آیا دین در جوامع منحط شكوفا می‌شود؟

✍️عبدالکریم بکار

▷ ◉──── ٢٣:۱۴

این متن بر پیوند ناگسستنی میان معنویت و ساختارهای اجتماعی برای دستیابی به پیشرفت واقعی تأکید می‌کند. نویسنده با استناد به اندیشمندان اسلامی، استدلال می‌کند که شکوفایی دینی در جوامعی که با استبداد سیاسی و فقر دست‌وپنج نرم می‌کنند، امکان‌پذیر نیست. برای رسیدن به یک نهضت فراگیر، تنها اصلاح فردی کافی نیست، بلکه ایجاد نهادهای عادلانه و پاسداری از آزادی‌های انسانی ضرورتی حیاتی دارد. در واقع، دین و سیاست باید مکمل یکدیگر باشند تا کرامت انسانی حفظ شده و جامعه از زوال رهایی یابد. این رویکرد معتقد است که عدالت و حاکمیت قانون بستری الزامی برای اثرگذاری ارزش‌های اخلاقی در دنیای واقعی فراهم می‌آورد. نهایتاً، پیشرفت تنها زمانی حاصل می‌شود که توسعه علمی و اقتصادی با بیداری وجدان و ارزش‌های والای انسانی همسو گردد.

#پادکست_آوای_اصلاح۵۰

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☕️ جرعه‌ای آرامش | ۲

💠«تنها نبین، با او ببین»

بسیاری از دلشوره‌های ما از یک خطای دیدِ ساده شروع می‌شوند:
اینکه ماجراها و مشکلات را فقط در مقیاس توانِ خودمان و سنگینی دنیا می‌سنجیم.
وقتی فقط به دستان خالی، مسیر طولانی و موانع پیش‌رو نگاه می‌کنی، طبیعی است که دلت بلرزد و ترس به جانت بیفتد. اما ایمان یعنی این معادله را با اضافه کردنِ یک نام تغییر دهی: «مَعِیَ رَبّی» (پروردگارم با من است).
🔹 زمانی که بنی‌اسرائیل به بن‌بست رسیدند—پیشِ رو دریای خروشان و پشتِ سر لشکر خشمگین فرعون—از روی ترس و محاسبات ظاهری فریاد زدند:
🔖 قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ
«یاران موسی گفتند: قطعاً ما به چنگ آن‌ها افتادیم و کارمان تمام است!»
📖 سورهٔ شعراء، آیهٔ ۶۱
اما موسی(ع) که افق دیدش بزرگ‌تر از محاسبات مادی بود، با قلبی آرام پاسخ داد:

🔖 قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ

«گفت: هرگز چنین نیست! بی‌تردید پروردگارم با من است و مرا راهنمایی خواهد کرد.»
📖 سورهٔ شعراء، آیهٔ ۶۲
💎 کلمهٔ «کَلّا» یعنی یک «نه» قاطع به تمام نومیدی‌ها، ترس‌ها و بن‌بست‌های فرضی.
موسی نگفت «من راه نجات را بلدم»؛ او فقط گفت «او با من است». و همین حضور کافی بود تا راهی در دل دریا باز شود که تصورش در هیچ ذهنی نمی‌گنجید.
اگر امروز احساس می‌کنی میان مشکلات احاطه شده‌ای و به بن‌بست رسیده‌ای، یک لحظه بایست و زاویهٔ نگاهت را عوض کن.
تو در این مسیر تنها نیستی.
خدایی که تو را تا اینجای زندگی آورده، در میانهٔ راه رهایت نمی‌کند.

هر جا که ترس آمد، آرام در قلبت زمزمه کن: «کَلّا… پروردگارم با من است.»

#جرعه_ای_آرامش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠جهان اندیشه

✍ نایف بن نهار

جهان اندیشه از پیچیده‌ترین جهان‌هاست؛ زیرا جهانی انتزاعی است که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود. شما از یک اندیشه تنها به اندازه ظرفیت‌های ذهنی و عقلانی خود می‌توانید ابعاد آن را ببینید.

به همین دلیل، گاهی ایده‌ای را با کسی در میان می‌گذارید و خودتان تصور می‌کنید که آن ایده کامل است؛ اما او از زاویه‌ای تازه به آن نگاه می‌کند که شما به آن توجه نکرده‌اید. سپس آن زاویه را به ایده خود اضافه می‌کنید و آن را با شخص سومی در میان می‌گذارید.

او نیز زاویه دیگری را به شما نشان می‌دهد که پیش‌تر به آن فکر نکرده بودید. به همین ترتیب، هرچه اندیشه‌هایتان را بیشتر با دیگران در میان بگذارید، زوایای تازه‌تری در آن کشف خواهید کرد.

از همین رو، در زندگی مسلمانان اصل بر این قرار گرفته است:

﴿وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ﴾
«و کارهایشان با مشورت میان خودشان انجام می‌شود.»

زیرا مشورت یعنی عقل و نگاه دیگران را به عقل و نگاه خود بیفزاییم تا اندیشه‌ها، تا حد امکان، کامل‌تر و پخته‌تر شوند.

اما کسی که به‌تنهایی و بدون مشورت پیش می‌رود، معمولاً اشتباهات در اندیشه‌اش روی هم انباشته می‌شوند، بی‌آنکه خودش متوجه آنها شود. حتی گاهی اگر هم متوجه اشتباهاتش شود، تغییر دادن آنها برایش دشوار است؛ زیرا بخش‌های زیادی از اندیشه و تصمیم‌های بعدی خود را بر همان پایه بنا کرده است.

یک بار شنیدم شخصی بیش از سی سال از عمر خود را صرف تحقیق و پیگیری یک پروژه قرآنی کرده است. از شنیدن این خبر خوشحال شدم و برای دیدارش رفتم؛ اما آنچه دیدم برایم شگفت‌آور بود: این پروژه بر پایه مغالطات و پیش‌فرض‌هایی بنا شده بود که با روش و منهج قرآن سازگاری نداشت.

نخستین سؤالی که از او پرسیدم این بود:

«آیا پیش از شروع کار با کسی مشورت کردی؟ آیا درباره فرضیه‌های اساسی و مبانی اولیه‌ات با کسی گفت‌وگو و بحث کردی؟»

پاسخ داد:

«نه؛ چون می‌ترسیدم ایده‌ام را از من بدزدند.»

خداوند متعال به این برادر، به خاطر تلاش‌هایی که انجام داده است، پاداش نیک عطا فرماید؛ اما او بهای نبودِ مشورت و استفاده نکردن از اندیشه و عقل دیگران را با سال‌های عمرش پرداخت.

اما ترس از اینکه مبادا دیگران ایده‌هایتان را بدزدند، دلیل سستی است که شایسته نیست مؤمن به آن اعتنا کند.

اگر ایده‌ات دزدیده شود، برایت بهتر از آن است که عمرت دزدیده شود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

⭐پیام قرآنی

💠 انسان، آرامش واقعی را زمانی پیدا می‌کند که با خودش آشتی کند و به آنچه خداوند برایش مقدر کرده، راضی باشد.

وقتی انسان حقیقتِ ناپایداری دنیا را درک کند، زخم‌ها، رنج‌ها و تلخی‌هایش دیگر آن سنگینی گذشته را نخواهند داشت؛ بلکه آرام‌تر از کنارش عبور خواهند کرد.

رضا به تقدیر الهی، دل را سبک می‌کند؛ و یادِ فانی بودن دنیا، بسیاری از غم‌ها را کوچک.

چه بسیار رنج‌هایی که با یک نگاهِ درست به دنیا، تحملشان آسان می‌شود.

💠 مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ
«آنچه نزد شماست، پایان می‌پذیرد؛ و آنچه نزد خداست، ماندگار است.»

سوره النحل آیه ۹۶

#پیام_قرآنی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📇تقویم

💠﴿ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ بِحُسۡبَانٖ ٥﴾

خورشید و ماه برابر حساب (منظمی در چرخش و گردش) هستند.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☀️ پیامِ روز

💠«لبخند بزنید و زندگی‌تان را دگرگون کنید»

«اگر به زندگی مثل یک بازی نگاه کنیم، دیگر خودمان را جدی نمی‌گیریم، چون حسِ خودخواهی و خودبزرگ‌بینی از بین می‌رود.»
حتی در دشوارترین لحظاتِ زندگی، یک لبخندِ ساده می‌تواند همه‌چیز را تغییر دهد. زمانی که لبخند می‌زنید، بزرگ‌ترین مشکلات نیز کوچک به نظر می‌رسند و ما از این قدرتِ شگفت‌انگیز غافل هستیم.
لبخند زدن باعثِ ترشحِ هورمون‌هایِ شادی مانندِ دوپامین و اندورفین در مغز می‌شود و مقابله با هر چالشی را آسان‌تر می‌کند.
«خنده برای روح، همانندِ صابون برای بدن است.»

— برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید درک کنید»

#پیام_روز

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

صفحه‌ی رسمی فیسبوک جماعت دعوت و اصلاح

https://m.me/islah.iran

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌چه کسی پس از افول غرب رهبری جهان را بر عهده می‌گیرد؟

نویسنده: عمار علی حسن نویسنده و پژوهشگر جامعه‌شناسی سیاسی
مترجم: اصلاح‌وب

عمار علی حسن در این مقاله، با مرور دیدگاه اندیشمندان غربی و شرقی، افول احتمالی تمدن غرب را نه‌تنها پیامد بحران‌های اقتصادی، سیاسی و جمعیتی، بلکه حاصل فرسایش بنیان‌های فرهنگی، اخلاقی و معنوی آن می‌داند. وی با اشاره به خیزش قدرت‌های آسیایی، به‌ویژه چین، هند، ژاپن و کرهٔ جنوبی، معتقد است که آسیا با تکیه بر میراث فرهنگی، انسجام اجتماعی، نوآوری و گسترش قدرت نرم، در حال به چالش کشیدن غرب‌محوری و شکل دادن به نظمی نوین در جهان است. بااین‌حال، آیندهٔ رهبری جهان به توانایی غرب در بازسازی خود و ظرفیت تمدن‌های نوظهور برای ارائهٔ الگویی جایگزین بستگی دارد.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#افول_غرب #خیزش_آسیا #تمدن_غرب #قدرت_نرم #فرهنگ_و_تمدن #نظم_نوین_جهانی #چین #جهان_چندقطبی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قواعد قرآنی (55)

✍🏻عبدالظاهر سلطانی

فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُمْ بقره/152

مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم.

یکی از عبادات، دلخوشی‌ها و سرگرمی‌های افراد مؤمن، ذکر گفتن است؛ آنان پیوسته می‌کوشند نام و یاد مبارک الله را در دل و بر زبان داشته باشند، چون نام و یادش آرام‌بخش دل‌هاست.

و خوشا آنان که در مقابل، خداوند نیز از ایشان یاد می‌کند و اسم‌شان را در جاها و بین کسانی بهتر اعلام می‌کند!

خوش‌به‌حال کسانی که همیشه در میان دیگران از آنان به خوبی نام برده می‌شود و نکونام هستند!

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠امام قرضاوی؛ چهار سال پس از رحلتش

✍🏻دکتر وصفی عاشور ابوزید

امروز، ۲۶ سپتامبر، چهار سال از رحلت استاد و شیخمان، امام یوسف قرضاوی، می‌گذرد و چه بسیار که دلتنگ او هستم! من ــ و همچنان بوده‌ام و خواهم بود ــ یکی از شاگردان او هستم؛ از کسانی که علم و عملش بر آنان اثر گذاشت.

بلکه او نخستین دروازه‌ی من به سوی علوم اسلامی، منابع میراث اسلامی و اندیشه‌ی معاصر بود

.

کتابش را می‌خواندم و سپس به منابع و مراجع آن مراجعه می‌کردم و هر کدام را که توان مالی‌ام اجازه می‌داد، تهیه و مطالعه می‌کردم. آن‌گاه یک کتاب، مرا به کتابی دیگر می‌رساند؛ یک مرجع، به مرجعی دیگر؛ و یک عالم، مرا با جهانی کامل از دانش آشنا می‌کرد. درباره‌ی شیخم شش کتاب نوشته‌ام؛ چیزی که درباره‌ی هیچ‌کس دیگری ننوشته‌ام. با این همه، هنوز چیزهایی از او در دل من باقی مانده که کتاب‌ها توان بیانشان را ندارند. هنوز اگر ناگهان بخشی از سخنانش را ببینم یا صدایش را از جایی که انتظار ندارم بشنوم، دلم خاشع می‌شود و خاطراتی در جانم زنده می‌گردد که قلم از توصیفشان ناتوان است.

پس از قرضاوی چه چیزی باقی مانده است؟

آن فقیهی باقی مانده که با زندگی درگیر بود؛ فقه را در میان صفحات کتاب‌ها محبوس نکرد، بلکه آن را به واقعیت مردم، مسائل امت و رخدادهای نوپدید روزگار آورد. واقعه را می‌شناخت، موضوع و مصداق حکم را به‌درستی بررسی می‌کرد، میان مصالح و مفاسد توازن برقرار می‌ساخت، اولویت‌ها را مرتب می‌کرد، پیامدها و فرجام امور را در نظر می‌گرفت و سپس با توجه به همین مآلات، برای تطبیق حکم شرعی بر آن اجتهاد می‌کرد.

آن مفتی نیز باقی مانده است که فتوایش تنها «حلال و حرام» نبود؛ بلکه فقه و اصول، مقاصد شریعت، قرآن و حدیث، تربیت و رحمت را در خود جمع کرده بود. فتوایش را که می‌خواندی، هم عقل قانع می‌شد و هم دل آرام می‌گرفت.

آن عالم نیز باقی مانده است که آنچه را حق می‌دانست، بر زبان می‌آورد؛ نه زبانش را در خدمت حاکمی اجاره می‌داد و نه برای جلب رضایت توده‌ها سخن می‌گفت. در کنار مظلوم می‌ایستاد، از آزادی و کرامت ملت‌ها دفاع می‌کرد و دغدغه‌ی امت را در عقل، دل و موضع‌گیری‌هایش حمل می‌کرد.

و پیش و پس از همه‌ی این‌ها، کتابخانه‌ی عظیم او باقی مانده است: ۱۰۵ مجلد و حدود ۷۵ هزار صفحه، در زمینه‌های فقه، اصول، مقاصد، تفسیر، حدیث، اندیشه، دعوت، تربیت، تزکیه، اقتصاد، فرهنگ، ادبیات و مسائل امت؛ به‌گونه‌ای که گویی هر کس این آثار را بخواند، تصویری گسترده از اسلام را در جامعیت، اعتدال، آسان‌گیری و عدالت آن مطالعه کرده است.

ادیبی باقی مانده است که فقه را با زبانی زیبا می‌نوشت، بی‌آنکه از دقت علمی آن بکاهد.

عابد و بسیار توبه‌کننده و گریانی باقی مانده است که چشمانش از خشیت خدا و از رنج‌های مسلمانان سرشار از اشک می‌شد.

و انسانی مهربان و صمیمی باقی مانده است که از برادران و شاگردانش، بزرگ و کوچک، سراغ می‌گرفت؛ درباره‌ی کتاب‌ها، طرح‌ها و مطالعاتشان می‌پرسید، آنان را تشویق می‌کرد و دستشان را می‌گرفت.

برخی عالمان در کتابخانه‌ها باقی می‌مانند؛
برخی در ذهن‌ها؛
و اندکی از آنان توفیق می‌یابند که در دل‌ها باقی بمانند.

و قرضاوی، از نگاه من، از همین گروه بود.

پس از چهار سال، پرسش تنها این نیست که: «از قرضاوی چه چیزی باقی مانده است؟»
بلکه پرسش مهم‌تر این است که: «ما با آنچه از او باقی مانده، چه خواهیم کرد؟»

وفاداری به او این نیست که در سالگرد رحلتش دوباره اندوه خود را تازه کنیم؛ بلکه این است که علمش را بخوانیم، اندیشه و پروژه‌ی علمی‌اش را مطالعه کنیم، با نگاه علمی آن را نقد کنیم، روش‌ها و ایده‌هایش را از میراثش استخراج کنیم و این میراث را به نسل‌های آینده منتقل نماییم.

رسول خدا ﷺ فرمود:

«هنگامی که انسان می‌میرد، عمل او جز از سه چیز قطع می‌شود: صدقه‌ی جاریه، علمی که از آن بهره برده شود، یا فرزند صالحی که برای او دعا کند.»

(روایت مسلم، شماره ۱۶۳۱)

خداوند شیخ و استادمان، امام یوسف قرضاوی، را رحمت کند و در برابر خدماتش به دانش و اهل آن، و به اسلام و امت اسلامی، بهترین پاداش را نصیبش فرماید.

زیرا برخی مردان، عمرشان به پایان می‌رسد، اما زندگی‌شان پایان نمی‌یابد؛ خداوند پیکرهایشان را در خاک می‌پوشاند، اما آثارشان را در میان مردم گسترش می‌دهد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☕️ جرعه‌ای آرامش | ۳

💠«پیش از آنکه خستگی بر دلت بماند»

گاهی سنگین‌ترین خستگی، خستگی تن نیست؛
خستگی دل است از حرف‌ها، ناسپاسی‌ها، قضاوت‌ها و رفتارهایی که روحت را خراش می‌دهند.
وقتی تلاش می‌کنی خوب باشی، خالصانه قدم برداری، یا برای دیگران سنگ‌تمام بگذاری و در عوض با بی‌مهری یا کنایه روبه‌رو می‌شوی، ممکن است دلت تنگ شود و این سؤال سراغت بیاید: «چرا باید ادامه بدهم؟»
🔹 پروردگار مهربان، دل‌تنگیِ پاک‌ترین بنده‌اش، پیامبر اکرم(ص)، را دید و برای سبک‌کردن دلش این نسخه را فرستاد:
🔖 وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ
«و به‌یقین می‌دانیم که سینه‌ات از آنچه می‌گویند تنگ می‌شود و دلت می‌گیرد.»
📖 سورهٔ حجر، آیهٔ ۹۷
و بلافاصله راه آرامش را نشان داد:
🔖 فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ
«پس با ستایش پروردگارت او را تسبیح گوی و از سجده‌کنندگان باش.»
📖 سورهٔ حجر، آیهٔ ۹۸
💎 ببین چقدر این آیه سرشار از درک و لطافت است!
خداوند نمی‌گوید «بی‌خیال باش و اصلاً ناراحت نشو»؛ احساس انسان را به رسمیت می‌شناسد: «می‌دانم که دلت می‌گیرد…»
اما راه‌حلِ این سنگینی، غرق‌شدن در حرف‌های مردم نیست؛ وصل‌شدن به سرچشمه است.

تسبیح و سجده یعنی از محدودهٔ تنگِ نگاه انسان‌ها فاصله بگیری و رو به وسعت بی‌نهایت خدا بایستی.

وقتی سر به سجده می‌گذاری، بار را از روی دوشت برمی‌داری و روی زمین می‌گذاری؛ نزد کسی که هم می‌بیند، هم ارزش قلب پاکت را می‌داند و هم مرهم حقیقی است.
اگر امروز حرفی یا رفتاری سینه‌ات را تنگ کرده، آن را با خودت حمل نکن.
رو به آسمان کن، قلبت را سبک کن و به یاد بیاور که تکیه‌گاه تو از هر قضاوتی فراتر است.

#جرعه_ای_آرامش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠راز سعادت مؤمن

✍ مصطفی صادق الرافعی

راز سعادت مؤمن ـ با وجود فقر و سختی‌هایی که در این دنیا با آن روبه‌رو می‌شود ـ این است که در درون او، از باور به آخرت، حضوری بزرگ و الهی شکل گرفته است؛ حضوری که به او رضای همیشگی از خدا، شکیبایی همیشگی در برابر تقدیر خدا و امید همیشگی به رحمت خدا می‌بخشد.

در نتیجه، همه محرومیت‌های دنیا در رضایت او رنگ می‌بازند و دیگر احساس محرومیت نمی‌کند؛ همه مصیبت‌های دنیا در صبر او جای می‌گیرند و معنایشان دگرگون می‌شود؛ و امید همیشگی به رحمت خدا، نیرویی است که آن دو نیروی دیگر ـ رضایت و صبر ـ را تقویت می‌کند.

یعنی مؤمن، با رضا، صبر و امید، معنای رنج‌های دنیا را تغییر می‌دهد؛ ازاین‌رو چیزی که برای دیگری محرومیت است، برای او در پرتو رضا قابل تحمل می‌شود، و چیزی که برای دیگری مصیبت است، در پرتو صبر به فرصتی برای رشد تبدیل می‌گردد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

⭐پیام قرآنی

💠«اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ...»

«بدانید که زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست...»

سوره حدید آیه ۲۰

💠 هیچ‌کس نمی‌داند ...
آخرین نفس، آخرین لبخند یا آخرین دیدارش چه زمانی خواهد بود.
شاید روزی، بی‌آنکه فرصتی برای خداحافظی داشته باشیم، از این دنیا برویم.

🌷پس تا فرصت هست....
مهربان‌ باشیم.
قدر یکدیگر بدانیم
بیشتر دوست بداریم
و یکدیگر را نرنجانیم
🔹 زیرا زندگی کوتاه‌تر از آن است که محبت و مهربانی را به فردا بسپاریم.

#پیام_قرآنی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠اصلاح، بدون شناختِ ریشه‌ها بی‌ثمر است.

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

برای رسیدن به نتیجه، باید از پرداختن به حواشی پرهیز کرد و تمرکز را بر “سرچشمه‌ی آسیب‌ها” گذاشت.

اولویتِ اول، تشخیصِ دردهای ساختاری و چاره‌جویی برای آن‌هاست؛ باقیِ تلاش‌ها تنها هدررفتِ انرژی است.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📇 تقویم

💠﴿وَٱلسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ٱلۡمِيزَانَ ٧﴾‏

آسمان را برافراشت، و قوانین و ضوابطی را گذاشت.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☀پیام روز

💠کسی که خرد ندارد، دین ندارد.
کسی که عقل ندارد، دین ندارد.

دین و دینداری‌ای که از روی عقل و منطق و استدلال باشد، همیشگی و ماندگار است. دینداری از لوازمِ خرد و خردمندی است، به‌ویژه آنکه مبانی و احکامِ اسلام، عینِ فطرت و مقتضای عقل است.
از این رو، قرآن کریم عاقلان و عالمان را به تعقل و تفهم و تفکر در عالم و مبدأِ هستی و آفریدگار لایزال فراخوانده و مخاطبان خود را بیشتر، عقلا و خردمندان می‌داند و با جمله‌هایِ «لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ»، «لَعَلَّکُمْ تَفَکَّرُونَ»، «أُولِي الْأَلْبَابِ»، «أَفَلَا يَنْظُرُونَ» و «أَفَلَا يَعْقِلُونَ»، همه را به تفکر و تعقل می‌خواند و دین را مقتضایِ تفکر و تعقل می‌شمارد.
دینداری به اندازه‌ی عقل و خرد است؛ یعنی هرچه عقل آدمی بیشتر، دینداری او نیز استوارتر و افزون‌تر خواهد بود. مؤمن به ایمان کامل نمی‌رسد مگر وقتی که خرد را به‌کار گیرد.

— برگرفته از کتاب «زندگی موفق»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠دریچه‌هایی به سوی زیبایی

✍🏻صدیق قطبی

برای اینکه از دریای خروشان زیبایی، کوزه وجود خود را لبریز کنیم، نیازمند تغییر نگرش و پویش خویشیم. در این زمینه، توجه به چهار امر ضروری به نظر می‌رسد:
۱. اینجایی و اکنونی زیستن (تمرکز): هرچه گسسته از هر مکانی جز اینجا و هر زمانی جز اکنون زندگی کنیم، هرچه نگاهمان متوجه و منعطف به زمان حال حاضر باشد و با تمام ابعاد وجودی در حوضچه اکنون شنا کنیم، گوهر زیبایی را بیشتر فراچنگ می‌آوریم. برای غوطه خوردن در زیبایی، توجهی ژرف به موقعیتی که در آن هستیم لازم است.
۲. اخلاقی زیستن: هرچه اخلاقی‌تر زندگی کنیم، استعداد بیشتری برای دریافت زیبایی و جذبه‌های شادی‌بخش آن داریم.

به این خاطر که هرچه آدمی رشد اخلاقی بیشتری کند، امور را کمتر از منظر سود و زیان شخصی می‌نگرد و از این رو می‌تواند به ابعاد زیبای وجوه ره یابد.

فردی که بهره ناچیزی از اخلاق دارد، در مواجهه با هر چیزی محاسبه‌گر است؛ به هر چیزی از روی بهره‌کشی به نفع خود می‌نگرد و این دل‌مشغله، مجالی برای غور در ابعاد زیبایی آن امر باقی نمی‌گذارد. وقتی انگیزه‌ها و مقاصد متعدد داشته باشیم، طبعاً قوای وجودی و کارمایه روانی ما تکه‌تکه می‌شود و سهم هر انگیزه و مقصدی ناچیز خواهد بود؛ اما هنگامی که دیگر به موجودات پیرامون نه به چشم انگیزه تصاحب و بهره‌کشی در راستای کسب ثروت، حیثیت، محبوبیت، قدرت، موقعیت اجتماعی و شهرت بنگریم، سهم دیدگان ما از دریافت زیبایی بیشتر خواهد شد.
۳. سکوت و خاموشی: سهم ما از زیبایی نسبت مستقیمی با توانایی ما در خاموشی ماندن و سکوت کردن دارد.

هرچه تلاطمات درون ما کمتر باشد، هرچه سکوت را -چه از نوع سکوت کلامی و چه سکوت ذهنی و روانی- بیشتر در پیش بگیریم، پنجره‌ای گشوده‌تر به سمت روشنای زیبایی خواهیم داشت.

بایزید بسطامی می‌گفت: «روشن‌تر از خاموشی چراغی ندیدم.» به نظر او، بهترین روشنایی که در سایه آن می‌توان به عرصه بی‌کران زیبایی ره برد، روشنایی خاموشی و سکوت است.
۴. عشق و محبت سرشار: هر نگاهی جز نگاه محبت‌آمیز و عاشقانه، از سهیم شدن در زیبایی محروم است. هرگاه با چشم نفرت و از روی بددلی و کینه‌ورزی، دشمنی یا حتی بی‌تفاوتی و بی‌اعتنایی به عرصه وجود نظر دوزیم، شاهد زیبایی، رخساره خود را از ما نهان می‌کند. هر کسی به اندازه عشقی که در رگ و پی و تار و پودش جاری است، بهره‌ای از زیبایی می‌برد. «پیر مغان» که دلی آکنده از مهر بی‌گسست دارد و از روی کرم می‌نگرد، همه چیز را غرق در زیبایی می‌بیند و می‌یابد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 تلنگرهای مولانا

✍ الحاق جوادی

اندک‌اندک آب بر آتش بزن
تا شود نارِ تو نور، ای بوالحَزَن
📚 مثنوی معنوی | دفتر اول

▪️ گاهی آدم از خودش خسته می‌شود؛ زود می‌رنجد، زود عصبانی می‌شود، ذهنش پُر از بدگمانی و اندوه است. همان‌جا تصمیم می‌گیرد همه‌چیز را یک‌باره عوض کند: از فردا دیگر عصبانی نمی‌شوم، دیگر غصه نمی‌خورم. چند روزی سخت می‌گیرد، اما زود خسته می‌شود و به همان نقطه برمی‌گردد؛ و یک شکستِ دیگر هم به رنج‌هایش اضافه می‌شود.

▪️ مولانا برای این حال، نسخه‌ای مهربانانه دارد: اندک‌اندک آب بر آتش بزن. نمی‌گوید آتشی را که سال‌ها شعله کشیده، یک‌شبه خاموش کن؛ می‌گوید از ریختنِ همان قطره‌های کوچک دست نکش، تا آنچه امروز «نار» است، رفته‌رفته «نور» شود.

▪️ این «آتش» می‌تواند خشم باشد، کینه باشد، حسد، اندوه یا عادتی که سال‌ها در جانمان ریشه دوانده است. بعضی از این آتش‌ها مدت‌ها هیزم خورده‌اند؛ طبیعی است که فروکش‌کردنشان هم زمان بخواهد. ما معمولاً نتیجه را فوری می‌خواهیم، اما تربیتِ جان با شتابِ ما پیش نمی‌رود. مولانا جای دیگری همین قاعده را در یک جمله خلاصه می‌کند:
«پس حیاتِ ماست موقوفِ فِطام
اندک‌اندک جَهد کن، تَمَّ الکلام»

بخشی از رشد، جداشدن است؛ از عادت‌ها و واکنش‌هایی که سال‌ها با ما بوده‌اند. و این جداشدن با یک فرمان اتفاق نمی‌افتد؛ «اندک‌اندک» می‌خواهد.

▪️ قرآن نیز در نزولِ تدریجیِ وحی، ظرفیتِ شگفتِ تدریج را نشان می‌دهد. وقتی منکران پرسیدند چرا قرآن یک‌باره نازل نشد، پاسخ آمد:

﴿وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً ۚ كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا﴾
«و کافران گفتند: چرا قرآن یک‌جا بر او نازل نشد؟ این‌گونه نازل کردیم تا دلت را بدان استوار گردانیم، و آن را به‌آرامی و پیوسته بر تو خواندیم.»
📖 فرقان، ۳۲

تدریج، همیشه نشانهٔ ضعف نیست؛ گاهی مهمترین شیوهٔ برای استوارشدن است. بعضی چیزها باید آرام‌آرام در جان بنشینند تا ماندگار بمانند.

▪️ اما نکتهٔ لطیف‌تر بیت در یک کلمه نهفته است: «نور». مولانا نمی‌گوید نار فقط خاموش شود؛ می‌گوید نار، نور شود. قرار نیست همهٔ نیروهای درونی‌مان را سرکوب کنیم؛ گاهی باید جهت‌شان را عوض کنیم. خشمی که ویران می‌کرد، می‌تواند حساسیت در برابر ظلم شود؛ اندوه می‌تواند ما را عمیق‌تر و با درد دیگران آشناتر کند؛ و رنجی که زمانی فقط می‌سوزاند، می‌تواند چراغی برای شناختِ خود شود.

▪️ و این راه، تنها با اراده طی نمی‌شود. مولانا بی‌درنگ پس از بیت، رو به خدا می‌کند:
«تو بزن یا ربّنا آبِ طَهور
تا شود این نارِ عالم جمله نور»

این‌جا معنای «اندک‌اندک» کامل‌تر می‌شود: ما مأمور به کوشش و مداومتیم، اما دگرگونیِ جان را فقط محصول قدرتِ خود نمی‌دانیم.

قطره‌های خود را می‌ریزیم و از خدا می‌خواهیم آبِ پاک‌کنندهٔ لطف و هدایتش را نیز بر آتشِ جانمان بریزد.

▪️ شاید برای آغاز، نیازی به تصمیم‌های سنگین و ناگهانی نباشد. کافی است آتشی را که این روزها بیشتر از همه در جانمان زبانه می‌کشد بشناسیم و هر روز با تصمیمی کوچک و آگاهانه، قطره‌ای بر آن بریزیم: یک‌بار مهارِ خشم در اوج گفتگو، یک قضاوتِ کمتر، چند دقیقه خلوت و ذکر، یک عذرخواهیِ به‌موقع، یا متوقف کردن رفتاری که هیزم به آتشِ بی‌قراری‌مان می‌ریزد.

قطره شاید در چشم ما ناچیز باشد، اما در قانونِ رشد، همین مداومت‌های کوچک است که معجزه می‌کند.

✓ از خود بپرسیم:
این روزها کدام آتش درونم را می‌سوزاند؟ و امروز با چه گامِ کوچکی می‌توانم قطره‌ای بر آن بریزم، تا به جای خاکستر شدن، آرام‌آرام نور شوم؟
✓ قرار نیست یک‌شبه عوض شوی؛ اما بپرس:

امروز برای آتشی که در جان داری، هیزمِ تازه‌ای تدارک دیده‌ای یا قطره‌ای آب؟

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☕️ جرعه‌ای آرامش | ۴

💠«حتی نزدیک‌تر از آنچه فکر می‌کنی»

گاهی اوقات در اوج تنهایی یا فشار مشکلات، این فکر به سراغمان می‌آید که نکند خدا صدایم را نمی‌شنود؟ نکند از من دور شده است؟
ما عادت کرده‌ایم خدا را جایی دور در آسمان‌ها تصور کنیم؛ اما او برای آرام کردن دل ما، تعریف متفاوتی از حضورش ارائه داده است. او جایی نرفته است که بخواهد برگردد؛ او از رگ گردن هم به ما نزدیک‌تر است.
🔹 خداوند در توصیف نهایت نزدیکی‌اش می‌فرماید:
🔖 وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ
«و ما انسان را آفریدیم و می‌دانیم که نفسش چه وسوسه‌ای به او می‌کند، و ما به او از رگ گردن نزدیک‌تریم.»
📖 سوره ق، آیه ۱۶
💎 این آیه زیباترین پیام برای وقت‌هایی است که دلت گرفته و حتی کلمات دعا از یادت رفته‌اند.
او از نجواهای درونی تو باخبر است؛ یعنی حتی پیش از آنکه درد دلت را به زبان بیاوری، او آن را شنیده است.

نیاز نیست برای حرف زدن با او، جملات ادبی بسازی یا در زمان و مکان خاصی باشی.

همین حالا، میان مشغله‌هایت، در میانه تردیدها یا ترس‌هایت، کافی است قلبت را متوجه او کنی. او همان‌جاست؛ در عمق وجودت، در آرامش نفست و در تپش‌های قلبت.
اگر امروز احساس می‌کنی صدایت به جایی نمی‌رسد یا در مشکلات تنهایی، این آیه را به یاد بیاور:
کسی که از رگ گردنت به تو نزدیک‌تر است، هرگز تو را تنها نمی‌گذارد.

#جرعه_ای_آرامش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات