#در_کرانه_روز

🏷️ همراهانی نظر جامعه نو را در باره جنگ در فلسطین خواسته‌اند. ما معمولا بر مسائل داخلی ایران متمرکز می‌شویم ولی چون درخواست چندبار تکرار شده  و بی ربط با سیاست داخلی ایران هم نیست، خلاصه عرض می‌کنیم.

*  تشکیل کشور بر مبنای دینی در یک منطقه دارای مناقشات تاریخی طولانی بین سه دین  توسط سازمان ملل، خواست مکارانه بریتانیا و  اشتباه ملل متحد بود. سازمان ملل هنوز نتوانسته این اشتباه را جبران کند.

*  دولت دینی یهودی ماهیت توسعه طلبی و رفتار نازی‌ماب داشت و از روز اول تجاوزکارانه و با اقدامات نسل کشی و کوچ اجباری آغاز کرد. این در تمام سالها و حتی بعد از توافق‌ها ادامه یافته است.

*  واکنش خشم‌آلود  مسلحانه عموم اعراب علیه این تصمیم اشتباه  و غیر بخردانه بود و به زیان آنها تمام شد. اقدام جمعی  کلاسیک نظامی آنهادر دهه ۶۰ نیز از ابتدا محکوم به شکست شد.

*  تبدیل مساله به یکی از اهرمهای دوران اوج جنگ سرد معضل را پیچیده و لاینحل کرد(اعراب با شوروی و اسرائیل با غرب). پس از فروپاشی شوروی فلسطینی‌ها عملا بی حامی ماندند.

*  بی‌چاره ماندن فلسطینی‌ها سبب رشد دوباره رادیکالیزم در آنها شد و به فاجعه جنگ داخلی بین حماس و فتح و عملا دو دولتی شدن بقایای فلسطین ختم شد. پس از این تقسیم و انشعاب شیطانی، حمایت جهانی چپ  از سازمان‌های فلسطینی سلب و بر حقوق انسانی مردم متمرکز شد و برخلاف نظر عوام چپ‌ها از حماس حمایت نمی‌کنند. فلسطینی‌ها آلت دست دولت‌هایی مثل حکومت ایران  و مافیای فلسطینی شده‌اند.

*  راه حل معقول و قابل اجرای بین المللی پس از اشتباه اولیه جهانی، ‌ بازگشت به مرزهای ۱۹۶۷ هست که اسرائیل عملا آنرا هم از بین برده است. راه حل دو کشوری نیز عملا اکنون  امکان ناپذیر است.اسرائیل و حامیانش میخواهند مساله جمعیت فلسطینی را به طرق مختلف غیر انسانی پاک کنند.

*  در جنگ اخیر سازمان مافیایی حماس هم اشتباه کرد و هم جنایت. اسرائیل مترصد فرصت بود، طرح داشت و امکان نسل کشی و پاک کردن فلسطینی‌ها از طریق جنایت جنگی   با حمایت آمریکا و اعراب و سکوت دیگران را یافت. شرافت انسانی حکم میکند خواهان پایان این نسل‌کشی و کشتار با بمباران و گرسنگی جمعی باشیم.

* پیش‌بینی ما این است حدود ده میلیون فلسطینی پراکنده  از این هم پراکنده‌تر شوند، در جماعات دیگر حل شوند و حداکثر در کرانه غربی به صورت یک جمعیت حدود ۳ میلیونی دارای هویت  فلسطینی به بقا ادامه دهند. 
*  تنها موضع درست ملی در این جنگ میتواند حمایت از قطعنامه های تاریخی شورای امنیت و مجمع عمومی در این مورد و کمک های مادی ( توسعه‌ای، درمانی،تحصیلی) به مردم فلسطین از طریق سازمان ملل باشد . شعار نه غزه‌، نه لبنان ایرانیان فقط  با این مضمون میتواند درست باشد که کمکهای انسان‌دوستانه ایران در آینده هم در حد معقول ادامه یابد، ولی از نظر سیاسی، ایران آنها را به حال خودشان بگذارد.

🆔@jameeno

#به_جای_الف
(بریده‌ای از یک رمان)

🏷️ گذشته ایران نجس نیست!

🖊️ جامعه‌نو: این روزها در تلاشی همگانی برای درک آنچه رخ میدهد و آنچه رخ نمی‌دهد بحثهای زیادی در کشور جریان دارد. بین اقتصاددانان، بین فعالان سیاسی، بین جویندگان تغییر و طرفداران تداوم حکومت کنونی، بین روشنفکران،... و بین رندان سیاسی و عوام !

این مورد آخری بسیار جالب است: کسانی که تاریخ این کشور را خوب میدانند ، ذهن مردمان عادی را که از اوضاع به تنگ آمده‌اند زیر باران اطلاعات نادرست درباره سالهای قبل از ۵۸ گرفته‌اند: لالایی شیرین درباره دوران شکوهمند پهلوی، حرفهای تلخ در باره روشنفکران، و فحاشی علنی به نیروهای سیاسی ! دارند به جای نقد گذشته و ارزیابی آن به عنوان تجربه، خاک به چشم مردم می‌پاشند و بخش نجس و مقدس برایش می‌تراشند. ناجوانمردانه بودن به کنار، خطرناک هم هست!

تکه‌ای از رمان "سقوط"‌ نوشته معتمد ماه‌بخشان را با اجازه او برایتان انتخاب کرده‌ایم تا به جای ما در بحث نقد گذشته حرف بزند.: درمواردی بسیار خواسته شده موضع خودمان را روشن کنیم و این یکی از آن موارد است: چپ‌ها و خطاهای آنها ! در این فصل یک جوان امروزی گذشته پدر بزرگ خود را در آخرین روزهای حیات او به نقد گرفته و با او گفتگو می‌کند.

ادامه مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ اگر در یک کشمکش سیاسی نظامی بین دو کشور و یا دو جبهه، یکی پشت سرهم به طرف دیگر فشار بیاورد یا شلیک کند اما آن طرف جواب عملی و درخور  ندهد، چند احتمال را می‌توان داد:

جربزه پاسخ ندارد زیرا از تعمیق رویارویی می‌ترسد (ایران در برابر طالبان).

جربزه پاسخ دارد، ولی توان و امکانات پاسخ‌دهی ندارد (ایران در برابر صدام، پیش از دستیابی به اسکاد).

پاسخ را در حوزه دیگر می‌دهد و پاسخ نظامی را مخل کار موثری می‌داند که در حوزه دیگر می‌کند. (تحریم اقتصادی ایران توسط آمریکا)؛
می‌خواهد طرف را به نقطه‌ای برساند که مشمول فصل هفت منشور سازمان ملل شود (آمریکا  دربرابر یمن).

نتیجه‌: توان پاسخ‌دهی موثر، همیشه ترکیب متعادلی است از عقل و قدرت نظامی !

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ اینکه در چند هفته اخیر تظاهرات بسیار عظیمی از سوی مردم  در کشورهای اروپایی، آسیایی، استرالیا، آمریکا و آفریقا به نفع فلسطینی‌ها و علیه اسرائیل برگزار شد  و درایران خبری نبود تفسیرهای مختلفی از قبیل ترس حکومت از جمع شدن مردم در یکجا و مخالفت با حکومت و نظیر اینها داشته است.  یک تفسیرش هم می‌تواند مایه وحشت شود: فراوانی مخالفت‌های فردی با فلسطینی‌ها  و طرفداری از اسرائیل و سکوت فردی نشان میدهد  بسیاری از ما  معیارهای عام اخلاقی  را به خاطر نفرت از  حکومت زیر پا گذاشته‌ و دور‌انداخته‌ایم. این مثل دچار شدن به سنگدلی به خاطر شکنجه‌شدن است.  یک نتیجه شوم بعدی آن غالب شدن نفرت بر مناسبات ملی در تحولات و گذرگاه های تاریخی داخلی در آینده  است و نتیجه دیگر قرار گرفتن در مسیر تبدیل به کشوری با مردمان  ناساز و فاشیست مسلک درعرصه جهان. اینها نتایجی دهشت‌بار است!

🆔@jameeno

#الف

🏷️ وکالت باطل!

شورای سردبیری: جنگ غزه و نتایج وحشتناک آن یک بار دیگر ما را با پرسشی بنیادین مواجه می‌کند: وظایف حکومت‌ها در قبال مردمانی که سرنوشت خود را به آن‌ها سپرده‌اند چیست و بزرگ‌ترین وظیفه آنها کدام است؟ وکالتی که مردمان به حاکمان می‌دهند تا کجا معتبر است و از کجا و به کدام دلایل باطل می‌شود؟

تاریخ به ما می‌گوید این موضوع همیشه چالش‌برانگیز بوده و غالباً به فاجعه ختم شده است. نمونه‌های جالبی در تاریخ نشانگر اهمیت این پرسش و چگونگی پاسخ به آن هستند. مورد آلمان در نیمۀ اول قرن بیستم بسیار جالب است. مردمِ حسرت‌زده و فقیر آن در سال ۱۹۳۳ به حزب ناسیونال سوسیالیست و شعارهای آن رأی دادند. آن حزب سوای اقدامات داخلی (نفی دموکراسی و کشتار مخالفان) شش سال پس از رسیدن به قدرت مردم را به جنگی پنج‌ساله کشاند که در پایان آن آلمان ویرانه‌ای قابل ترحم، اشغال شده و با ملتی گرسنه و تحقیر شده بود.

حزب ناسیونال سوسیالیست هیچ‌گاه از مردم نپرسیده بود وکالتی که با رأی به او داده بودند تا کجا نافذ است و می‌توان پرسید آن وکالت واقعاً تا کجا نافذ بود و اعتبار داشت؟ کسی معمولاً این را نمی‌پرسد، چون در پایان این وکالت‌ها، آن حکمرانان وکالت گرفته، یا خودکشی کرده ‌یا به قتل رسیده و یا مرده‌اند. معدودی از آن‌ها که مقابل میز دادگاه‌ها ایستاده‌اند، با دیدن فرجام خود اصرار کرده‌اند که همۀ کارهایشان درست بوده و وکالتشان هنوز پس گرفته نشده و شخص اول مملکت خود هستند. صدام، میلوسوویچ، قذافی و...این اسم‌ها می‌تواند ادامه یابد.

ادامه مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.

🆔@jameeno

🏷️ یاد آوری : مرحوم ادوارد سعید می‌گوید اگر وعده خدا به این جماعت را کنار بگذاریم، تنها دلیلشان برای مالکیت یک سرزمین و بیرون راندن ساکنان آن وعده لرد بالفور نخست وزیر انگلیس است و زور پنتاگون !

https://twitter.com/i/status/1740136450757455901

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ این بخشی از بیانیه نیروهای سیاسی متصل به حاکمیت (محفل فکری بخش  امنیتی) است که محتوای آن  نقد سیاست کنونی سیستم  از جنبه تاکتیکی هست، اما مانند یک رادیوسکوپی  مراحل جنینی کودتای بخشی از نظام علیه  بخش دیگرش را در آینده نشان میدهد: حمله به رفتار نسبتا عقلانی بخش حاکم و طبعا محافظه کار آن دربرابر تحریک خارجی ، درپوشش انتقاد از" تنزیل سیاست به اداره(امورجاری و معیشتی) و فرهنگ، و امنیت"!

نکته ظریف آن است که انتظار میرود  در مراحل اولیه برآمدن خونتای اسلامی در ایران، الگو همان الگوی ژنرالهای پاکستانی  باشد: متعصب و تندرو  در ظاهر ، متحد اصلی ناتودرپشت پرده ، و در نهایت، زداینده جنون ایدئولوژیک از کشور.  به طرز شگرفی قربانی کننده "دین قدرت"(ایدئولوژی) در پیشگاه "منطق قدرت"  خواهند شد.
نشانی متن کامل:
http://B2n.ir/w85542‌
https://vrgl.ir/e3XqL‌


🆔@jameeno

#الف

🏷️ درباره یک جنین!

🖊️ شورای سردبیری: امشب می‌خواهیم در رابطه با آنچه دیشب منتشر کردیم و از یک بیانیه تازه حرف بزنیم: "بیانیه۱۷۰ فعال سیاسی و مدنی و فرهنگی درباره ضرورت اعتراض سازمان یافته و نافرمانی مدنی".

ناگفته پیداست که اگر بیانیه شب پیشین امضا نداشت و امضا کردن آن اندکی کردیت امنیتی لازم داشت، بیانیه اخیر امضاهای روشنی دارد و شناسنامه سیاسی امضا کنندگان نیز در عنوان بیانیه آشکار است.

پیش از حرف اصلی، به این نکته اشاره کنیم درباره امضاها که طبق معمول آشکار است بسیاری نخوانده امضا می‌کنند و بسیاری هم فکر نکرده امضا می‌کنند وگرنه باید می‌دانستند که معقول نیست آدم در فرانسه و بلژیک بنشیند و به مصداق لنگش کن خواهان اعتراض سازمان یافته و  نافرمانی مدنی در داخل شود. البته این حرف به نوعی شامل آن امنیتی‌های امضا کننده بیانیه دیشب نیز می‌شود: آنها هم برای عمل در خارج ، خواستار رها کردن داخل شده‌اند آنجا که می‌گویند حکومت با " تنزیل سیاست به اداره و فرهنگ و امنیت" علایق ایدیولوژیک آنها را وانهاده است.

اما نکته اصلی، نگاهی به زیرپوست ایران از طریق همین دو بیانیه است که به صورت طرفه و تفکر برانگیزی همزمان منتشر شده‌اند. میتوان از طریق واکاوی مفاد آنها به روندهای زیرپوستی جاری در کشور پی برد. از تفسیر بند بند آنها می‌گذریم و صرفا به تصویری نهایی که به دست می‌دهند بسنده می‌کنیم. آنچه دیشب ارائه دادیم نشان می‌دهد نیروهای تندروی پس پرده آنچه را حکومت برای تداوم و ثبات سیستم انجام میدهد کافی نمی‌دانند و درپی دواندن نوعی ریشه بین‌المللی برای تضمین بقا هستند. لباس ایدئولوژیک تشدید حمایت از غزه ( امروز غزه و فردا شاید جایی دیگر) و صرف منابع بیشتر برای آن در واقع دعوت برای تشدید میلیتاریسم اسلامی در ایران هست که در نهایت به مطالبه بمب اتم توسط امضا کنندگان خواهد رسید. از نگاه آنان اهمیت اقتدار در بیرون، از فایده امنیت در داخل (که تحقیرش کرده‌اند) بیشتر است. این تفکر لاجرم به محافظه کار وبی عمل دانستن حاکمیت مستقر میانجامد که البته فعلا حاکمیت چنین هست و خوب است که محافظه کار هست. پیش بینی ما این است که اتفاقا همین دیدگاه تندروی برونگرا، در داخل کارکرد سیاسی پیدا میکند و مانند عضوی از بدن که در اثر رشد زیاد سازوکار سایر اجزا را به هم میریزد به تقابل با بخش دیگری از سیستم می‌رسد. آنرا جنین خونتای اسلامی توصیف کرده بودیم. یکی از گهواره‌های بناپارتیزم می‌تواند باشد. جنینی که هنوز نمی‌داند باید کدام طبقه را نمایندگی کند: شبه دولت اقتدارگرایی که  تداوم خود را در ستیزه جویی خارجی و سرکوب داخلی خواهد یافت، یا طبقه نوخاسته چاق شده در دامان چهل ساله حاکمیت مطلق یک نفره که طبعا ثبات در داخل را به اقتدار در خارج ارجح می‌داند. اسم این طبقه را بورژوازی نو پدید گذاشته بودیم که درشرایط حاکمیتی شبه فئودالی به روش غارتی - مصادره‌ای پدید آمده است. اصل مسلم اینکه در سالهای اول رشد جنین یاد شده هستیم یعنی درباره فردا حرف نمی‌زنیم. دارد فعلا خون می آشامد و دست و پا تکان می‌دهد. باورش برای بسیاری سخت بوده، ولی روزی بیرون می‌آید و به حضور روحانیون پایان میدهد تا نمادی باشد بر یک شروع تازه.

درباره آن بیانیه دوم حرف زیادی نمی‌توان زد. متاسفانه این فعالان و نیروها که غالبا حسن نیت دارند در تحولات واقعی جا ندارند، هرچند برای مکانیابی تلاش می‌کنند. در انواعی از سناریوهای ممکن پیش رو، هزینه میدهند اما تاثیر زیاد ندارند. آنها سه بار (۹۶، ۹۸، ۴۰۱) در حاشیه ماندند. نه توانستند جهت بدهند و نه در میدان خیابان جایی داشتند(تلاش فردی برای تاثیر بر خیابان البته داشتند) که دلیلش همان است که در عنوان بیانیه مطالبه‌ کرده‌اند: سازماندهی!

می‌خواهیم نتیجه بگیریم، البته با قید "محتمل است":
نیروهایی که از نظر سیاسی در آینده روبروی هم خواهند ایستاد نیروهای تندروی سیستم و جنبش - شورش‌های سازمان نیافته اجتماعی هستند. تماشاچی ناگزیر  آنها محافظه کاران رو به افول نسل پیشین و فعالان سیاسی فاقد پایگاه اجتماعی(به تسامح، روشنفکران) هستند. این الگو قبلا دوبار در سال ۹۶ و ۹۸ رخ داده است: حضور توده شورشی بی‌سر و فاقد تاکتیسین در خیابان، و عمله‌جات (از باب تحقیر به کار نمی‌بریم) تندروهای اقتدار گرا در برابر آنها!

قربانی آخرین دور  این شورش‌ها، علاوه بر هزاران نفر از تهیدستان شهری ، همین تماشاچی‌هایی خواهند بود که در بالا توصیف کردیم. بعد از آن، دوران سیاهی از سرکوب و آرامش گورستانی برقرار خواهد بود. مصادرهای فراوانی برای تسویه حساب به بهانه پاکسازی اقتصادی رخ می‌دهد و شبه طبقه کلپتوکراتیک دولت صورت کاملا نظامی‌ به خود می‌گیرد و حتما توانایی چندسال حکمرانی مقتدرانه را خواهد داشت که در پرتو باز تنظیم روابط خارجی با دولت‌های ماورای همسایگان رخ می‌دهد....

🆔@jameeno

#الف

🏷️ دوپاره شو!

🖊️ شورای سردبیری: با نزدیک شدن به ماه پایانی سال، بحث و مجادله بر سر آنچه حکومت آن را انتخابات مجلس می‌نامد در حال بالا گرفتن است و مناظره‌هایی هم در باب جدی یا شوخی گرفتن این رأی‌گیری جریان دارد: موافق شرکت در رأی‌گیری، مخالف شرکت در رأی‌گیری. استدلال‌ها نیز وقتی اشخاص جدی در بحث‌ها شرکت دارند قابل توجه و تعمق است. شکل بیان تحریم‌کنندگان نیز بدیع و بدون رودربایستی. کشمکش دوگانه‌ای در پیش داریم: بین حکومت و آن‌ها که لحن امتناع و تحریم دارند و بین سیاسیون که امتناع بهتر است یا همراهی با حکومت.
این بحث‌ها در عین حال پوشانندۀ برخی مشکلات در میان کسانی است که با رویه‌های موجود حکومت موافق نیستند. این پرسش که در انتخابات حاضر باشیم یا نه، در دو محل مختلف می‌تواند مطرح باشد: بین اعضای یک حزب یا تشکل و بین دو حزب مختلف. ما در این مورد با ناروشنی مواجهیم. علتش؟ جمع شدن همۀ تحول‌خواهان زیر یک پرچم! 

کسی که معتقد است به امید کورسویی از تحولِ محتمل باید مشارکت کرد، با کسی که معتقد است مشارکت کردن مشروعیت بخشیدن به حکومت است و بی‌حاصل، زیر یک سقف سازمانی نمی‌گنجند، اما در کشور ما چنین شده است: تشکل همگانی اصلاح‌طلبان با عنوان جبهه! بین آن‌ها، هم جستجوکنندۀ آن کورسو هست و هم دنباله‌روی کسی که چراغ را کشته است. این دومی می‌گوید همه چیز را به حکومت واگذار و بیرون شو، زیرا در ناصیه‌اش نور عافیتی نیست!

ادامه مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.

🆔@jameeno

🔸آخرین شماره روزنامه جامعه‌فردا  در اوج جنبش دی‌ماه ۹۶

#در_کرانه_روز

🏷️ به سال هفتم "جامعه‌نو" رسیدیم!

ارتباط رسانه  با مخاطبش اگر مبانی درستی داشته باشد بر موضوعات و حوزه‌های مشخصی استوار میشود، زیرا فقط در این صورت‌ کارایی دارد و نتیجه مفید  ملموس  میدهد. نمونه‌اش رابطه ما با خوانندگان این کانال است: حول نگرانی‌های مشترکمان درباره سرنوشت کشور و عوامل موثر براین سرنوشت  است و ارتباط مستقیم گه‌گاه‌ مانیز برای تدقیق این نگرانی‌هاست؛ ما نه وارد حوزه‌های جنجالی گذرا میشویم، نه سعی میکنیم منبع خبری همراهان باشیم، نه به طرف جناح‌ها و گرایش‌ها غلت میزنیم، و نه خوانندگان انتطار دارند به درون جنجال‌هاشیرجه بزنیم ویا سینه‌زن حزب و دسته‌ای باشیم. این رابطه که در طول شش سال پس از توقف  انتشار روزنامه جامعه‌فردا و بدون تبلیغ و چهره نمایی تعمیق شد ، از نظر حرفه‌ای برای خود ما بسیار ارزشمند است. امیدواریم تداومش  برای همراهانمان نیز چنین باشد.

🆔@jameeno

🏷️ یک نقد تازه بر رمان "سقوط" - نقل از رادیو زمانه

https://www.radiozamaneh.com/796259/

🆔@jameeno

🏷️ گفتگوی رادیو زمانه با معتمد ماه بخشان  درباره رمان #سقوط

https://www.radiozamaneh.com/796422


🆔@jameeno

#الف

🏷️ رویارویی با مردم


🖊️ جامعه‌نو - سیدعلی هاشمی: تهدیدات ناشى از «بحران کشف حجاب» (البته در گفتمان حکومت و لکن به باور اکثریت، پافشاریِ جامعه بر حق پوشش اختیاری) چقدر برای حکومت و امنیت حکومت جدى است؟ آیا اصلاً کنشگرانِ این عرصه فکر می‌کنند و در پی آن هستند که با پیگیری و مطالبۀ حق پوشش اختیاری، حکومت را سرنگون کنند یا فقط یک حق طبیعی را مطالبه می‌کنند؟ آیا کنشگرانِ این عرصه خشونت‌آمیز رفتار می‌کنند؟ آیا برای حکومت مطالبۀ حقِ پوششِ اختیاری چالش‌برانگیز است و یا معضلات و فسادها و بحران‌های اقتصادی و زیست محیطی؟ اگر مطالبۀ حق پوشش اختیاری، تهدیدی برای حکومت و امنیت حکومت نیست و رفتارِ کنشگرانِ آن خشونت‌آمیز نیست و چالشی (امنیتی) برای حکومت نیست (که نیست) پس چرا حکومت در این عرصه، شدت و عمقِ رویارویی با مردم را تصاعدی افزایش داده است؟ شاید بررسیِ بعضی موارد، تا حدودی پاسخ این پرسش را روشن کند.

طی سالیان و دهه‌ها، رویارویی‌های حکومت با مردم بیشتر و بیشتر شده است و جهالت و خباثت و شقاوتِ بعضی ارکان حکومت، شدت و عمقِ این رویارویی‌ها را بیشتر و بیشتر کرده است؛ البته یکی از دلایلِ روندِ افزایشِ شدت و عمقِ این رویارویی‌ها، ویژگی و خصیصۀ حکومت است که بحران‌زی و بحران‌زاست.

ادامه این مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز!

🏷️ ایران تعداد زیادی ویکی‌لیکس و جولین‌آسانژ دارد که از نوع خارجی‌اش کاملتر است و چندگزینه‌ای است: گزینه بگم، بگم ؛ فردامی‌گم؛ اگر کنارنری میگم؛.... این افشاگری نیست، اسمش آلت دست بودن است.

