🔸صدای نو | ۱۰ بهمن ۹۷

چرا ایران برد موشک‌هایش را محدود کرده است؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔸صدای نو | ۱۰ بهمن ۹۷

چرا ایران برد موشک‌هایش را محدود کرده است؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

#یادداشت_منتخب

▫️پویا ناظران: گفته می‌شه که سهم دولت در اقتصاد زیاده، و دلیلی که براش میارند ۱۷۰۰ ه.م.ت بودجه سال ۹۸، و نسبت اون با ۲۳۰۰ ه.م.ت. تولید ناخالص داخلی، یا همون GDP هستش.

تو این پست می‌خواهم بگم که:
- اولا مقایسه ۱۷۰۰ ه.م.ت با ۲۳۰۰ ه.م.ت درست نیست؛
- ثانیا سهم دولت در تولید GDP با سهم دولت در مصرف GDP فرق داره؛
- ثالثا، بسته به اینکه «سهم شرکت‌های دولتی از اقتصاد» رو نسبت به چی تعریف کنیم، نسبت به GDP‌ یا نسبت به کل گردش مالی، این سهم می‌تونه کم یا زیاد باشه

از ۱۷۰۰ ه.م.ت بودجه دولت، ۱۲۰۰ ه.م.ت بودجه شرکت‌های دولتیه. اما مقایسه ۱۲۰۰ ه.م.ت بودجه شرکت‌های دولتی با ۲۳۰۰ ه.م.ت تولید ناخالص داخلی اشتباهه! چرا؟ با یک مثال توضیح بدم.

اگه ۱ میلیون تومن چوب بخرم و یه مبل درست کنم و بفروشم ۳ میلیون تومن، ۲ میلیون تومن سود ناخالص کسب کردم.

تولید ناخالص داخلی، مجموع سودهای ناخالص همه فعالان اقتصادیه. اما اون ۱۲۰۰ ه.م.ت بودجه شرکتهای دولتی، مجموع فروش‌شونه، نه مجموع سودهای ناخالص‌شون. مجموع سود ناخالص‌شون خیلی کمتره.

👈 مقایسه ۱۲۰۰ ه.م.ت با ۲۳۰۰ ه.م.ت تولید ناخالص داخلی اشتباهه، چون مقایسه فروش با سود ناخالصه.


اگه سود ناخالص شرکتهای دولتی رو، با ۴۸۰ ه.م.ت بودجه جاری دولت جمع کنیم، نقش دولت در اقتصاد بدست میاد؟ نه! چرا؟

در مثال قبل، ۲ میلیون تومن سود ناخالصی که با مبل ساختن تولید کردم، از چند طریق مصرف می‌کنم. بخشیش رو صرف خرید ابزار می‌کنم، و با بقیه‌اش غذا و سایر مایحتاجم رو تامین می‌کنم.

تولید ناخالص داخلی یه کشور هم توسط شرکتها تولید می‌شه، و توسط کل اقتصاد مصرف می‌شه. بخشی‌ش توسط همون شرکتها به منظور سرمایه‌گذاری در تولید آینده مصرف می‌شه، بخشی توسط مردم مصرف می‌شه، و بخشی هم توسط دولت مصرف می‌شه.

سود ناخالص شرکتهای دولتی، به GDP اضافه می‌شه، در حالیکه بودجه جاری دولت، ۴۸۰ ه.م.ت از GDP رو مصرف می‌کنه.

👈 سود ناخالص شرکتهای دولتی، سهم دولت از تولید GDP هست، و بودجه جاری، سهم دولت از مصرف GDP هست. جمع زدن این دو رقم بی‌معنیه، اگرچه تفاضلشون معنی داره.

پس بیاییم مصرف و تولید GDP رو جدا بررسی کنیم:

از نظر مصرف GDP، دولت ۴۸۰ ه.م.ت مصرف می‌کنه که می‌شه ۲۰٪ تولید ناخالص داخلی. دولت‌های فدرال و ایالتی آمریکا مجموعا ۳۰٪ GDP رو مصرف می‌کنند، و دولتهای اروپایی حدود ۴۰٪ رو.

از نظر تولید GDP، نقش دولت‌های توسعه یافته اینقدر کمه که قابل اغماضه. در مورد ایران، آمار و ارقام دقیقی نداریم، اما می‌شه تخمین زد. البته در این تخمین، بهتره نفت و گاز رو سوا کنیم، چون تولید واقعی نیست، بلکه صرفا استخراج منابع زیرزمینی فرا نسلی‌ست.

