🔺طرح جلد شمارۀ آتی مجلۀ #تایم
🔹عنوان روی جلد: راهنمای بازی دیکتاتور؛ اجلاس‌های پرمخاطرۀ کیم جونگ اون چگونه می‌توانند نظم جهانی را از نو شکل دهند؟
🆔 @jameeno

🔸چگونه محمد بن سلمان ایرانیانِ ناهمسو را همسو می کند؟

▫️جامعه نو: خلق "دشمن خارجی" به منظور کمرنگ جلوه دادن مسائل داخلی، از مفاهیمی بدیهی در علوم سیاسی است. خبرگزاری المونیتور ضمن گزارشی از دعاوی شاهزاده عربستان علیه ایران، شیوۀ سخنگویی محمدبن سلمان درباره ایران را از مصادیق این مفهوم دانسته و نوشته به اعتقاد برخی تحلیلگران ایرانی یکی از دلایل عمده ای که سبب میشود بن سلمان، هنگام سخن گفتن از ایران، لحنی تند و آمیخته به خشم را برگزیند، تلاش او برای از چشم انداختن مشکلات داخلی کشورش است، اما از این نکته غافل مانده که با این روند، حس میهن پرستی ایرانیان را برمی انگیزد. این شاهزاده اتحادی را در میان مردم ایجاد می کند که "تبلیغ برای ترویج یکپارچگی" از آن عاجز است. همین سبب می شود مقامات ایرانی در برابر تهدیدات و ماجراجوییهای محمد بن سلمان احساس پشتگرمی کنند. آنچه به این وضعیت دامن می زند، اتحاد ولیعهد عربستان با همپیمان آمریکایی اش یعنی ترامپ است که با اظهارات خود دربارۀ ایران، ناخواسته همین خوش خدمتی را در حق مقامات سیاسی ایران می کند.
🆔 @jameeno

🔺جامعه نو: مجله #تایم بعد از رونمایی از جلد آتی خود که مقرر بود در تاریخ نهم آوریل منتشر شود، بدون ارائۀ هیچ توضیحی تصویر دیگری را با عنوان "هیچ کس ورای قانون نیست؛ محاکمات جف سشنز" جایگزین مورد قبلی کرد. از آنجا که قطعاً ملاحظاتی سبب این تغییر شده، جامعه نو طی ارسال نامه ای الکترونیکی به سرویس پاسخگوی این نشریه جویای دلیل این دگرگونی شد. کماکان در انتظار پاسخ هستیم. در صورت دریافت پاسخ، مطلب به اطلاع مخاطبان گرانقدر جامعه نو خواهد رسید.
🆔 @jameeno

🔺ضروری خواندن جنگ علیه ایران از سوی آمریکا، بر تصوراتی بی اساس مبتنی است.

▫️جامعه نو: روزنامه ایندیپندنت با اشاره به بالا گرفتن زمزمه جنگ میان ايران و آمریکا و شبيه خواندن دولت ترامپ به دولت بوش هنگام فراخواندن جنگ علیه عراق یادآوری کرده هر دو دولت از "لزوم به کارگیری نیروی نظامی در منطقه" سخن می‌گفتند و می‌گویند بی‌ آنکه تصویر روشنی از آنچه بیان می‌کنند، داشته باشند.
بعد از سقوط صدام در 2003 نومحافظه‌کاران آمریکایی شعار می‌دادند "امروز بغداد، فردا تهران و دمشق". اما همین ادعا کافی بود تا ایران و سوریه به نیروهای تضعیف‌کننده حضور آمریکا در عراق تبدیل شوند. حمله به عراق نقطه عطف سلطه قدرت‌های آنگلوساکسون یعنی آمریکا و انگلیس در صحنه جهانی بود.
همین عدم شناخت از وضعیت، موجب شد نمایش قدرت به موقعیتی جهت برملا شدن ضعف‌های ناپيدا تبدیل شود. دخالت در لیبی و سوریه در 2011 نیز تجربه‌های مشابهی را در پی داشتند. اگر هم اکنون تیغ آمریکا را بیخ گوش ایران حس می‌کنیم از یاد نبریم، این تیغ، تیزی زمان حمله به عراق را ندارد.
آمریکا به سبب اختلافات داخلی و از دست دادن اعتماد هم‌پیمانانش، دیگر نمی‌تواند به قوت قبل، گرداننده بازی‌هایی باشد که راه می‌اندازد. برای مثال چندماه قبل ترامپ وعده پشتیبانی از بن‌سلمان در برابر ایران را داد اما معلوم آمد مقصود اصلی عربستان و امارات، نه ایران بلکه قطر بوده است. حاصل آنکه کل دستاورد ترامپ نقض اتحاد سران عرب در ضدیت با ایران بود. نمونه دیگر دعاوی تيلرسون در خصوص حفظ مواضع آمریکا در سوریه بعد از نابودی داعش بود که واقعیت امر ثابت کرد این ادعا رویایی بیش نبوده است.
🆔 @jameeno

🔹چگونه درگیری‌های نوار غزه آتش خشم را در سرتاسر خاورمیانه شعله‌ور می‌کند.

▫️جامعه نو: سیمون تیسدال، روزنامه‌نگار گاردین در گزارشی، این پرسش را به میان کشیده که آیا درگیری‌های اخیر در نوار غزه به تنش‌های شدیدتری در منطقه دامن نمی‌زند؟
تیسدال نوشته اعمال خشونت روز گذشته احتمالا به تنش میان اسرائیل و فلسطین محدود نمی‌ماند و چه بسا سوریه و لبنان و ایران را نیز درگیر کند.
به بیان وی فقدان صلح نسبی میان طرفین، موجب بروز درگیری اخیر شد، چنانکه در سال 2000 همزمان با آغاز انتفاضۀ دوم و همچنین در 2014 همین واقعه روی داد. این بار نیز حماس و حامیانش در غزه که از سوی اسرائیل و مصر و حزب حاکم تشکیلات خودگردان به انزوا کشیده شده‌اند، بر آن بودند تا ضمن اعتراضاتی مدنی به محاصرۀ خود پایان دهند. این بار نیز رهبران راستگرای اسرائیل که از دستیابی به راه حل دودولتی عاجز هستند، به اعمال زور و خشونت دست زدند. اما آنچه وضع کنونی را خطرناک‌تر از همیشه جلوه می‌دهد، موقعیت زمانی و زمینه‌های چیده شده است.
روز جمعه، اولین روز تظاهرات 6 هفته‌ای بود که مقرر است تا روز 15 می - همزمان با هفتادمین سالگرد "یوم النکبه" یعنی روز تأسیس اسرائیل- ادامه یابد. آمریکا نیز قرار است در ماه می سفارت خود را به اورشلیم منتقل کند.
چنانکه پیداست فصل زبانه کشیدن شعله‌های خشم از هم اکنون آغاز شده است. از قدرت‌های بزرگ هم کار چندانی برنمی آید. بعید به نظر می رسد حزب‌الله این بار سکوت کند، و در پی آن، ایران نیز از هم‌پیمان خود حمایت خواهد کرد. حتی شورای امنیت سازمان ملل در این مورد عقیم است تا جایی که نشست فوری این شورا در جمعه شب برای بحث پیرامون غزه راه به جایی نبرد.
عربستان سعودی که در گذشته طرحی را برای صلح دنبال می کرد در حال حاضر هودار اسرائیل و در تقابل با ایران است. همچون مصر که در آن، السیسی به مخالفت سرسختانۀ خود با نیروهای جهادی ادامه می‌دهد.
درخواست از آمریکا برای پادرمیانی نیز بی‌فایده است. دونالد ترامپ بارها ثابت کرده نسبت به این اختلافات جاهل است و تعصبی کورکورانه دارد. اما هنوز آتش دیگری هم برای شعله‌ور شدن در ماه می، در انتظار است. مقرر است ترامپ در 12 می، وضعیت نهایی توافق هسته‌ای با ایران را اعلام کند.
منبع: گاردین
🆔 @jameeno

🔺گزارش مقدماتی زمین‌لرزه

بزرگی: 5.3
محل وقوع: استان كرمانشاه - حوالی سرپل ذهاب
تاریخ و زمان وقوع به وقت محلی: 1397/01/12 13:05:25
طول جغرافیایی: 45.81
عرض جغرافیایی: 34.42
عمق زمین‌لرزه: 8 کیلومتر

نزدیک‌ترین شهرها:
6 کیلومتری سرپل ذهاب (كرمانشاه)
23 کیلومتری قصر شيرين (كرمانشاه)
32 کیلومتری گيلانغرب (كرمانشاه)

🆔 @jameeno

🔹جامعه نو: همزمان با نزدیک شدن پنجاهمين سالروز ترور مارتین لوترکينگ فقید، روزنامه لوموند ضمن گزارشی مبسوط شرح داده چطور افسانه‌سازى از مارتین لوتر موجب رنگ باختن چهره تند و منتقد او شده.
🆔 @jameeno

🔸طرحی از تام استيگليچ، پيرو پیشی گرفتن شمار قتلهای خیابانی لندن از نيويورک
▫️جامعه نو: به گزارش تلگراف، یک مقام ارشد پلیس بالاگرفتن خشونتهای خيابانى را به رسانه‌های اجتماعی نسبت داده است.
🆔 @jameeno

🔹تحلیل نیویورک تایمز در باره تاثیر سیاست ایرانی ترامپ بر مذاکرات با کره شمالی

▫️جامعه نو: نیویورک تایمز به ترامپ هشدار داد اگر در حالی که ایران برجام را نقض نکرده است از این توافق خارج شود ،مذاکرات با کیم جونگ اون به نتیجه نخواهد رسید. نیویورک تایمز معتقد است ماهیت مذاکرات با کره شمالی، بامذاکرات منتهی به برجام یکسان است و زیر پا گذاشتن برجام اعتماد کره شمالی را از بین میبرد.

شورای سردبیری این روزنامه دیروز تحت عنوان "تهدید ایران توسط ترامپ ممکن است مذاکره با کره شمالی را تخریب کند" نوشت: درحالی که ترامپ برای مذاکره با کیم جونگ اون درباره محدود کردن سلاح های هسته ای کره شمالی آماده میشود، با بزرگترین چالش پیچیده امنیت ملی خود تا امروز روبروست. او کار را بر خود سخت کرده زیرا تهدید کرده است زیر تنها معاهده موجود و اخیر درباره کنترل برنامه هسته‌ای میزند که با ایران امضا شده است.
🆔 @jameeno

🔺نومازامو وينيفرد زانياوى ماديکيزلا معروف به وینی ماندلا، از چهره‌های شاخص ضد تبعیض در سن هشتادویک سالگی درگذشت.

▫️جامعه نو: روزنامه نيو ایج از وینی ماندلا به عنوان نماد مبارزه در راه آزادی، و زنی جویای احقاق حقوق رانده شدگان یاد کرده. سخنگوی نهاد مدنى آفریقای جنوبی به نقل از همین منبع گفته نباید وینی ماندلا را در سایه نام و مقام نلسون ماندلا دید، چه بسا وی برای شناخته شدن نیازی به نام همسرش نداشته و ندارد. او به خودی خود، مستقل از نلسون ماندلا، یک رهبر آزادیخواه بود.
🆔 @jameeno

#الف
🔹نگرانی های ۹۷

▫️شورای سردبیری: در سالی که شروع کرده ایم باید در سطح ملی نگران چه چیزهایی باشیم؟ثبات سیستم؟ثبات حکومت؟ثبات اقتصاد؟
نگران خیلی چیزهای دیگر هم میتوان بود که اتفاقا ثبات آنها نگرانی آور است و نه بی ثباتی آنها: ثبات روندسریع فروپاشی اجتماعی، ثبات نرخ کاهش بارندگی سالیانه، ثبات روند تخریب محیط زیست، ..... سرجمع، باید دچار نگرانی همه جانبه ای باشیم. کشور در استانه بحرانهایی عمیق است و تظاهر به اینکه اوضاع خوب است ،کار درستی نیست. همان آواز خوانی در دل شبی تیره درکوچه های ناآشنا و ترسناک است. متاسفانه به این هم عادت کرده ایم که وقتی اوضاع مساعد نیست، ابوعطا بخوانیم.

اولین چیزی که در سال پیش رو هم حکومت و هم ناظران آگاه را میترساند وقوع مجدد شورشهای اجتماعی است که حکومت تنها راه پیشگیری از وقوع آنها را از میان برداشتن شبکه تلگرام میداند.تجربه بد اما به خیر گذشته سال قبل ، به جای انکه حکومت را به روی ریل اصلاح بیاورد، در نهایت آن را به سمت فرا فکنی،توجیه موقعیت، پافشاری بر تئوری های توطئه، و مفیدتر یافتن افزایش گستره سرکوب راند. حالا، یکی از نگرانی های اهل سیاست این است که برخوردهای وسیع با فعالان مدنی و تلاش برای بستن راه تنفس و ارتباط مورد استفاده عوام ، حجم ناامیدی جامعه از اصلاح روشهای حکومت را افزایش دهد. بازتاب این ناامیدی میزان نیروی شورشهای کور بنیان کن را افزایش میدهد. این نگرانی،در واقع همان نگرانی در باره ثبات حکومت و ایضا ثبات سیستم است.

دومین نگرانی قابل توجه، استقبال بخش قابل توجه و موثر حکومت از تهدیدهای ترامپ است. معدود افرادی که در حکومت نگران سرنوشت سیستم هستند، در جستجوی مفر و راه گریز از دام رویارویی با دارودسته ترامپ اند، ولی آنهایی که در حکومت منافع مادی یا جناحی خود را پی میجویند، بدون واهمه ، از وخیم تر شدن موقعیت بین المللی کشور و سایه تحریم و جنگ استقبال میکنند. ماهیت این نگرانی دوم نیز ترس از احتمال تداوم رفتار غیر عقلانی حکومت در برابر موقعیتی است مرکب از گرفتاری های خود ساخته ، و سلطه اوباش سیاسی بر سیاست خارجی ایالات متحده. شاید جنگی در کار نباشد،ولی سیاست کنونی حکومت که انفعال و انجماد در عرصه های لازم و تحرک در حوزه های نامربوط است، کشور رادوباره دچار وضعیتی بشدت فرسایشی وپرهزینه خواهد کرد.

موارد مهم دیگری نیز در حوزه جامعه وجود دارد که میتوان و باید در باره آنها بسیار نگران بود ، برای کوتاه کردن سخن آنهارا وامیگذاریم، آگاه بر اینکه ، نقطه آغاز کاهش نگرانی در باره عمده ترین این موارد، دقیقا در کانونی ترین بخشهای حکومت نهفته است.
🆔 @jameeno

#یادداشت_مهمان
🔸در باب تلگرام و باقی قضایا
✍ امیرحسین خالقی

▫️"منظره میدان جنگ پس از نبرد باورکردنی نبود، هزارها کشته همچنان سرپا بودند و تل کشته‌ها که روی هم تلنبار شده بودند مثل پشت بند دیوار آنها را در هوا نگه می‌داشت... تل کشتگان را رگبار مسلسل درو کرده بود. فرماندهان ارتش ها تجربه تیربار نداشتند و متعلق به عصر تفنگ‌های سرپر، تک تیر یا خشابی بودند. در برابر چنین تفنگ‌هایی سربازان مهاجم اگر سریع می‌دویدند بخت این را داشتند که شمشیر به دست بر سر نفرات دشمن فرود آیند، اینک گلوله توپ‌های جدید و تیربارها چنان پیاپی و تنگ هم می‌بارید که به دیواری از تگرگ سرب و فولاد و آتش می‌ماند و احتمال اینکه حتی به یک وجب از زمین طی چند دقیقه پیاپی تیر یا ترکشی اصابت نکند ناچیز بود...

جایی که مسلسل را فقط پس از درو شدن ده‌ها هزار نفر با کت آبی و کلاه و شلوار قرمز (لباس رسمی ارتش فرانسه) جدی بگیرند تعجبی ندارد که هواپیما را اصلا جدی نگیرند، وقتی پیشنهاد استفاده از هواپیما به عنوان سلاح تهاجمی و ایجاد نیروی هوایی را دادند، ژنرال فردینان فوش، رئیس و استاد استراتژی مدرسه عالی جنگ، گفت: اینها مال ورزش است، برای استفاده ارتش، هواپیما صفر است...

جنگ جهانی اول فاجعه‌ای بود در استفاده از فناوری قرن بیستم با طرز فکر و تاکتیک‌های قرن نوزدهم و حتی پیش از آن. ابزار مدرن بود، آدم‌ها قدیمی بودند... استراتژیست‌هایی که نه تنها ایمان داشتند نظریه‌های دو قرن پیش درباره هنر جنگ همچنان معتبر است، بلکه فیل به میدان آوردن در نبرد با رومیان را سرمشقی ابدی می‌دانستند..."

آنچه آمد بخشی از مقدمه کتاب "توپ‌های ماه اوت" نوشته باربارا تاکمن و ترجمه محمد قائد است، در چند روز اخیر که صحبت‌های رسمی از فیلترینگ تلگرام را می‌خواندم، دیدم می‌توان کم وبیش همین مضمون را برای ما هم به کار برد، کسانی همچنان فکر می‌کنند در قرن 21 اگر چیزی را زیاد تکرار کنند تبدیل به واقعیت می‌شود، یکی در برنامه رسمی از این گله می‌کند که فناوری جدید باعث می‌شود آنها که در آژانس املاک و مانند آن مشغولند از کار بیکار شوند! در جایی دیگر گفته می‌شود که فلان کشورهای اروپایی هم به فکر سامان دادن به شبکه‌های اجتماعی افتاده‌اند و چین چقدر در این زمینه "پیشرو" بوده است و ...

متاسفانه خیلی‌ها هنوز متوجه نیستند حکومت‌داری در جامعه شبکه‌ای چیزی به کلی متفاوت از دوره ناصرالدین شاه است، هنوز متوجه نیستند در ممالک مترقی وقتی طرف حرف از بازنگری در شبکه‌های اجتماعی می‌زند، قضیه با صحاری خاورمیانه متفاوت است. آنجا هزاران روشنفکر و اهل فن سال‌ها به "حریم شخصی" و "حق ناشناس بودن" و "آزادی بیان" و مانند آن پرداخته‌اند (یک نمونه رسمی قانون حریم شخصی 1974 امریکا) و خوبیت ندارد اینجا ما همین حرف‌ها را تکرار و فکر کنیم رعایا هم باور می‌کنند. در دنیای متمدن در مواردی که به زیر آبی رفتن و سوءاستفاده از اعتماد مردم مربوط می‌شود، بدون حضور دولت جامعه واکنشی جدی نشان می‌دهد، به تازگی در فقره‌ای مشابه ارزش سهام فیس‌بوک 58 میلیارد دلار کاهش پیدا کرد و رسانه‌ها آبرو برای این غول تکنولوژی باقی نگذاشتند، در حوالی ما البته اوضاع متفاوت است.

خیلی‌ها معتقدند شبکه‌های اجتماعی بر اساس مدل لیبرال و آزاد از اجتماعات به وجود آمده‌اند، منطق حاکم بر آنها به کلی متفاوت است، دوران فیلتر کردن و محدودسازی گذشته است. می‌دانیم که برای اکثریتی از افراد به شدت مهم است که دیگران از چیزی که برایشان شخصی و محرمانه تلقی می‌شوند باخبر نشوند؛ برای خیلی‌ها مهم است که با هویتی متفاوت از آنچه در واقعیت هستند در فضای مجازی حضور پیدا کنند، برای خیلی‌ها مهم هست اطمینان پیدا کنند کسی به بهانه‌هایی مثل امنیت و مانند آن نتواند آنها را محدود کند و چیزی به نام قانون هست که می‌توانند به اجرای آن اطمینان داشته باشند و... اینها را باید پاسخ دهیم که البته نتوانسته‌ایم.

یک پیشنهاد خوب اینست به جای پاک کردن صورت مسئله با نگاهی تازه به آن بنگریم، باور کنیم تکنیک "شرایط حساس کنونی و ضرورت همکاری همه جانبه مردم فهیم برای مقابله با اجانب" زیادی زنگ زده شده است و "کشتیبان را سیاستی دگر باید" و وقتش رسیده است که جوانترهای آشنا با دنیای جدید پای کار بیایند، والله اعلم.
منبع: کانال راهبرد
🆔 @jameeno

🔹شصت‌ و ششمین پادکست سرمقاله #جامعه_نو
شورای سردبیری

🔻عنوان: نگرانی‌های 97
🎤 با صدای #مریم_میری

🆔 @jameeno

#الف
🔹نظام و حکومت

▫️شورای سردبیری: کشورهای کمتر توسعه‌یافته و توسعه‌یافته تفاوت‌های بسیاری با یکدیگر دارند. از جمله مهمترین این تفاوت‌ها، تفاوت بین سیستم یا نظام، با حکومت (به معنای دولت حاکم) در کشورهای توسعه‌یافته، و یکی بودن آنها در کشورهای کمتر توسعه‌یافته است. این تفاوت به ظاهر کوچک است و چشمگیر نیست، اما در عمل سبب تفاوت‌های ماهوی بسیار بزرگ می‌شود.

علت این پدیده، تبدیل شدن حکومت به سیستم یا نظام در کشورهای یاد شده است، در غالب این کشورها، بویژه اگر استقلال سیاسی داشته باشند و تحت‌الحمایه نباشند، در عرصه حقوقی و تعاریف قانون اساسی، حکومت چیزی جدا از نظام تعریف می‌شود: حکومت یا دولت معمولا عوض‌شدنی است، ولی سیستم یا نظام ثابت و بلاتغییر است، اما این تفاوت در اکثر اوقات روی کاغذ می‌ماند و در این کشورها، نظام همان حکومت است.

چه عیبی دارد؟ نطفه شکل‌گیری فلاکت کشورهاست. وقتی حکومت همان نظام است، تغییر آن به دگرگونی وسیع سیاسی نیاز دارد که معمولا انقلاب است. از همین روست که در نظام‌های طراحی شده بر اساس خرد بشری و تضمین شده بر بنیان توافق اجتماعی، بالاترین مقام حکومت در سلسله مراتب قدرت را قطعا به صورت انتخابی قرار می‌دهند. نخست‌وزیر بریتانیا یا هند و رئیس‌ جمهور فرانسه یا صدراعظم آلمان، کارگزاران یک نظام هستند که هرگز اهمیتی همطراز با آن نظام نمی‌یابند و به اصل نظام تبدیل نمی‌شوند، اما بشار اسد به اصطلاح رئیس جمهوری سوریه چنین نیست. اگر قرار باشد که به هر دلیلی پست خود را ترک کند، هزاران نفر کشته میشوند و همراه با او نظام بعثی تعبیه شده توسط خاندان حافظ اسد نیز به تاریخ میپیوندد. درست مانند نظام بعثی عراق یا نظام ادعایی سوسیالیست معمر قذافی در لیبی. این کشورها تازه‌ترین نمونه‌ها از نظاماتی هستند که حیات آنها با کشتار مردم و فرار و مرگ رئیس حکومتشان به پایان می‌رسد.

تامل‌برانگیزتر اینکه، تجربه نشان می‌دهد با رفتن این رهبران، فلاکت مردمان تازه شروع میشود. نظام که می‌پاشد، نخ تسبیح امور کشور نیز گسسته شده و انقلابی رخ می‌دهد. زمانی که این گونه روسای جمهوری یا پیشوایان به اصل نظام تبدیل شده از میانه بروند، بلایای بسیاری بر این کشورها نازل میشود. در عراق و لیبی، در پس خروج صدام و قذافی گرفتاری‌های اصلی شروع شد: فروپاشی و تجزیه، مداخله خارجی، ویرانی اقتصاد و ارزان شدن فلاکت و مرگ برای هزاران انسان، به عنوان قربانیان بی‌نام حکومتهای مستبد. مردم سوریه بداقبال‌ترند، چون چند سال دیگر باید دوباره برای رفتن خانواده اسد از سوریه هزینه بدهند.

نظام‌هایی که به جای قرار گرفتن در جایگاه حفظ چارچوب‌های رابطه حقوقی بین اجزای جامعه به منظور تداوم معقول اداره آن، خودشان به حکومت تبدیل میشوند، حداکثر به اندازه عمر یک حاکم به درازا می‌انجامند. عمری دراز مانند جمهوری فرانسه یا پادشاهی بریتانیا ، یا ایالات متحده آمریکا ندارند، ولی دنباله‌ای دراز از تباهی و فلاکت ملی، حتما دارند.
🆔 @jameeno