#مقاله_وارده

🏷️ نقدی بر رمان سقوط

🔸 اندوه سِتَروَن بودن!
🖊️ محمد پورعطا

آدمیان، به یک سخن سنجیده که احتمالاً باید منتسب به مارکس باشد، برای همه ی اشیا و پدیده ها، مقیاس ها و اندازه های داوری و ارزیابی پدید می‌آورند. یکی از مقیاس‌های سنجش و اندازه های داوری، قوانین زیبایی و موازین ذوقیات است. آن مقیاس داوری که درباره انسان وجود دارد بررسی این که، نیروهای ماهوی روحی و جسمی انسان در تاثیر متعاکس آن با واقعیت عینی چگونه تجلی می کند. همین بررسی فعل و انفعال و در هم تاثیری نیروهای جسم و روح آدمی با پیرامون طبیعی و اجتماعی، که به موضوع اساسی هنر بدل می‌گردد، شیوه‌ها و راه‌هایی است که به یاری آنها، انسان می‌کوشد روند زندگی و هدف آن و دورنمای آینده و موضع تاریخی و نیروی فعاله خود را به مثابه یک کنشگر اجتماعی که "می‌اندیشد، لذا رنج می‌برد"، به صورت امور واقع و بنا بر ضرورتی در عرصه مجازی نمایان سازد. هنر از جهت عملکرد خاص خود که دامنه ای بسیار گسترده و فراخ دارد، با این محیط نوعی گره می‌خورد، پیوند می‌یابد و به بخشی از شعور اجتماعی بدل می‌گردد. می‌گویند الماس نبوغ را چه سوهان‌های خشنی از حوادث حیاتی و روحی می‌تراشد و صیقل می‌دهد تا آدمی بتواند مضامین واحد و یا متکثری را در ساختاری بدیع عرضه نماید. امری که در ارائه "سقوط" خیلی خوب به چشم می آید و با بهره جستن از تمام ابزار ها و تکنیک های لازم کلامی و فلسفی، برای انتقال مفاهیم و رخدادها، در قالب رئال و سوررئال بهره برده است، که به نظر کار موفقی می آید و هم این حد، نشان از آن دارد که چنته ی نویسنده پُر است و تا به حال در این قِسم از ظرفیت های خود، تواضع و دریغ کرده است.

https://telegra.ph/Jameeno-soghout-10-28


🆔@jameeno