با یکسری فروض ساده، تخمین زده می‌شه که نقش بخش خصوصی در تولید GDP تقریبا ۶ برابر نقش دولته. اما کل تولیدات اقتصاد توسط بخش خصوصی و دولتی صورت نمی‌گیره، بلکه یک بخش غیرخصوصی-غیردولتی بزرگ هم داریم. با لحاظ کردن اون بخش، بنظر میاد که بیش از نیمی از تولید اقتصادی توسط بخش خصوصی انجام می‌شه، حدود یک دهم توسط دولت، و حدود یک سوم توسط بخش غیرخصوصی-غیردولتی انجام می‌شه.

اما از نظر گردش مالی، سهم دولت خیلی بیشتره. اگه شرکتی صدها میلیارد تومن فروش داشته باشه، اما سود ناخالصش صفر باشه، علیرغم گردش مالی بالا، سهمش در تولید ناخالص داخلی صفره. بخاطر مدیریت غیربهینه و دولتی، نسبت سودناخالص به فروش شرکتهای دولتی خیلی کمتر از شرکتهای خصوصیه. بهمین دلیل، علیرغم نقش کم در تولید ناخالص داخلی، نقش زیادی در گردش مالی اقتصاد دارند.

👈 سهم بخش دولتی از نظر مصرف GDP، تولید GDP، و گردش مالی، متفاوته.

پاورقی: قیمت‌های دستوری-یارانه‌ای، محاسبه هزینه اقتصادی مواد اولیه رو سخت می‌کنه، که متعاقبا محاسبه سود ناخالص رو نادقیق می‌کنه، و اونهم متعاقبا بر دقت تخمین ما از تولید ناخالص داخلی کشور اثر می‌گذاره.

در نتیجه:
- تولید ناخالص داخلی، یا همون GDP، مجموع سود ناخالص کل فعالان اقتصادیه، که بخشی رو مصرف می‌کنیم و بخشی رو برای تولید آینده سرمایه‌گذاری می‌کنیم.
- از نظر مصرف GDP، نقش دولت ۲۰٪ه. این رقم در آمریکا ۳۰٪ و در اروپا حدود ۴۰٪ه.
- از نظر تولید GDP، غیر از نفت و گاز، جور بیش از نیمی از تولید رو بخش خصوصی می‌کشه. بنظر میاد قریب یک سوم تولید بعهده بخش غیرخصوصی-غیردولتیه و نقش دولت در حد ده درصده. در کشورهای توسعه یافته، عمده تولید ناخالص داخلی توسط بخش خصوصی تولید می‌شه.
- اگرچه از نظر گردش مالی، نقش شرکت‌های دولتی در اقتصاد زیاده، اما بدلیل مدیریت غیربهینه و غیراقتصادی، بنظر میاد نقش‌شون در تولید ناخالص داخلی چندان هم زیاد نیست.
- آنچه بعنوان نقش زیاده از حد دولت در اقتصاد احساس می‌کنیم، در واقع گردش مالی‌‌ شرکت‌های دولتی‌ست، نه تولید ناخالص‌شون./ وقایع اقتصادیه

صوتی 👈 https://t.me/Economics_and_Finance/686

#یادداشت_منتخب

🔸ترامپ در مسیر بوش پسر

▫️دکتر حسین رفیعی: در سال ۲۰۰۳ که بوش پسر مصمم به حمله به عراق بود، مقامات اطلاعاتی امریکا در چندین گزارش اعلام کرده بودند که اتهامات کاخ سفید درمورد صدام یعنی داشتن سلاح کشتار جمعی، خرید اورانیم از نیجریه و ارتباط با القاعده، درست نیست.
کاخ سفید چند بار از مقامات اطلاعاتی خواست که گزارش خود را تجدید نظر کنند ولی نتیجه همان بود که قبلا گزارش کرده بودند.
بعد از حمله به عراق واعتراض عده‌ای از اعضای کنگره، کمیسیون اطلاعاتی سنا در تحقیقی گسترده و در دو گزارش ۸۰۰ صفحه‌ای اثبات کرد که دستگاه حکومتی بوش پسر ۹۶۰ دروغ در مورد عراق گفته‌اند تا شرایط را برای حمله به عراق فراهم کنند.
دیروز که مقامات ارشد اطلاعاتی امریکا در سنا گزارش دادند که ایران تخلفی از برجام نداشته،ترامپ بر اشفته شدوگفت که این مقامات بایدبه مدرسه برگردند!
معنی این حرف این است که ترامپ وهمکارانش تصمیمی گرفته‌اند بدون توجه به واقعیت ها. چیزی شبیه کار بوش پسر درموردعراق.
گویی قانون جنگل بر کاخ سفید حاکم شده. تنها شخصیت محبوب ترامپ پوتین است که همیشه ازاو تمجید میکند، این تمجید آنقدر مشکوک است که بعضی از مقامات اطلاعاتی امریکامشکوک هستند که ترامپ جاسوس پوتین است.
درچنین شرایطی تنها حامی حقیقت، افکارعمومی مردم جهان است. این امپراطوری بزرگ از هر قلدری درجهان قدرتمند تر است.
ایران باید با کمک گرفتن از این امپراطوری جلوی اجرای افکار پلید ترامپ را بگیرد و راه آن رو کردن به مردم ایران است. دموکراسی، ملی کردن تمامی مراکز تصمیم گیری، الفت ملی ، آشتی ملی و فعال کردن کل مردم ایران در مقابل توطئه‌ی خارجی.
با انشقاق و درگیری جناحی و تکیه‌ی محض بر مزیت‌های نظامی نمی‌توان با ترامپ و نتانیاهو ومتحدان او مبارزه کرد.

منبع: کانال شخصی نگارنده

🆔 @jameeno

#الف

♦️ایران چه کند؟

▫️شورای سردبیری: اندکی پس از انتشار یکی از #الف های پیشین با عنوان "زندگی یک موجود زیرک" دوستانی پیام دادند اگر شیوه زندگی و استراتژی #خارپشت را به عنوان الگویی برای کشور شرح داده‌اید چرا رک و پوست‌کنده نمیگویید ایران چه باید بکند؟

پاسخ دوستان این است که جامعه نو قبلا به این پرسش پاسخ داده است و نه فقط جامعه نو، که بسیاری از صاحبنظران پیشنهادهای خود را از طریق همین گروه و سایر رسانه‌ها عرضه کرده‌اند. با این حال یکبار دیگر شرح میدهیم که ایران چه کند.

ابتدا ببینیم کشور در چه موقعیتی قرار دارد. ما، برخلاف رجزهای اشخاص مشکوکی که در بوق ابرقدرت بودنمان می‌دمند، کشور قدرتمندی نیستیم. براساس ارزیابی تعداد زیادی از اقتصاددانان اهل دغدغه، اقتصادمان عملکرد به‌قاعده‌ای ندارد، به‌شدت آسیب‌پذیر است و به خاطر اتکای تاریخی به درآمد از منابع طبیعی به بیماری موسوم به هلندی از نوع خفیف مبتلاست. جامعه ما به خاطر کمبود کیفیات مردم‌سالار در آن و تفرق عقیدتی بین حکومت و بخش وسیعی از جامعه دچار ضعف در وحدت، مستعد بروز تفرق و شورش و بنابراین شکننده و آسیب‌پذیر است. سطح سرمایه و اعتماد اجتماعی کاهش یافته و حتی کورسویی از نور امید به آینده در دل بسیاری و بویژه جوانان دیده نمیشود. در چنین شرایطی، بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد درگیری خارجی و احیانا جنگ است. همه قرائن داخلی در عرصه جامعه، اقتصاد، سیاست خارجی و کیفیات و سابقه رفتاری مدیریت کشور نشان میدهد این وضعیت تداوم خواهد یافت و امکان بهتر شدن اوضاع در حوزه‌های محدودی وجود دارد و نه همه حوزه‌ها، آنچه میتوانیم پیشنهاد بدهیم در همان حوزه‌های محدود است.

🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/al-02-01

🔸صدای نو | ۱۳ بهمن ۹۷

اینستکس چیست و چه می‌کند؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔸صدای نو | ۱۳ بهمن ۹۷

اینستکس چیست و چه می‌کند؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔸صدای نو | ۱۴ بهمن ۹۷

دلیل سکوت ایران در برابر تبانی روسیه با اسرائیل چیست؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔸صدای نو | ۱۴ بهمن ۹۷

دلیل سکوت ایران در برابر تبانی روسیه با اسرائیل چیست؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

#به‌نقل‌ازصدای‌نو

🔻پشت شیشه‌های مات سیاست

🔹از پوتین می‌ترسیم!

▫️دقیقا یک هفته از حرفهای رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس می‌گذرد که اعلام رسمی کرد هروقت زمان شلیک موشک و پرتاب بمب صهیونیست‌ها بر محل‌های در اختیار نیروهای ایران در سوریه فرا می‌رسد، روس‌ها در هماهنگی با اسرائیلی‌ها، سیستم ضدموشکی اس۳۰۰ را غیرفعال می‌کنند. این البته خبر تازه‌ای از پشت شیشه‌های مات نیست. در آذرماه سال پیش که در حمله اسرائیلی‌ها چنین رفتاری شد، رسانه‌های سوری نوشتند یا روس‌ها این کار را عمدا می‌کنند و یا مقامات اسرائیلی به کدهای سیستم اشراف دارند و در زمان مشخص آن را غیرفعال می‌کنند. خبر تازه‌ای نیست.

اکنون که علاوه بر رسانه‌ها، دست‌اندرکاران امنیتی ارشد ایران خبر رفتار روس‌ها و عمدی بودن آن را تایید می‌کنند و آقای ریابکوف معاون وزارت خارجه روسیه هم علت سیاسی آن را در قالب اولویت داشتن امنیت اسرائیل برای روسیه مطرح می‌کند، نیاز به یک تحلیل سیاسی قابل پذیرش هست که بتواند فایده این سکوت و مماشات در برابر رفتار روس‌ها را توضیح دهد. ما یک هفته منتظر ماندیم کسی از عقلای حکومت مساله را بازشکافد و در معادله رابطه ایران و روسیه جایگاه ایران را تعریف کند و سپس بگوید فلسفه و حکمت این بی‌عملی محض در برابر رفتار روسیه چیست؟ صدایی از کسی درنیامد و ما هم با آنکه برای یافتن علت و درک معادله رابطه ایران و روسیه در سوریه تلاش کردیم، منفعت و منطق و مصلحتی در آن نیافتیم. ‌به جای آن تحلیل و توضیح مفقود، میتوان یک پرسش جدی از مقامات ارشد طراح سیاست خارجی کشور داشت: روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های نگران همیشگی امنیت و آبرو و عزت کشور که صدایشان درنمی‌آید، چرا دستگاه سیاسی هیچ اعتراضی به روس‌ها ندارد؟ واقعا اشکالی در این رفتار روس‌ها نمی‌بینند؟ اگر کسی نتیجه بگیرد زیر نیم‌کاسه زیر این کاسه پر از سکوت چه چیزی جز دست نفوذ پوتین میتوان پیدا کرد چقدر به خطا رفته است؟

خبره‌ای که به ما توصیه می‌کرد بیخیال پرسش بالا شویم و کاری به اینکه چرا صدا از کسی درنیامده نداشته باشیم، حذر می‌داد مافیای پوتين که در لندن هر کاری می‌خواهد میکند و مثل آب خوردن دستور سر به نیست کردن روزنامه‌نگار می‌دهد و از دولت‌های سختگیر انگلیس باکی ندارد، در تهرانی که کسی جرات ندارد به همکاری‌اش با اسرائیل در بمباران نیروهای ایران اعتراض کند، شما را پودر خواهد کرد. به او قول دادیم دفعه آخرمان است درباره رابطه این موضوع حرف میزنیم.

🆔 @jameeno

#الف

🔸زایش در دامان شیطان!

▫️شورای سردبیری: در سال ۱۹۶۱ و در جریان تهاجم موسوم به حمله خلیج خوک‌ها در کوبا، دستگاه اطلاعاتی ایالات متحده و مزدورانی که از بین کوبایی‌ها و دیگر لاتین‌تبارهای ساکن ایالات‌متحده انتخاب و تعلیم نظامی داده شده بودند تا رژیم کوبا را تغییر دهند، شکست سختی خوردند. تهاجمی که قرار بود قیام مردم به تنگ آمده کوبا علیه رژیم انقلابی کوبا نموده شود، در عرض چند ساعت شکست خورد، حکومت انقلابی را تثبیت کرد و حیثیت ایالات‌متحده را آسیب زد و شکست‌پذیری آن را نشان داد. در جنگ‌های بعدی که بزرگترین آنها در ویتنام بود، بخشی از مقاومت تماشایی کشورهای کم‌توان در مقابل ایالات‌متحده ناشی از تجربه کوبا بود: همه فکر میکردند اگر کوبا توانست، ما هم باید بتوانیم.

البته نتیجه دیگری هم در میان بود: پس از آن، فکر اینکه کسی از آمریکا بیاید و به حیات رژیم کاسترو پایان دهد به ذهن کوبایی‌ها خطور نکرد و امروز پس از نزدیک به ۶۰ سال از آن ماجرا نیز کسی چنین نمی‌اندیشد.

آیا عکس این نیز ممکن بود؟ به عبارت دیگر، اگر آمریکایی‌ها در آن تهاجم توانسته بودند رژیم نادلخواه را به راحتی براندازند و کوبایی‌های ساکن فلوریدا را حاکم کوبا کنند، آیا الگوی شسته‌رفته امکان تغییر سریع حکومت‌ها زیر بیرق قدرت‌های خارجی تقویت نمی‌شد؟ منطق مستقر در ذهن آدمیان می‌گوید حتما تقویت ‌می‌شد.

اکنون و چند دهه پس از آن ماجرا یک نمونه خیلی خوب در همان منطقه در مقابل چشمان ما در حال تکوین است از اینکه آیا پناه بردن به دامان نیروهای شرور جهان برای حل مشکل حکومت‌های اقتدارگرای ناکارا به نتایج خیر میرسد یا نه. برای کسانی که سرد و گرم این دنیا را چشیده‌اند، نیازی به دیدن پایان ماجرای ونزوئلا نیست تا درباره ماهیت و نتیجه مداخله ایالات‌متحده در ونزوئلا قضاوت کنند، اما برای جوانان و اشخاصی که با جستجوی مدل در پی یافتن پاسخ پرسش‌های خود درباره آینده تحول در کشورشان هستند‌، فرجام تحولات ونزوئلا میتواند نتایج ناخوشایندی پدید آورد: اگر فشار کشورهای قدرتمند خارجی به تغییر حکومت در این کشور منجر شود، اشخاص بی‌تجربه، تحت تاثیر تبلیغات حقوق‌بگیران ایرانی دستگاه‌های اطلاعاتی آمریکا، اسرائیل و برخی اعراب و کشورهای اروپایی، باور بیشتری به نتیجه‌بخشی تحولات ناشی از مدا‌خله خارجی خواهند یافت. این خطری است که درحاشیه بحران ونزوئلا جامعه ما را تهدید میکند. برخی از مردم به درستی شباهت بسیاری بین حکومت ونزوئلا و حکومت ما می‌بینند: بی‌اعتباری رای عمومی در مقابل عشوه‌گری پوپولیسم و بیرون کشیدن مردم برای تظاهرات حکومتی‌، ناحق دانستن هر گرایش سیاسی رقیب و میل به ابدی کردن قدرت برای یک گروه خاص، وجود طبقه خواص سعادتمند بی‌اعتنا به مصائب معیشت عمومی، فروپاشی اقتصاد و ناتوانی سیستم در بیرون کشیدن کشور از چاه کشنده درآمد نفت، جستجوی متحدان بی‌ربط در دوردست و بی‌توجه به ضرورت تعامل مثبت با همسایگان منطقه‌ای ... به همین دلیل آنچه در ونزوئلا میگذرد مورد تعقیب مردم ماست.

بخش قابل توجهی از مردم ونزوئلا که در اثر ناامیدی از رسوخ رفتار خردمندانه در حکومت به گرد یک سیاستمدار فرصت‌طلب عطشناک قدرت (کاملا شبیه چاوز و مادورو) گرد آمده‌اند، با چشمانی بسته به روی آنچه در حال وقوع است، فقط تغییر حکومت را فریاد می‌کشند. رهبری که یافته‌اند، نه تقاضای نافرمانی مدنی از مردم، که علنا از نیروی خارجی تقاضای مداخله می‌کند، تقاضای ضبط دارایی‌های خارجی ونزوئلا توسط دولت ترامپ می‌کند، همین روزهاست که از ترامپ خواهش کند آن گزینه نظامی را که میگوید روی میز است به اجرا درآورد.

حکومت ونزوئلا تغییر خواهد کرد. اگر نه امروز و فردا، ولی سقوط خواهد کرد. به خاطر کیفیات خودش و نه الزاما مداخله خارجی. حکومتی خوش‌عافیت نیست. بحران عمیق در شیوه حکمرانی آن را نابود خواهد کرد. آن حقوقدان آویزان به ترامپ و دستیارانش و یا کسی مثل او، شاه ونزوئلا خواهد شد. پس از آن، همه آنهایی که در این سالها به سودایی به ایالات‌متحده کوچیده و زیر سایه سرویس‌های آنجا آرمیده و لزوم مداخله خارجی در امور ایران را نشخوار میکنند، و همراه آنها بخش وسیع‌تری از مردم ما به این فکر فرو خواهند رفت که کی نوبت ما خواهد شد... مقصر این مصیبت، این سقوط اخلاقی انتظار نجات‌بخشی از ترامپ و بولتون و هر بیگانه شیطان‌صفت دیگری، رفتار نابخردانه و #نازایی_سیاسی حکومت است.

🆔 @jameeno

🔸صدای نو | ۱۵ بهمن ۹۷

پناه بردن به خارجی‌ها برای حل مشکل حکومت‌های اقتدارگرای ناکارا به نتایج خیر می‌رسد؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔸صدای نو | ۱۵ بهمن ۹۷

پناه بردن به خارجی‌ها برای حل مشکل حکومت‌های اقتدارگرای ناکارا به نتایج خیر می‌رسد؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔹گزارش تفصیلی مراسم بزرگداشت احمد بورقانی در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران

🔺باید فضا برای آزادی مطبوعات فراهم شود


▫️مهدی نوروز: انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران در نشستی با حضور اصحاب رسانه و پبشکسوتان عرصه خبر، در یازدهمین سالروز در گذشت احمد بورقانی ياد اين روزنامه‌نگار را گرامي داشت.مردی که به باور اکثریت دست‌اندرکاران مطبوعات گامی بزرگ در تحول رابطه میان دولت و مطبوعات برداشت.
در اين مراسم همچنين پنل تخصصی «نسبت دولت و مطبوعات» برگزار شد و در پايان مراسم نيز از عليرضا رجايي تقدير شد.در پنل تخصصي برگزار شده،احمد مسجد‌جامعی،بهروز گرانپایه،محمد مهاجری،نسرین تخیری،علی حکمت،عبدالعلی رضایی و کامبیز نوروزی به ايراد سخن پرداختند.
نماینده مطبوعات در دولت
در این مراسم که شنبه شب، سیزدهم بهمن در محل انجمن برگزار شد، احمد مسجد جامعی به ویژگی های شخصیتی احمد بورقانی پرداخت و با اشاره به مشی دولت اصلاحات که توجه به جامعه مدنی بود، گفت: احمد نماینده دولت در مطبوعات نبود بلکه نماینده مطبوعات در دولت بود. او از ظرفیت دولت برای مطبوعات بهره گرفت و می‌دانست نقش و نمایندگی مطبوعات در فضای جامعه مدنی با بخشنامه و اطلاعیه میسر نمی‌شود.وی افزود:احمد را به عیاری، تجربه رسانه‌ای، سواد و... می‌شناسند اما او ویژگی مهم دیگری داشت که تدبیر و صعه صدر او بود.

منبع: كانال انجمن صنفي روزنامه نگاران استان تهران

🆔 @jameeno

🔻بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/Bo-02-05

#دیدگاه_خوانندگان_جامعه_نو


🔻ناکارآمدی و بازدارندگی؛ دکترین عمومی ما

▫️سید مجید آیت: مدتی است بر این باورم که آنچه بر سر ما می‌رود نه براساس جبر زمانه که براساس روش و یا بهتر بگویم دکترینی است که در اداره کشور براین منوال عمل می‌کنیم. مدتها در این مورد جستجو کردم و آنچه که بخصوص در دو سال اخیر به وضوح آنرا حس کرده و دریافته‌ام به طور خلاصه در دو کلمه قابل بیان است: ناکارآمدی و بازدارندگی.
البته بدیهی است که دلیل تمامی مشکلات را در دو عامل دیدن سهل‌انگارانه باشد ولی پایه بسیاری از معضلات چون نیک بنگریم همینها خواهد بود. این یادداشت را به این سبب می‌نویسم که خوانندگان آنرا بخوانند و مثالهای رد و اثبات آن را بیابند شاید شالوده مفیدی برای یک بحث عمومی و بزرگتر بدست آید.
ناکارآمدی چالش تعاریف نامناسب
در گوشه و کنار نظام دولتی ما ادارات و وزارتخانه‌هایی است که سالهاست با مشکل تعریف وظایف دست و پنجه نرم می‌کنند. ساده‌تر بگویم وظایف تعریف شده بیشتر رویایی ودراماتیک تعریف شده‌اند و این در حالی است که در واقع برای رسیدن به این وظایف یا اهداف نهایی ابزار مناسبی در آن وزارتخانه یا سازمان تعبیه نشده‌است. مثلا سازمان حفظ محیط زیست در انجام ظایف روزانه خود ناتوان است. غیر از کمبود بودجه و کادر آموزش دیده خلاهای قانونی و قوانین دست و پاگیر آنرا چون شیری بی‌یال و دم و اشکم کرده‌است. امروزه این سازمان تبدیل به آلت دست نمایندگان مجلس و شهرداری‌ها برای اخذ عوارض آلایندگی شده‌است و از انجام وظایفی چون حفاظت از گونه‌های در معرض خطر و کنترل آلاینده‌ها و حفظ بسیاری از ذخایر ذیقیمت طبیعی فرومانده است. این امر نه بدان دلیل است که اقدامی از آن سازمان صورت نگرفته‌است بلکه اقدامات به دلیل ناکارآمدی سازمان ابتر مانده‌است. شما کشتار سالیانه پرندگان مهاجر در فریدونکنار را ببینید. وضعیت نابهنجار باغ وحشهای کشور و وضعیت تالابها و مشکلات عدیده در فلات مرکزی ایران و مساله ریزگردها و بسیاری از مشکلات دیگر همچنان روی میز است در حالیکه این سازمان نه سازوکار آن را دارد و نه توان آنرا که با همه این معضلات رویارویی کند.
وزارت جهاد و کشاورزی هم چنین حال وروزی دارد. در کنترل کشت و کار در کشور فرومانده‌اند. چهل سال است نمی‌دانیم الگوی کشت را چه کسی مدیریت می‌کند. طرح انقلابی زمینهای شیبدار رودخانه‌های بسیاری را در کشور با بحران روبرو کرد و به تنشهای آبی و قومی و استانی دامن زد و عملا نتیجه ملموسی نداشت. وزارت نیرو و بخصوص سازمان انرژیهای نو آن هم نمونه دیگری از ناکارآمدی است. ناکارآمدی در وزارت آموزش و پرورش، کار و امور اجتماعی، دفاع و حتی وزارت نفت هم وجود دارد و با افزایش شدت تحریمها و بودجه‌های انقباضی هر روز بدان افزوده می‌شود.

بازدارندگی- دست در دست هم میهن خویش را کنیم ویران
چالش ناکارآمدی به تنهایی نمی‌تواند این همه مشکل به بار آورد، بلکه نیاز به همراهی قوانین نامناسب و بازدارنده و کوهی از تبصره‌ها و بخشنامه‌های موازی و دست و پاگیر دارد تا کشور را به قهقرا ببرد. تعیین نرخهای دستوری برای ارز و بازار بورس از این دسته عوامل هستند. بخشنامه‌ها و قوانین خلق‌الساعه مانند بسته شدن نمادهایی که بیش از ۲۰ درصد تغییرات را تجربه می‌کنند در بازار بورس، قانون منع بکارگیری بازنشستگان در زمانی که خود طراحان قانون می‌دانند بدنه مدیریتی بیشتر وزارتخانه‌های کلیدی ما از بازنشستگان اشباع شده‌است. قانون رفع موانع تولید که عملا به ابزاری دست و پاگیر و بیفایده تبدیل شده‌است. قانون کار و کلیه اصلاحات و بخشنامه‌های آن که بروز نبودن و معضلات آن پایانی ندارد و با سازوکار جامعه و جهان امروز نمی‌خواند. قوانین جزایی کشور، قانون بیمه هم از این دام مبرا نیستند. مثلا نرخ دیه و تغییرات مربوط به ماههای حرام واقعا برای زمان فعلی بیفایده است. قانون بانکداری اسلامی هم ناکارآمد است و هم امروزه بزرگترین مانع و بازدارنده تامین منابع مالی برای تولید و ثمره اجرای آن کوهی از بانکهای ورشکسته و موسسات مالی موازی و اختلاسها و هدررفت منابع است. نمونه بارز ناکارآمدی اگر سد گتوند و سدهای بسیاری که در حوضه آبریز دریاچه ارومیه احداث شده‌اند بدانیم، بازدارندگی جلوی هرگونه اقدام عاجل در مواجهه با آنها را گرفته‌است. مثالهای بازدارندگی بسیار است. قدرتهای محلی و منطقه‌ای بسیاری از طرحهای ملی را متوقف می‌کنند یا محل اجرای آنرا جابجا می‌کنند و بسیاری از آنها را از حیث انتفاع ساقط می‌کنند. مثالها بسیار است و فرصت و مجال ما اندک.

🆔 @jameeno

📎پیوست: متن کامل صحبت‌های نسرین تخیری، عضو تحریریه جامعه نو که یکی از شرکت‌کنندگان در پنل‌های نشست انجمن صنفی بود نیز در اینجا به صورت کامل منتشر می شود.

🔸بررسی نسبت میان دولت و مطبوعات در یادبود یازدهمین سالمرگ احمد بورقانی در انجمن روزنامه‌نگاران تهران

🔺بورقانی نماد روایت نیمه‌تمام تاریخ مطبوعات ایران

▫️دو بحث برای امشب مطرح شده است: یادبود یازدهمین سالمرگ احمد بورقانی حقیقی و بررسی نسبت میان دولت و مطبوعات که با شخصیت حقوقی بورقانی گره خورده است و البته که هر دو در جایی به هم می‌پیوندد. از بورقانی حقیقی آغاز می کنم.

🔹حاصل‌جمع اصولگرایی و مداراجویی

▫️پس از دعوت برای شرکت در این نشست مروری داشتم بر نوشته‌ها و گفتگوها و هر آنچه در مورد بورقانی نوشته شده بود یا خود او نوشته بود و گفته بود. اینها برخی از تعابیری است که در مورد او گفته‌اند: متولی ثابت‌قدم آزادی مطبوعات، بازگرداننده روح به رسانه‌ها، بنیانگذار دوره طلایی مطبوعات، چریک مطبوعات که البته وزیر وقت در مراسم تودیع او پس از استعفا از معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد در ذم او این تعبیر را به کار برد و گفت «فرهنگ جای چریک‌بازی نیست.» اما مطبوعاتی‌ها همین تعبیر را در مدح او به کار می‌برند. من اگر بخواهم احمد بورقانی حقیقی را در یک جمله توصیف کنم باید بگویم او حاصل‌جمع اصولگرایی و مداراجویی است. اصولگرایی است که تکثرفرهنگی قطب‌نمای حرکت اوست. اصول‌گرایی نه به مفهومی که امروزه به وسیله محافظه‌کاران در مسند قدرت مصادره شده است بلکه در مفهوم واقعی آن. پرنسیب یا اصولی که دستخوش قدرت و ثروت و ... نمی‌شود. او در عین مداراجویی و باور به تکثر فرهنگی در جامعه و مدیریت همه این آرا وارد قدرت شد و آنجا که قرار بود اصول خود یعنی همین مداراجویی را کنار گذارد و به انحصارطلبی تن دهد بر سر اصل مدارا ماند و از قدرت کناره گرفت.

🆔 @jameeno

🔻بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/nas-02-05

🔸صدای نو | ۱۶ بهمن ۹۷

در آستانه نشست ورشو در لندن چه می‌گذرد؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

🔸صدای نو | ۱۶ بهمن ۹۷

در آستانه نشست ورشو در لندن چه می‌گذرد؟

صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صدای‌نو در ساندکلاود.

🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow

https://telegra.ph/Ofogh-02-05

#یادداشت_منتخب

🔸 ردپای سیاست‌های خصوصی‌سازی در اعتراضات کارگران

▫️مولود حاجی‌زاده: خصوصی‌سازی غیرساختاری در ایران طی بیش از یک دهه، آرام آرام دامنه تبعات خود را از حوزه اقتصادی فراتر برده و بحران‌های کارگری را یکی پس از دیگری برای کشور به همراه می‌آورد که نتایج آن به حوزه اقتصاد محدود نمانده و می‌تواند ابعاد تازه‌ای از مسائل اجتماعی و امنیتی را ایجاد کند. از ابتدای سال 1380 تا آذرماه سال جاری، مجموعا بالغ بر 87هزار و 395میلیارد تومان از محل واگذاری بنگاه‌ها توسط سازمان خصوصی‌سازی به خزانه کشور واریز شده است. براساس آمارهای این سازمان، میزان وجوه حاصل شده از واگذاری‌های صورت گرفته در خلال 17 سال گذشته به تحقق حدود 75درصد از تکلیف قانونی سیاست خصوصی‌سازی در قالب اهداف بودجه‌ای منجر شده که براین اساس ارزش کل واریزی حاصل از واگذاری بنگاه‌ها به خزانه می‌بایست به رقمی بالغ بر 122هزار میلیارد تومان می‌رسید. اما آیا به ازای این منابع مالی واریز شده به خزانه، خصوصی‌سازی اتفاق افتاده است؟ / افق نو

لینک مطلب در سایت:

http://ofogheno.com/?p=3415