🔸گزارههایی از جنس دغدغههای روز
▫️فاروق نجم الدین / جامعه نو:
گزاره نخست: جنبش فعلی اگر چه خواستههای رادیکالی را مطرح میکند که متضمن عبور از نظام و براندازی آن هم هست اما به گمان من این جنبش مطلقا نسبتی با جریانهای اپوزیسیون برانداز (قبلی) در خارج و داخل ندارد. جنبش فعلی (در دیدگاه بنده) "جنبش مطالبات" است. جنبش در درجه اول خواستار شکستن خاکریز مقدم نظام درباره مهمترین محدودیتها است که زندگی عادی را از مردم سلب کرده است.
معترضان، یک زندگی عادی مانند مردم دنیا را مطالبه میکنند. آزادی در پوشش، رفع محدودیتهای زنان، محدودیتهای ورزشی، تبعیضهای جنسیتی، تبعیضهای قومیتی، تحمیلهای آموزشی و فرهنگی در آموزش رسمی و رسانههای انحصاری و ... شاید ترجیح معترضان این باشد که مطالبات توسط همین نظام برآورده شود اما میدانند که نمیشود. به همین دلیل شعار عبور از نظام میدهند.
شعار "نه، به ج.ا." به گمان من به تنهایی نشاندهنده این نیست که هیچ اصلاحی از سوی نظام احتمال پذیرش ندارد. دلیلش به عنوان مثال رنگباختن شعار "رضا شاه روحت شاد" است. این شعار، اساسا دال بر تمایل "سلطنتطلبانه" نیست و فقط از روی گرایش سلبی سر داده میشد. بنابراین اگر نشانهای دال بر اصلاحات جدی در نظام دیده شود (که متأسفانه فعلا دیده نشده) احتمال کاستهشدن گسست فعلی همچنان وجود دارد. بدیهی است که برخورد قهری ممکن است جنبش مطالبات را به سمت خواستههای تماما انقلابی سوق دهد.
گزاره دوم و پاسخ: آیا اصلاحطلبی (با همان تعریف رایج طی چند دهه گذشته) نسبتی با "جنبش مطالبات" دارد؟ جواب چه مثبت و چه منفی باشد این سؤال مطرح است که اصلاحطلبان باید چگونه با جنبش و مطالبات ان برخورد کنند؟
پاسخ: جنبش فعلی پیوندی با جنبش اصلاحطلبی برقرار نکرده و اساسا زائیده و زائده آن نیست. کما اینکه زائیده و زائده جنبش اپوزیسیون برانداز هم نیست. جنبش فعلی با اعتراضات آبان ۹۸، اعتراضات بازنشستگان، اعتراضات کارگران، اعتراضات کمآبی و محیطزیستی، اعتراضات به سرنگونی هواپیمای اوکراینی پیوندی نزدیک دارد. اصلاحطلبان نتوانستند نسبت به هیچکدام از این اعتراضات موضعگیری مناسبی داشته باشند و یا با آنها نسبتی برقرار کنند. برخورد اصلاحطلبان در بهترین حالت، برخورد هدایتگرانه و نصیحتمآبانه بوده و در این کار نیز ناموفق بودهاند.
اصلاحطلبان حتی سعی کردند مرتبا معترضان را از خطر "تجزیهطلبی" بیم دهند (نمونه: نوشته عباس عبدی در مورد تیم ملی. به نظر او دو دسته تیم ملی را تضعیف میکنند؛ یکی حاکمیت و دیگری تجزیهطلبان آن سوی آب. همچنین نوشته اقای زیدآبادی خطاب به حامد اسماعیلیون) یا اساساً تغییر نظام را "نه ممکن و نه مطلوب" قلمداد کنند که به معنی تخطئه کامل جنبش اعتراضی است و نه پیوند برقرار کرد با آن ..
البته رویکرد اصلاحطلبان و مستقل منحصر به موارد فوق نیست. معتقدم که جنبش اصلاحطلبی هنوز هم ظرفیت لازم برای نقد جدی حاکمیت را دارد اما این رویکرد که صرفا بر روی هشدار دادن به خطر "آن سوی آب" متمرکز است، به جای شکل دادن و هدایت جنبش؛ آن را دستی دستی به سوی "اپوزیسیون برانداز" میراند.
🆔 @jameeno
▫️فاروق نجم الدین / جامعه نو:
گزاره نخست: جنبش فعلی اگر چه خواستههای رادیکالی را مطرح میکند که متضمن عبور از نظام و براندازی آن هم هست اما به گمان من این جنبش مطلقا نسبتی با جریانهای اپوزیسیون برانداز (قبلی) در خارج و داخل ندارد. جنبش فعلی (در دیدگاه بنده) "جنبش مطالبات" است. جنبش در درجه اول خواستار شکستن خاکریز مقدم نظام درباره مهمترین محدودیتها است که زندگی عادی را از مردم سلب کرده است.
معترضان، یک زندگی عادی مانند مردم دنیا را مطالبه میکنند. آزادی در پوشش، رفع محدودیتهای زنان، محدودیتهای ورزشی، تبعیضهای جنسیتی، تبعیضهای قومیتی، تحمیلهای آموزشی و فرهنگی در آموزش رسمی و رسانههای انحصاری و ... شاید ترجیح معترضان این باشد که مطالبات توسط همین نظام برآورده شود اما میدانند که نمیشود. به همین دلیل شعار عبور از نظام میدهند.
شعار "نه، به ج.ا." به گمان من به تنهایی نشاندهنده این نیست که هیچ اصلاحی از سوی نظام احتمال پذیرش ندارد. دلیلش به عنوان مثال رنگباختن شعار "رضا شاه روحت شاد" است. این شعار، اساسا دال بر تمایل "سلطنتطلبانه" نیست و فقط از روی گرایش سلبی سر داده میشد. بنابراین اگر نشانهای دال بر اصلاحات جدی در نظام دیده شود (که متأسفانه فعلا دیده نشده) احتمال کاستهشدن گسست فعلی همچنان وجود دارد. بدیهی است که برخورد قهری ممکن است جنبش مطالبات را به سمت خواستههای تماما انقلابی سوق دهد.
گزاره دوم و پاسخ: آیا اصلاحطلبی (با همان تعریف رایج طی چند دهه گذشته) نسبتی با "جنبش مطالبات" دارد؟ جواب چه مثبت و چه منفی باشد این سؤال مطرح است که اصلاحطلبان باید چگونه با جنبش و مطالبات ان برخورد کنند؟
پاسخ: جنبش فعلی پیوندی با جنبش اصلاحطلبی برقرار نکرده و اساسا زائیده و زائده آن نیست. کما اینکه زائیده و زائده جنبش اپوزیسیون برانداز هم نیست. جنبش فعلی با اعتراضات آبان ۹۸، اعتراضات بازنشستگان، اعتراضات کارگران، اعتراضات کمآبی و محیطزیستی، اعتراضات به سرنگونی هواپیمای اوکراینی پیوندی نزدیک دارد. اصلاحطلبان نتوانستند نسبت به هیچکدام از این اعتراضات موضعگیری مناسبی داشته باشند و یا با آنها نسبتی برقرار کنند. برخورد اصلاحطلبان در بهترین حالت، برخورد هدایتگرانه و نصیحتمآبانه بوده و در این کار نیز ناموفق بودهاند.
اصلاحطلبان حتی سعی کردند مرتبا معترضان را از خطر "تجزیهطلبی" بیم دهند (نمونه: نوشته عباس عبدی در مورد تیم ملی. به نظر او دو دسته تیم ملی را تضعیف میکنند؛ یکی حاکمیت و دیگری تجزیهطلبان آن سوی آب. همچنین نوشته اقای زیدآبادی خطاب به حامد اسماعیلیون) یا اساساً تغییر نظام را "نه ممکن و نه مطلوب" قلمداد کنند که به معنی تخطئه کامل جنبش اعتراضی است و نه پیوند برقرار کرد با آن ..
البته رویکرد اصلاحطلبان و مستقل منحصر به موارد فوق نیست. معتقدم که جنبش اصلاحطلبی هنوز هم ظرفیت لازم برای نقد جدی حاکمیت را دارد اما این رویکرد که صرفا بر روی هشدار دادن به خطر "آن سوی آب" متمرکز است، به جای شکل دادن و هدایت جنبش؛ آن را دستی دستی به سوی "اپوزیسیون برانداز" میراند.
🆔 @jameeno
👍1