💠 گزارش خطبه جمعه روستای فاریاب سنگویه

📅 جمعه ۲۷ شهریور ۱۴۰۵

🎙️ الحاق جوادی

🏷️ آدمی و هنرِ یاد گرفتن و یاد دادن
(به مناسبت ماه مهر و آغاز سال تحصیلی جدید)

💠 پایان فراغت و آغاز یک فصل تازه.

این روزها اوقات فراغت به پایان می‌رسد و چند روز دیگر سال تحصیلی آغاز می‌شود. اما آغاز سال تحصیلی فقط تغییر برنامه روزانه نیست؛ فرصتی است برای یک سؤال مهم:
در این سال قرار است چه چیزی در ما بیشتر شود؟
دانش؟ مهارت؟ تجربه؟ یا فقط یک سال دیگر از عمرمان؟

💠 دو امتیاز بزرگ انسان؛ یاد گرفتن و یاد دادن
از بزرگ‌ترین امتیازهای انسان، توان یاد گرفتن و یاد دادن است.انسان می‌آموزد، تجربه می‌کند، می‌نویسد و آن را برای نسل‌های بعد به یادگار می‌گذارد.
خداوند درباره آدم علیه‌السلام می‌فرماید:
﴿وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا﴾
و سپس:
﴿يَا آدَمُ أَنبِئْهُم بِأَسْمَائِهِمْ﴾
آدم آموخت و آنچه را آموخته بود، منتقل کرد.
و می‌فرماید:
﴿وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ﴾
انسان امروز با دانش و تجربه نسل‌های گذشته،با انسان قرن‌ها پیش متفاوت است؛ زیرا دانش و تجربه در وجود انسان انباشته و به نسل بعد منتقل می‌شود.
اقبال لاهوری می‌گوید:
فروغ آدم خاکی ز تازه‌کاری‌هاست
مه و ستاره کنند آنچه پیش از این کردند

〰️ این ویژگی بزرگ انسان را باید مغتنم شمرد؛ آموختن،یاد دادن و چیزی برای نسل بعد باقی گذاشتن.

💠 جهان ایستا نیست؛انسان هم نباید ایستا بماند
علم و فناوری و شیوه زندگی پیوسته تغییر می‌کند. اقبال می‌گوید:

دمادم نقش‌های تازه ریزد
به یک صورت قرار زندگی نیست

پس دانش و فهم ما نیز باید رشد کند؛ هر روز، هفته،ماه و سال چیزی به خود بیفزاییم؛دانشی، مهارتی،تجربه‌ای یا فهمی تازه.

💠 امت ما،امت «اقرأ»است
یکی از نویسندگان گفته بود امت ما را باید امت «بخوان» نامید؛زیرا نخستین خطاب به پیامبر ﷺ «اقرأ» بود.
پیامبر ﷺ فرمود:
«الناس اثنان:عالم ومتعلّم، ولا خير فيما سواهما»
و در ضرب‌المثل عربی آمده است:
«لا يزال المرء عالماً ما طلب العلم، فإذا ظن أنه قد علم،فقد جهل.»

〰️ سال تحصیلی فقط برای عبور از یک پایه و گرفتن کارنامه نیست؛فرصتی برای ساخته شدن انسان است.

💠 قبل از آغاز مدرسه؛فرصتی برای والدین
والدین عزیز! سلامت جسم و روان فرزند، نظم خواب و استراحت،آمادگی وسایل و امور مدرسه را جدی بگیرید و در این آمادگی‌ها، مسئولیت‌پذیری فرزندتان را تقویت کنید.

اما مهم‌تر از همه، حال روحی والدین است. فرزند آرامش و اضطراب شما را می‌بیند؛ با لبخند، حمایت و هیجان مثبت بدرقه‌اش کنید و در برابر مسائل کوچک واکنش شدید نشان ندهید.

💠 دانش‌آموز؛امسال قرار است چه چیزی در تو بیشتر شود؟
کودکان و نوجوانان عزیز! از خود بپرسید:
آخر این یک سال،قرار است چه چیزی در تو بیشتر شده باشد؟
قرآن می‌آموزد:
﴿وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا﴾
طه: ۱۱۴
به «زِدْنِي»دقت کن؛یعنی «بر من بیفزا».
یادگیری فقط اتفاقی نیست که در مدرسه برای تو رخ دهد؛ باید هر روز چیزی به خودت اضافه کنی:فهمی تازه، مهارتی، تجربه‌ای، سؤال خوبی یا عادتی درست.
پس مقصدت را روشن کن، هدف بزرگ را به قدم‌های کوچک تبدیل کن، برنامه‌ای قابل اجرا داشته باش،کارها را عقب نینداز و هر روز اندکی جلو برو. پیش از کلاس آماده باش، دنبال فهم باش نه فقط حفظ، حواست را از گوشی و بازی پس بگیر، از دوستان خوب بیاموز،از اشتباهاتت درس بگیر و اگر عقب افتادی دوباره شروع کن.

〰️ قرار نیست فقط کلاس را تمام کنی؛ قرار است خودت را یک قدم جلوتر ببری.

💠 فراغت را غنیمت بدانید
ایام فراگرفتن دانش با این کیفیت و فراغت شاید در هیچ زمانی از عمر تکرار نشود.
پیامبر ﷺ فرمود:
«اغتنم خمساً قبل خمس..»
و:
«فراغك قبل شغلك»
پس ساعت‌های ارزشمند عمر را میان گوشی، بازی و سرگرمی‌های بی‌پایان گم نکنیم و از فرصت مدرسه،معلم، کتاب، خانواده و دوستان خوب برای ساختن آینده استفاده کنیم.

💠 سه سؤال برای یک سال بهتر
یک کاغذ بردار و بنویس:
امسال می‌خواهم در چه چیزی بهتر شوم؟
از همین هفته چه کار کوچکی می‌توانم شروع کنم؟
آخر هفته از کجا بفهمم یک قدم جلو رفته‌ام؟
و بالای آن بنویس:
﴿رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا﴾

〰️ سال تحصیلی خوب، سالی نیست که فقط چند کتاب را تمام کرده باشی؛ سالی است که فهمت،مهارتت و خودت، یک قدم بیشتر شده باشی.

💠 علم؛ امانتی برای نسل‌های بعد
از بزرگ‌ترین امتیازهای انسان این است که می‌تواند بیاموزد، تجربه کند،بنویسد، یاد بدهد و چیزی برای نسل بعد باقی بگذارد.

✓ فرزند ما فقط برای مدرک درس نمی‌خواند؛ باید انسانی شود که می‌فهمد، می‌آموزد، مهارت پیدا می‌کند، اخلاق می‌آموزد و می‌تواند دانسته و تجربه خود را به دیگران منتقل کند.
✓ سال تحصیلی خوب،فقط سال تمام کردن کتاب‌ها نیست؛ سالی است که دانش، مهارت، تجربه و شخصیت ما یک قدم رشد کرده باشد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_قرآنی

💠فرصت توبه را از دست نده ...

بعداً نماز می‌خوانم ...
بعداً توبه می‌کنم ...
بعداً گناه و فحشا را ترک می‌کنم ...
بعداً دست نیازمندی را می‌گیریم...
‏اما بعداً شاید داخل قبر باشی و بعداً شاید این نعمت و فرصتی را که خداوند امروز در اختیارت گذاشته را نداشته باشی.
‏زیرا نمی‌توانی ضمانت یک دقیقه آینده را بکنی.
‏پس تا دیر نشده فرصت توبه را ازدست ندهیم ...

‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحًا
‏«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به سوی خدا توبه‌ای خالصانه کنید.»
🔖‏سوره تحریم آیه۸

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سخن سدید

✍ دکتر وصفی عاشور

بخش اول

چه بسیار سخنانی که صاحب آن نشنیده، از آن ناراحت نشده و به‌خاطرش دلش نسبت به برادرش تیره نشده است؛تا اینکه کسی نزد او می‌آید ومی‌گوید:

«می‌دانی فلانی درباره تو چه گفته است؟»

سپس شروع می‌کند به تعریف کردن ماجرا و آن را با لحن خودش،برداشت خودش، تفسیر خودش وگمان‌های خودش درهم می‌آمیزد؛تا جایی که آن سخن به صاحبش می‌رسد،اما دیگر همان سخنی نیست که از دهان گوینده خارج شده بود؛بلکه سخنی است که ناقل آن را از نوساخته وپرداخته است.

به همین دلیل، قرآن کریم اصل بزرگی را به ما آموخته است:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ﴾[حجرات:۶]

«ای مؤمنان! اگر فرد فاسقی خبری برای شما آورد، درباره آن تحقیق و بررسی کنید؛ مبادا ناآگاهانه به گروهی آسیب برسانید و سپس از کاری که کرده‌اید پشیمان شوید.»

قرآن تنها به تحقیق درباره اخبار سفارش نکرده،بلکه سخن‌چینی و انتقال سخن با هدف ایجاد فساد میان مردم را نیز نکوهش کرده است. خداوند درباره برخی افراد شرور می‌فرماید:

﴿هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ﴾[قلم: ۱۱]

«عیب‌جو و بسیار سخن‌چین.»

به این تعبیر دقت کنید:

﴿مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ﴾

یعنی کسی که برای سخن‌چینی این‌سو و آن‌سو می‌رود؛گویی نمّامی چیزی است که با خود حمل می‌کند و میان مردم می‌گرداند. از یک مجلس آتشی برمی‌دارد و در مجلس دیگری می‌اندازد،سپس به مجلس اول برمی‌گردد و آتش دیگری می‌آورد؛ تا سرانجام میان دل‌ها آتش اختلاف شعله‌ور می‌شود.

از پیامبر اکرم ﷺ نیز به‌طور صحیح نقل شده است که از کنار دو قبر عبور کردند و فرمودند:

«إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ»

«این دو نفر در حال عذاب هستند و عذابشان به خاطر گناه بزرگی نیست.»

سپس درباره یکی از آنان فرمودند:

«وَأَمَّا الْآخَرُ فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ»

«اما دیگری سخن‌چینی می‌کرد.»

این حدیث را بخاری ومسلم روایت کرده‌اند.

پس نمّامی آن‌گونه که گاهی تصور می‌کنیم، یک سخن ساده و بی‌اهمیت نیست؛بلکه گناهی است که می‌تواند سبب عذاب قبر شود.

«برید شیطان»نباشیم

از برخی بزرگان سلف در این زمینه سخن زیبایی نقل شده است.

مردی نزد وهب بن منبّه رحمه‌الله آمد و سخن بدی را که درباره او گفته شده بود، برایش نقل کرد.وهب به او گفت:

«آیا شیطان رسول و فرستاده‌ای جز تو پیدا نکرده است؟»

چه سخن پرمعنایی!

شیطان می‌خواهد تیر سخن به قلب انسان برسد؛اما گاهی گوینده خودش نمی‌تواند این تیر را به هدف برساند،پس به دنبال کسی می‌گردد که آن را حمل کند و به قلب دیگری برساند!

فرض کنید شخصی در مجلسی دور از تو، سخنی درباره تو می‌گوید؛تو نه آن را شنیده‌ای،نه ناراحت شده‌ای و نه قلبت نسبت به او تغییر کرده است.

سپس فردی نزد تو می‌آید ودر ظاهر از روی دلسوزی می‌گوید:

«فقط می‌خواهم در جریان باشی..»

تو سخن را می‌شنوی،سینه‌ات تنگ می‌شود، نگاهت نسبت به آن شخص تغییر می‌کند، شروع می‌کنی رفتارهای گذشته او را دوباره تفسیر کردن، سخنان قدیمی‌اش را به یاد آوردن وشاید در نهایت از برادرت دور شوی، با خویشاوندی قطع رابطه کنی یادوستی را از دست بدهی.

پس چه کسی این تیر را به قلب تو رساند؟

بله،نفر اول تیر را پرتاب کرد؛اما نفر دوم آن را برداشت و در سینه تو فرو برد.

گوینده در برابر سخنش مسئول است، ناقل در برابر انتقال آن مسئول است و شنونده نیز دربرابر آنچه وارد گوش و قلب خود می‌کند،مسئول است.

خداوند می‌فرماید:

﴿وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا﴾ [اسراء: ۳۶]

«از چیزی که درباره آن علم و آگاهی نداری پیروی مکن؛زیرا گوش وچشم و دل،همه مورد سؤال قرار خواهند گرفت.»

«حالقه»؛چیزی که دین را می‌تراشد

بندگان خدا!

مسئله تنها به غیبت و نمّامی محدود نمی‌شود؛ بلکه ممکن است به یک آسیب اجتماعی بسیار خطرناک، یعنی برهم زدن روابط و ایجاد دشمنی میان مردم، منتهی شود.


پیامبر اکرم ﷺ فرمودند:

«أَلَا أُخْبِرُكُمْ بِأَفْضَلَ مِنْ دَرَجَةِ الصِّيَامِ وَالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ؟»

«آیا شما را از چیزی باخبر نکنم که از روزه و نماز و صدقه برتر است؟»

صحابه گفتند:آری.

فرمودند:

«صَلَاحُ ذَاتِ الْبَيْنِ فَإِنَّ فَسَادَ ذَاتِ الْبَيْنِ هِيَ الْحَالِقَةُ»

«اصلاح میان مردم؛زیرا فساد و برهم زدن روابط میان مردم،نابودکننده است.»

این حدیث را ابوداوود وترمذی روایت کرده‌اند.

و در ادامه حدیث آمده است:

«لَا أَقُولُ تَحْلِقُ الشَّعْرَ وَلَكِنْ تَحْلِقُ الدِّينَ»

«نمی‌گویم مو را می‌تراشد،بلکه دین را می‌تراشد واز بین می‌برد.»

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سخن سدید

✍ دکتر وصفی عاشور

بخش دوم

چه بسیار دو برادری که سال‌ها با یکدیگر محبت داشته‌اند، اما چند دقیقه نقل سخن، رابطه‌شان را خراب کرده است!

چه بسیار خانواده‌هایی که از هم پاشیده‌اند، خویشاوندی‌هایی که قطع شده و دوستی‌هایی که از بین رفته‌اند؛ تنها به این دلیل که کسی نتوانسته سخنی را همان‌جا که شنیده، رها کند.

چه بسیار انسان‌هایی که تصور می‌کنند چون سخن را همان‌گونه که شنیده‌اند منتقل کرده‌اند، امانت‌دار هستند؛ در حالی که اگر حقیقتاً امانت‌دار بودند، بخشی از سخنان زیان‌باری را که هیچ خیری در زنده کردنش نیست، همان‌جا دفن می‌کردند.

خداوند متعال می‌فرماید:

﴿لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ﴾ [نساء: ۱۱۴]

«در بسیاری از سخنان محرمانه آنان خیری نیست؛ مگر آنکه کسی به صدقه، کار نیک یا اصلاح میان مردم فرمان دهد.»

بنابراین مؤمن تنها نمی‌پرسد:

«چه گفته شده است؟»

بلکه می‌پرسد:

«خداوند از من می‌خواهد با این سخن چه کار کنم؟»

اگر نقل آن باعث اصلاح واقعی می‌شود، به اندازه لازم آن را منتقل می‌کند؛ اگر نگه داشتنش باعث خاموش شدن فتنه می‌شود، آن را نگه می‌دارد؛ اگر نیاز به تحقیق دارد، تحقیق می‌کند؛ و اگر به او مربوط نیست، از آن روی می‌گرداند.

بنابراین اگر کسی نزد تو آمد و گفت:

«می‌دانی فلانی درباره تو چه گفته است؟»

شاید از نشانه‌های فهم و حکمت این باشد که به او بگویی:

«اگر دانستن آن به خیر و اصلاح کمک می‌کند، برایم بگو؛ اما اگر چیزی جز ناراحتی از برادرم و خراب شدن قلبم نسبت به او در پی ندارد، خدا خیرت دهد، بگذار همان‌جا که متولد شده، بمیرد.»

پیامبر اکرم ﷺ فرمودند:

«مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْرًا أَوْ لِيَصْمُتْ»

«هر کس به خدا و روز قیامت ایمان دارد، یا سخن خیر بگوید یا سکوت کند.»

این حدیث را بخاری و مسلم روایت کرده‌اند.

سخن خود را به پایان می‌برم و از خداوند بزرگ برای خود و شما طلب آمرزش می‌کنم؛ پس از او آمرزش بخواهید که او بسیار آمرزنده و مهربان است.

بار دیگر به این ساختار زیبای قرآنی توجه کنیم:

﴿اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلًا سَدِيدًا ۝ يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ﴾

«از خدا پروا کنید و سخنی درست و استوار بگویید؛ تا خداوند اعمال شما را اصلاح کند.»

تقوا در دل، سخن درست بر زبان و صلاح در عمل.

وقتی دل با تقوای الهی آباد شود، زبان نیز درست می‌شود؛ و هنگامی که زبان اصلاح شود، اثر این اصلاح به رفتار، روابط و جامعه نیز سرایت می‌کند.

سخن سدید فقط یک سخن درست و واقعی نیست؛ بلکه سخنی است که از تقوا سرچشمه می‌گیرد، حکمت آن را هدایت می‌کند، هدفش خیر است، در جای مناسب گفته می‌شود و پیامدهای آن نیز در نظر گرفته می‌شود.

پس زبان‌های خود را به پل عبور دشمنی‌ها از قلبی به قلب دیگر تبدیل نکنید.

بریدی برای حمل سخنان خشم‌آلود میان مردم نباشید.

گوش‌های خود را به روی هر ناقل سخنی باز نکنید.

مجالس خود را به بازار خرید و فروش آبروی مسلمانان تبدیل نکنید.

برخی سخنان را بمیرانید؛ سخنانی که زنده ماندنشان فتنه است. و برخی سخنان را زنده نگه دارید؛ سخنانی که حیاتشان باعث اصلاح می‌شود.

اگر برادرت اشتباه کرد، عیبش را بپوشان.

اگر خشمگین شد، او را تحمل کن.

اگر سخنی ناخوشایند درباره او به تو رسید، تحقیق کن.

اگر می‌توانی دو دل را به یکدیگر نزدیک کنی، آنها را از هم جدا نکن.

و اگر آتشی را شعله‌ور دیدی، هیزم دیگری به آن اضافه نکن.

خداوند متعال می‌فرماید:

﴿فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاتَ بَيْنِكُمْ﴾ [انفال: ۱]

«از خدا پروا کنید و روابط میان خود را اصلاح نمایید.»

و می‌فرماید:

﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾ [حجرات: ۱۰]

«مؤمنان تنها برادر یکدیگرند؛ پس میان دو برادرتان را اصلاح کنید و از خدا پروا داشته باشید، باشد که مورد رحمت قرار گیرید.»

بندگان خدا!

به یاد داشته باشید که وقتی سخنی از دهان ما خارج شد، دیگر در اختیار ما نیست؛ ممکن است وارد قلبی شود و سال‌ها از آن بیرون نرود؛ ممکن است زخمی ایجاد کند که ما آن را نبینیم؛ ممکن است باعث قطع رابطه خویشاوندی شود، خانواده‌ای را از هم بپاشد، دوستی را نابود کند یا فتنه‌ای به پا کند.

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سخن سدید

✍ دکتر وصفی عاشور

بخش پایانی

به همین دلیل، پیامبر اکرم ﷺ هنگامی که معاذ رضی‌الله‌عنه را درباره مهم‌ترین راه‌های خیر آموزش می‌دادند، به زبان خود اشاره کردند و فرمودند:

«كُفَّ عَلَيْكَ هَذَا»

«این را برای خود نگه دار.»

معاذ گفت: ای پیامبر خدا! آیا به خاطر سخنانی که می‌گوییم، مورد مؤاخذه قرار می‌گیریم؟

پیامبر ﷺ فرمودند:

«ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ يَا مُعَاذُ، وَهَلْ يَكُبُّ النَّاسَ فِي النَّارِ عَلَى وُجُوهِهِمْ ـ أَوْ قَالَ: عَلَى مَنَاخِرِهِمْ ـ إِلَّا حَصَائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ؟»

«ای معاذ، مادرت به عزایت بنشیند! آیا چیزی جز حاصلِ زبان‌هایشان، مردم را با صورت‌هایشان ـ یا فرمود بر بینی‌هایشان ـ در آتش می‌افکند؟»

این حدیث را ترمذی روایت کرده است.

پس هرگاه خواستی درباره برادرت سخنی بگویی، فقط از خودت نپرس:

«آیا این سخن حقیقت دارد؟»

بلکه پیش و پس از آن از خودت بپرس:

آیا این سخن حق است؟

آیا گفتنش در این موقعیت لازم است؟

آیا نیت من در گفتن آن برای خداست؟

آیا در آن اصلاحی وجود دارد؟

آیا شیوه بیان من عادلانه و همراه با رحمت است؟

و اگر این سخن از دهان من خارج شود، چه خواهد کرد؟

این بخشی از فقه سخن سدید است.

همه چیزهایی را که می‌دانیم، نباید بگوییم.

همه چیزهایی را که می‌شنویم، نباید نقل کنیم.

هر چیزی را که نقل می‌شود، نباید باور کنیم.

هر چیزی را که درست است، لزوماً نباید منتشر کنیم.

و هر سکوتی نشانه ناتوانی نیست؛ بلکه گاهی سکوت عبادت است، پوشاندن عیب دیگران عبادت است، فروبردن خشم عبادت است، خاموش کردن فتنه عبادت است و اصلاح میان مردم از بزرگ‌ترین کارهای نیک و نزدیک‌کننده انسان به خداوند است.

☆ پایان ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿وَهُوَ ٱللَّهُ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَفِي ٱلۡأَرۡضِ يَعۡلَمُ سِرَّكُمۡ وَجَهۡرَكُمۡ وَيَعۡلَمُ مَا تَكۡسِبُونَ٣﴾

در آسمان‌ها و زمین تنها او خدا است (و پرستش را سزا است. او) پنهان و آشکار شما را می‌داند و از آنچه (از خوبی و بدی انجام می‌دهید و) فراچنگ می‌آورید آگاه است (و جزا و سزای شما را می‌دهد).‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠اصالت؛ خود بودن و سادگی

خوشبختی بیشتر: وقتی کارها، حرف‌ها و افکار شما با هم هماهنگ باشند، احساس خوشبختی بیشتری می‌کنید.
روابط قوی‌تر: وقتی خود واقعی‌تان را نشان بدهید، آدم‌های واقعی وارد زندگی‌تان می‌شوند.
اعتماد به نفس بیشتر: وقتی خودتان باشید، به خودتان و توانایی‌هایتان بیشتر اعتماد می‌کنید.
چگونه اصیل باشیم؟
ماسک‌ها را از صورت خود بردارید: دیگر لازم نیست نقش بازی کنید؛ فقط خودتان باشید.
احساسات را بیان کنید: از بیان احساسات خود نترسید.
خودتان را بپذیرید: با نقاط ضعف و قوت خود دوست شوید.
به دیگران اعتماد کنید: به بقیه اجازه بدهید شما را همان‌طور که هستید بپذیرند.
اصالت یعنی آزادی، یعنی خود بودن و زندگی کردن به روشی که دوست دارید.
چرا از قضاوت فرار می‌کنیم؟
ترس از قضاوت شدن: شاید فکر کنید اگر خودتان باشید، دیگران به شما می‌خندند.
نیاز به پذیرفته شدن: گاهی اوقات برای اینکه در جمع پذیرفته شوید، خودتان را تغییر می‌دهید.
نداشتن اعتماد به نفس: شاید فکر کنید به اندازه‌ی کافی خوب نیستید.
اصالت یعنی قدرت. وقتی خودتان باشید، قوی‌تر و باثبات‌تر هستید. در نهایت، زندگی خیلی کوتاه‌تر از آن است که بخواهید نقش بازی کنید. خودتان باشید و از زندگی لذت ببرید.

— برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید درک کنید»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌غرب در افق تمدنی ما؛ از افسون الگو تا بیداری پرسش و مطالعهٔ موردی

نویسنده: عبدالرزاق بلعقروز
مترجم: اصلاح‌وب

این مقاله با رویکردی انتقادی می‌کوشد شیوهٔ فهم غرب را از الگوی تقلید و تأثیرپذیری به سطح «مطالعهٔ موردی» و ارزیابی تاریخی و عملی ارتقا دهد. نویسنده بر سه ویژگی اساسی در تجربهٔ غرب تأکید می‌کند: نخست، گسست از ارزش‌های دینی و اخلاقی و جایگزینی معیارمندی الهی با معیارمندی انسانی که به زعم او زمینه‌ساز فردگرایی و فروپاشی اخلاقی شده است؛ دوم، ارادهٔ معطوف به قدرت که در استعمار، اشغال، بهره‌کشی و انقیاد ملت‌ها و گروه‌های دیگر تجلی یافته و حتی در ساختار معرفتی غرب نیز بازتاب داشته است؛ و سوم، تضعیف و نابودی ویژگی‌های خاص فرهنگی از طریق استعمار، دگرگونی نهادهای دینی و فرهنگی و نفوذ در ساختارهای آموزشی و اجتماعی جوامع تحت سلطه.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#غرب #غرب_شناسی #مدرنیته #اندیشه_اسلامی #فکر_اسلامی #ارزش #اخلاق #بحران_اخلاقی #استعمار #استعمار_غربی #استقلال_فرهنگی #نقد_غرب #گفت‌وگوی_فرهنگی #عبدالرزاق_بلعقروز

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تجدید؛ جان‌مایه‌یِ حیاتِ پویا

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

تجدید و نوسازی، دائماً امری مفید و بلکه ضروری است. تجدید، هسته مرکزیِ رسالتِ انسان و حیات‌آفرین است.

تجدید می‌تواند شامل محاسبه نفس، بررسی گذشته و درک آن باشد.

تجدید، وسیله استمرار حیات معنویِ قلب است و می‌تواند زمینه‌سازِ سپری شدنِ ادامه زندگی، همراه با پویایی باشد. تنظیم مجدد حیات و زدودن عیوب و آفت‌ها، پیراستنِ درون از بخل، حسادت و جاه‌طلبی، می‌توانند از برکاتِ تجدید باشند.
تجدید در ابعاد مختلفِ حیات می‌تواند موضوعیت و اهمیت داشته باشد؛ تجدید ایمانی، اخلاقی و تجدید در زمینه پرداختن به امر دعوت و توجه لازم به آن.

تجدیدِ ایمان در رأس انواعِ تجدیدها قرار دارد و مهم‌ترین و ضروری‌ترینِ آن‌هاست.

تجدید، تقویت و بازخوانیِ ارتباط با خداوند و بازگشتِ مجدد به میدانِ خضوع، خشوع، اخلاص، تقوا و آشتی با خداوند است؛ زیرا «الصلح مع الله رأس کل حکمه» (صلح با خداوند در رأس همه حکمت‌ها قرار دارد).

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پیش از آنکه دلتنگی لبریز شود

گاهی در شلوغی روزها، ناگهان خستگی‌هایی به سراغمان می‌آید که دلیل روشنی برایشان پیدا نمی‌کنیم.
نه کار سنگین‌تری انجام داده‌ایم و نه مشکلی ناگهانی پیش آمده؛ اما حس می‌کنیم بارِ درونمان از توان شانه‌هایمان بیشتر شده است.

ما اغلب یاد گرفته‌ایم دردهایمان را پنهان کنیم، قوی به نظر برسیم و نگوییم کجای دلتنگی ایستاده‌ایم.
اما روح انسان جایی برای آرام گرفتن می‌خواهد؛ پناهگاهی که در آن نیازی به نقاب نباشد.

🔹 حضرت یعقوب(ع) وقتی سال‌ها در فراق فرزند سوخت و غم بر دلش سنگینی کرد، نگفت غصه‌ای نیست، بلکه فرمود:

🔖 قَالَ إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّي وَحُزْنِي إِلَى اللَّهِ
«گفت: من شکایتِ بی‌تابی و اندوهم را تنها به درگاه خدا می‌برم...»
📖 سورهٔ یوسف، بخشی از آیهٔ ۸۶

💎 «بَثّ» یعنی اندوهی که از شدت سنگینی نمی‌توان در دل نگه داشت؛ غمی که می‌خواهد بیرون بریزد.
یعقوب پیامبر به ما یاد می‌دهد که داشتنِ اندوه، نشانهٔ ضعف ایمان نیست؛ هنر در این است که بدانی شکایتت را پیش چه کسی ببری.

شکایت به خلق، دل را شکسته‌تر و خسته‌تر می‌کند؛ اما بردنِ غم به درگاه خدا، خودِ آغازِ آرامش است.

نزد او نیازی نیست واژه‌ها را مرتب کنی، لحنت را بسنجی، یا نگران قضاوت باشی. او خستگی پنهانِ پشت لبخندهایت را پیش از آنکه به زبان بیاوری، می‌داند.

وقتی سنگینیِ دنیا روی دلت افتاد، نیاز نیست همه‌چیز را تنهایی تاب بیاوری.
رو به درگاهش بایست و آرام بگو:

«خدایا، فقط تو می‌دانی در دلم چه می‌گذرد...»

همین گفتن، آغاز سبک‌شدن است؛ چرا که دلت را به او سپرده‌ای.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌تقویت فرهنگ رواداری می‌تواند میراث ماندگار نمایشگاه کتاب آذربایجان غربی باشد

ارومیه- پایگاه اطلاع‌رسانی اصلاح

مولود بهرامیان گفت: تقویت فرهنگ رواداری و گفت‌وگوی محترمانه درباره موضوعات مورد اختلاف و اشتراک، افزایش احساس تعلق جوانان به سرمایه‌های معرفتی و ادبی استان و ایجاد شبکه‌ای میان کنشگران مستقل فرهنگی می‌تواند از جمله دستاوردهای مهم هجدهمین نمایشگاه کتاب آذربایجان غربی باشد.

🖇 ادامه‌ی خبر

#نمایشگاه_کتاب_آذربایجان_غربی #فرهنگ_رواداری #مولود_بهرامیان #خانه_کتاب_و_ادبیات_ایران #گفتگوی_فرهنگی #همبستگی_اجتماعی #تنوع_فرهنگی #ادبیات_بومی #ارومیه #کثرت_گرایی_فرهنگی #نقد_و_گفتگو #وفاق_اجتماعی #اقتصاد_نشر

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تلاشی که گم نمی‌شود

✍ الحاق جوادی

✓ شب امتحان ساعت‌ها نشستی و خواندی؛ چشمانت از خستگی می‌سوخت.

یا برای یک مسابقه ورزشی هفته‌ها تمرین کردی و از تفریحت گذشتی.

اما روز نتیجه، همه‌چیز آن‌طور که می‌خواستی پیش نرفت: نمره‌ات عالی نشد یا در مسابقه اول نشدی.
درست در همین لحظه، یک صدای تلخ در ذهنت می‌گوید:

«دیدی فایده نداشت؟ همه زحمت‌هایم هدر رفت!»

این یکی از سنگین‌ترین احساس‌هایی است که ممکن است سراغ آدم بیاید: احساس بیهوده‌بودن تلاش‌ها.

✓ اما قرآن قانونی را برای زندگی انسان بیان می‌کند که آرامش عجیبی به همراه دارد:
﴿وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۝ وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ ۝ ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰ﴾

📖 نجم: ۳۹-۴۱
«و اینکه برای انسان چیزی جز حاصل تلاش و کوشش او نیست؛ و اینکه تلاش او بی‌گمان دیده خواهد شد؛ سپس کامل‌ترین پاداش به او داده می‌شود.»
✓ به واژه‌های آیه دقت کن.
قرآن نمی‌گوید همه‌چیز به «نتیجه» بستگی دارد؛ از «سَعْی» سخن می‌گوید؛ از تلاشی که به خرج داده‌ای.

در دنیای آدم‌ها، خیلی وقت‌ها فقط به تابلوی نتیجه نگاه می‌کنند؛ کسی خستگی‌ها، بیداری‌ها و تمرین‌هایت را نمی‌بیند.

اما در ترازوی پروردگار، تلاش تو گم نمی‌شود:
آن ساعتی که با وجود خستگی، کتابت را نبستی؛

آن لحظه‌ای که وسط عصبانیت خودت را کنترل کردی؛

آن کمکی که به دوستت کردی و او حتی تشکر نکرد.
هیچ‌کدام بی‌ارزش و فراموش‌شده نیستند. قرآن می‌گوید: «سَوْفَ يُرَىٰ»؛ تلاش تو دیده خواهد شد.
✓ ما فقط با چیزهایی که از دنیا به دست می‌آوریم ساخته نمی‌شویم؛ با چیزهایی که برایشان تلاش می‌کنیم و می‌بخشیم هم ساخته می‌شویم:
وقتی گرهی از کار رفیقت باز می‌کنی، در ظاهر به او کمک کرده‌ای؛ اما در باطن، برای خودت توشه‌ای فرستاده‌ای.
وقتی حرف مهربانانه‌ای می‌زنی و دلی را شاد می‌کنی، شاید لحظه‌ای بیشتر طول نکشد؛ اما اثرش در کارنامه خودت می‌ماند.
دارایی واقعی تو فقط چیزی نیست که به دست آورده‌ای؛ بخشی از آن، قدم‌هایی است که در این مسیر برداشته‌ای.

◻️ یک چالش:
امروز در یک کار مهم، چه درس باشد، چه تمرین ورزشی یا کمک به خانواده، تمام تلاشت را بکن؛ اما تمام فکرت را روی نتیجه قفل نکن.
اگر همه‌چیز عالی پیش رفت، شکر کن.

و اگر نتیجه آن چیزی نبود که می‌خواستی، به خودت یادآوری کن:

«هیچ زحمت و تلاشی پیش خدا گم نمی‌شود.»

👌 آدم‌ها بیشتر نتیجه را می‌بینند؛ اما خدا تلاش تو را هم می‌بیند.
پس از تلاش‌کردن خسته نشو.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

?معجزه‌ی عشق؛ مولانا و پیامبر نور و رحمتﷺ

✍🏻صدیق ابراهیمی

آه، اگر عشق را زبانی بود، بی‌تردید به لهجه‌ی مولانا سخن می‌گفت؛ عشقی که از خاک نمی‌جوشد، از آسمان می‌بارد. در ضمیر او، نام محمدﷺ ، آن خورشید بی‌غروب هستی، نه واژه‌ای بر زبان، که تپشی در جان بود؛ حضوری زنده که با هر دم، در عمق روحش تکرار می‌شد.

مولانا می‌دانست که پادشاهان می‌آیند و می‌روند؛ تاج‌ها می‌درخشند و می‌میرند، و سکه‌هایی که روزی نقش نام آنان را داشتند، در غبار زمان گم می‌شوند. اما نام احمد، نقش ماندگار خلقت است؛ نامی که نه بر فلز، که بر جان تاریخ ضرب شده است.

چنان‌که خود سرود:
از درم‌ها نامِ شاهان برکنند
نامِ احمد تا ابد بر می‌زنند

آری، مولانا به راز رسیده بود. دریافته بود که عشق، در احمد به کمال نشسته است. از همین رو گفت:
نام احمد، نامِ جمله انبیاست
چونک صد آمد، نود هم پیشِ ماست
زیرا او خلاصه‌ی نیکی‌ها و تفسیر زنده‌ی رحمت بود؛ جمع همه‌ی فضیلت‌ها در سیمایی انسانی.
در آیینه‌ی دل مولانا، هر که به او نگریست، خویش را در روشنایی دید؛ چراکه در خیال او، چهره‌ی رسول، آیینه‌ی حق بود. او در سیمای پیامبرﷺ نوری می‌دید که شب‌های روح را به صبح بدل می‌کرد و تیرگی جان را می‌شکافت. می‌گفت:
بوی خوش این نسیم از شکنِ زلفِ اوست
شعشعه‌ی این خیال زان رُخ چون وَالضُّحاست

و آن‌گاه که دف می‌نواخت و نی می‌گریست، دلش در طواف نام او می‌چرخید؛ گویی هر ذره‌ی وجودش ذکر می‌شد و فریاد می‌زد:
بخت جوان یار ما، دادن جان کار ما
قافله‌سالارِ ما، فخر جهان، مصطفاست.

در نگاه مولانا، محمدﷺ نه تنها پیامبر شریعت، که معجزه‌ی عشق بود؛ پیامبری که خود، عشق را معنا کرد؛ که با یک لبخند، ترازوی دنیا را سبک کرد و با رحمتش، سنگ‌ها را نرم و دل‌ها را روشن ساخت. و مولانا، آن شوریده‌ی آتش‌دل، در میان گردونه‌ی خاک، هنوز می‌رقصد؛ نه به طربِ دف، که به یاد نام او. می‌چرخد و می‌گوید:
بِنْواخت نورِ مصطفی، آن اُستُنِ حنّانه را
کمتر ز چوبی نیستی؛ حنّانه شو، حنّانه شو

هرگاه مؤذن بانگ «أشهدُ أنَّ محمداً رسول‌الله» برمی‌آورد، مولانا تمام‌قد برمی‌خاست؛ چنان‌که گویی جانش بر زانوان ادب خم می‌شد. با نگاهی که از اشک می‌درخشید، زمزمه می‌کرد: «نامت بمانا تا ابد، ای جانِ ما!»

در آن لحظه، روحش از خاک برمی‌خاست و به افق‌های بلندتر می‌پیوست؛ چراکه برای او، نام احمد نه نغمه‌ای زمینی، که ذکری آسمانی بود.

آری، در جهانی که عشق گاه به فراموشی سپرده می‌شود، هنوز صدای مولانا از دل قرن‌ها برمی‌خیزد: محمدﷺ امام‌المتقین و سلطان بشر است، و عشق من، دلیل جاودانگی نام او.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠و همه‌ی آنان روز قیامت تک و تنها در محضر خداوند حاضر می‌شوند.

مریم / ۹۵

🔴 بدون مقام و عنوان، بدون فرزند، بدون قوم و عشیره، بدون دوست و یاور، بدون مال و حتى بدون لباس، این روزی است که انسان از همه چیز‌جدا می‌شود جز از اعمال صالحش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠نبوغِ بزرگسالی؛ بازگشت به صفایِ کودکی

✍🏻صدیق قطبی

«نبوغ واقعی آن است که در بزرگسالی، حال و هوایی کودکانه داشته باشی.»
حضورِ زندگی در کودکان، به‌طرز سرشاری تپنده و زنده است. شادابی، سبک‌بالی، صفایِ خاطر، تجربه‌یِ بی‌واسطه‌یِ هستی، سادگی و نگاهِ رازآمیز به جهان، از مؤلفه‌هایِ کودکانگی است. کودکان واجدِ ویژگی‌هایی غبطه‌انگیزاند که بازآفرینی و تقویتِ آن‌ها در ارتقایِ وضعیتِ وجودیِ ما بسیار مطلوب است.
به همین سبب، «کودک‌منشی» یا «کودک‌وارگی» همواره موردِ توصیه‌یِ فرزانگان بوده است. در نزدِ مسیحیان، کودکانگی ستایش می‌شود؛ چرا که مسیح، کلیدِ ورود به ملکوت و رازِ فرزانگی را در بازگشت به کودکی می‌دانست:
«نزد عیسی آمدند و گفتند: چه کسی در ملکوت آسمان بزرگ‌تر است؟ آنگاه عیسی طفلی را بر پا داشت و گفت: هر آینه به شما می‌گویم تا بازگشت نکنید و مثل طفل کوچک نشوید، هرگز به ملکوت آسمان ره نمی‌یابید.»

عارفانِ نامدارِ ما نیز فرزانگان را «کودکانِ حق» می‌دانسته‌اند و بر این باور بودند که آن‌کس در میانِ خلق کودک جلوه کند، در نزدِ حق‌تعالی بزرگ و والاقدر است.

ابوالحسن خرقانی می‌گوید:
«هر که با این خلق کودک بینی با خداوند مرد است و هر که با این خلق مرد است با خداوند مرد نیست، کودک است.»
از مؤلفه‌هایِ کودک‌منشی می‌توان به مواردِ زیر اشاره کرد:
۱. در زمانِ حال زیستن: کودک فارغ از غل و زنجیرِ گذشته و دغدغه‌یِ واهمه‌یِ آینده، در لحظه‌یِ حال زندگی می‌کند. به کردارِ دماسنجی که تنها دمایِ لحظه‌یِ حال را می‌نماید و وضعیتِ گرما و سرمایِ اکنونش را نشان می‌دهد. کودکان را فراوان دیده‌ایم که با اینکه لحظه‌یِ پیش گریسته‌اند و هنوز اشک بر صورت‌شان نشسته است، ناگهان می‌خندند. آن‌ها در هر لحظه، آنی را از خود نشان می‌دهند که واقعاً وضعیتِ درونی‌شان است.
۲. عمل به صرافتِ طبع: کودک بر اساسِ طبیعت و خواسته‌یِ خود عمل می‌کند و نسبت به قضاوت، ارزیابی و ارزش‌گذاریِ اطرافیان بی‌اعتناست. این همان شعارِ مشهورِ فیلسوفانِ اگزیستانسیال است که توصیه می‌کردند: «خود را باش»؛

یعنی بر اساسِ فهمِ خود زندگی کن و با چشمانِ خود زندگی را ببین. کودک در حدِ زیادی از القائات، تلقینات، مدهایِ رایج، تبلیغات و تعلیماتِ فراگیر دور است و می‌تواند زندگی را آن‌گونه که خود می‌پسندد تجربه کند، نه آن‌گونه که پسندِ دیگران اقتضا می‌کند.

۳. غوطه‌وری در بازی: کودک، بازی را به جِد می‌گیرد. وقتی بازی می‌کند با تمامِ وجود در آن غوطه‌ور است و هرگز به چشمِ شوخی به بازیِ خود نمی‌نگرد.
۴. رهایی از غمِ فردا: کودک وقتی سیر می‌شود، در غمِ فردایش نیست. رفعِ نیازهایِ فعلی، او را سرخوش می‌دارد و دیگر نگرانِ آینده نیست. نگرانِ این نیست که آیا در آینده هم غذایی می‌یابد یا نه.
۵. شرم نداشتن از گریستن: کودک هرگاه وضعیتِ عاطفی‌ای پیدا کرد که مستلزمِ گریستن بود، به‌راحتی می‌گرید و نگرانِ تصویرِ خود نزدِ دیگران نیست.

گریستن که عموماً در میانِ بزرگسالان نشانه‌یِ ضعف قلمداد می‌گردد، از نظرِ فرزانگان موجبِ سبک‌بالی است.

در انجیلِ برنابا می‌خوانیم: «آنان که به‌آسانی گریه را سرازیر می‌کنند، مانندِ اسبی هستند که هر قدر بارِ آن سبک باشد، همان‌قدر زیاد می‌شود سرعتِ دویدنش.»
۶. کنجکاویِ بی‌پایان: کودکان در زمینه‌یِ معرفت و کسبِ آگاهی، سرزنده و پرنشاط‌اند.

راجع به هر چیزی پرسش می‌کنند؛ ذهن‌شان با پاسخ‌هایِ جزئی آرام نمی‌گیرد. مدام می‌پرسند، می‌جویند و می‌کاوند. حقیقت‌جویان، کسانی بوده‌اند که این خصلتِ کودکانه را در خود زنده نگه داشته‌اند.

۷. کینه به دل نگرفتن: کودک از آن جهت که در زمانِ حال می‌زید، تواناییِ بالایی در بخشیدن دارد. دلی مصفا و سپید که می‌تواند کینه به دل نگیرد. مولانا می‌گفت تنها زمانی دلِ ما پیمانه‌یِ عشق می‌شود که از کینه تهی شده باشد:
«رو سینه را چون سینه‌ها، هفت آب شوی از کینه‌ها
وانگه شراب عشق را، پیمانه شو، پیمانه شو»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿أَتَىٰٓ أَمۡرُ ٱللَّهِ فَلَا تَسۡتَعۡجِلُوهُۚ سُبۡحَٰنَهُۥ وَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ ١﴾

(ای مشرکان! آنچه خدا به شما در روز قیامت وعده داده است، چون حتمی و قریب‌الوقوع است، انگار هم اینک برای وقوع آن) فرمان خدا در رسیده است، پس (مسخره‌کنان نگوئید که اگر راست می‌گوئید که قیامتی هست از خدا بخواهید هرچه زودتر عذاب آن را بنمایاند! استهزاءکنان) آن را به شتاب مخواهید. (خداوند جهان) منزّه (از اوصافی است که مشرکان درباره او بر زبان می‌رانند، و دور) و برتر از چیزهائی است که (آنان) انباز (خداوند تبارک و تعالی) می‌سازند.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠انگیزه؛ مهمانیِ کوتاه‌مدت | لذت؛ میزبانِ همیشگی

آیا برای انجامِ کارهایِ روزمره به انگیزه نیاز دارید؟ آیا برای بازی با فرزندان‌تان، رانندگی به سمتِ محلِ کار یا حتی مسواک زدن، خود را به هیجان واداشته‌اید؟ پاسخ ساده است: نه.
انگیزه مثلِ مهمانی است؛ هیجان‌انگیز، اما زودگذر. در واقع، انتظارِ داشتنِ انگیزه‌یِ دائمی، مانندِ انتظار برایِ برگزاریِ یک مهمانیِ شبانه‌روزی است! در مقابل، «لذت بردن از کارها» مانندِ داشتنِ میزبانِ مهربانی است که همیشه در خانه منتظرِ شماست.
شاید برایِ بلند کردنِ وزنه‌هایِ سنگین یا قایقرانی به انگیزه‌ای قوی نیاز داشته باشید، اما برایِ کارهایِ روزمره، لذت بردن از فرایند، مهم‌تر از هر انگیزه‌ای است.
بهترین زمان برایِ درخشیدن چه موقع است؟ وقتی از تهِ دل خوشحال هستید یا وقتی استرس دارید؟

قطعاً وقتی خوشحال هستید! در این حالت، برایِ عزیزان‌تان کوه‌ها را جابه‌جا می‌کنید. اما وقتی ناامید هستیم، خودمان را در اولویت قرار می‌دهیم.

پس هرچه شادتر باشیم و از کارهایمان لذت ببریم، بیشتر در جریانِ طبیعیِ زندگی قرار می‌گیریم.
به همین دلیل است که پیشنهاد می‌کنم کاری را انتخاب کنید که دوست دارید. هشتاد درصد از زمانِ بیداریِ ما صرفِ کار می‌شود؛ اگر از کارمان لذت نبریم، هشتاد درصد از زندگی‌مان را از دست می‌دهیم. مرگ، مقصدی است که همه به آن می‌رسیم؛ پس چرا در این سفرِ کوتاه، کاری نکنیم که دوست داریم؟ شما به انگیزه نیاز ندارید تا کارتان را دوست داشته باشید؛ کافی است از فرایند لذت ببرید تا نتیجه، خودش را نشان دهد.
آرنولد شوارتزنگر می‌گوید: «من لبخند می‌زنم، چون به هدفم نزدیک‌تر می‌شوم.»

هدف، مثلِ یک ستاره‌یِ راهنماست که ما را به جلو می‌کشد.

در حالی که دیگران برای پیدا کردنِ انگیزه تلاش می‌کنند، هدف، آرنولد را به جلو می‌راند.

انگیزه یک «فشار» است، اما هدف یک «کشش». فشار، ما را مجبور می‌کند؛ اما هدف، ما را به سمتِ خود می‌کشد.

برای بهترین بودن، به انگیزه نیاز ندارید؛ فقط کافی است از مسیر لذت ببرید.

— برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود درک کنید»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پیش از آنکه در را باز کنی

گاهی با تمام وجود تلاش می‌کنی، درها را می‌زنی، برنامه‌ریزی می‌کنی و برای رسیدن به هدفی بی‌تابی؛
اما در باز نمی‌شود.
همان‌جاست که دلشوره به جانت می‌افتد و فکر می‌کنی شاید فراموش شده‌ای، شاید دیده نشده‌ای، یا شاید تلاش‌هایت بیهوده بوده است.

اما در ساختار هستی، مفهومی وجود دارد به نام «لُطف»؛

لطف یعنی مهربانیِ پنهانی و دقیقی که دستش به چشم نمی‌آید، اما گره‌ها را با نرم‌ترین و شگفت‌انگیزترین روش باز می‌کند.
🔹 حضرت یوسف(ع) پس از سال‌ها غربت، چاه، بردگی و زندان، وقتی دست روزگار ورق خورد و پرده از حکمت‌ها برافتاد، نگفت «من با زرنگی نجات پیدا کردم»، بلکه فرمود:
🔖 إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِّمَا يَشَاءُ ۚ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
«بی‌تردید پروردگار من برای هر چه بخواهد دارای لطفی دقیق است؛ همانا او دانا و حکیم است.»
📖 سورهٔ یوسف، بخشی از آیهٔ ۱۰۰

💎 نام «لطیف» یعنی خدایی که امور را از راه‌هایی نامحسوس و شگفت‌انگیز پیش می‌برد؛
راه‌هایی که نه به فکر تو می‌رسد و نه در معادلاتت جا می‌شود.

گاهی بسته ماندن یک در، لطف است تا درِ بزرگ‌تری باز شود؛ و گاهی تأخیر در رسیدن، لطف است تا روح تو به وسعت پذیرش آن موهبت برسد.
اگر امروز احساس می‌کنی همه‌چیز متوقف شده یا مسیر آن‌طور که می‌خواستی پیش نمی‌رود، دلت را آرام کن.
فرمانروای هستی در سکوت، مشغول چیدن تکه‌های پازل زندگی توست.

او نیازی به سر و صدا ندارد تا کارش را پیش ببرد؛«لطیف» یعنی دست مهربانی که حتی وقتی احساسش نمی‌کنی، پشت صحنه دارد خیر تو را رقم می‌زند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات