#یادداشت_مهمان

🔸اقتصاد جدید و پس‌مانده‌ی ترامپی؛ مقاله کوتاه و جالبی از پاول کروگمن

🖌برگردان: صالح فرازی

▫️چند روز پیش همین‌جوری که از جلوی دکه روزنامه فروشی رد می شدم یک نیویورک‌تایمز خریدم (نسخه بین المللی که برای بیرون از آمریکا منتشر می‌شود(. معمولاً با خودم می گویم که این نشریات را یا در دانشگاه مشترک هستیم یا نسخه آنلاین‌شان در دسترس است پس چرا بخرم. ولی این دفعه خوب شد خریدم: توی صفحات میانی، یک جایی پایین‌های صفحه چشمم خورد به مقاله ای از پاول کروگمن اقتصاددان معروف و برنده جایزه نوبل. این درست که او ستون‌نویس ثابت نیویورک‌تایمز بوده است ولی نمی‌دانستم مقاله‌هایش ممکن است این‌قدر متواضع باشند که بروند آن وسط‌‌ های روزنامه وپایین‌های صفحه! موضوع مقاله -که نسبتاُ کوتاه هم بود- از این‌هم برایم جالب‌تر بود: اینکه چطور ایالت‌ها/مناطقی که آمریکای دانش-بنیان (بخوانید آمریکای پیشرفته) را نمایندگی می کنند در انتخابات به چپ سیاسی گرایش پیدا می کند و آمریکای عقب‌تر مانده‌تر راست محافظه‌کار می شود!
مقاله با توضیح عجیبی شروع می‌شود از معیار شرکت آمازون برای انتخاب شهری (علاوه بر سیاتل) که میزبان دومین دفتر مرکزی‌اش باشد. این غول تکنولوژی جهان بیش از یک سال پیش اعلام کرد که برای این انتخاب، طرح پیشنهادی شهرهای مختلف را می پذیرد و این‌طوری رقابت شدیدی بین شهرها و دانشگاهها و مناطق وابسته به راه انداخت (بالاخره امسال اعلام شد نیویورک و شهر کریستال سیتی در حومه واشنگتن دی‌سی مشترکاً انتخاب شدند). شاهد بودم مثلا موسسه فن‌آوری نیوجرسی که در شهر نوارک واقع شده چه کارزاری به نفع این شهر به‌راه انداخته بود به امید برنده شدن در این رقابت که معنایش توسعه شهری و شکوفاشدن هرچه‌بیشتر فرصت‌های شغلی بود (البته به قیمت جمعیت بیشتر و آلودگی و ترافیک و گران‌تر شدن قیمت خانه و قس علیهذا). هر چند نوارک واقعا شهر بد و ناامنی است و در آخر هم در بین ۱۰ شهر نامزد نهایی آخر شد. اما توضیح عجیب کروگمن در باره معیار آمازون چه بود؟‌ می‌گفت آمازون گفته دفتر جدیدش را فقط در جاهایی که گرایش انتخاباتی‌شان به چپ (حزب دموکرات)‌ متمایل باشد بنا خواهد کرد! البته واضح است که صراحتاً این را نگفته، بلکه گفته بود دفتر جدید یا در کلان‌شهرهایی که بیش از یک میلیون نفر جمعیت داشته باشند خواهد بود یا در مناطق شهری و حومه‌شهری که قابلیت جذب و نگهداری استعدادها در زمینه تکنولوژی را داشته باشند. کروگمن می‌گوید از قضا تقریبا تمام مناطقی که یکی از این دو ویژگی را داشته باشند در انتخابات امسال (نوامبر ۲۰۱۸) به دموکرات‌ها رای داده‌اند!

🆔 @jameeno
🔻اینجا بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/eco-11-29

▫️جامعه نو: وزارتخانه ارتباطات زیر نظر وزیر جوان اعلام کرده پس از این، حق حساب به اصطلاح پیام‌رسانهای داخلی را که قرار بود مردم را از پیامرسان خارجی بی‌نیاز کنند قطع خواهد کرد زیرا در نیل به اهدافشان ناکام بوده‌اند. علت شکست این طرح و حمایت نافرجام و پرخرج از آن، بی‌اعتمادی مردم به حکومت و ترس از کنترل مسائل خصوصی‌شان توسط دستگاه‌های آن است. جامعه نو در دوران اصرار حکومت و همه دستگاه‌هایش برای پذیراندن لزوم این جابجایی (فروردین ماه) توصیه کرد بهتر است وزیر جوان به جای اصرار به مردم برای پیوستن به این پیامرسانهای ابداعی، دستمزد طراحان را بدهد و زحمت خود و مردم را کم کند. گوش نکردند تا این شکست رخ داد. در این شب جمعه و برای تغییر ذائقه، مطلبی را برای همراهان تازه پیوستهٔ جامعه نو بازنشر می‌کنیم که آن توصیه را طرح می‌کرد.
مطلب را در پست بعدی بخوانید.

🆔 @jameeno

#الف

🔺"پرشیا سفید، اتوبان نیایش"

▫️شورای سردبیری: حدود سه سال پیش، خانم جوانی هراسان به یک آشنای مشترک مراجعه و تقاضای کمک کرده و گفته بود جوانی در یک خودروی پرشیا در اتوبان نیایش با او کورس گذاشته و سپس پشت چراغ قرمز در کنارش توقف کرده و سعی کرده سر صحبت را باز کند. در ادامه و حدود یک ساعت بعد، در حالی که آن خانم مشغول خرید در بازارچه تجریش بوده، تلفنش زنگ می‌زند و مردی از آنسوی خط خود را معرفی می‌کند: " راننده پرشیا سفید، اتوبان نیایش!" درمقابل حیرت این زن جوان که ساده‌لوحانه می‌پرسد شماره مرا از کجا آورده‌اید، جوان مزاحم با لحنی خودستایانه می‌گوید "ما اینیم! حتی آدرس خانه و چیزهای دیگر شما را هم می‌دانم". دوباره تقاضای نامشروع خود را تکرار می‌کند و چون نتیجه‌ای از این شهروند هراس‌زده نمی‌گیرد پی کار خود می‌رود.

دوست مشترک توضیح ساده‌ای به آن خانم داده بود: آن جوان از ابواب جمعی دستگاه‌های امنیتی و انتظامی بوده که قرار است ناموس و امنیت ما را حفاظت کنند و منبع اطلاعش از شماره تلفن قربانی نگون‌بخت نیز از طریق وارد کردن شماره خودرو به کامپیوترهای اداره متبوعش بوده است. وقتی شماره خودرو، یا شماره ملی، یا کارت بانکی، یا دفترچه بیمه و... را وارد می‌کنند به همه‌چیز ما دسترسی دارند. از طریق ما به همسر، فرزند، سایر اعضای خانواده، و الی آخر.

این تصویر مختصری است از توانایی هزاران کارمندی که فارغ از نظارت مدیرانی که در حال مدیریت سهام کارخانه‌ها و تعاونی‌های اعتبار و موسسات قرض‌الحسنه وابسته به نهادهای خاص هستند، می‌توانند با دسترسی به اطلاعات خصوصی شهروندان دمار از گرده همه درآورند. نگویید چنین نمی‌شود. قاعده این بازی همین است: به نوشته یکی از جاسوسان پیشین سرویس اطلاعاتی اسرائیل، سال‌ها پیش، یک مامور موساد دوربین عکسبرداری در شب خود را به بلواری در تل‌آویو می‌برد و از پیرمردان دارای اتومبیل‌های شیک که برای همراه بردن فواحش به این خیابان می‌آمدند عکس می‌گرفت و از روی شماره خودروی آنها هویتشان را شناسایی می‌کرد، و از آنها حق‌السکوت می‌گرفت. به نوشته ویکتور استروفسکی در کتاب راه نیرنگ، موساد او را از یک‌سو توبیخ کرد و از سوی دیگر پاداش داد چرا که درسش را خوب آموخته بود. همه رژیم‌های مبتنی بر ایدئولوژی که آزادی فردی شهروندان را در مقابل باورها و نیازهای خود هیچ می‌دانند، از این راه می‌روند و عمله‌جات(!) خود را در ازای خدماتی که می‌کنند در درازدستی به شهروندان آزاد می‌گذارند.

این روزها مقامات ما روزی ده بار سوگند می‌خورند که سیستم قصد دستیابی به پیام‌های مردم به یکدیگر را ندارد و روزی هزار مطلب تبلیغی درباره مضرات پیام‌رسان خارجی و حسن مشابه داخلی آن از دستگاه تبلیغاتی تحت سلطه خود پخش می‌کنند. البته سابقه حکومت ما می‌گوید این عهد نابسته سرک نکشیدن به حریم خصوصی مردم را ماموران ماذون قبلا هزاران بار شکسته و رنج بازجویی و سال‌هایی دراز از زندان را بر جوانان این کشور تحمیل کرده‌اند. آزموده را نمی‌آزمایند. به حرفش اعتماد نمی‌کنند، و می‌دانند حرام بودن شرعی "تجسس در احوال مردم" مدت‌هاست توسط برخی از فتوادهندگان درجه دوم مستقر در نهادهای مرتبط، در نهان جای خود را به مستحب و سپس واجب داده است.

گذشته از اینکه هیچ نظام مبتنی بر اصول و مرام و برنامه ایدئولوژیکی در جهان وجود ندارد و نخواهد داشت که حق خود را برای کنترل کامل زندگی و حتی ذهن شهروندان به‌پای احترام به حریم خصوصی آنها قربانی کند، کنترل کارمندان فراوان دستگاه‌های متعدد و پر عرض و طول امنیتی و اطلاعاتی نیز مشکل دیگری است. دست تطاول کارمندانی که می‌بینند دست مدیرانشان برای این همه سو‌ءاستفاده از قدرت، اختلاس، رشوه‌گیری، زدوبند و فسادهای مالی و غیرمالی باز است، بی هیچ هراسی بر همه‌چیز شهروندان دراز خواهد شد.

ما باور داریم مردم ایران به علت تجربه‌های گذشته در این موضوع به حکومت اعتماد ندارند و توصیه می‌کنیم پول قرارداد برادرانی را که سیستم پیام‌رسان طراحی کرده‌اند بدهند و پرونده را ببندند. فریب آشکار تصویب قانون برای حراست از حریم خصوصی نیز از انواع حناهای بی‌رنگ است. در چهل سال اخیر، حکومت ما در مورد مسائل ارتباطی و رسانه‌ای کاری نکرده که بعدا نفهمیده باشد اشتباه پرهزینه‌ای کرده است. این‌دفعه اشتباه نکند. همان مقدار اطلاعات که جوانان "راننده پرشیا سفید، اتوبان نیایش" در دست دارند برای ادامه حاکمیت عدل و امنیت کافی است.
🆔 @jameeno

#یادداشت_مهمان

🔻عسگراولادی و قتل‌های زنجیره‌ای

🖌داوود حشمتی

▫️محمد بلوری دومین بخش از خاطراتش در مورد «چگونگی افشای قتل‌های زنجیره‌ای» سال 77 را در روزنامه ایران منتشر کرد که در لابه‌لای آن اظهارنظری از حبیب‌الله عسگراولادی وجود دارد که توجه من را به موضوع مهمی جلب کرد. اظهارنظری که دیدنش این روزها خصوصا بعد از انتشار متن عبدالله شهبازی (مورخ) درباره یک سند تاریخی در مورد دستگیری عبدالل اوجالان موضوع را عجیب‌تر می‌کند.
محمود بلوری در گزارش خود به اظهارنظر‌هایی که آن زمان در مورد قتل‌های زنجیره‌ای مطرح شده بود اشاره کرد و به نقل از عسگراولادی (دبیرکل سابق حزب موتلفه) می‌نویسد: «قتل‌ها کار گروه کردهای طرفدار ترکیه و مخالفان عبدالله اوجالان است.»

سال‌ها پیش درباره «قتل‌های زنجیره‌ای» به تفصیل نوشته‌ام و قصد تکرار ندارم. به این مناسبت فقط بر سندی تأکید می‌کنم که حدود ده سال پس از قتل فروهرها، ‌در جریان دستگیری اعضای شبکه ارگنه‌کن در ترکیه، از خانه مصطفی ازبک، از اعضای ارگنه‌کن، به دست آمد. ارگنه‌کن به شبکه‌های مخفی اطلاق می‌شود که در دوران «جنگ سرد»، از اوائل دهه ۱۹۵۰، بعنوان بخشی از عملیات مخفی پیمان ناتو، در ترکیه ایجاد شد. سند کشف شده در خانه مصطفی ازبک بسیار عجیب است و قتل فروهرها را به قتل گالینا استاروویتووا، نماینده مجلس روسیه، و به ارتباط ایشان با عبدالله اوجالان، رهبر حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک)، مربوط می‌کند.
سند کشف شده از خانه مصطفی ازبک نامه‌ای است از یکی از اعضای شاخه مسلح ارگنه‌کن با نام مستعار «غفور» که «برای اطلاع آقای مصطفی ازبک» نوشته. در این نامه، آنگونه که در روزنامه «طَرَف» ترکیه، مورخ پنج‌شنبه ۹ آوریل ۲۰۰۹/ ۲۰ فروردین ۱۳۸۸، منتشر شد و روز بعد روزنامه «دیلی زمان» منعکس کرد، چنین آمده است: «رئیس محترم ما ماهرترین تیراندازان را برای عملیاتی که باید انجام شود به ایتالیا منتقل کرد. در این فاصله استاروویتووا، که با رئیس باند [عبدالله اوجالان] تماس تلفنی داشت و به او کمک کرده بود که کشوری را برای پناهندگی پیدا کند، مورد هدف گلوله قرار گرفت از طریق ارتباطاتی که خود رئیس با تیم‌های اوکرائین برقرار کرده بود. فروهر، وزیر کار پیشین ایران، که غالباً تماس‌های تلفنی [با عبدالله اوجالان] داشت، دو روز بعد، مقارن با ورود رئیس به آنجا [به ایران]، کشته شد. سپس، رئیس بسیار محترم ما به ایتالیا بازگشت.»
حالا سئوالهای زیر قابل طرح و تحقیق است:
1- چگونه در آن زمان بلافاصله (تاکید دارم بلافاصله)‌ عسگر اولادی به ارتباط ماجرا با مخالفان اوجالان اشاره می‌کند؟
2- غیر از عسگراولادی آن زمان (و بعدها حتی تاکنون) چه کسانی به این موضوع اشاره‌ کرده‌اند؟
3- مبنای حرف عسگراولادی نمی‌تواند «تحلیل»‌ باشد. بلکه یک «خبر» است. دلیل این استدلال هم روشن است. تحلیل باید بر مبنای خبرهایی باشد که دستکم بخشی از آن منتشر شده و با بررسی آنها فرد به یک تحلیل برسد. اما عسگراولادی تحلیل ارائه نکرد. بلکه یک خبر را مطرح کرد.
4- چگونه آقای عسگراولادی از ارتباطی حرف می‌زند که اولین سند در مورد آن دستکم یازده سال بعد منتشر شده است. منبعی که این اطلاعات را به عسگراولادی داده بود، کجاست؟
5 – این منبع را باید با خود عسگراولادی مرتبط دانست یا آن را در کانال حزب موتلفه باید جستجو‌ کرد؟ یافتن پاسخ این سئوال می‌تواند مشخص کند که این روند را باید با دامنه وسیع ارزیابی کرد یا محدود و در حد همان یک موضوع.
در مجموع کنار هم آمدن این دو موضوع سرفصل تازه ای را برای محققان در این باره‌ ایجاد می‌کند.

🆔 @jameeno

🔹نشست «تیپولوژی به تصویر کشیده شدن زنان در روایت‌ها و آثار هنری جنگ» برگزار شد


▫️نشست «تیپولوژی به تصویر کشیده شدن زنان در روایت‌ها و آثار هنری جنگ» به‌همت حلقه مطالعات مسائل اجتماعی زنان انجمن جامعه‌شناسی چهارشنبه ۷ آذرماه در سالن کنفرانس این انجمن برگزار شد. در این نشست حبیب احمدزاده، عضو هیات علمی دانشگاه هنر تهران، نویسنده و مستندساز،‌ فریبا نظری، دکترای جامعه‌شناسی و پژوهشگر حوزه جنگ و الهام عدیمی، کارشناس ارشد علوم ارتباطات اجتماعی و عضو حلقه مطالعات اجتماعی زنان درباره این موضوع سخنرانی کردند

فریبا نظری در این نشست اظهار کرد: از سال ۱۳۶۷ اولین آثار رسمی منتشر شده در حوزه جنگ را که از حوزه هنری بیرون می‌آمد،‌ خوانده‌ام. پس از خواندن روایت‌های متعدد از وقایع جنگ و به‌ویژه خاطره‌نگاری‌ها، توجهم به این نکته جلب شد که مسیر روایت زنان و مردان از آن‌چه در جنگ تجربه کرده‌اند، متفاوت است. جنگ پدیده‌ای اجتماعی عجیبی است که به تعداد کنشگرانی که آن را تجربه کرده‌اند می‌تواند روایت‌های متفاوتی داشته باشد. روایت یک جنگ‌زده، نظامی، سرباز، فرمانده یا دیگران متفاوت از یکدیگرند. جنگ پدیده‌ای میرا نیست که تاریخ شروع و پایان داشته باشد تا زمانی که پدیده سوگ در بازماندگان جاری است و خاطره، عکس و سند از جنگ برای نسل‌های آینده پابرجاست، جنگ تمام نشده است. هنوز جنگ جهانی اول و دوم و پدیده‌های به‌جا مانده از آن زنده‌اند

این جامعه‌شناس با اشاره به این‌که موضوع پایان‌نامه دوره کارشناسی ارشدش «بررسی تأثیر گفتمان رسمی بر روایت زنان از جنگ ایران و عراق» بوده است، افزود: در مطالعه و بررسی خاطره‌نگاری‌هایی که از جنگ داشتم، این سوال برایم پیش آمد که چرا بیشتر این آثار یک خط سیر و شیوه روایتی یکسان و مشابه دارند، در حالی‌که روایت اسیران، جانبازان، پزشکان و پرستاران و دیگرانی که در جنگ بوده‌اند هر کدام باید متفاوت از دیگری باشد. در نهایت به این فکر کردم که علت این خط سیر یکسان تاثیرپذیری راویان از گزاره‌های گفتمان رسمی جامعه بود. آثار زنان را به‌عنوان موارد بررسی این پایان‌نامه انتخاب کردم چرا که زنان معمولا در حاشیه می‌مانند و به‌تبع صدور گزاره‌های ایدئولوژیک گفتمان غالب بر آن‌ها شدیدتر است.

🆔 @jameeno

🔻اینجا بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/ty-11-30

🔸همراهان جامعه نو،
«صدای جمعه» امشب پخش نخواهد شد. بر ما ببخشایید. سبب، اشکالات فنی است. عذر ما را پذیرا باشید. پوزش از همه.

#الف

🔸چرا زیاد حرف می‌زنند؟

▫️شورای سردبیری: پرسش پیرامون آینده اقتصاد ایران این روزها فراگیر است. کم نیستند کسانی بین ناظران سیاسی و همچنین اقتصاددانان که کار اقتصاد ایران را تمام شده می‌دانند و فروپاشی را ناگزیر. در مقابل، دیگرانی هم بر مبنای بنیه‌ای که در ظرفیتهای اقتصاد ایران سراغ دارند اقتصاد کشور را از وضعیت بحرانی دور اما دچار مشکلات بیرونی و غیر اقتصادی می‌یابند.

سوای کسانی که بدون مبنای علمی و نگاه تخصصی اظهار نظر می‌کنند، بین اهل فن هم بسته به نقطه ورود به بحث اختلاف نظر وجود دارد. این، البته اختلاف بین صفر و یک نیست. اقتصاددانان همیشه در جایی بین این دو حد قرار میگیرند، چرا که علمشان آنها را از مطلق‌سازی برحذر می‌دارد. نزدیک شدن به صفر برای برخی از آنها مفهوم وضعیت بی‌بازگشت و فروپاشی دارد، و برای دیگران به معنای کوچک شدن اقتصاد می‌تواند باشد که الزاما به سقوط نمی‌انجامد. نتیجه آن می‌شود که آنها را به صورت دائم در حال صدور هشدار و تدوین راه حل‌های جزئی و کلی می‌یابیم.گاهی به نظر می‌رسد اقتصاددانان حتی از سیاستمدارهای پر حرف هم بیشتر حرف می‌زنند، با این تفاوت که سیاستمداران غالبا چرند می‌گویند، شعار می‌دهند و در راهجویی غالبا به خطا می‌روند اما کمتر اقتصاددانی است که خزعبل ببافد و مسیر اهل سیاست را برود.

اما چه لزومی دارد اقتصاددانان حرف بزنند و زیاد حرف بزنند؟ دوعلت بسیار مهم دارد : نیاز سیاستمداران به اندکی بصیرت، و نیاز مردمان به امید. سیاستمداران حکومت و کارگزاران آن غالباً نیازی به اهل اقتصاد نمی‌یابند. حکومت غالبا فکر می‌کند روی گنج نشسته و اقتصاد هم که علم تخصیص منابع محدود است و بنابراین به کارشان نمی‌آید. کارگزاران حکومت هم که خودشان صاحب همه علوم هستند. صلاحیت تصمیم‌گیری درباره ساخت سد یا خط راه آهن یا تعیین نرخ ارز و بهره بانک و تعرفه‌های تجاری و نرخ تضمینی و ... را هم طی سالهای خدمت در دستگاه‌های دولتی برای خودشان پدید آورده‌اند. پس به اقتصاددان نیازی نیست.

🆔 @jameeno

🔻اینجا بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/Alef1-12-01

🔸صدای نو | ۱۰ آذر ۹۷

اسد خواهان حضور بیشتر ایران در سوریه است یا خروج ایران؟

صدای نو، هر شب در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

🔸توصیه بهزاد نبوی برای اتکا به عمق استراتژیک نرم

▫️نزهت امیرآبادیان / جامعه نو: انتشار مصاحبه صوتی بهزاد نبوی واکنش ها و نقد هایی به دنبال داشت، نقد هایی که نگرش آقای نبوی را در مورد اقدامات مسئولان، خصوصا در حوزه سیاست خارجی زیر سوال برده بود. مساله عمق استراتژیک ایران موضوعی است که در سال های اخیر در میان گروه های سیاسی با اختلافات نظر بسیار مطرح می شود. دلیل نوشتن این مطلب روشنگری در مورد عمق استراتژیک کشورها و بدفهمی در خصوص آن است که البته آقای بهزاد نبوی در مصاحبه اخیر خود به درستی و با ذکر مثال های متعدد به روشنی در مورد آن سخن گفته است.

در تعریف کلی، عمق استراتژیك را می توان دو وجه قدرت نرم افزاری و سخت افزاری یك ملت یا كشور برای دفاع از خود در مقابل توطئه ها و دسیسه های كشورهای متخاصم دانست. تنها در ادبیات نظامی است که عمق استراتژیک به فاصله بین خط مقدم و یا بخش‌های نبرد رزمندگان و تولید سلاح های نظامی اطلاق می‌شود. اما در ایران فهم رایج از اصطلاح عمق استراتژیک تنها به قدرت سخت نظامیان خلاصه می شود و از قدرت نفوذ ایران از محور ایران، عراق و سوریه تا مدیترانه سخن گفته می شود.

آقای نبوی در مصاحبه خود به روشنی می گویند که تولید موشک توسط ایران مشکل نیست، مشکل آنجاست که ما روی موشک ها شعار می نویسیم و به نوعی با دادن بهانه به دست دشمن تنش آفرینی می کنیم. او در بخش دیگری از سخنان خود از کاربرد نادرست این سلاح ها نیز انتقاد می کند و می گوید ما ابر قدرت نیستیم. این جمله مهمترین بخش مصاحبه است، ما می دانیم که ابرقدرت نیستیم و باید این نکته را تکرار و باور کنیم.

اما باور به اینکه ایران یک ابرقدرت نیست به معنای سر فرود آوردن در مقابل قدرت های بزرگ است؟ خیر. همینجاست که آقای نبوی معتقد است لزومی برای مذاکره با ترامپ نیست. چرا که ما می توانیم از قابلیت های عمق استراتژیک نرم خود بهره ببریم. نکته ای که بهزاد نبوی در بخش اعظم مصاحبه با مثال های متعدد بر آن تاکید می کند.

ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی و تاریخی خاص خود به صورت بالقوه دارای عمق استراتژیک نرم است. موقعیتی استثنایی که به دلیل تحلیل های نادرست یا حتی دلایلی پشت پرده که ما از آن بی خبریم، از آن استفاده نمی شود.
ایران می تواند به دلیل دسترسی به بخش بزرگی از خاورمیانه، آسیای مرکزی، خزر، خلیج فارس و مدیترانه اهمیت استراتژیک جهانی برای خود کسب کند. حتی مذهب شیعه به دلایل بسیاری از جمله اینکه تا کنون گروه های تندرو جهادی در درون آن پرورش نیافته می تواند پلی بین اسلام و غرب باشد.

جوزف نای نظریه پرداز اصلی قدرت نرم، آن را شیوه ای برای رسیدن به نتایج دلخواه، بدون تهدید و تشویق آشکار و ملموس می داند. نای معتقد است با بهره گیری از قدرت نرم کشورها می توانند به مقاصد مورد نظر خود برسند. قدرت نرم می تواند ارزش ها و اندیشه کشور ها را قابل پذیرش کرده و حتی به پیروی از آن مجاب کند. بر این اساس قدرت نرم عبارت از توانایی جذب و اقناع دیگران برای همکاری است.
قدرت نرم شامل مولفه های سیاسی و فرهنگی متعددی است، مانند:

1- میزان مشارکت شهروندان یک کشور در امور سیاسی ـ اجتماعی و در واقع محترم شمردن حقوق شهروندی و گسترش آزادی های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی
2- بالابردن قدرت اقتصادی مبتنی بر توسعه و رفاه و عدالت اجتماعی
3- همدلی و همبستگی به منظور ایجاد وحدت در داخل و خارج کشور با پذیرش تنوع های قومی و عقیدتی
4- دیپلماسی علمی، فرهنگی و اقتصادی برای تنش زدائی با همسایگان و جامعه جهانی
5- ایجاد پایه های دیپلوماتیک خارج از حوزه نفوذ ارگان های نظامی و غیر پاسخگو
و ...

قطعا حفظ امنیت و وحدت ایران یك وظیفه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی است، این موضوع درگام نخست مستلزم ابتکار برای ایجاد سیاست تنش زدایی با همسایگان، منطقه و جامعه جهانی است که از طریق تغییراتی در داخل و خارج از کشور ممکن و در دسترس است.
آنجا که آقای نبوی از قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی کشور هایی چون ترکیه، هند و چین بدون آنکه زیر بار تحریم ها باشند سخن می گویند، دقیقا سخن از فعال سازی و استفاده از قدرت نرم در مناسبات بین المللی و دیپلماسی کشور است. نکته ای که در کشور ما مغفول مانده و یا به دلایلی تمایلی برای پرداختن به آن نیست، اما کهنه سیاستمدارانی چون بهزاد نبوی از آن آگاهند.

🆔 @jameeno

🔺۲۸ روز، اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه چگونه خاتمه یافت

🔹مدیر جدید آمد ، "بخشی" آزاد نشد

▫️لیلا رزاقی / جامعه نو: اعتصاب 28 روزه کارگران نیشکر هفت تپه در حالی خاتمه یافت که اسماعیل بخشی نماینده کارگران همچنان در بازداشت و در شرایط نامعلومی به سر میبرد، وعده هایی مبنی بر تزریق بودجه های میلیاردی برای پرداخت مطالبات کارگران داده شده، دوماه از چهارماه حقوق معوقه کارگران پرداخت شده و مدیریت تام الاختیار شرکت توسط مالکین بخش خصوصی به فردی به نام " کیومرث کاظمی" سپرده شده است. این در حالیست که به باور برخی از منابع کارگری در نیشکر هفت تپه ، با توجه به تامین نشدن دو خواسته اصلی اعتصاب، یعنی بازگشت شرکت به بخش دولتی و آزاد شدن نماینده کارگری و یک عضو سندیکای نیشکر هفت تپه ، سرانجامِ اعتصاب صنفی 28روزه کارگران به نتیجه مطلوب نرسیده است.

🔸"هرکاری کردند که اعتصاب بشکند"
یکی از منابع کارگری با بیان این نکته که فشار شرایط سخت معیشتی، برخی از کارگران را به این نتیجه میرساند که به وعده ها امید داشته باشند و حتی با پرداخت شدن دو ماه از معوقات حقوقی به کار بازگردند، در خصوص عدم به نتیجه رسیدن خواسته های اصلی کارگران به جامعه نو میگوید: با وجود همراهی تعداد زیادی از کارگران در اعتراضات صنفی اخیر و تاکید بر خواستهای صنفی، اما تلاش بسیاری صورت گرفت تا این اعتراضها جنبه امنیتی و سیاسی پیدا کند. به همین جهت به طرق مختلف تلاش شد تا جلوی ادامه دار شدن اعتراضات گرفته شود. از بازداشت فعالین کارگری در هفت تپه تا تلاش برای ایجاد شکاف در اتحاد صنفی کارگران.. حتی مدیران شرکت با برخی از کارگران تماس میگرفتند و از آنها میخواستند که به هر طریقی به اعتصاب خاتمه دهند وگرنه با ادامه یافتن اعتصاب و راکد ماندن کار شرکت، به زودی نابودی نیشکر هفت تپه را خواهند دید و این به ضرر کارگران خواهد بود."

🆔 @jameeno

🔻 اینجا بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/str-12-02

🔸صدای نو | ۱۱ آذر ۹۷

آیا محل بالقوه درگیری‌های ایران و اسرائیل عوض می‌شود؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

🔸صدای نو | ۱۱ آذر ۹۷

آیا محل بالقوه درگیری‌های ایران و اسرائیل عوض می‌شود؟

صدای نو، هر شب در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

🔸همراهان جامعه نو،
«صدای‌نو» امشب پخش نخواهد شد. بر ما ببخشایید. فردا شب با شما خواهیم بود. به امید دیدار.

#الف

🔻لاف و بلوف!

▫️شورای سردبیری : در جریان جنگ جهانی دوم به سال ۱۹۴۴، متفقین تهاجمی بسیار بزرگ از جزیره انگلیس به ساحل نرماندی در فرانسه انجام دادند تا آلمانی‌ها را پس بزنند و از سمت غرب به سوی برلین و براندازی حکومت نازی پیش بروند. باید از کانال مانش رد می‌شدند ولی تدارک عبور بیش از یکصد هزار سرباز و هزاران کامیون، تانک و تجهیزات را از دید جاسوسان آلمان و هواپیماهای گشتی پنهان می‌کردند. باید آلمانی‌ها را درباره محل پیاده کردن نیرو و زمان آن فریب می‌دادند. تظاهر کردند نیروهایشان در محل دیگری مجتمع شده‌اند و روز قبل از حمله هم تحرکاتی در آن نقطه دروغین انجام دادند. اسم این کار "بلوف" است. مثال دیگرش در قمار است: هنگامی که احتمال باخت زیاد است، تظاهر می‌کنند دستشان پر است تا طرف مقابل بترسد و بازی را واگذار کند. احتیاج به جسارت و پذیرش ریسک بالا هم دارد. نمونه دیگر ماجرای دستگیری ملوانان انگلیسی توسط نیروهای ایرانی حدود یک دهه پیش است که بلوف نخست وزیر بریتانیا دایر بر حمله نظامی به خوزستان در صورتی که ملوانان در عرض ۲۴ ساعت آزاد نشوند به آزادی آنها منجر شد.

نقطه مقابل بلوف، " لاف" است. نیاز نیست مثال از اعماق تاریخ بیاوریم. تقریباً هر روز از طرف مکلاها و معمم‌ها یا یونیفرم‌پوش‌ها به رگبار لاف‌های حکومت بسته می‌شویم. نمونه‌های قابل توجه امروزش (دوشنبه) یکی فرمانده نیروی دریایی است که می‌خواهد در اقیانوس اطلس نیز حضور نظامی داشته باشد، دیگری فرماندهی است که می‌گوید توان نظامی ایران آنقدر بالاست که هیچکس جرات نمی‌کند با آن درگیر شود، یک رسانه هم با اشاره به اتهامی که به ایران دایر بر مداخله در امور دیگران از طریق شبکه‌های اجتماعی زده‌اند نوشته است در این سوی جهان فقط سه قدرت بزرگ چین و روسیه و ایران این توانایی‌های بالا را دارند! حتی یکی هم رئیس مرکز مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت خارجه است که مدعی شده انقلاب اسلامی ایران تَرکی در نظام دوقطبی جهانی ایجاد کرد. لاف هم مثل بلوف برای ترساندن است، اما بیش از جسارت، به ساده‌دلی نیاز دارد و در مورد ریسک آن هم باید گفت لافزن‌ها معمولاً سواد درک ریسک ندارند، هرچند کارشان می‌تواند خطرزا هم باشد. در نتیجه بلوف و لاف دو شیوه کاملا مغایر از کار در می‌آیند: اولی تظاهر به نداشتن چیزی یا برنامه‌ای است، و دومی تظاهر به داشتن چیزهایی فراتر از آنچه هست. اولی هوشمندانه است و دومی ساده‌لوحانه.

البته شاید همیشه ساده‌لوحانه نباشد. مثلاً این تلقی هست که در ایران مخاطب اصلی لافهای ظاهراً دارای مخاطب خارجی، مردم کوچه و بازارند و نه خارجی‌ها، وبنابراین لاف زنی می‌تواند حاصل محاسبه‌ای پیچیده‌تر از امور ساده‌لوحانه باشد: این محاسبه که مردم باید احساس کنند اگر گرفتاری فراوان دارند، در عوض حکومت مقتدری هم دارند که ناو به اقیانوس اطلس و قلب ناتو می‌فرستد، همه دنیا از قدرت نظامی‌اش هراس دارند، می‌تواند با ارتش سایبری خود روی انتخابات آمریکا اثر بگذارد، و جهان را هم دوپاره کرده و بر پیکر جهان دوقطبی ترک انداخته است. این نوع لافها، معمولاً برای حکومتی که قضاوتی عقلانی آن را بازنده به تقصیر بر سر میز قمار جهانی از کار در می‌آورد، آخرین اهرم همراه کردن عوام است .

اما زیان این لاف‌ها در ایران زیاد است. طراحان لاف‌ها اشخاص کم‌استعدادی هستند و به تصویر رجز در آینه رقبا و دشمنان توجه نمی‌کنند. مثلاً اسرائیل این سوءاستفاده را از لاف‌های ما درباره خودش می‌کند که مظلوم‌نمایی و رفتار خودش را توجیه کند، در حالی که ما نه توان و نه قصد انجام حرکت جدی ضد دولت صهیونیستی را داریم. می‌خواهیم عوام را شاد کنیم و به کله‌شان باد بیندازیم تا شب با احساس قدرت بخوابند و مصیبتهای زندگی‌شان را فراموش کنند، اما برای آنها دردسر خارجی می آفرینیم. برای مردم جوری حرف می‌زنیم که فکر کنند در عراق و سوریه بدون اذن ما برگ از درخت نمی‌افتد و بعضی کشورهای منطقه در حد مستعمره ما هستند و ترجمه عربی این حرفها به تبلیغات دردسر ساز در کشورهای عربی و انباشت کینه ضد ایرانی منجر می‌شود. لاف هایی بس کم مایه، که ملات غلیظی برای دفن منافع ملی فراهم می‌سازند.

دانش و توانایی بلوف زدن را نداریم و می‌توانیم نیازی هم به آن نداشته باشیم؛ اگر حکومت بپذیرد کار ما در سپهر احاطه‌کننده کشور ، با تنش زدایی و پا پس کشیدن از موقعیت‌های بلاخیز بین‌المللی بهتر به سامان می‌شود. به لاف هم نیاز نداریم در این جهانی که عمده‌ترین جاری سطح آن اطلاعات، خبر، و داده است ؛ نه به بزرگتر نشان دادن شهر زیرزمینی موشک‌ها نیاز هست، نه موجودی خزانه، و نه تعداد جان برکفان. تنها راه حکومت برای نگه داشتن مردم در کنار ستون حفظ خیمه نظام، رفتار خردمندانه مصلحت‌جو و محافظه‌کار بین‌المللی و رفتار عقلانی اندکی صادقانه‌تر در پیشگاه جامعه است.

🆔 @jameeno

🔸صدای نو | ۱۳ آذر ۹۷

چرا ناو هواپیمابر آمریکایی به خلیج فارس بازمی‌گردد؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

🔸صدای نو | ۱۳ آذر ۹۷

چرا ناو هواپیمابر آمریکایی به خلیج فارس بازمی‌گردد؟

صدای نو، هر شب در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

🔸صدای نو | ۱۴ آذر ۹۷

پشت درهای قفل شده‌ی مجلس چه‌ گذشت؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

🔸صدای نو | ۱۴ آذر ۹۷

پشت درهای قفل شده‌ی مجلس چه‌ گذشت؟

صدای نو، هر شب در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno

#یادداشت_منتخب

🔸پولیتزر، جایزه واشنگتن‌پست برای افشای فساد اخلاقی کاندیدای سنا

▫️مهسا امرآبادی: جان پیلجر روزنامه‌نگار و پژوهشگر استرالیایی در مقدمه کتاب خود با عنوان «به من دروغ نگو!» درباره اهمیت روزنامه‌نگاری تحقیقی می‌نویسد: در غیاب روزنامه‌نگاری تحقیقی احساس ما از بی‌عدالتی واژگانی برای بیان نخواهند یافت و مردم برای مبارزه با بی‌عدالتی فاقد اطلاعات لازم خواهند بود. همین جملات می‌تواند اهمیت روزنامه‌نگاری تحقیقی را برای ما روشن سازد. شیوه‌ای از روزنامه‌نگاری که در کشور ما مغفول واقع شده، گمشده‌ای‌ست که درست روبه‌روی چشمان ما خودش را به وضوح نشان می‌دهد. در زمانه‌ای که رسانه‌های بزرگ در دست و زیرکنترل قدرت‌ها و حکومت‌ها هستند، این شیوه از روزنامه‌نگاری می‌تواند قلوه سنگ‌ها را بردارد و پرده‌ها را برکشد تا اعتماد از دست رفته عمومی مردم به رسانه‌ها را کاهش دهد. این گزارش‌ها در زمره جریان غالب روزنامه‌نگاری قرار نمی‌گیرند بلکه چهره‌به‌چهره در برابر اربابان قدرت می‌ایستند و صدای مخالف کمیاب می‌شوند. این شیوه از روزنامه‌نگاری می‌تواند سدی باشد در برابر افزایش قربانیان لاپوشانی‌های وسیع که حکومت‌ها دست در دست رسانه‌های همسو مرتکب آن می‌شوند. بازخوانی تجربه جهانی روزنامه‌نگاران در بررسی و تحقیق موضوعاتی مهم و سرنوشت‌ساز، شاید راهی باشد برای سعی در تولید و آغاز اکتشاف روزنامه‌نگاران داخلی! از این رو سایت افق نو در نظر دارد با ترجمه گزارش‌هایی که موفق به دریافت جایزه از بخش روزنامه‌نگاری تحقیقی پولیتزر شده‌اند، این تجربه‌های جهانی را بازخوانی کند و گامی برای احیای آن در داخل کشور بردارد. این گزارش‌ها هر هفته روزهای چهارشنبه در سایت افق‌نو منتشر می‌شود و همزمان در شبکه‌های اجتماعی این تارنما در اختیار مخاطبان قرار خواهد گرفت.

منبع: @ofogheno1

لینک مطلب در سایت:
http://ofogheno.com/?p=3037

🔻ششم دی‌ماه «پروژهٔ گزارش فساد و جرایم سازمان‌یافته» (OCCRP)معرفی می‌کند

🔹شخصیت سال جرایم سازمان‌یافته چه کسی است؟

▫️پرستو دوکوهکی: گروهی ۹نفره از کارشناسان خبرهٔ گزارش تحقیقی در زمینهٔ جرایم سازمان‌یافته و تروریسم، روز ۲۷ دسامبر (۶ دی) شخصیت سال ۲۰۱۸ را برای «پروژهٔ گزارش فساد و جرایم سازمان‌یافته»(OCCRP) معرفی می‌کنند / @ofogheno1

لینک مطلب در سایت:
http://ofogheno.com/?p=3053