کلمات گاهی بیش از آنچه فکر می‌کنیم قدرت دارند و حتی می‌توانند کمی طنزآمیز باشند. این نقشه کشورهایی را نشان می‌دهد که واژۀ «دموکراتیک» در نام رسمی آن‌ها به کار می‌رود. از «جمهوری دموکراتیک خلق کره» یا همان کرۀ شمالی گرفته تا «جمهوری دموکراتیک کنگو»، همگی خود را دموکراتیک معرفی می‌کنند، اما میزان پایبندی آن‌ها به دموکراسی بسیار متفاوت است. برخی از این کشورها همانند نپال یا تیمور شرقی واقعاً انتخابات آزاد برگزار می‌کنند و ساختاری دموکراتیک دارند. در مقابل، کشورهایی مثل کرۀ شمالی بیشتر از این عنوان برای نمایش سیاسی و تبلیغات کاذب استفاده می‌کنند. به‌کارگیری واژۀ «دموکراتیک» به‌ویژه در قرن بیستم میلادی رواج یافت، وقتی دولت‌های سوسیالیستی یا انقلابی برای کسب مشروعیت و جلب اعتماد مردم این واژه را به کار می‌بردند؛ حتی اگر ساختار دموکراتیک واقعی در کار نبود. پس هر بار که عبارت «جمهوری دموکراتیک» را می‌شنوید، فراموش نکنید که این نام همیشه به‌معنای آزادی و انتخابات واقعی نیست و گاهی فقط یک عنوان پرطمطراق و مضحک است.

🔰 تنوع جمعیت ۲۰۳ میلیونی برزیل را ببینید!
• ۴۵٪ پاردو (نژاد ترکیبی دورگه) در مناطق داخلی غالب است.
• ۴۴٪ سفیدپوستان برزیلی در جنوب شرقی کشور بارز هستند.
• ۱۰٪ آفروبرازیلی‌ها در شمال شرقی پیشتازند.
• بومیان برزیل در شمال‌غربی حضور پررنگ دارند.
📊 در نمودارها تفکیک در شهرهای بزرگ را هم ببینید!

👁‍🗨 همچنین بنگرید:
🔻نقشۀ ترکیب قومی کشور برزیل
🔻مقایسۀ مساحت استرالیا و برزیل
🔻مقایسۀ جمعیت برزیل با همسایگان

🕋 دین مبین اسلام در بخش‌های وسیعی از شمال و نیز بخش‌هایی از غرب و شرق آفریقا غالب است؛ کشورهایی همانند مصر، الجزایر، نیجریه و سومالی دارای اکثریت مسلمان هستند.

✝️ کیش مسیحیت در مرکز، جنوب و بخش‌های گسترده‌ای از شرق آفریقا دین رایج است؛ از جمله در کشورهایی اتیوپی، جمهوری دموکراتیک کنگو، آفریقای جنوبی و کنیا.

🕉 موریس تنها کشور هندو در آفریقاست که هندوئیسم کیش غالب آن است؛ وضعیتی که ناشی از مهاجرت تاریخی کارگران هندی به این جزیره در دوران استعمار است.

✅ اگرچه این نقشه اکثریت‌ها را نشان می‌دهد، اما باید به یاد داشت که در بیشتر کشورهای آفریقایی، اقلیت‌های دینی با جمعیت قابل‌توجهی حضور دارند که اغلب در کنار یکدیگر و در فضاهای فرهنگی مشترک زندگی می‌کنند.

🔻همچنین بخوانید:
🕌 گسترش اسلام در آفریقا پس از فتوحات اسلامی

در این نقشه می‌توانید رویدادهای روزبه‌روز سوریه در سال ۲۰۲۵ را ببینید که تحولات سیاسی، نظامی و اقتصادی را به‌صورت بصری و شفاف نمایش می‌دهد. این ویدئو بر مهم‌ترین تحولاتی تمرکز دارد که سوریه تاکنون پشت سر گذاشته است.

🦅 همچنین بنگرید:
🟢 انقلاب سوریه از آغاز تا پیروزی
⚫️ نقشۀ متحرک تاریخ معاصر سوریه

پس از جنگ جهانی دوم، رقابت ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به ایجاد مرزهای ایدئولوژیک انجامید. آلمان به آلمان غربی و آلمان شرقیِ تحت نفوذ شوروی تجزیه شد؛ دیوار برلین نماد این جدایی بود و اتحاد آلمان در سال ۱۹۹۰ میلادی رخ داد. در آسیا، ویتنام به شمالِ کمونیست و جنوبِ مورد حمایت آمریکا تقسیم شد؛ پایان جنگ ویتنام در ۱۹۷۵ منجر به اتحاد این کشور شد. اما شبه‌جزیرهٔ کره همچنان میان کرهٔ شمالی و کرهٔ جنوبی تقسیم شده و منطقۀ غیرنظامی یا خلع‌سلاح‌شدۀ کره (مرز DMZ) نوار مرزبست دو کشور شناخته می‌شود. در اروپا نیز جدایی مولداوی از رومانی، میراث فشار شوروی بر شرق این کشور بود. در جنگ جهانی دوم، شرق رومانی توسط شوروی اشغال و بدل به یک جمهوری از آن شد. پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، مولداوی به‌عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته شد.

زلزله‌ای به‌بزرگی ۶ ریشتر در ساعات پایانی شب یکشنبه ۹ شهریور، شرق افغانستان را لرزاند. بر اساس گزارش‌ها، بیشترین آسیب‌ها در دره مزار و ناحیۀ نورگل در ولایت کنر، هم‌مرز با پاکستان رخ داده است. ولایت کنر در روزهای اخیر به‌دلیل سیل و رانش زمین با مسدود شدن جاده‌ها نیز مواجه بوده و همین موضوع دسترسی زمینی به مناطق زلزله‌زده را دشوار کرده است. تلاش‌ها برای رساندن کمک‌های هوایی به این مناطق ادامه دارد. متأسفانه در زلزلۀ دیشب تاکنون بیش از ۸۰۰ نفر جان باخته و بیش از ۲۸۰۰ نفر زخمی شده‌اند.

امپراتوری مغول (به‌رنگ آبی) بزرگ‌ترین امپراتوری پیوستۀ خشکی در تاریخ بود که در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم میلادی در سراسر آسیا و تا اروپا گسترش یافت. گسترش سریع آن تحت رهبری چنگیزخان و جانشینانش، شرق و غرب را به یکدیگر پیوند داد.

در مقابل، امپراتوری بریتانیا (به‌رنگ قرمز) بزرگترین امپراتوری جهانی بود که اوج قدرت خود را در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تجربه کرد. این امپراتوری که حدود یک‌چهارم از خشکی‌ها و جمعیت جهان را در بر می‌گرفت، سرزمین‌هایی از همۀ قاره‌ها را تحت سیطره داشت و میراث استعماری خود را در زبان، سیاست و اقتصاد جهان بر جای گذاشت.

در کنار هم، این دو امپراتوری دو الگوی متفاوت از قدرت را نشان می‌دهند: یکی مسلط بر راه‌های زمینی و دیگری حاکم بر دریاها.

بر اساس برآوردهای مرکز پژوهشی «پیو»، در سال ۲۰۲۰ مسلمانان حدود ۲۶ درصد جمعیت جهان را تشکیل می‌داده‌اند که تقریباً معادل ۲ میلیارد نفر بوده و مسلماً در پنج سال گذشته از این عدد نیز فراتر رفته است. اندونزی پرجمعیت‌ترین کشور مسلمان است که ۱۲/۷ درصد از کل مسلمانان جهان در آن هستند. پس از آن پاکستان (۱۱ درصد)، بنگلادش (۹/۲ درصد)، نیجریه (۵/۳ درصد) و مصر (۴/۹ درصد) قرار دارند. حدود ۲۰ درصد مسلمانان دنیا در خاورمیانه و شمال آفریقا زندگی می‌کنند. هند با آنکه اکثریت مسلمان ندارد، اما ۱۰/۹ درصد از کل مسلمانان جهان را در خود جای داده است. از نظر قومی، عرب‌های مسلمان بزرگ‌ترین گروه مسلمان جهان را تشکیل می‌دهند و پس از آنان بنگالی‌ها و پنجابی‌ها قرار دارند. به‌ترتیب قاره‌ها، نسبت مسلمانان چنین است: در آفریقا ۴۵ درصد، در آسیا و اقیانوسیه در مجموع ۲۵ درصد، در اروپا ۶ درصد و در قاره‌های آمریکا حدود ۱ درصد. اللهم انصر الإسلام وأعز المسلمين في كل مكان.

این نقشه که بر اساس داده‌های سازمان بین‌المللی تولیدکنندگان وسایل نقلیۀ موتوری (OICA) تهیه شده، نشان می‌دهد که تولید خودرو چگونه در سطح جهان متمرکز شده است.

هند با تولید ۱۵۰ میلیون تن (۲۷.۷ درصد از تولید جهانی) در صدر قرار دارد و چین با ۱۴۵ میلیون تن (۲۶.۹ درصد) در جایگاه دوم است. این دو کشور روی‌هم‌رفته بیشتر از مجموع کل سایر کشورهای جهان برنج تولید می‌کنند. فراتر از این دو غول، قارۀ آسیا همچنان پیشتاز است: بنگلادش با ۶.۸ درصد، اندونزی با ۶.۳ درصد و ویتنام با ۵ درصد از تولیدکنندگان اصلی برنج هستند. تایلند با سهم ۳.۸ درصدی به‌ویژه به‌خاطر صادرات برنج شهرت دارد، درحالی‌که کشورهایی همانند فیلیپین، میانمار و پاکستان هرکدام حدود ۲ درصد به تولید جهانی اضافه می‌کنند. بیرون از آسیا، نقش برنج بسیار کمتر است: برزیل و ایالات متحده تنها ۱.۵ تا ۱.۳ درصد تولید دارند و در آفریقا نیز بزرگ‌ترین تولیدکننده، یعنی نیجریه، تنها ۱.۱ درصد از کل تولید برنج را به خود اختصاص می‌دهد. در مجموع، جهان در سال گذشته ۵۴۱ میلیون تن برنج تولید کرده است؛ مادۀ غذایی اصلی برای بیش از نیمی از جمعیت کرۀ زمین!

نواحی سفید نقشه توسط نیروهای نازی و نواحی صورتی توسط متفقین کنترل می‌شدند و نواحی قرمز نیز نشان‌دهندهٔ پیشروی‌های نیروهای متفقین از ۱۵ آوریل تا ۱ مهٔ ۱۹۴۵ میلادی هستند.