درجریان انتخابات ۲۰۱۶ آمریکا، عقلا از ویکی‌لیکس خواستند از انتشار اسنادی که ممکن بود روی رای دهندگان یک طرف اثر بگذارد خودداری کند. گفت" نه"، چون افشاگری جامعه‌گرا اگر به مصلحت اندیشی بیفتد سقوط می‌کند.

اصول این نوع ژورنالیسم یاد گرفتنی است. شکل این کار انتطار برای دریافت مدرک از بازیگران سیاسی علیه یکدیگر نیست، دریافت مدارک از افراد عادی دلسوز جامعه و انتشار بی‌تبعیض آنهاست!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ در دی‌ماه سال۹۸ ناو شکن نمونه ایران به نام دماوند به موج شکن بندر انزلی خورد و غرق شد. حاصل نابلدی بود ولی گفتند به خاطر طوفان بوده.

در اردیبهشت ۱۳۹۹ شناور پشتیبانی کنارک یک ماکت کشتی را به وسط دریا برد تا هدف گیری موشک ناو جماران را آزمایش کنند. شلیک کنندگان به جای ماکت، شناور کنارک را که از ماکت دور شده بود هدف گرفتند. ۱۹ نفر کشته شدند و کنارک نابود شد. دوساعت بعد، ماهیگیران به کمک شناور رسیدند.

امروز ازبین (گویا) پنج موشک شلیک شده تمرینی  سه تای آن خطا رفته ، درهوا منفجر شده  یا در داخل سقوط کرده و به پتروشیمی هم  خسارت وارد کرده‌اند.

تعداد این نوع حوادث زیاد است و فصل مشترک همه آنها کارنابلدی در هنگام تدارک و پنهانکاری پس از وقوع فاجعه است.

....فقط خدا میداندآن چهار موشک کروز را که در سال ۹۸ درشرق عربستان درست به چهار  واحد حیاتی آرامکو خورد و ۵/۷ میلیون بشکه از تولید روزانه عربستان را  کاهش داد چه آدمهای کاربلدی شلیک کرده بودند. غربی ها که طبق معمول گفتند کار ایران بوده . آیا ادعای حوثی ها که کار ما بود واقعیت داشت ؟ قطعا نه !

راستش را بخواهید ، آن تهاجم دقت اسرائیلی داشت و اهداف سیاسی‌اش هم بیشتر اسرائیلی بود تا ایرانی یا یمنی.!!

🆔@jameeno

#الف

🏷️ چرا جنگ می‌شود؟

🖊️ شورای سردبیری: اینکه وضعیت پیش‌رو در منطقه غیرقابل پیش‌بینی شده، اینکه همه طرف‌ها احتیاط پیشه کرده‌اند، و اینکه ایالات متحده نمی‌تواند با همهٔ طرف‌ها گفت‌وگو و تعادل تازه‌ای برقرار کند همه نشان از حرکت بطئی به سمت ترک برداشتن تعادل‌های پیشین قدرت در منطقه، برهم خوردن توازن‌ها و قرار گرفتن در آستانهٔ برقراری یک تعادل جدید قدرت در منطقه است. قبلاً گفته‌ایم این نقطهٔ جدید تعادل ‌قدرت تنها از طریق وقوع یک جنگ چند جانبه و توازن بخش (براساس توانایی کنونی کشورها)برقرار خواهد شد.

وضع کماکان همان است: مختصات موقعیت پیشین، سلطهٔ دیپلماسی و ملاحظات سیاسی بود، اکنون انباشتگی پارامترهای تنش‌زا و انبار شدن تسلیحات خصیصهٔ عمومی منطقه است: اقوام بیابانگرد و فرقه‌های مدهبی به سلاحِ نسبتاً مؤثر دست‌یافته‌اند، کشورهای میان‌مایه تسلیحات پیشرفته انبار کرده‌اند و آن‌ها که به آخرین‌فناوری‌های نظامی دسترسی دارند در جستجوی متناسب‌سازی دسترسی‌هایشان با توان خود و کام‌گیری از قدرت تسلیحاتی‌شان هستند. نه میل ایالات متحده به خاورمیانه ‌کنترل ‌شده، نه زیرآبی رفتن و یک گام به پیش دو گام به پس ایران، نه ترس اسرائیل از جنگ در چند جبهه، نه ارادهٔ اقتصادی اعراب ثروتمند برای در امان ماندن از لهیب جنگ و نه هیچ چیز دیگری مانع از لزوم بازتقسیم قدرت از طریق جنگ نیستند. همهٔ طرف‌ها در طاس لغزنده به سمت دهان باز یک جنگ فرو می‌روند. علت آشکاری دارد: هیچ‌کس در تعادلِ به‌هم‌خوردهٔ کنونی احساس امنیت نمی‌کند و وضع حاضر را همسو با خواست‌ها و منافع خود نمی‌یابد و در صدد جابجا کردن چیزی مانند مرز، مالکیت منابع و دسترسی‌هاست. نخواستن جنگ، با مجبور نبودن به ورود به آن تفاوت دارد! 

ادامه مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.

🆔@jameeno

#الف

🏷️ اعترافات!

🖊️ شورای سردبیری:حکومت فعلی یک حکومت دو چهره و پر نفاق است. یک چهره اش را میتوان در تبلیغات دولتیان و رئوس حکومت در رادیو و تلویزیون دید، چهره دومش را در گفتگوها و تحلیل‌های درونی و گزارش‌های مقامات امنیتی. در اولی ایران یک کشور قدرتمند، سالم و با آینده شکوهمند است و در دومی ضعیف، فاسد ، توسری خور، و شکست خورده. 

برای الف امروز گزارش یک تحلیلگر امنیتی به نام آقای معصومی زارع را منتشر میکنیم که نماینده چهره دوم است و مسئول میز عراق و شامات در پژوهشکده مرصاد. گزارشی که میدهد از آن جهت قابل توجه است که از درون دستگاه تحلیلی حاکمیت در زمینه‌ای بیرون میاید که ما آنرا حوزه امنیت ملی طبقه بندی میکنیم. آموزنده است. حتما بخوانید.   

هادی معصومی تحت عنوان "چرا پاسخ‌های ایران به حملات اسرائیل متوازن نیست؟!" به ذکر بسترها و زمینه ها و عوامل برهم خوردن موازنه میپردازد و مینویسد:


فارغ از آن که اصل برهم خوردن موازنه را بپذیریم یا خیر، می‌توان مهم‌‌ترین بسترها، زمینه‌ها و عوامل آسیب‌پذیر شدن ایران در مواجهه با رژیم اسرائیل در یک دهه گذشته و عدم امکان پاسخ متناظر را به صورت ذیل فهرست کرده و به صورت تیتروار مورد اشاره قرار داد. طبیعتا اشاره به این بسترها، زمینه‌ها و عوامل به معنای پذیرش شکست ایران در نقطه نهایی نبرد با اسرائیل نیست. صرفا به معنای مشاهده و گزارش شرایطی است که استمرار آن می‌تواند به برهم خوردن بیشتر موازنه و یا افزایش سطح آسیب‌پذیری ج اا منتهی شود.


الف: در حوزه کلان سیاسی-اقتصادی:

1. شکاف بیست و اندی ساله در درون دستگاه‌های نظام در خصوص نحوه تعامل با رژیم

2. مشکلات اقتصادی و معیشتی و اشتغال به داخل
این سال‌ها محور مقاومت و ج اا درگیر جنگی ادراکی-اقتصادی بر پایه دوگانه مقاومت-پیشرفت است. از ایران گرفته تا سوریه و لبنان و یمن. جنگی که لااقل تاکنون در ایران به درگرفتن شورش‌های معیشت‌پایه و درگیر شدن طبقات محروم‌تر با امر سیاسی اعتراضی و در نتیجه خشونت‌بارتر شدن اعتراضات و افزایش حجم کشته‌ها و در نتیجه شکاف نسبی میان نظام و طیف‌هایی از مردم انجامیده است. از طرفی دیگر تحریم‌ها و سقوط پول ملی به طور طبیعی افزایش سطح مزدوری و درز اطلاعات حساس را به دنبال داشته است. (نگرانی اصلی آن است که ادامه این فرایند به شکل گیری مرد بیمار خاورمیانه بیانجامد.)[منظورنویسنده از مرد بیمار خاورمیانه اشاره به فروپاشی عنقریب ایران است . لقب مرد بیمار اروپا برای امپراتوری درحال فروپاشی عثمانی به کار میرفت]

3. در شرایط شکننده معیشتی، نگرانی از تحریم‌های بیشتر پس از «پاسخِ متقابلِ در دسترس» یکی از موانع بازدارنده ایران در پاسخ به حملات امریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها بوده است. این در حالی است که رژیم اسرائیل هیچ نگرانی از این بابت ندارد. در تاریخ هفتادواندی ساله دولت جعلی و غاصب، کسی به یاد دارد در مقابل این حجم از ترور دانشمندان کشورهای مختلف و کشتارهای گسترده مردمی در فلسطین و غیرفلسطین کوچک‌‌ترین تحریم سیاسی و اقتصادی بین‌المللی و موثر بر این رژیم وضع شده باشد؟ راحتیِ خیال، نقش مهمی در بسط ید این رژیم در توسعه ضربات و حملات و ترورها داشته است. اسرائیل در قبال توسعه عمل‌کرد ماشین ترور خود، تقریبا با هیچ فشار بیرونی مواجه نیست.

4. ترس از متشنج شدن روابط با محیط پيرامون و کشورهای همسایه از دیگر موانع فراروی ایران در «پاسخِ متقابلِ در دسترس» به رژیم در خارج از مرزهای فلسطین است. نمونه‌های منافع در دسترس رژیم در کشورهایی مانند ترکیه، امارات، قطر و عمان از این دست به شمار می‌آیند که نه ناتوانی عملیاتی که ملاحظات سیاسی مانع از اقدام متقابل ج اا می شود. این در حالی است که اسرائیل بی هیچ نگرانی از برهم خوردن روابطش، در اردن خالد مشعل را ترور می کند و در امارات محمود المبحوح را...

ادامه این مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.


🆔@jameeno

#الف

🏷️ خروج از بازی باخته !

🖊️ شورای سردبیری:  مسائلی که دور از ایران در غرب خاور میانه در جریان است، درحال اثر گذاری عمیق روی محاسبات داخلی حکومت در زمینه امنیت ملی است.

استدلال حکومتگرا این بوده که بیش از دو دهه پیش، یک استراتژی امنیت ملی سنجیده و خردمندانه برای تضمین امنیت ملی ایران در پیش گرفته شده که بر اساس آن ایران میتواند با ایجاد تونلهایی تهاجمی در فاصله مناسب از مرزهای ملی، یا سنگرهایی دفاعی در همان مناطق، امکانات تحرک و مانور برای دفاع از خود فراهم کند. این استراتژی که با ایجاد و تسلیح حزب‌الله لبنان شروع شد، زمانی با فرض اینکه موفق است حتی به تلاش برای ایجاد نیروی نیابتی در آفریقا هم گسترش یافت. در خود خاورمیانه که دایره اول دفاعی ایران است ، این استراتژی با نتایج  دو تها جم ایالات متحده به افغانستان و عراق زمینه گسترش بیشتری پیدا کرد و به یک استراتژی کارکرد دار بدل شد: حکومت ایران توانست با هزینه کردن پول و  تعمیق همخویی‌های فرقه‌ای، به یک بازیگر قابل توجه در منطقه تبدیل شود. بخواهیم عینی نشان دهیم، سوارشدن بر اختلاف داخلی فلسطینی‌ها، تعمیق جنگ قبیله‌ای دریمن به یک جنگ داخلی، سوارشدن بر تصمیم آمریکا برای لبنانیزه کردن نظام سیاسی عراق، باز کردن راه زمینی به سوریه، نشان دادن انعطاف حیرت‌انگیز برای تبدیل شدن به پیاده‌نظام روسیه در سوریه و نیروی غیرمنظم آمریکا در عراق(برای جلوگیری از پیشروی داعش وفرصت شکل دادن به‌نیروی نیابتی)تصمیمات هماهنگی بودند که آن استراتژی را عینیت بخشیدند و به آن کارایی نسبی دادند. تا قبل از رفتار خارج‌از کنترل حماس که بهانه تهاجم همه جانبه بر پایگاههای تضمین امنیت ملی ایران را نزد آمریکا - اسرائیل فراهم کرد،  این استراتژی تضمین نسبی برای در امان ماندن ایران از فشارهای بیشتر از تحریم را فراهم می‌کرد و تئوریسین‌ها هم بعدا نام "بازدارندگی‌فعال" را برای آن جعل کردند. نکته جدید این است که حالا دیگر ناکارایی بنیادی این استراتژی آشکار شده و طبعا کارایی نیز ندارد. معلوم شده نه بازدارنده است و نه فعال؛ یک باتلاق فروکشنده است!

چرا میگوییم ناکارایی بنیانی؟ ساده است: به خاطر اینکه استراتژی امنیت ملی یک کشور نمیتواند بر وجود نیروی خارج از کنترل حاکمیت ملی استوار شود. اینکه عبدالله ناصری مدیرعامل پیشین خبرگزاری جمهوری اسلامی اخیرا گفت که "سلیمانی هرگز "نماد" نخواهد شد چون برای مردم ایران کاری نکرده است" بازتابی از این اصل است و  در مساله امنیت‌ملی، از این اصل بنیادی‌تر نداریم . دلایل آن نیز آشکار است: همانقدر که یک کشور، نیرو یا دارودسته خارجی برای ما کارت بازی است، همیشه ما نیز برای آن کارت بازی هستیم و میتواند در هر شرایط مفروضی بازی خودش را بکند و ما را قال بگذارد(روسیه تقریبا هفته‌ای یک بار این کار را با حکومت مامیکند) . تازه ترین مثالهای جهانی این امر کاری است که اخیرا حماس کرد و زمان و شیوه عملش در حمله سرخود در راستای حفظ موقعیت ایران نبود(مثل خر در گل ماندیم که چه بگوئیم). مثال دیگر بزودی در یمن رخ خواهد داد و در حالی که همه توان نظامی‌اش مارک و رد ایرانی دارد، بزودی از کنترل سیاست ایران بکلی خارج خواهد شد و بازی مستقل خودش را خواهد کرد. اینجا هم مثل یک قاطر که بار سنگین دارد در گل و لای باتلاق در خواهیم ماند. همه هم حق دارند؛ حماس اطلاع نداد و مشورت نکردچون ارگانهای ایران پراز جواسیس اسرائیل است، حوثی‌ها هماهنگ نخواهند ماند چون میخواهند به عنوان یک دولت سربرآورند.

همه اینها نشانی ناکارایی و غلط بودن آن استراتژی است. ما در جامعه‌نو طی سالهای گذشته بیشترین تلاش خود را برنشان دادن ناکارایی این شکل از استراتژی امنیت ملی قرار دادیم و استراتژی جانشین(استراتژی خارپشت) را توصیه کردیم. طبیعی بود که صدای ما به جایی نرسد، ولی اکنون صدای سیلی‌های متوالی به گوش امنیت ملی ما را حکومت به خوبی میشنود. هرچند خود را به کری میزند، ولی خیلی خوب میشنود. اما نمیداند چه کند: از کار حماس خبر نداشتیم، یمنی ها تصمیم‌سرخود هستند، دربرابر ضربه‌های مستقیم به انبار های تسلیحات در سوریه چشم ببندیم، پینگ پنگ مرزی نصرالله - نتانیاهو تنها کاری هست که میشود کرد(دعا میکنند بالا نگیرد).... اسمش را گذاشته‌اند بازدارندگی فعال!

دوباره میگوئیم: حکومت با مردم خودش کاری کرده که آشتی با آن را سخت کرده است، اما برای اصلاح موقعیت خودش در برابر فشارهای خارجی هنوز جای مانور دارد. لازم نیست کسی به او یاد بدهد این مانورها و اصلاحات کدام‌هاست، ولی در پایان تکرار میکنیم هر اصلاحی، هر سازشی، هر نوع همکاری و مذاکرات مخفی، هر نوع نقب زدنی ، و هر شکلی از دیپلماسی اگر در چارچوب تجدید نظر بنیادی در استراتژی امنیت ملی صورت نگیرد خوردن توامان چوب و پیاز است.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ امروز احکام صادره آقای سایمن تیسدال نویسنده روزنامه گاردین در مورد حکومت ایران را تقدیم شما  میکنیم. با این یاد اوری که گاردین روزنامه بسیار معتبری است.

عنوان مقاله او این است: آمریکا دیگر بزرگترین قدرت خاورمیانه نیست، ایران است.

احکامی (نتیجه‌گیری‌هایی)هم که این روزنامه‌نگار انگلیسی در مقاله صادر کرده به قرار زیر است:
جایگاه ایران با هر قربانی فلسطینی، موشک حزب‌الله، بمباران عراق و سوریه و پهپاد حوثی تقویت میشود.....ایران غیرعرب اینک هدایت منطقه را در دست دارد......ایران محوربرنامه‌های شی(رئیس‌جمهور چین) است....پس از سالها رکود، اقتصاد ایران در حال رشد است.....امروز روحیه در جمهوری اسلامی پیروز است..... از تحریمها و اعتراض داخلی جان به دربرده و اقتصاد خود را تثبیت کرده است....ایران بالاخره قدرتمند منطقه شد.....ایالات متحده و بریتانیا و اسرائیل با یک رقیب سرسخت روبرو هستند...


ما البته انگشت کوچک گاردین هم نمیشویم، ولی نتیجه میگیریم سطح درک این نویسنده گاردین چیزی بین توصیفات کیهان و توهمات سایتهای وابسته به لایه‌های پایین حکومت است.

🆔@jameeno

📌 این مطلب با اندکی اشکال منتشر شده بود که با پوزش و اصلاح منتشر می‌شود.

#الف

🏷️ ایران فقط یک دروازه دارد!

یکی از خوانندگان پرسیده است حالا که خوانندگان را مجاز کرده‌اید سوال بپرسند،‌لطفا جواب بدهید چرا اینقدر چسبیده‌اید به موضوع استراتژی امنیت ملی؟

پاسخ شورای سردبیری- ابتدا تعریف مختصری از موضوع بدهیم:
امنیت ملی عمده‌ترین عامل بقای ملت‌ها در گستره جغرافیایی آنهاست. فقدان امنیت ملی، کشورها را در معرض تاخت وتاز، منابع انها را در معرض غارت، و از همه مهمتر تک تک افراد را در معرض سلطه، تجاوز و کشتار توسط بیگانه قرار میدهد. بنابراین نخستین کارکرد و وظیفه دولت‌های مستقر حفظ این امنیت است که در سایه آن می‌توان زنده بود، کار کرد، خانواده داشت، و پیشرفت کرد. نکته دوم آن است که حفظ امنیت ملی مستلزم انجام بسیاری فعالیتها در زمینه توسعه اقتصادی، تقویت نظامی، طراحی یک سیاست‌خارجی خردمندانه و دورنگر(شامل دوستی، اتحاد، وهمراهی در جنگ‌های محتمل) است  که همگی باید بر استعدادهای داخلی استوار باشند و با روابط خارجی سنجیده تقویت شوند. نام مجموعه کلان این اقدامات فکرشده دراز مدت را "استراتژی امنیت ملی"میگذاریم  و وجود خلل در آن را خطر بزرگ و حیاتی برای کل ملت می‌دانیم.

برای روشن شدن ابعاد این تعریف، تصویر خبری را همراه این الف کرده‌ایم که از خبرگزاری فارس در ۱۸فروردین ۹۴ نقل شده است. نکته آن این است که هنگامی که عربستان و متحدانش مردم یمن را زیر آتش گرفته بودند، حماس کاملا از عربستان حمایت میکرده است. حالا امروز، یمنی‌ها دارند وارد جنگ می‌شوند تا از حماس حمایت کنند!! این تعارض برای ما به عنوان یک ایرانی ناظر معنایی دارد؟ آیا به استراتژی امنیت ملی ایران ربط دارد؟

بله، کاملا دارد. این خبر برای اندازه گیری وزن محور مقاومت ابداعی ایران آورده شده است، چرا که به زعم استراتژیست‌های حکومت فعلی، این  محور یا جبهه بنیان استراتزی دفاعی و امنیت ملی کشور است. اما هیچ اعتقاد اصولی در شکل گیری آن حضور ندارد، هیچ وحدت بنیادینی در آن حضور ندارد، هیچ نوع چسب ایدئولوژیکی اجزای آن را به هم نمی‌چسباند، هچ علائق مشترک، سیاست واحد، سازمان منشوردار، و حتی شراکت منطقی در آن نیست. تنها چسب این جبهه، پول مردم ایران است که حکومت دوراز چشم ملت به میان می آورد و این جبهه جعلی را تعریف میکند. از نظرما این خلاف منافع و امنیت ملی است.

حالا چرا برای پاسخ به سوال این خبر و توصیف را آورده‌ایم؟

محور مقاومت حکومت، ملات اصلی شکل دهنده "استراتژی امنیت ملی ایران" است، ولی  استراتژی امنیت ملی همان چیزی است که کل سیاست خارجی یک کشور، تمامی تجارت خارجی، و حتی سیاستهای بنیادین داخلی (استراتژی آمایش سرزمین، جابجایی‌های جمعیتی، سرمایه‌گذاری‌های بزرگ‌، طراحی جاده‌ها و بنادر....) از آن ریشه میگیرند و یا با آن ارتباط گسترده دارند و حتی تابعی از آن هستند(مثلا صنایع بزرگ و حیاتی در کنار مرزها قرار نمی‌گیرند). نکته مهم و نتیجه این وابستگی همه چیز به امنیت ملی ، آن است که بنای بنیان استراتژی امنیت ملی برنیازها و اقتضائات داخلی استوار میشود و باید بشود. نتیجه دیگر آن است‌که امنیت ملی چنانکه از نامش پیداست امری ملی است و نه یک سیاست که استراتژی آن از این دولت به آن دولت قابل تغییر باشد، چه برسد به اینکه اراده و رفتار دولت‌ها و گروه‌ها و فرقه‌های بیگانه بتوانند بر آن تاثیر بگذارند. علت این است که هر لحظه ممکن است دولتها و گروهای بیگانه سیاست خود را تعییر دهند. نمونه اش همین مثال بالا است که گروه‌ها فارغ از پولی که از حکومت گرفته‌اند سیاستهای خودشان را دارند و در چارچوب آن "محور مقاومت"  لطیفه‌گون عمل نمی‌کنند.

امیدواریم روشن باشد که چرا جامعه‌نو تا این حد بر اصلاح استراتزی امنیت ملی کشور پای می‌فشرد. ما به سایر مسائل کشور، به استبداد حکومت و پس‌زدگی مردم و گروه‌های سیاسی، سرکوب اجتماعی و زندانی کردن فعالان،  سیاستهای غلط اقتصادی، آموزشی، زیست محیطی، بی‌توجهی به ظرافت سیاست داخلی درباره مسایل قومی و معضلات توسعه‌ای توجه داریم(و گاهی نکته‌ای در مورد آنها می‌گوئیم) اما معتقدیم مهمترین خطری که موجودیت ملت ایران را تهدید میکند خطاهای شناختی حکومت و نفوذ سیاستهای ایران‌شکن بیگانه(اسراییل،روسیه و ایالات متحد) در عمق آن و طراحی استراتژی امنیت ملی بر مسیری است که به درهم شکستن کلیت کشور منجر میشود. مثال عام بزنیم، ایران یک دروازه آسیب‌پذیرمهم دارد: سیاست بین‌الملل، که  اسب تروا را به درون می آورد. حواس جامعه‌نو به آن دروازه و اسب تروای کشورهای نامبرده است.

و نکته آخر اینکه وظیفه و توان ما به عنوان یک گروه کوچک روزنامه‌نگاری تمرکز بر همه موضوعات کشور نیست (تبریک و تسلیت و ابراز احساسات یا سینه زدن زیر علم گروه سیاسی که هیچ) و از این بابت متاسفیم ، اما کاری هم نمی‌شود کرد.

🆔@jameeno