جامعه نو

🔺ادامه یادداشت از پست قبل

▫️نحوۀ ابراز این حسِ کهنه توسط حکومت و بخش‌هایی از جامعه، با گذشت زمان سخیف و مبتذل‌تر شده است. همۀ میراثِ دستگیریِ ملوانان انگلیسی خلاصه شد در «ادعای» تحقیر انگلیس؛ درحالی که مشخص شد در آن ماجرا حکومت ایران فاقد عقلِ عاقبت‌اندیش است؛ چون حتی در برابر اولتیماتومی که بلوف بودن آن آشکار است به‌سرعت جامی‌زند و دلاورنمایی نزد عوام را از منافع و آبروی ملی مهم‌تر می‌داند. شجاعت‌هایی مثل تسخیرِ سفارت انگلیس و آتش زدن نمایندگی سعودی آن‌قدر رسوا و توأم با نتایج وخیم بود که حکومت حتی نتوانست با آن کمی از احساسِ حقارتش را تشفی دهد. ویراژ دادنِ قایق‌ها در برابر ناوهای هواپیمابر در خلیج‌فارس و نمایش آن به عنوان دلاوری و تواناییِ رجزخوانی، دیگر حتی عوام را هم احساساتی نمی‌کند و همۀ این‌ها در نهایت احساس حقارتِ حکومت و ناتوانی‌اش از رفتارِ با وقار و قدرتمند را برطرف نمی‌کند اما کارکرد معکوس آن روی تودۀ مردم خطرآفرین است: جامعۀ ما دارد تربیت می‌شود که احساس کند هر کاری که حکومتش می‌کند احمقانه و موجب سرشکستگی است. صدمه‌ای به حیثیت ملی، تحقیرکنندۀ یک ملت که تاریخش و خودش را شریف و معقول می‌داند! از جمله نمودهای فراوانِ تقویتِ این حسِ ویرانگر: گسترش مهاجرت به هر قیمت، پذیرش شهروند نبودن و توسری‌خوری در کشور بیگانه، افزایش خروج دانش‌آموختگان و نابودیِ احساسات‌ وطن‌خواهانه.

خطر شوم دیگری نیز هست: اگر روزی مشخص شود همۀ اعمال نابخردانه و حقارت‌بارِ این حکومت حاصل نفوذ گستردۀ اجانب در صفوف سران احمق و کم‌بین آن بوده است چه خواهد شد؟ اگر معلوم شود دولت‌های بیگانه (اسرائیل، آمریکا، انگلیس، روسیه و...) ما را هل داده‌اند تا کارهای بکنیم که نابودگرِ منافع ملی و در جهت منافعِ پوشیدۀ آن‌ها باشد چه حالی خواهیم داشت؟

روزی، شیوۀ کنونیِ حکومت‌داری از میان می‌رود. در آن روز، حالی شبیه به دهۀ سی و چهل و پنجاه قرن پیش و پس از نابودیِ نهضت ملی خواهیم داشت: احساس خیانت، بازی خوردن، بازیچه بودن و تحقیرشدگی؛ که تحت تأثیر خود، یک دورۀ دیگر از حیاتِ ملیِ ما را نیز نابود خواهد کرد! هنگامی که فهمیدیم آمریکا با فرستادن کرمیت روزولت و یک کیف پول توانسته با کمک لات‌ها و فواحش، در نیم‌روز حکومت ملی را سرنگون کند، دچار یک تحقیر ملی شدیم؛ دچار عدم خودباوری، احساس عجزِ عقلی و حس وحشتناکِ قابل خرید بودن توسط بیگانه! فریب شعار استقلال، باز گرداندن اعتبار ملی، عزت انسانی و حکومت سالمِ اسلامی را خوردیم و در واقع، حکومت فاجعۀ کنونی نتیجۀ آن حسِ تحقیرِ رسوب‌کرده در ما، بعد از فهمیدنِ چگونگیِ کودتای سال ۳۲ بود. تخلیه عواقب آن عقده، نزدیک نیم قرن طول کشیده است. این حکومت هم که برود، با دیدنِ پسِ پرده و پستوی آن سال‌ها، دچار همین نوع تحقیر خواهیم شد و از آن کشورها که عروسک‌گردانِ این عرصه بوده‌ و به حماقت‌های ما خندیده‌ و ما را حقیر شمرده‌اند، متنفر خواهیم شد و خواهیم بود؛ همچنان‌که از آمریکا متنفر شدیم و هستیم. خودحقیرپنداریِ پس از این حکومت، ادامۀ احساس حقارت و سرشکستگیِ بعد از کودتای ۲۸ مرداد است و زخمِ ملیِ آن عمیق‌تر خواهد بود و طی یک دورۀ تاریخیِ دیگر، تاوانش را خواهیم داد!

🆔 @jameeno

3.49K views07:38