقض چشم می‌پوشیم.

این عادتِ ذهنی نه تنها در روابطمان، بلکه در همه‌ی جنبه‌هایِ زندگی‌مان تاثیر می‌گذارد. وقتی دیگران را سیاه یا سفید می‌بینیم، از درکِ پیچیدگیِ شخصیتِ آن‌ها باز می‌مانیم و روابطمان آسیب می‌بیند.

خوشبختانه، می‌توانیم این الگویِ فکری را تغییر دهیم. تواناییِ گوش دادنِ فعال، همدلی با دیگران و بیانِ صریحِ احساسات‌مان، کلیدِ ایجادِ روابطِ سالم و قوی است. وقتی یاد می‌گیریم که با دیدگاه‌هایِ متفاوت روبرو شویم و به آن‌ها احترام بگذاریم، به رشدِ شخصیِ خود کمک می‌کنیم و به جامعه‌ای سالم‌تر دست می‌یابیم.

در محیطِ کار و زندگیِ شخصی، این مهارت اهمیتِ دوچندان پیدا می‌کند. در محیطِ کار، با پذیرشِ تفاوت‌هایِ همکاران و استفاده از روش‌هایِ ارتباطِ مؤثر، می‌توانیم محیطی پویا و خلاق را ایجاد کنیم.

در روابطِ شخصی نیز، احترام به تفاوت‌ها و تلاش برایِ درکِ دیدگاه‌هایِ دیگران، به ما کمک می‌کند تا پیوندهایِ عمیق‌تری را برقرار کنیم.
تاریخ نشان داده است که حتی در سخت‌ترین شرایط، می‌توان به تفاهم رسید. رهبرانِ بزرگی که توانسته‌اند اختلافات را کنار بگذارند و به توافق برسند، الگوهایِ ارزشمندی برایِ ما هستند. آن‌ها به ما یاد می‌دهند که با وجودِ تفاوت‌هایِ فرهنگی و اجتماعی، می‌توانیم به هم نزدیک شویم و دنیایِ بهتری را بسازیم.
در نهایت، تواناییِ احترام به دیدگاه‌هایِ مخالف، یک مهارتِ زندگیِ ضروری است. با تمرینِ این مهارت، می‌توانیم روابطمان را بهبود ببخشیم،جامعه‌ای سالم‌تر بسازیم و به رشدِ فردیِ خود کمک کنیم. پس بیایید سعی کنیم از قضاوت‌هایِ سریع و کلیشه‌ای دوری کنیم و با ذهنِ باز به دنیایِ اطراف‌مان نگاه کنیم.

- برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود» درک کنید

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠از کجایی ای غریب؟

✍🏻صدیق قطبی

ذوالنون سیاح بوده، می‌گوید: وقتی می‌رفتم جوانی دیدم، شوری بود در وی. گفتم: «از کجایی ای‌ غریب؟»
گفت: «غریب بُوَد کسی که با او مُؤانِسَت[=انس و آشنایی] دارد؟» بانگ از من برآمد، و بیفتادم بی‌هوش. چون به هوش آمدم، گفت: «چه شد؟» گفتم: «دارو با درد موافق افتاد.»
(نفحات الانس، عبدالرحمن جامی، تصحیح محمود عابدی، نشر سخن، ص۳۱)

و گفت:

«با خداوند خویش آشنا گرد که غریبی که به شهری فرا رسد که آشنایی دارد یا کسی آنجا، قوی‌دل‌تر بوَد.»

(تذکرةالاولیاء، تصحیح‌شفیعی کدکنی، ص۷۵۹)

و گفت: «با خدای تعالی آشنایی همان گیری که اگر غریبی به شهری فا رسد[=وارسد، برسد] که در آنجا آشنایی دارد، زیاده اندوهش نبود.»
(نوشته بر دریا، از میراث عرفانی ابوالحسن خرقانی، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۳۱۳)

«ای موسی، کسی که وطن او من باشم غریب چون بُوَد؟»
(کشف‌الاسرار و عدة‌الابرار، جلد ۹، ص۱۷۰)

آنکه باشد با چُنان شاهی حبیب
هرکجا افتد چرا باشد غریب؟
(مثنوی، د ۲: ۱۱۷۹)

رابطهٔ مؤمنانه با خدا چنین ثمری باید داشته باشد. چنان به یاد او و حضور او، آغشته بودن که هر کجا احساس کنی در وطن خود هستی. در این نگاه، ایمان، انس گرفتن است. و خدای زنده، خدایی است که انیس و مونس دل است. میان باور داشتن و انس گرفتن،‌ فرق بسیار است. ما به بسیاری چیزها باور داریم، بی آنکه به آنها انس گرفته باشیم.

عبدالله خُبَیق می‌گوید: «و اگر ایشان را انس بودی به خدای، همه چیزی را با ایشان انس بودی.»(تذکرةالاولیاء، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۴۳۰)

نشانهٔ دلی که با خدا انس می‌گیرد، انس‌بخشی به دیگران است.

دل، چگونه با خدایی که از دیده‌ها پنهان است، انس می‌گیرد؟ چگونه می‌شود با خدا انس گرفت؟ یاد.

چندان همی‌کن یادِ حق کز خود فراموشت شود
تا محو در مَدعُو شوی بی رَیبِ داعی و دعا


〰 شهریور ۱۴۰۵

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 ترازویِ توجه

✍🏻الحاق جوادی

◻️ دو نفر می‌توانند یک روز سخت را پشت سر بگذارند، اما حالِ یکسانی نداشته باشند؛ یکی زیر بار غصه‌ها فرسوده شود و دیگری با همان مشکلات، سبک‌تر ادامه دهد. تفاوت همیشه در اتفاق‌ها نیست؛ گاهی در جایی است که نگاه خود را به آن دوخته‌ایم. دل و ذهن ما هر روز توان محدودی دارد؛ اگر همهٔ آن را صرف حسرتِ نداشته‌ها کنیم، تلخی‌ها بزرگ‌تر می‌شوند و فرصت‌های پیشِ رو را کمتر می‌بینیم.

◻️ راهبردها:
✓ روزت را مرور کن؛ بیشتر به چیزهایی فکر کردی که از دست رفته‌اند یا کارهایی که هنوز می‌توانی انجام دهی؟
✓ کنار هر مشکل، دست‌کم یکی از داشته‌ها و دل‌خوشی‌هایت را هم به یاد بیاور.
✓ به‌جای ماندن در افکار منفی، با یک قدم کوچک و عملی حرکت را آغاز کن.
✓ حواست به توجهت باشد؛ هر چیزی که مدام به آن فکر کنی، در زندگی‌ات بزرگ‌تر می‌شود.

◻️ زندگی فقط مجموعهٔ اتفاق‌هایی نیست که برای ما رخ می‌دهد؛ بخشی از آن، چیزی است که انتخاب می‌کنیم ببینیم. نگاهت را جایی قرار بده که راهی برای امید و حرکت باقی بماند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌فقه ابتلاء در زمان سختی‌ها

نویسنده: وصفی عاشور ابوزید
مترجم: جمال سبحانی

این مقاله با عنوان «فقه ابتلا در زمان سختی‌ها» بر این تأکید دارد که ابتلا و رنج، تنها آزمونی برای فرد گرفتار نیست، بلکه مسئولیتی برای خانواده، جامعه و امت نیز ایجاد می‌کند. صبر در نگاه قرآن به معنای سکوت، انفعال یا تسلیم در برابر ظلم نیست، بلکه نیرویی برای حفظ ایمان، اراده، اخلاق و توان اقدام در دل دشواری‌هاست. انسان مؤمن می‌تواند اندوهگین شود، بگرید و درد خود را احساس کند، بی‌آنکه صبر و ایمانش را از دست بدهد. ازاین‌رو، در برابر جنگ، آوارگی، فقدان، فقر و آسیب‌های روانی، صرفِ دعوت به صبر و توکل کافی نیست؛ بلکه باید با تأمین امنیت، حمایت اجتماعی، درمان جسمی و روانی، آموزش، کار و ایجاد امید، زمینه‌ی ترمیم و بازسازی انسان فراهم شود.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#فقه_ابتلا #صبر #ترمیم_انسان #مسئولیت_امت #مقاومت #همبستگی_اجتماعی #یاری_مظلوم #ایمان #امید #تاب‌آوری #عدالت #آسیب_های_روانی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#حدیث

💠از ابى عبدالرحمن عبدالله بن عمر بن خطابس روایت است که گفت:

شنیدم رسول اکرم ص مى فرمود: «بُنِيَ الإِسْلاَمُ عَلَى خَمْسٍ: شَهَادَةِ أَنْ لاَ إلهَ إِلاَّ اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللهِ، وَإقَامِ الصَّلاَةِ، وَإيْتَاءِ الزَّكَاةِ، وَحَجِّ الْبَيْتِ، وَصَوْمِ رَمَضَانَ»(٣).
«اسلام بر پنج قاعده بنا شده است: گواهى دادن به آنکه معبودى بحق جز خداى یکتا نیست، گواهى به آنکه حضرت محمد ص پیامبر خـداست، بر پا داشتن نماز، دادن زکات، حج خانه خدا، و روزه گرفتن در [ماه مبارک] رمضان».

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 سیرهٔ معنوی  پیامبر اکرم ﷺ((بیست و هشتــــم ربیـع الأوّل))

✍🏻حمزه‌ خان‌بیگی

«صبر و رضا در برابر تقدیر الهی»

بـخــش اوّل

در میان همه جلوه‌های نورانی شخصیت رسول خدا صلی الله علیه و آله، شاید هیچ خصلتی به اندازه «صبر» و «رضا» عظمت روحی ایشان را آشکار نکند. صبر پیامبر تنها تحمل سختی‌ها نبود، بلکه آرامش آگاهانه‌ای بود که از یقین به حکمت الهی سرچشمه می‌گرفت؛ و رضای ایشان تنها تسلیم در برابر حوادث نبود، بلکه عشق به اراده الهی و اعتماد کامل به پروردگار بود.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از آغاز رسالت، در دریایی از رنج‌ها قرار گرفت. تمسخرها، تکذیب‌ها، محاصره اقتصادی، شکنجه یاران، هجرت اجباری و جنگ‌های پی‌درپی، هر یک برای درهم شکستن اراده انسان کافی بود؛ اما آن حضرت در همه این فراز و نشیب‌ها، جلوه‌گاه صبر الهی باقی ماند. قرآن کریم بارها ایشان را به صبر فراخواند و او نیز این فرمان را نه تنها برای خود، بلکه برای همه بشریت به الگویی جاودانه تبدیل کرد.

اوج این صبر را می‌توان در حادثه «طائف» مشاهده کرد؛ آن هنگام که مردم آن شهر به جای استقبال از پیام‌آور رحمت، او را با سنگ‌ها بدرقه کردند. بدن مبارکش زخمی شد و خون از پاهایش جاری گشت؛ اما هنگامی که فرشته الهی پیشنهاد عذاب آنان را مطرح کرد، پیامبر نفرین نکرد، بلکه با قلبی سرشار از رحمت فرمود که امید دارد از نسل آنان کسانی برخیزند که خدا را بپرستند. این صبر، صبرِ همراه با محبت بود؛ نه صبرِ آمیخته با انتقام.

اما «رضا» مرتبه‌ای بالاتر از صبر است. صبر آن است که انسان در برابر تلخی‌ها شکایت نکند؛ رضا آن است که در پس هر تلخی، دست حکیم خدا را مشاهده کند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در تمام زندگی خود به این مقام رسیده بود. هرگاه نعمتی می‌رسید، شکر می‌کرد و هرگاه مصیبتی فرود می‌آمد، همان آرامش و اطمینان را حفظ می‌نمود؛ زیرا قلبش به سرچشمه تقدیر الهی پیوند خورده بود.

در سال‌های حیات پیامبر، مصیبت‌های شخصی نیز کم نبود. وفات فرزندان، از دست دادن حضرت خدیجه سلام الله علیها که بزرگ‌ترین حامی و همدم ایشان بود، و رحلت ابوطالب که پشتوانه اجتماعی او به شمار می‌رفت، دل پیامبر را اندوهگین ساخت. با این حال، هرگز زبان مبارکش به اعتراض نسبت به قضا و قدر الهی نگشوده نشد. آن حضرت گریه می‌کرد، زیرا گریه نشانه مهر و انسانیت است؛ اما در همان حال می‌فرمود که بنده خدا جز آنچه موجب رضایت پروردگار است بر زبان نمی‌آورد.

رضای پیامبر نسبت به تقدیر الهی از معرفت عمیق او به خداوند سرچشمه می‌گرفت. کسی که خدا را حکیم مطلق، رحیم مطلق و آگاه مطلق می‌شناسد، می‌داند که هیچ حادثه‌ای بی‌حکمت نیست؛ اگرچه راز آن در نگاه محدود انسان پنهان باشد. ا

از این رو رسول خدا در دشوارترین لحظات نیز امید خود را از دست نمی‌داد و آینده را روشن می‌دید. در دل سختی‌ها بشارت می‌داد و در اوج بحران‌ها از رحمت خدا سخن می‌گفت.

درس بزرگ سیره نبوی آن است که صبر و رضا به معنای سکون و انفعال نیست. پیامبر در برابر مشکلات می‌ایستاد، تلاش می‌کرد، برنامه‌ریزی می‌نمود و از همه اسباب مشروع بهره می‌گرفت؛ اما نتیجه را به خدا واگذار می‌کرد. او میان «کوشش کامل» و «اعتماد کامل به خدا» جمع کرده بود. این همان حقیقت توکل است که ثمره آن صبر و رضاست.

امروز نیز انسان در زندگی خود با انواع رنج‌ها، فقدان‌ها، ناکامی‌ها و ناملایمات روبه‌رو می‌شود. سیره پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به ما می‌آموزد که در برابر تقدیر الهی نه با ناامیدی، بلکه با ایمان بایستیم؛ نه با اعتراض، بلکه با اعتماد؛ و نه با تسلیمِ منفعلانه، بلکه با تلاشی امیدبخش و دل‌سپرده به حکمت خداوند.
صبر نبوی یعنی استوار ماندن در طوفان‌ها؛ و رضای نبوی یعنی دیدن دست مهربان خدا در پسِ همان طوفان‌ها. هر کس از این چشمه بنوشد، آرامشی می‌یابد که حوادث روزگار توان ربودن آن را ندارند؛ زیرا دل او آموخته است که آنچه خدا مقدر کرده، اگرچه گاه تلخ باشد، در نهایت از سرچشمه رحمت و حکمت بی‌پایان او جاری شده است.

☆ ادامه دارد ☆


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 سیرهٔ معنوی  پیامبر اکرم ﷺ((بیست و هشتــــم ربیـع الأوّل))

✍🏻حمزه خان ‌بیگی

«صبر و رضا در برابر تقدیر الهی»

🔺ادامه بخش اوّل

درک صبر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تنها با مطالعه تعریف «صبر» ممکن نیست؛ بلکه باید عظمت رنج‌ها و در عین حال عمق ایمان ایشان را با هم دید. هر چه این دو را بهتر بشناسیم، به حقیقت صبر نبوی نزدیک‌تر می‌شویم.
🔶 رنج‌های پیامبر را واقعی ببینیم
گاهی پیامبر را چنان در مقام عصمت و بزرگی می‌بینیم که فراموش می‌کنیم ایشان نیز انسانی بودند که درد، غم و تنهایی را احساس می‌کردند.

در کودکی پدر و مادر خود را از دست دادند.
در جوانی شاهد آزار مستضعفان بودند.
سال‌ها مورد تمسخر و تکذیب قرار گرفتند.
یارانشان شکنجه شدند.
به وطن خویش مکه مجبور به ترک شدند.
فرزندانشان را از دست دادند.
در جنگ‌ها زخمی شدند.

وقتی این رنج‌ها را کنار هم قرار دهیم، درمی‌یابیم که صبر پیامبر به معنای روبه‌رو نشدن با سختی نبود، بلکه به معنای استوار ماندن در دل سختی‌ها بود.
🔶 صبر را با بی‌احساسی اشتباه نگیریم
پیامبر گریه می‌کردند، اندوهگین می‌شدند و رنج می‌کشیدند. هنگام رحلت فرزندشان ابراهیم، اشک از چشمان مبارکشان جاری شد. این نشان می‌دهد که صبر به معنای نداشتن احساس نیست.

👌صبر نبوی یعنی:
دل شکسته شود، اما ایمان نشکند.
اشک جاری شود، اما امید از بین نرود.
انسان رنج بکشد، اما به خدا بدگمان نشود.

🔶 سرچشمه صبر پیامبر را بشناسیم
راز صبر پیامبر در قدرت جسمانی یا روحیه عادی انسان نبود. سرچشمه آن، یقین به خدا بود.
📖 پیامبر می‌دانست:

خداوند حکیم است.
هیچ حادثه‌ای بی‌هدف نیست.
وعده الهی حق است.
شکست‌های ظاهری پایان راه نیست.

هرچه ایمان انسان به حکمت خدا بیشتر شود، صبر او نیز عمیق‌تر خواهد شد.
🔶 به رفتار پیامبر در سخت‌ترین لحظات نگاه کنیم

در جنگ احزاب، مسلمانان از هر سو محاصره شده بودند و بسیاری از مردم دچار ترس شده بودند. اما پیامبر در همان شرایط از آینده روشن اسلام سخن می‌گفت.
در طائف، هنگامی که سنگباران شدند، به جای نفرین برای هدایت مردم دعا کردند.
در فتح مکه، پس از سال‌ها آزار و دشمنی، بسیاری از دشمنان خود را بخشیدند.

این رفتارها نشان می‌دهد که صبرپیامبر تنها تحمل نبود؛بلکه تبدیل رنج به رحمت وکینه به محبت بود.
🔶 صبر پیامبر را در زندگی خود تجربه کنیم
حقیقت صبر نبوی زمانی فهمیده می‌شود که انسان در زندگی خود با آزمایش‌ها روبه‌رو شود:

هنگام بیماری،
هنگام از دست دادن عزیزان،
هنگام ناکامی و شکست،
هنگام بی‌مهری دیگران.

اگر در آن لحظات به یاد آوریم که پیامبر با مشکلاتی به مراتب بزرگ‌تر روبه‌رو شدند و با این حال امید و اعتماد خود را از دست ندادند، اندکی از حقیقت صبر ایشان را درک خواهیم کرد.

درک صبر پیامبر یعنی فهم این حقیقت که او انسانی بود که عمیق‌ترین رنج‌ها را چشید، اما هیچ‌گاه پیوند قلبی خود را با خدا از دست نداد. صبر نبوی نه خاموش کردن درد، بلکه روشن نگه داشتن چراغ ایمان در میان تاریکی دردهاست. هرچه انسان به خدا نزدیک‌تر شود، بهتر می‌فهمد که چگونه رسول خدا در میان آن همه طوفان، آرام و استوار باقی ماند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠مهندسی روان و سیاست در کلمات قرآن

✍️نایف بن نهار

▷ ◉───────── ۲۹:۱۴
این پادکست بر اساس دیدگاه‌های دکتر نایف بن نهار، بر جایگاه محوری قرآن در شکل‌دهی به اندیشه و رفتار انسان معاصر تمرکز دارد. او معتقد است هر واژه و تکرار در قرآن هدفی حکیمانه دارد و این کتاب نباید تنها به متخصصان مذهبی محدود شود، بلکه باید به عنوان منبعی اصلی برای علوم انسانی و اجتماعی مورد تدبر قرار گیرد. نویسنده با نقد جدایی عقل اسلامی از قرآن، بر ضرورت استخراج یک الگوی تربیتی و معرفتی از آیات تأکید می‌کند که فراتر از دانش نظری، مجهز به «قطب‌نمایی» برای مدیریت چالش‌های زندگی باشد. وی همچنین با برشمردن تفاوت‌های میان تحلیل وصفی و هنجاری در قرآن، اهمیت پرسشگری و تدبر فردی را در کنار مشورت با اهل علم برای فهم عمیق‌تر آموزه‌های الهی تبیین می‌کند. در نهایت، این منبع بر این باور است که بازگشت به روش‌شناسی قرآنی در مواجهه با مسائلی نظیر نقد، گفتگو و کنشگری، تنها راه مقابله با تزلزل فکری و انفعال در جهان امروز است.

#پادکست_آوای_اصلاح۴۶

💢تهیه شده با هوش مصنوعی


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وَمَاۤ أَرۡسَلۡنَـٰكَ إِلَّا رَحۡمَةࣰ لِّلۡعَـٰلَمِینَ
‏(ای محمد!) ما تو را جز به عنوان رحمت جهانیان نفرستاده‌ایم ...

🔖‏سوره الأنبیاء آیه ۱۰۷

💠 در کوچه به او سنگ پرتاب می‌کردند، از بام خانه خاکستر بر سر مبارکش می‌ریختند، او را دیوانه می‌خواندند !
اما ثروتشان را برای حفظ و نگهداری به او می‌سپردند.
❤️چون او محمد امین بود

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ



📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠شبکه‌های اجتماعی؛ وقتی زمانمان را آرام‌آرام می‌دزدند

تصور کنید هر روز ساعت‌ها تلفن همراه را در دست می‌گیرید و بی‌هدف میان صفحات شبکه‌های اجتماعی می‌چرخید. می‌دانید بخشی از جوانی و زمان زندگی‌تان در حال از دست رفتن است؛ چشم‌ها خسته می‌شوند، ذهن آشفته‌تر می‌شود و با هر اسکرول، به‌جای آرامش، گاهی اضطراب و نارضایتی بیشتری نصیبتان می‌شود. با این حال، باز هم تلفن را کنار نمی‌گذارید.

البته شبکه‌های اجتماعی همیشه بی‌فایده نیستند؛ گاهی خبری مهم، مطلبی آموزنده، ویدیویی مفید یا حتی لحظه‌ای سرگرم‌کننده در آن‌ها پیدا می‌شود.

اما پرسش اینجاست: آیا ارزش این فواید، به اندازه زمانی هست که از ما می‌گیرند؟
بخش قابل‌توجهی از آنچه در این فضا می‌بینیم، ترکیبی از تبلیغات تکراری، حاشیه‌ها، جدال‌های بی‌پایان، نظرات تند و مقایسه‌های آزاردهنده است.

دیگران معمولاً بهترین لحظه‌های زندگی‌شان را به نمایش می‌گذارند و ما، در سکوت، زندگی واقعی خود را با ویترین زندگی آنان مقایسه می‌کنیم.

قرار بود شبکه‌های اجتماعی وسیله‌ای برای نزدیک‌تر شدن انسان‌ها باشند؛ اما گاهی به ابزاری برای ربودن تمرکز، فرسودن ذهن و مصرف بی‌هدف زمان تبدیل شده‌اند. خطر اصلی هم همین است: کسی زمان ما را به زور نمی‌گیرد؛ خودمان آن را، دقیقه‌به‌دقیقه، در اختیار این فضا می‌گذاریم.
«فقط چند دقیقه نگاه می‌کنم» می‌گوییم، اما ناگهان متوجه می‌شویم یک یا دو ساعت گذشته است؛ ساعاتی که می‌توانست صرف مطالعه، ورزش، یادگیری، گفت‌وگو با خانواده، کار، تفکر یا حتی یک استراحت واقعی شود.
شاید لازم نباشد از شبکه‌های اجتماعی به‌طور کامل فرار کنیم؛ اما لازم است دوباره مالک زمان و توجه خود باشیم. هر چیزی که ارزشمند است، لزوماً چیزی نیست که بیشتر دیده می‌شود.

زندگی کوتاه‌تر از آن است که بخش بزرگی از آن را صرف تماشای زندگی دیگران کنیم.
گاهی بهترین تصمیم، نه یک اسکرول دیگر، بلکه خاموش کردن صفحه و برگشتن به زندگی واقعی است.

نویسنده : عبدالرحمن محمد الکردی

ترجمه : جمال سبحانی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿إِنَّهُمۡ إِن يَظۡهَرُواْ عَلَيۡكُمۡ يَرۡجُمُوكُمۡ أَوۡ يُعِيدُوكُمۡ فِي مِلَّتِهِمۡ وَلَن تُفۡلِحُوٓاْ إِذًا أَبَدٗا٢٠﴾

قطعاً اگر آنان (از شما آگاه و) بر شما دست یابند، شما را سنگسار می‌کنند، و یا این که به آئین (بت‌پرستی) خود برمی‌گردانند، و (در آن صورت، در دنیا و آخرت) هرگز رستگار نمی‌گردید.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠احترام به پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها و دیگر افراد مسن

درست همان‌طور که بچه‌ها نیازهای خاصی دارند و توجه ویژه‌ای می‌طلبند، افراد مسن نیز در جمع اقوام، دوستان و همکاران چنین هستند و به توجه مختص به خود نیازمندند.
امروزه افراد مسن بیشتری در ایالات متحده آمریکا وجود دارند و این عقیده که افراد در سنین ۵۵، ۶۰ یا ۶۵ سالگی را به‌عنوان شهروند سالخورده به حساب آوریم، به‌شدت کمرنگ شده است. خیلی از مردم در محل کار بالای ۷۰ سال سن دارند و اینکه افرادی را بشناسیم که در دهه ۹۰ عمر خود یا بالاتر از آن هستند، نسبت به گذشته کمتر عجیب به نظر می‌آید.
شهروندان سالخورده ممکن است ذهن هوشیار و مهارت‌ها و تجربیات عالی داشته باشند، اما با بالا رفتن سن، نیازهای ویژه‌ای ایجاد می‌شود. به آن دسته از نیازهای سالخوردگان توجه کنید و با افراد مسن همراهی کنید تا در عوض، زندگی اجتماعی غنی‌تری به‌عنوان پاداش دریافت کنید.

- برگرفته از کتاب «آداب معاشرت به زبان آدمیزاد»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠ماجرای بخشش تمام محصول نخود رشیدآباد

✍️دکتر فرزاد ولیدی

▷ ◉───────── ۱۲:۰۷

این پادکست گزارشی الهام‌بخش از ایثار و همبستگی اجتماعی در روستای رشیدآباد دیواندره است. محور اصلی داستان، اقدام تحسین‌برانگیز یک کشاورز فداکار است که تمام محصول نخود خود را برای توسعه مسجد روستا اهدا کرده است. این منبع به زیبایی توصیف می‌کند که چگونه حدود ۴۰ نفر از اهالی روستا با مشارکت داوطلبانه، محصول را طی سه روز برداشت کردند تا در این کار خیر سهیم شوند. نویسنده با ستایش فرهنگ اصیل کردی، این واقعه را نمادی از زنده بودن سنت‌های معنوی، سخاوت و پیوند عمیق میان ایمان و مسئولیت‌پذیری در جوامع روستایی می‌داند. در نهایت، متن بر لزوم روایتگری این‌گونه فداکاری‌ها تأکید دارد تا الگویی ماندگار برای نسل‌های آینده در جهت تقویت سرمایه‌های اجتماعی و اخلاقی باشد.

#پادکست_آوای_اصلاح۴۷

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات