📌تقویت فرهنگ رواداری می‌تواند میراث ماندگار نمایشگاه کتاب آذربایجان غربی باشد

ارومیه- پایگاه اطلاع‌رسانی اصلاح

مولود بهرامیان گفت: تقویت فرهنگ رواداری و گفت‌وگوی محترمانه درباره موضوعات مورد اختلاف و اشتراک، افزایش احساس تعلق جوانان به سرمایه‌های معرفتی و ادبی استان و ایجاد شبکه‌ای میان کنشگران مستقل فرهنگی می‌تواند از جمله دستاوردهای مهم هجدهمین نمایشگاه کتاب آذربایجان غربی باشد.

🖇 ادامه‌ی خبر

#نمایشگاه_کتاب_آذربایجان_غربی #فرهنگ_رواداری #مولود_بهرامیان #خانه_کتاب_و_ادبیات_ایران #گفتگوی_فرهنگی #همبستگی_اجتماعی #تنوع_فرهنگی #ادبیات_بومی #ارومیه #کثرت_گرایی_فرهنگی #نقد_و_گفتگو #وفاق_اجتماعی #اقتصاد_نشر

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠تلاشی که گم نمی‌شود

✍ الحاق جوادی

✓ شب امتحان ساعت‌ها نشستی و خواندی؛ چشمانت از خستگی می‌سوخت.

یا برای یک مسابقه ورزشی هفته‌ها تمرین کردی و از تفریحت گذشتی.

اما روز نتیجه، همه‌چیز آن‌طور که می‌خواستی پیش نرفت: نمره‌ات عالی نشد یا در مسابقه اول نشدی.
درست در همین لحظه، یک صدای تلخ در ذهنت می‌گوید:

«دیدی فایده نداشت؟ همه زحمت‌هایم هدر رفت!»

این یکی از سنگین‌ترین احساس‌هایی است که ممکن است سراغ آدم بیاید: احساس بیهوده‌بودن تلاش‌ها.

✓ اما قرآن قانونی را برای زندگی انسان بیان می‌کند که آرامش عجیبی به همراه دارد:
﴿وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ۝ وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ ۝ ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰ﴾

📖 نجم: ۳۹-۴۱
«و اینکه برای انسان چیزی جز حاصل تلاش و کوشش او نیست؛ و اینکه تلاش او بی‌گمان دیده خواهد شد؛ سپس کامل‌ترین پاداش به او داده می‌شود.»
✓ به واژه‌های آیه دقت کن.
قرآن نمی‌گوید همه‌چیز به «نتیجه» بستگی دارد؛ از «سَعْی» سخن می‌گوید؛ از تلاشی که به خرج داده‌ای.

در دنیای آدم‌ها، خیلی وقت‌ها فقط به تابلوی نتیجه نگاه می‌کنند؛ کسی خستگی‌ها، بیداری‌ها و تمرین‌هایت را نمی‌بیند.

اما در ترازوی پروردگار، تلاش تو گم نمی‌شود:
آن ساعتی که با وجود خستگی، کتابت را نبستی؛

آن لحظه‌ای که وسط عصبانیت خودت را کنترل کردی؛

آن کمکی که به دوستت کردی و او حتی تشکر نکرد.
هیچ‌کدام بی‌ارزش و فراموش‌شده نیستند. قرآن می‌گوید: «سَوْفَ يُرَىٰ»؛ تلاش تو دیده خواهد شد.
✓ ما فقط با چیزهایی که از دنیا به دست می‌آوریم ساخته نمی‌شویم؛ با چیزهایی که برایشان تلاش می‌کنیم و می‌بخشیم هم ساخته می‌شویم:
وقتی گرهی از کار رفیقت باز می‌کنی، در ظاهر به او کمک کرده‌ای؛ اما در باطن، برای خودت توشه‌ای فرستاده‌ای.
وقتی حرف مهربانانه‌ای می‌زنی و دلی را شاد می‌کنی، شاید لحظه‌ای بیشتر طول نکشد؛ اما اثرش در کارنامه خودت می‌ماند.
دارایی واقعی تو فقط چیزی نیست که به دست آورده‌ای؛ بخشی از آن، قدم‌هایی است که در این مسیر برداشته‌ای.

◻️ یک چالش:
امروز در یک کار مهم، چه درس باشد، چه تمرین ورزشی یا کمک به خانواده، تمام تلاشت را بکن؛ اما تمام فکرت را روی نتیجه قفل نکن.
اگر همه‌چیز عالی پیش رفت، شکر کن.

و اگر نتیجه آن چیزی نبود که می‌خواستی، به خودت یادآوری کن:

«هیچ زحمت و تلاشی پیش خدا گم نمی‌شود.»

👌 آدم‌ها بیشتر نتیجه را می‌بینند؛ اما خدا تلاش تو را هم می‌بیند.
پس از تلاش‌کردن خسته نشو.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

?معجزه‌ی عشق؛ مولانا و پیامبر نور و رحمتﷺ

✍🏻صدیق ابراهیمی

آه، اگر عشق را زبانی بود، بی‌تردید به لهجه‌ی مولانا سخن می‌گفت؛ عشقی که از خاک نمی‌جوشد، از آسمان می‌بارد. در ضمیر او، نام محمدﷺ ، آن خورشید بی‌غروب هستی، نه واژه‌ای بر زبان، که تپشی در جان بود؛ حضوری زنده که با هر دم، در عمق روحش تکرار می‌شد.

مولانا می‌دانست که پادشاهان می‌آیند و می‌روند؛ تاج‌ها می‌درخشند و می‌میرند، و سکه‌هایی که روزی نقش نام آنان را داشتند، در غبار زمان گم می‌شوند. اما نام احمد، نقش ماندگار خلقت است؛ نامی که نه بر فلز، که بر جان تاریخ ضرب شده است.

چنان‌که خود سرود:
از درم‌ها نامِ شاهان برکنند
نامِ احمد تا ابد بر می‌زنند

آری، مولانا به راز رسیده بود. دریافته بود که عشق، در احمد به کمال نشسته است. از همین رو گفت:
نام احمد، نامِ جمله انبیاست
چونک صد آمد، نود هم پیشِ ماست
زیرا او خلاصه‌ی نیکی‌ها و تفسیر زنده‌ی رحمت بود؛ جمع همه‌ی فضیلت‌ها در سیمایی انسانی.
در آیینه‌ی دل مولانا، هر که به او نگریست، خویش را در روشنایی دید؛ چراکه در خیال او، چهره‌ی رسول، آیینه‌ی حق بود. او در سیمای پیامبرﷺ نوری می‌دید که شب‌های روح را به صبح بدل می‌کرد و تیرگی جان را می‌شکافت. می‌گفت:
بوی خوش این نسیم از شکنِ زلفِ اوست
شعشعه‌ی این خیال زان رُخ چون وَالضُّحاست

و آن‌گاه که دف می‌نواخت و نی می‌گریست، دلش در طواف نام او می‌چرخید؛ گویی هر ذره‌ی وجودش ذکر می‌شد و فریاد می‌زد:
بخت جوان یار ما، دادن جان کار ما
قافله‌سالارِ ما، فخر جهان، مصطفاست.

در نگاه مولانا، محمدﷺ نه تنها پیامبر شریعت، که معجزه‌ی عشق بود؛ پیامبری که خود، عشق را معنا کرد؛ که با یک لبخند، ترازوی دنیا را سبک کرد و با رحمتش، سنگ‌ها را نرم و دل‌ها را روشن ساخت. و مولانا، آن شوریده‌ی آتش‌دل، در میان گردونه‌ی خاک، هنوز می‌رقصد؛ نه به طربِ دف، که به یاد نام او. می‌چرخد و می‌گوید:
بِنْواخت نورِ مصطفی، آن اُستُنِ حنّانه را
کمتر ز چوبی نیستی؛ حنّانه شو، حنّانه شو

هرگاه مؤذن بانگ «أشهدُ أنَّ محمداً رسول‌الله» برمی‌آورد، مولانا تمام‌قد برمی‌خاست؛ چنان‌که گویی جانش بر زانوان ادب خم می‌شد. با نگاهی که از اشک می‌درخشید، زمزمه می‌کرد: «نامت بمانا تا ابد، ای جانِ ما!»

در آن لحظه، روحش از خاک برمی‌خاست و به افق‌های بلندتر می‌پیوست؛ چراکه برای او، نام احمد نه نغمه‌ای زمینی، که ذکری آسمانی بود.

آری، در جهانی که عشق گاه به فراموشی سپرده می‌شود، هنوز صدای مولانا از دل قرن‌ها برمی‌خیزد: محمدﷺ امام‌المتقین و سلطان بشر است، و عشق من، دلیل جاودانگی نام او.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠و همه‌ی آنان روز قیامت تک و تنها در محضر خداوند حاضر می‌شوند.

مریم / ۹۵

🔴 بدون مقام و عنوان، بدون فرزند، بدون قوم و عشیره، بدون دوست و یاور، بدون مال و حتى بدون لباس، این روزی است که انسان از همه چیز‌جدا می‌شود جز از اعمال صالحش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠نبوغِ بزرگسالی؛ بازگشت به صفایِ کودکی

✍🏻صدیق قطبی

«نبوغ واقعی آن است که در بزرگسالی، حال و هوایی کودکانه داشته باشی.»
حضورِ زندگی در کودکان، به‌طرز سرشاری تپنده و زنده است. شادابی، سبک‌بالی، صفایِ خاطر، تجربه‌یِ بی‌واسطه‌یِ هستی، سادگی و نگاهِ رازآمیز به جهان، از مؤلفه‌هایِ کودکانگی است. کودکان واجدِ ویژگی‌هایی غبطه‌انگیزاند که بازآفرینی و تقویتِ آن‌ها در ارتقایِ وضعیتِ وجودیِ ما بسیار مطلوب است.
به همین سبب، «کودک‌منشی» یا «کودک‌وارگی» همواره موردِ توصیه‌یِ فرزانگان بوده است. در نزدِ مسیحیان، کودکانگی ستایش می‌شود؛ چرا که مسیح، کلیدِ ورود به ملکوت و رازِ فرزانگی را در بازگشت به کودکی می‌دانست:
«نزد عیسی آمدند و گفتند: چه کسی در ملکوت آسمان بزرگ‌تر است؟ آنگاه عیسی طفلی را بر پا داشت و گفت: هر آینه به شما می‌گویم تا بازگشت نکنید و مثل طفل کوچک نشوید، هرگز به ملکوت آسمان ره نمی‌یابید.»

عارفانِ نامدارِ ما نیز فرزانگان را «کودکانِ حق» می‌دانسته‌اند و بر این باور بودند که آن‌کس در میانِ خلق کودک جلوه کند، در نزدِ حق‌تعالی بزرگ و والاقدر است.

ابوالحسن خرقانی می‌گوید:
«هر که با این خلق کودک بینی با خداوند مرد است و هر که با این خلق مرد است با خداوند مرد نیست، کودک است.»
از مؤلفه‌هایِ کودک‌منشی می‌توان به مواردِ زیر اشاره کرد:
۱. در زمانِ حال زیستن: کودک فارغ از غل و زنجیرِ گذشته و دغدغه‌یِ واهمه‌یِ آینده، در لحظه‌یِ حال زندگی می‌کند. به کردارِ دماسنجی که تنها دمایِ لحظه‌یِ حال را می‌نماید و وضعیتِ گرما و سرمایِ اکنونش را نشان می‌دهد. کودکان را فراوان دیده‌ایم که با اینکه لحظه‌یِ پیش گریسته‌اند و هنوز اشک بر صورت‌شان نشسته است، ناگهان می‌خندند. آن‌ها در هر لحظه، آنی را از خود نشان می‌دهند که واقعاً وضعیتِ درونی‌شان است.
۲. عمل به صرافتِ طبع: کودک بر اساسِ طبیعت و خواسته‌یِ خود عمل می‌کند و نسبت به قضاوت، ارزیابی و ارزش‌گذاریِ اطرافیان بی‌اعتناست. این همان شعارِ مشهورِ فیلسوفانِ اگزیستانسیال است که توصیه می‌کردند: «خود را باش»؛

یعنی بر اساسِ فهمِ خود زندگی کن و با چشمانِ خود زندگی را ببین. کودک در حدِ زیادی از القائات، تلقینات، مدهایِ رایج، تبلیغات و تعلیماتِ فراگیر دور است و می‌تواند زندگی را آن‌گونه که خود می‌پسندد تجربه کند، نه آن‌گونه که پسندِ دیگران اقتضا می‌کند.

۳. غوطه‌وری در بازی: کودک، بازی را به جِد می‌گیرد. وقتی بازی می‌کند با تمامِ وجود در آن غوطه‌ور است و هرگز به چشمِ شوخی به بازیِ خود نمی‌نگرد.
۴. رهایی از غمِ فردا: کودک وقتی سیر می‌شود، در غمِ فردایش نیست. رفعِ نیازهایِ فعلی، او را سرخوش می‌دارد و دیگر نگرانِ آینده نیست. نگرانِ این نیست که آیا در آینده هم غذایی می‌یابد یا نه.
۵. شرم نداشتن از گریستن: کودک هرگاه وضعیتِ عاطفی‌ای پیدا کرد که مستلزمِ گریستن بود، به‌راحتی می‌گرید و نگرانِ تصویرِ خود نزدِ دیگران نیست.

گریستن که عموماً در میانِ بزرگسالان نشانه‌یِ ضعف قلمداد می‌گردد، از نظرِ فرزانگان موجبِ سبک‌بالی است.

در انجیلِ برنابا می‌خوانیم: «آنان که به‌آسانی گریه را سرازیر می‌کنند، مانندِ اسبی هستند که هر قدر بارِ آن سبک باشد، همان‌قدر زیاد می‌شود سرعتِ دویدنش.»
۶. کنجکاویِ بی‌پایان: کودکان در زمینه‌یِ معرفت و کسبِ آگاهی، سرزنده و پرنشاط‌اند.

راجع به هر چیزی پرسش می‌کنند؛ ذهن‌شان با پاسخ‌هایِ جزئی آرام نمی‌گیرد. مدام می‌پرسند، می‌جویند و می‌کاوند. حقیقت‌جویان، کسانی بوده‌اند که این خصلتِ کودکانه را در خود زنده نگه داشته‌اند.

۷. کینه به دل نگرفتن: کودک از آن جهت که در زمانِ حال می‌زید، تواناییِ بالایی در بخشیدن دارد. دلی مصفا و سپید که می‌تواند کینه به دل نگیرد. مولانا می‌گفت تنها زمانی دلِ ما پیمانه‌یِ عشق می‌شود که از کینه تهی شده باشد:
«رو سینه را چون سینه‌ها، هفت آب شوی از کینه‌ها
وانگه شراب عشق را، پیمانه شو، پیمانه شو»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿أَتَىٰٓ أَمۡرُ ٱللَّهِ فَلَا تَسۡتَعۡجِلُوهُۚ سُبۡحَٰنَهُۥ وَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ ١﴾

(ای مشرکان! آنچه خدا به شما در روز قیامت وعده داده است، چون حتمی و قریب‌الوقوع است، انگار هم اینک برای وقوع آن) فرمان خدا در رسیده است، پس (مسخره‌کنان نگوئید که اگر راست می‌گوئید که قیامتی هست از خدا بخواهید هرچه زودتر عذاب آن را بنمایاند! استهزاءکنان) آن را به شتاب مخواهید. (خداوند جهان) منزّه (از اوصافی است که مشرکان درباره او بر زبان می‌رانند، و دور) و برتر از چیزهائی است که (آنان) انباز (خداوند تبارک و تعالی) می‌سازند.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠انگیزه؛ مهمانیِ کوتاه‌مدت | لذت؛ میزبانِ همیشگی

آیا برای انجامِ کارهایِ روزمره به انگیزه نیاز دارید؟ آیا برای بازی با فرزندان‌تان، رانندگی به سمتِ محلِ کار یا حتی مسواک زدن، خود را به هیجان واداشته‌اید؟ پاسخ ساده است: نه.
انگیزه مثلِ مهمانی است؛ هیجان‌انگیز، اما زودگذر. در واقع، انتظارِ داشتنِ انگیزه‌یِ دائمی، مانندِ انتظار برایِ برگزاریِ یک مهمانیِ شبانه‌روزی است! در مقابل، «لذت بردن از کارها» مانندِ داشتنِ میزبانِ مهربانی است که همیشه در خانه منتظرِ شماست.
شاید برایِ بلند کردنِ وزنه‌هایِ سنگین یا قایقرانی به انگیزه‌ای قوی نیاز داشته باشید، اما برایِ کارهایِ روزمره، لذت بردن از فرایند، مهم‌تر از هر انگیزه‌ای است.
بهترین زمان برایِ درخشیدن چه موقع است؟ وقتی از تهِ دل خوشحال هستید یا وقتی استرس دارید؟

قطعاً وقتی خوشحال هستید! در این حالت، برایِ عزیزان‌تان کوه‌ها را جابه‌جا می‌کنید. اما وقتی ناامید هستیم، خودمان را در اولویت قرار می‌دهیم.

پس هرچه شادتر باشیم و از کارهایمان لذت ببریم، بیشتر در جریانِ طبیعیِ زندگی قرار می‌گیریم.
به همین دلیل است که پیشنهاد می‌کنم کاری را انتخاب کنید که دوست دارید. هشتاد درصد از زمانِ بیداریِ ما صرفِ کار می‌شود؛ اگر از کارمان لذت نبریم، هشتاد درصد از زندگی‌مان را از دست می‌دهیم. مرگ، مقصدی است که همه به آن می‌رسیم؛ پس چرا در این سفرِ کوتاه، کاری نکنیم که دوست داریم؟ شما به انگیزه نیاز ندارید تا کارتان را دوست داشته باشید؛ کافی است از فرایند لذت ببرید تا نتیجه، خودش را نشان دهد.
آرنولد شوارتزنگر می‌گوید: «من لبخند می‌زنم، چون به هدفم نزدیک‌تر می‌شوم.»

هدف، مثلِ یک ستاره‌یِ راهنماست که ما را به جلو می‌کشد.

در حالی که دیگران برای پیدا کردنِ انگیزه تلاش می‌کنند، هدف، آرنولد را به جلو می‌راند.

انگیزه یک «فشار» است، اما هدف یک «کشش». فشار، ما را مجبور می‌کند؛ اما هدف، ما را به سمتِ خود می‌کشد.

برای بهترین بودن، به انگیزه نیاز ندارید؛ فقط کافی است از مسیر لذت ببرید.

— برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود درک کنید»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پیش از آنکه در را باز کنی

گاهی با تمام وجود تلاش می‌کنی، درها را می‌زنی، برنامه‌ریزی می‌کنی و برای رسیدن به هدفی بی‌تابی؛
اما در باز نمی‌شود.
همان‌جاست که دلشوره به جانت می‌افتد و فکر می‌کنی شاید فراموش شده‌ای، شاید دیده نشده‌ای، یا شاید تلاش‌هایت بیهوده بوده است.

اما در ساختار هستی، مفهومی وجود دارد به نام «لُطف»؛

لطف یعنی مهربانیِ پنهانی و دقیقی که دستش به چشم نمی‌آید، اما گره‌ها را با نرم‌ترین و شگفت‌انگیزترین روش باز می‌کند.
🔹 حضرت یوسف(ع) پس از سال‌ها غربت، چاه، بردگی و زندان، وقتی دست روزگار ورق خورد و پرده از حکمت‌ها برافتاد، نگفت «من با زرنگی نجات پیدا کردم»، بلکه فرمود:
🔖 إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِّمَا يَشَاءُ ۚ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
«بی‌تردید پروردگار من برای هر چه بخواهد دارای لطفی دقیق است؛ همانا او دانا و حکیم است.»
📖 سورهٔ یوسف، بخشی از آیهٔ ۱۰۰

💎 نام «لطیف» یعنی خدایی که امور را از راه‌هایی نامحسوس و شگفت‌انگیز پیش می‌برد؛
راه‌هایی که نه به فکر تو می‌رسد و نه در معادلاتت جا می‌شود.

گاهی بسته ماندن یک در، لطف است تا درِ بزرگ‌تری باز شود؛ و گاهی تأخیر در رسیدن، لطف است تا روح تو به وسعت پذیرش آن موهبت برسد.
اگر امروز احساس می‌کنی همه‌چیز متوقف شده یا مسیر آن‌طور که می‌خواستی پیش نمی‌رود، دلت را آرام کن.
فرمانروای هستی در سکوت، مشغول چیدن تکه‌های پازل زندگی توست.

او نیازی به سر و صدا ندارد تا کارش را پیش ببرد؛«لطیف» یعنی دست مهربانی که حتی وقتی احساسش نمی‌کنی، پشت صحنه دارد خیر تو را رقم می‌زند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠اسلام؛ مسیرِ رهایی از آفت‌هایِ ویرانگر

✍🏻استاد ناصر سبحانی

انسان با انتخابِ مسیرِ بندگیِ خدا، خود را از آفت و بلاهایی نجات می‌دهد که زندگی‌اش را تهدید می‌کنند.

او با چنین انتخابی، خود را از نابودی محفوظ داشته و سلامتیِ خویش را تضمین می‌کند.
به برنامه‌ای که انسان در مسیرِ بندگیِ خدا در پیش می‌گیرد، «اسلام» گفته می‌شود. «اسلام» یعنی سلامتی و محفوظ ماندن از آفت‌هایی که سببِ نابودیِ انسان می‌شوند. مهم‌ترینِ این آفت‌ها عبارت‌اند از:
۱. امید به غیر خدا: اگر انسان در زندگی چنین تصور کند که غیر از خدا کسی و قدرتی وجود دارد که قادر است نیازهایش را برآورده کند، نفعی به او برساند یا مانعی از سرِ راهش بردارد، به او امیدوار می‌شود و به سببِ چنین امیدی، دچارِ آفت و بلایی می‌شود که نابودش خواهد کرد.
۲. ترس از غیر خدا: اگر انسان در زندگی چنین تصور کند که غیر از خدا کسی و قدرتی قادر است بر او تسلط پیدا کند و سرانجام و سرنوشتش را تغییر دهد، از او می‌ترسد و با چنین ترسی، دچارِ آفت و بلایی می‌شود که او را نابود خواهد کرد.
۳. اطاعت از غیر خدا: اگر کسی به غیر خدا امید داشت و از غیر خدا ترسید، آفتِ دیگری او را تهدید می‌کند و آن، پذیرشِ فرمان و دستورِ غیر خداست. از غیر خدا اطاعت می‌کند چون او را قادر به جلبِ امکانات و دفعِ موانع می‌شناسد؛ و مطیعِ وی می‌شود، زیرا او را قادر بر تغییرِ سرنوشت و مؤثر در زندگی‌اش می‌داند. اطاعت از غیر خدا، آفتی است که انسان را نابود می‌کند.
۴. درخواستِ کمک از غیر خدا: وقتی که انسان، غیر خدا را در زندگی‌اش مؤثر دانست، بدونِ تردید او را به فریاد می‌خواند و از او کمک می‌خواهد و او را به‌عنوانِ فریادرسِ خود می‌شناسد؛ در نتیجه دچارِ آفتی می‌شود که همچون آفت‌هایِ دیگر، او را نابود کرده و سببِ بدبختیِ دنیا و آخرتِ او می‌شود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠● امام شافعی (رحمه‌ الله)

«هرگاه مردم در سختی‌ها رهایت کردند، بدان که الله می‌خواهد خودش کارت را بر عهده بگیرد؛ و کافی است که الله وکیل و کارساز تو باشد.»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

بیانیه شورای منطقه‌ای غرب جماعت دعوت و اصلاح به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید و بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها

سنندج-شورای منطقه‌ای غرب جماعت دعوت و اصلاح

شورای منطقه‌ای غرب جماعت دعوت و اصلاح در بیانیه‌ای به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید، بر ضرورت پاسداشت منزلت معلمان، بهبود شرایط معیشتی و درمانی آنان و برخورد مسئولانه و رأفت‌آمیز با مطالبات صنفی این قشر تأکید کرد.

🖇 ادامه‌ی خبر

#جماعت_دعوت_و_اصلاح #آغاز_سال_تحصیلی #شورای_منطقه‌ای_غرب #مطالبات_معلمان #بازگشایی_مدارس #معیشت_معلمان #کرامت_معلم #سنندج

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_قرآنی

💠إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي الْمَوْتَىٰ وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ

«بی‌گمان ما مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه را از پیش فرستاده‌اند و آثار و یادگارهایشان را نیز می‌نویسیم.»
🔖سوره یس آیه ۱۲

در پایان، از انسان چیزی جز اثر او باقی نمی‌ماند.
❤️برخی می‌روند و از خود باقیاتِ صالحات به یادگار می‌گذارند؛ نوری که دل‌ها را روشن و راه‌ها را هموار می‌کند.
🖤و برخی می‌روند، اما زخمی بر دل‌ها و اثری از فتنه و اندوه بر جای می‌نهند که دیرزمانی فراموش نمی‌شود.
پس خوشا به حال آن‌که پس از رفتنش، رحمتش در میان مردم باقی بماند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

آفت پنجم: عدم توازن میان اهداف و توانمندی‌ها

✍فرزان خاموشی

گاهی حسن مسئولیت‌پذیری افراد یک جمع، به‌دلیل کمبودها و کاستی‌های فراوانی که در جامعه وجود دارد، مجموعه را وادار می‌کند برای جبران این مشکلات، اقدام به برنامه‌ریزی‌هایی کند که در حد و توان آن مجموعه نیست و از ظرفیت‌های آن خارج است.

گاهی جماعت به اهداف بزرگ و بلند چشم می‌دوزد، بدون آنکه به توان و امکانات خود توجه کند. نتیجه‌ی این نوع عملکرد آن است که جمع، همه‌ی توان و نیروی خود را بیهوده صرف می‌کند و در نهایت، حالتی از یأس و ناامیدی در مجموعه ایجاد خواهد شد.

این نکته قابل توجه و تأمله که موفقیت در انجام هر کاری مستلزم این است که:

1️⃣ هدفی متناسب با توان و نیروی مجموعه تنظیم و مشخص شود.

2️⃣ مدت زمانی که به‌طور تقریبی برای رسیدن به این هدف لازم است، مشخص شود.

3️⃣ برنامه‌ای طراحی شود که مجموعه را در انجام درست و مطلوب آن کار موفق گرداند.

4️⃣ وسایل و ابزارهای لازم برای تحقق هدف فراهم شود.

5️⃣ در راستای انجام درست کار، از خداوند متعال طلب کمک و یاری شود و بر او توکل گردد.

ازاین‌رو، شایسته است یک جمع، انتظاری بیش از توان خود و مخاطبانش ایجاد نکند و همواره این پیام را مدنظر داشته باشد که به اندازه‌ی توان، به دیگران وعده دهد. شعار هر فرد و مجموعه‌ای می‌تواند این سخن پیامبر شعیب علیه‌السلام باشد، که به اندازه توان و استطاعت وعده ی اصلاح داده شود.

﴿إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ ۚ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ ۚ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ﴾
(سوره‌ی هود، آیه‌ی ۸۸)

عدم توازن میان اهداف و توانمندی‌ها، نتایج نامطلوبی به دنبال خواهد داشت؛ از جمله:

الف) مواجه شدن با کمبود نیروی انسانی

وقتی جماعت فراتر از امکانات و توان نیروی انسانی خود برنامه‌ریزی کند، در نتیجه، به دلیل حجم وسیع کار، مجبور خواهد شد مسئولیت‌ها و وظایفی بیش از وظایف معمول بر دوش شخصیت‌های جمع بگذارد و این امر، طبیعتاً مشکلاتی را به وجود خواهد آورد.

نخست اینکه اتقان و کیفیت کار از مجموعه گرفته می‌شود. وجود وظایف و کارهای فراوان سبب می‌شود کارها به‌درستی انجام نشوند؛ چراکه انسان دارای توان و نیروی محدودی است.

نکته‌ی دیگر اینکه وقتی کار و فعالیت بیش از حد توان و ظرفیت شخص بر او تحمیل شود، چه‌بسا فرد در میانه‌ی راه سست شود و در نتیجه، کار و فعالیت خود را رها کند.

پیامبر ﷺ در این زمینه می‌فرمایند:

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:

«إِنَّ لِكُلِّ شَيْءٍ شِرَّةً، وَلِكُلِّ شِرَّةٍ فَتْرَةً، فَإِنْ كَانَ صَاحِبُهَا سَدَّدَ وَقَارَبَ فَارْجُوهُ، وَإِنْ أُشِيرَ إِلَيْهِ بِالْأَصَابِعِ فَلَا تَعُدُّوهُ.»

رواه الترمذي (۲۴۵۳)، وحسَّنه الألباني في «صحيح الترغيب» (۵۷).

«برای هر کار و فعالیتی نشاطی است و برای هر نشاطی نیز سستی‌ای وجود دارد. پس اگر انجام‌دهنده‌ی آن کار، راه درست و میانه را در پیش گرفت، به او امید داشته باشید؛ اما اگر چنان شد که با انگشت به او اشاره می‌شود، او را در شمار صالحان و موفقان به حساب نیاورید.»

مفهوم حدیث به این نکته اشاره دارد که کسی که در انجام کارها روش میانه و معتدل را در پیش گیرد و از دو سوی زیاده‌روی، چه در حالت نشاط و چه در حالت سستی، دوری کند، امید است که موفق شود. اما نباید به آوازه و شهرت او در میان مردم توجه کرد؛ زیرا سرنوشت و فرجام کارها نزد خداوند است.

اگر دیده شد که فرد راه زیاده‌روی را در پیش گرفته تا جایی که زبانزد مردم شده است، نباید او را در شمار صالحان دانست؛ زیرا ممکن است دچار ریا شده باشد و ارزش کارهایش را از بین برده باشد.

(نقاط قوت و ضعف فعالیت‌های جمعی، الدیلمی، ص ۷۸)

عائشه رضی‌الله‌عنها، همسر پیامبر ﷺ، روایت می‌کند:

روزی پیامبر ﷺ نزد من آمد و زنی نیز نزد من بود. فرمود: «این زن کیست؟» گفتم: «فلانی است که بسیار نماز می‌خواند.» پیامبر ﷺ فرمود:

رَوَى الْبُخَارِيُّ (۴۳)، وَمُسْلِمٌ (۷۸۵)، وَاللَّفْظُ لَهُ، عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ:

«دَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعِنْدِي امْرَأَةٌ، فَقَالَ: مَنْ هَذِهِ؟ فَقُلْتُ: امْرَأَةٌ لَا تَنَامُ، تُصَلِّي. قَالَ: عَلَيْكُمْ مِنَ الْعَمَلِ مَا تُطِيقُونَ، فَوَاللَّهِ لَا يَمَلُّ اللَّهُ حَتَّى تَمَلُّوا.»

«کارهایی را انجام دهید که در توان شماست. به خدا سوگند، خداوند خسته نمی‌شود تا اینکه شما خسته شوید.»

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

ادامه آفت پنجم: عدم توازن میان اهداف و توانمندی‌ها

✍فرزان خاموشی

کلمه‌ی «مَه» برای زجر و منع به کار می‌رود.

دکتر طارق سویدان درباره‌ی یک جمع و گروه فعال می‌گوید:

یکی از ویژگی‌های گروه فعال، مشارکت است.

بنابراین، اگر گروهی وجود داشته باشد که فقط تعداد محدودی از اعضای آن مشغول فعالیت باشند و بقیه تنها نظاره‌گر باشند، آنچه تشکیل داده‌ایم، یک گروه واقعی نیست.

وی از جمله ویژگی‌های گروه فعال را توزیع نقش میان اعضای گروه می‌داند و می‌گوید:

«هر کس در یک کار گروهی باید وظیفه‌ای داشته باشد که با توانایی و علاقه‌ی او متناسب باشد.»

(زندگی این‌گونه به من آموخت، طارق سویدان، ص ۳۳)

ب) عدم توازن و اولویت‌بندی در تعیین برنامه‌ها

شخصیت‌ها و گروه‌های مختلفی به جماعت می‌پیوندند؛ از جمله دانشجو، فرهنگی، پزشک، مهندس و... . طبیعتاً سطح دانش، فهم، توانایی و نیازهای همه‌ی این افراد یکسان نیست.

بنابراین، تعیین برنامه‌ای یکنواخت می‌تواند حق برخی از اعضای این مجموعه را ضایع کند و ممکن است شخص پس از مدتی دچار خستگی، دلزدگی و سستی شود.


در چنین شرایطی، این احساس در فرد شکل می‌گیرد که وقت خود را تلف می‌کند و همراهی او با جماعت سودی برایش ندارد.

از سوی دیگر، ممکن است شخصی تصور کند با پیوستن به یک جمع خاص، خواسته‌های درونی و نیازهایی را که برای ساخت و توسعه‌ی شخصیت خود دارد، برآورده خواهد کرد. اما پس از مدتی، از آنجا که در هر جمعی برخی فعالیت‌ها نسبت به فعالیت‌های دیگر اولویت پیدا می‌کنند، چه‌بسا آن چیزی که شخص به دنبال آن بوده، در اولویت کاری جمع قرار نگیرد؛ زیرا طبیعتاً برای هر مجموعه‌ای دشوار است که در همه‌ی زمینه‌ها فعالیت کند.

در نتیجه، برآورده نشدن خواسته‌های فرد، ممکن است موجب رنجش و سستی او شود و چه‌بسا جماعت را در این زمینه به کم‌کاری و کوتاهی متهم کند.

پیوستن به هر جمعی، برای فرد دو امتیاز و فایده خواهد داشت:

۱. حفظ ایمان و دغدغه‌ی فرد نسبت به دعوت.

۲. توسعه‌ی شخصیتی؛ فرد امیدوار است با حضور در جمع، از لحاظ شخصیتی در زمینه‌های مختلف رشد و توسعه پیدا کند.

اگر جمعی نتواند این خواسته را تأمین کند، طبیعتاً ممکن است با سستی و در نهایت خروج فرد از جمع مواجه شود.

ج) ترجیح کمیت بر کیفیت

یکی از عوامل موفقیت هر جمع، وجود نیروهای توانمند و رشد‌یافته است. اگر مجموعه‌ای روزی از نیروهای توانمند خالی شود، چه‌بسا به سوی فروپاشی نیز حرکت کند.

وجود برنامه‌های فراوان گاهی سبب می‌شود جمع، به‌جای پرداختن به تربیت نیروی انسانی ـ که رکن اساسی و پایه‌ی هر مجموعه‌ای است ـ خود را به فعالیت‌های جانبی دیگر مشغول کند.

استاد احمد راشد در کتاب «الرقائق» چنین می‌گوید:

«گزینش و گردآوری نیروهای جوانی که در زیرکی و شجاعت برجسته‌اند و تربیت این نیروها به شکلی ریشه‌دار، فراگیر و پایدار، دو رکن اساسی در برنامه‌ی حرکت اسلامی است.»

همچنان که ابوالحسن ندوی می‌فرماید:

«چاره‌ای نیست جز ساختن رجالی که به کار دعوت بپردازند و چرخ آن را بچرخانند، به تربیت نیروها بپردازند و جای خالی‌ها را پر کنند.

هر حرکت و دعوت و مؤسسه‌ای، هرچند از نظر نیروی انسانی قوی و مایه‌دار باشد، باز هم در معرض خطر است و طولی نخواهد کشید که مردانش یکی پس از دیگری از بین خواهند رفت و روزی دستش از نیروی کار تهی خواهد شد.»

(الرقائق، احمد راشد، دار النشر للجامعات، ص ۵)

تربیت نیروی انسانی، خواسته و آرزوی خلیفه‌ی دوم، عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه، نیز بوده است.

روایت شده است که روزی عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه با دوستانش نشسته بود. به آنان گفت: «هر یک آرزویی کنید.»

یکی از آنان گفت: «من آرزو دارم پرِ این خانه درهم داشتم تا آن را در راه خدا صرف می‌کردم.»

دیگری آرزو کرد که «پرِ این خانه طلا داشتم و آن را در راه خدا خرج می‌کردم.»

اما عمر گفت: «من نیز آرزو داشتم پرِ این خانه مردانی مانند ابو عبیده بن جراح، معاذ بن جبل و سالم مولی ابی‌حذیفه می‌داشتم و آنان را در راه خدا به کار می‌گرفتم.»

(اولویت‌های دینی در پرتو قرآن و سنت، یوسف قرضاوی، ص ۵۷)

در این بخش، جا دارد نکته‌ای را نیز یادآور شویم.

در نقطه‌ی مقابل این بحث، یعنی عدم توجه به تربیت نیروی انسانی، گاهی پیش می‌آید که جمع به داشتن کثرت پیروان و همراهان توجه کرده و از تربیت صحیح و درست آنان غافل شود. در حالی که تعداد زیاد نیروی انسانیِ توسعه‌نیافته، کار چندانی از یک جمع یا گروه پیش نخواهد برد.


خداوند در قرآن کریم، در بیان دو غزوه، درس مهمی برای اهل ایمان بیان کرده است؛ اینکه پیروزی در میدان نبرد با مخالفان و دشمنان، به کثرت و تعداد زیاد وابسته نیست، بلکه به وجود نیروهای تربیت‌شده و رشد‌یافته بستگی دارد.

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

ادامه آفت پنجم: عدم توازن میان اهداف و توانمندی‌ها

✍فرزان خاموشی

مسلمانان با وجود تعداد زیاد در جنگ حنین، نزدیک بود شکست بخورند؛ چراکه به کثرت و تعداد خود مغرور شده بودند و کیفیت و نیروی روحی و معنوی را فراموش کرده بودند.

خداوند متعال می‌فرماید:

﴿لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ ۙ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ ۙ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئًا وَضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ * ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنْزَلَ جُنُودًا لَمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ وَذَٰلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ﴾
(سوره‌ی توبه، آیات ۲۵-۲۶)

اما در مقابل، در غزوه‌ی بدر، مسلمانان با وجود تعداد کم، پیروز شدند؛ آنجا که خداوند داستان و شرح حال آنان را بازگو می‌کند و می‌فرماید:

﴿وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنْتُمْ أَذِلَّةٌ ۖ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ﴾
(سوره‌ی آل‌عمران، آیه‌ی ۱۲۳)

همچنین می‌فرماید:

﴿وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخَافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآوَاكُمْ وَأَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ﴾
(سوره‌ی انفال، آیه‌ی ۲۶)

پیامبر ﷺ در بیان ارزش و نفع انسان تربیت‌شده می‌فرماید:

قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:

«لَيْسَ شَيْءٌ خَيْرٌ مِنْ أَلْفٍ مِثْلِهِ إِلَّا الْإِنْسَانُ.»

متفقٌ‌علیه.

«هیچ چیزی ارزش و نفعش بیشتر از هزار برابر چیز دیگری مانند خودش نیست، مگر انسان.»

و در جایی دیگر، درباره‌ی نادر بودن انسان کامل و وارسته می‌فرماید:

«إِنَّمَا النَّاسُ كَالْإِبِلِ الْمِائَةِ، لَا تَكَادُ تَجِدُ فِيهَا رَاحِلَةً.»

(رواه الترمذي وابن ماجة)

«مردم مانند گله‌ی شتر صدنفری هستند که شاید در میان آن‌ها یک شتر کاملاً خوب و خوش‌فرمان پیدا نکنی.»

در پایان این بخش از آسیب‌های کار گروهی، لازم است به نکته‌ای توجه کنیم که هر جمع و گروهی باید آن را مدنظر داشته باشد.

خداوند متعال در سه جای قرآن کریم از ما «احسن عمل» را خواسته است:

﴿وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا﴾
(سوره‌ی هود، آیه‌ی ۷)

﴿إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا﴾
(سوره‌ی کهف، آیه‌ی ۷)

﴿الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ﴾
(سوره‌ی ملک، آیه‌ی ۲)

پیام این آیات به ما این درس را می‌دهد که گویی از دیدگاه اسلام، مسابقه میان انسان‌ها صرفاً بر سر انجام دادن کار خوب و بد نیست، بلکه بر سر انجام دادن کار خوب و خوب‌تر است؛ و اینکه لازم است مشغولیت ذهنی انسان مؤمن همواره معطوف به روی آوردن به بهترین‌ها و دستیابی به بالاترین‌ها باشد.

(اولویت‌های دینی در پرتو قرآن و سنت، یوسف قرضاوی، ص ۶۵)

منتظر بخش های بعدی باشید.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠﴿خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ بِٱلۡحَقِّۚ تَعَٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ ٣﴾

آسمان‌ها و زمین را به مقتضای حق (و حکمت) آفریده است (نه بیهوده و به گزاف. خداوند) بالاتر از چیزهائی است که (آنان در تصرّف امور یا پرستش) انباز (خدا) می‌سازند.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠گسترشِ آگاهی؛ کلیدِ تحول و رشد

همه‌یِ ما در طولِ زندگی با باورها و محدودیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که مانعِ رشد و پیشرفتِ ما می‌شوند. این باورها اغلب بر اساسِ تجربه‌هایِ گذشته شکل می‌گیرند و مانندِ نقشه‌هایی هستند که ما از جهان می‌سازیم؛ اما این نقشه‌ها همیشه با واقعیت تطابق ندارند. در واقع، درکِ ما از جهان تنها یک «مدلِ ذهنی» است؛ مدلی که ممکن است محدود و ناقص باشد.
برنامه‌نویسی عصبی-زبانی (NLP) این مفهوم را با عبارتِ «نقشه، قلمرو نیست» به‌خوبی بیان می‌کند. به عبارتِ دیگر، آنچه را که ما به‌عنوانِ واقعیت می‌شناسیم، تنها یک تفسیرِ ذهنی از دنیایِ اطرافِ ماست. با گسترشِ آگاهی، می‌توانیم این نقشه‌هایِ ذهنی را به‌روز کرده و محدودیت‌هایِ خود را از بین ببریم.
ممکن است همیشه فکر کرده باشیم که در محدودیت‌هایِ مالی هستیم و نمی‌توانیم از آن‌ها فراتر برویم؛ این باور می‌تواند مانعِ تلاش برایِ دستیابی به درآمدِ بیشتر شود. اما با آشنایی با افرادی که درآمدهایِ بالاتری دارند، متوجه می‌شویم که این محدودیت تنها در ذهنِ ما بوده است.
گسترشِ آگاهی، کلیدِ از بین بردنِ محدودیت‌ها و کشفِ فرصت‌هایِ جدید است. باورهایِ محدودکننده مانعِ رشدِ ما می‌شوند؛ اما با افزایشِ آگاهی، این موانع از بین می‌روند و اعتمادِ به نفس تقویت می‌شود. برایِ گسترشِ آگاهی، بهتر است با افرادِ موفق در ارتباط باشیم، به مطالعه بپردازیم، در دوره‌ها شرکت کنیم و از منابعِ معتبر بهره ببریم. با این کار، نسبت به خودمان و جهان درکِ عمیق‌تری پیدا کرده و به رشدِ شخصی دست می‌یابیم.

هنگامِ گسترشِ آگاهی، بهتر است بر رویِ یک حوزه‌یِ خاص تمرکز کنید؛ چرا که مطالعه‌یِ کتاب‌هایِ عمومی، اگرچه مفید است، اما برایِ کسبِ تخصص در یک زمینه‌یِ خاص کافی نیست.

گسترشِ آگاهی، کلیدِ رسیدن به موفقیت و تحققِ رویاهاست. با شکستنِ محدودیت‌هایِ ذهنی و یادگیری از دیگران، می‌توانیم به پتانسیل‌هایِ واقعیِ خود دست پیدا کنیم. پس از امروز تصمیم بگیرید که مرزهایِ دانشِ خود را گسترش دهید و به دنیایی از امکاناتِ جدید قدم بگذارید.

— برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید (قبل از اینکه دیر شود) درک کنید»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠هیچ تلاشی در جهان گم نمی‌شود

بزرگ‌ترین خستگی انسان همیشه از کار سنگین نیست؛
گاهی از این احساس است که: «نکند هیچ‌کس مرا نمی‌بیند؟ نکند این همه صبوری، این همه دویدن، و این همه مدارا به جایی نرسد؟»
در چشم دنیای مادی، فقط نتایجی شمرده می‌شوند که به چشم بیایند، اندازه گرفته شوند، یا روی کاغذ ثبت گردند.

اگر در پروژه‌ای شکست بخوری، اگر محبتی کنی و پاسخی نبینی، یا اگر سال‌ها در سکوت مراقب عزیزانت باشی، شاید کمتر کسی تشویقت کند.

اما در دادگاه و درگاه خداوند، واحد سنجش، چشم‌های مردم نیست.
🔹 قرآن این حقیقت آرام‌بخش را این‌گونه بیان می‌کند:
🔖 وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَىٰ
«و به‌راستی که تلاشِ او به‌زودی دیده خواهد شد.»
📖 سورهٔ نجم، آیهٔ ۴۰
💎 توجه کن که آیه نفرمود «نتیجه‌اش دیده می‌شود»؛ فرمود «سَعْی» او دیده می‌شود.
یعنی اصلِ تلاش، خستگی‌های پنهانت، قدم‌هایی که در خلوت برداشتی، صبری که برای شکستن یک غرور کردی، و خلوصی که خرج کردی، همگی ثبت و ضبط می‌شوند.

خداوند «شَکور» است؛ یعنی اندک‌ترین حرکت نیک را پاس می‌دارد و برکت می‌دهد.

هیچ قدم خیری که با نیت پاک برداشتی در پهنهٔ این جهان گم نمی‌شود؛ حتی اگر سال‌ها بگذرد و ظاهراً ثمری به چشم نیاید.
پس اگر امروز حس کردی تلاش‌هایت دیده نشده، یا سهمت از تشکر دیگران کم بوده، قلبت را به این وعده گرم کن:
تو کارَت را برای انسان‌ها انجام نداده‌ای که چشم‌انتظار تایید آن‌ها باشی.

پروردگاری که خلوتت را می‌بیند، هم برای تلاش‌هایت ارزش قائل است و هم زیباتر از محاسبات خلق، پاداشش را رقم می‌زند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات