بریکس رو به افول است؛ آینده با روسیه، ایران و چین است | رادیکا دسای درباره سفر ترامپ و پوتین به پکن
هم اکنون در کانال یوتیوب جدال انگلیسی (به همراه زیرنویس فارسی)
https://youtu.be/hUlwtntYRW0
ساعتی پیش با پروفسور ردیکا دسای استاد دانشگاه منیتوبای کانادا و نویسنده کتابهای فراوانی از جمله ملی‌گرایی‌های توسعه گرا درباره سفر ترامپ و پوتین به پکن صحبت کردم و از او درباره اینده رابطه ایران با دو کشور چین و روسیه پرسیدم. در این گفتگو سعی کردم از دینامیک داخلی کشورهای بریکس و همینطور هم نگاه چین و روسیه به ایران بپرسم. پرسیدم ایا این سه کشور در حال تبدیل شدن به یک بلوک قدرت مثل دوره جنگ سرد هستند؟ یا اینکه انطور که غربگرایان می‌گویند چین و روسیه مرتب در حال استفاده از ایران به عنوان یک کارت بازی هستند و نگاهشان به ایران راهبردی نیست؟
گفتگوی بسیار جذابی است. توصیه میکنم ببینید.
هم اکنون در کانال یوتیوب جدال انگلیسی (به همراه زیرنویس فارسی)
https://youtu.be/hUlwtntYRW0
ساعتی پیش با پروفسور ردیکا دسای استاد دانشگاه منیتوبای کانادا و نویسنده کتابهای فراوانی از جمله ملی‌گرایی‌های توسعه گرا درباره سفر ترامپ و پوتین به پکن صحبت کردم و از او درباره اینده رابطه ایران با دو کشور چین و روسیه پرسیدم. در این گفتگو سعی کردم از دینامیک داخلی کشورهای بریکس و همینطور هم نگاه چین و روسیه به ایران بپرسم. پرسیدم ایا این سه کشور در حال تبدیل شدن به یک بلوک قدرت مثل دوره جنگ سرد هستند؟ یا اینکه انطور که غربگرایان می‌گویند چین و روسیه مرتب در حال استفاده از ایران به عنوان یک کارت بازی هستند و نگاهشان به ایران راهبردی نیست؟
گفتگوی بسیار جذابی است. توصیه میکنم ببینید.
❤87👍32🔥11👎1
📌 نیویورک‌تایمز، اکسیوس، و دیگران:
بازوهای عملیات روانی دشمنان در «ساعت صفر» | بخش اول
پریسا نصرآبادی
🔻 در روز هشتاد و دوم جنگ رمضان و آغاز تجاوز نظامی ایالات متحده‌ــ‌اسرائیل علیه ایران، روزنامه‌ی نیویورک‌تایمز گزارشی منتشر کرده است که باید آن را بیش از هرچیز به‌عنوان یک عملیات روانی و پیوست جنگ ترکیبی جاری علیه ایران ارزیابی کرد.
🔻نویسندگان نام‌آشنای این گزارش، خود از متغیّرهای مهمی هستند که فهم دقیق اهداف و پس‌زمینه‌‌های تحریر این متن در لحظه‌ی کنونی را ضروری می‌سازند.
فرناز فصیحی، از مهم‌ترین نویسندگان این متن است که در نوشتن گزارش‌های به‌اصطلاح دست اول سفارشی درباره‌ی ایران شهرت دارد و علی‌رغم ادعای وی مبنی بر دسترسی به کانال‌های پنهانی قدرت و دریافت اخبار دست اول از مقامات و چهره‌های شاخص حکومت ایران، بارها سستی ادعاهای خلاف واقع او آشکار شده است.
اما نویسنده‌ی شاخص دیگری که نام وی ذیل این گزارش توجه را جلب می‌کند، رونین برگمن است که در نیویورک‌تایمز، نوشته‌های مشترک بسیاری با فرناز فصیحی دارد.
برگمن، یک افسرــ‌ژورنالیست امنیتی اسرائیلی است که در نیویورک‌تایمز و روزنامه‌های اسرائیلی نظیر یدیعوت آحارانوت قلم می‌زند و به دلیل دسترسی‌های گسترده‌ای که به مقامات عالی امنیتی، نظامی، و سیاسی در ایالات متحده و اسرائیل دارد، نوشته‌های او غالباً در معماری امنیتی جنگ‌های هیبریدی منطقه، مورد توجه قرار می‌گیرد.
🔻 ادعای آشکار این گزارش چیست؟
نویسندگان به اظهارات برخی مقامات آمریکایی اشاره می‌کنند و می‌گویند رژیم اسرائیل، یک طرح چندمرحله‌ای برای «تغییر رژیم» در ایران داشته و در این راستا، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور اسبق ایران را به‌عنوان گزینه‌ای برای رهبری پس از جنگ در نظر گرفته بوده است.
فصیحی، برگمن و سایرین، به مدعای یکی از نزدیکان احمدی‌نژاد استناد می‌کنند که حمله به منزل او را تلاشی برای آزادسازی از حصر خانگی تلقی کرده است.
گزارش می‌گوید رژیم اسرائیل با حمله به محل اقامت احمدی‌نژاد، در واقع محافظان وی و نگهبانان اطراف خانه‌ی او و نیز یک پایگاه امنیتی را هدف قرار داده است؛ رویدادی که به زعم نویسندگان گزارش، با یک عملیات نجات سازگارتر است تا مأموریتی با هدف ترور احمدی‌نژاد.
الگوی گسترده‌تر جنگ که در گزارش آمده، از جمله ترور رهبر ایران، هدف قرار دادن مقامات ارشد سیاسی، امنیتی و نظامی، و متعاقباً انتظار بی‌ثباتی داخلی در کشور نیز به‌عنوان زمینه‌ای برای تقویت این ادعا ارائه می‌شود.
▪️این گزارش بر چه شواهد و اسنادی استوار است؟
این گزارش بر پایه‌ی چند روایت هم‌گرا از «مقامات ناشناس آمریکایی»، «یک فرد نزدیک به احمدی‌نژاد»، و «تفسیر خبرنگاران» از آثار میدانی حمله‌ی مذکور تدوین شده است.
▪️اما گزارش چه مستنداتی را ارائه نمی‌دهد؟
- یک سند راهبردی طبقه‌بندی‌زدایی‌شده یا نشت‌کرده از درون دولت اسرائیل.
- تأیید مستقیم و علنی از سوی مقامات اسرائیلی.
- شواهد قابل راستی‌آزمایی عمومی مبنی بر اینکه به احمدی‌نژاد مراجعه شده و او رسماً با پذیرش نقش رهبری پس از جنگ موافقت کرده است.
- مدارک و شواهد مستقل مبتنی بر تکنیک‌های تحقیق و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها (فارنزیک) که نشان دهد هدف اصلی حمله، «آزادسازی» بوده نه «حذف».
لذا فقدان منابع و مستندات ضروری، بر سست و ضعیف بودن این گزارش صحّه می‌گذارد.
ادامه 👇🏼
بازوهای عملیات روانی دشمنان در «ساعت صفر» | بخش اول
پریسا نصرآبادی
🔻 در روز هشتاد و دوم جنگ رمضان و آغاز تجاوز نظامی ایالات متحده‌ــ‌اسرائیل علیه ایران، روزنامه‌ی نیویورک‌تایمز گزارشی منتشر کرده است که باید آن را بیش از هرچیز به‌عنوان یک عملیات روانی و پیوست جنگ ترکیبی جاری علیه ایران ارزیابی کرد.
🔻نویسندگان نام‌آشنای این گزارش، خود از متغیّرهای مهمی هستند که فهم دقیق اهداف و پس‌زمینه‌‌های تحریر این متن در لحظه‌ی کنونی را ضروری می‌سازند.
فرناز فصیحی، از مهم‌ترین نویسندگان این متن است که در نوشتن گزارش‌های به‌اصطلاح دست اول سفارشی درباره‌ی ایران شهرت دارد و علی‌رغم ادعای وی مبنی بر دسترسی به کانال‌های پنهانی قدرت و دریافت اخبار دست اول از مقامات و چهره‌های شاخص حکومت ایران، بارها سستی ادعاهای خلاف واقع او آشکار شده است.
اما نویسنده‌ی شاخص دیگری که نام وی ذیل این گزارش توجه را جلب می‌کند، رونین برگمن است که در نیویورک‌تایمز، نوشته‌های مشترک بسیاری با فرناز فصیحی دارد.
برگمن، یک افسرــ‌ژورنالیست امنیتی اسرائیلی است که در نیویورک‌تایمز و روزنامه‌های اسرائیلی نظیر یدیعوت آحارانوت قلم می‌زند و به دلیل دسترسی‌های گسترده‌ای که به مقامات عالی امنیتی، نظامی، و سیاسی در ایالات متحده و اسرائیل دارد، نوشته‌های او غالباً در معماری امنیتی جنگ‌های هیبریدی منطقه، مورد توجه قرار می‌گیرد.
🔻 ادعای آشکار این گزارش چیست؟
نویسندگان به اظهارات برخی مقامات آمریکایی اشاره می‌کنند و می‌گویند رژیم اسرائیل، یک طرح چندمرحله‌ای برای «تغییر رژیم» در ایران داشته و در این راستا، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور اسبق ایران را به‌عنوان گزینه‌ای برای رهبری پس از جنگ در نظر گرفته بوده است.
فصیحی، برگمن و سایرین، به مدعای یکی از نزدیکان احمدی‌نژاد استناد می‌کنند که حمله به منزل او را تلاشی برای آزادسازی از حصر خانگی تلقی کرده است.
گزارش می‌گوید رژیم اسرائیل با حمله به محل اقامت احمدی‌نژاد، در واقع محافظان وی و نگهبانان اطراف خانه‌ی او و نیز یک پایگاه امنیتی را هدف قرار داده است؛ رویدادی که به زعم نویسندگان گزارش، با یک عملیات نجات سازگارتر است تا مأموریتی با هدف ترور احمدی‌نژاد.
الگوی گسترده‌تر جنگ که در گزارش آمده، از جمله ترور رهبر ایران، هدف قرار دادن مقامات ارشد سیاسی، امنیتی و نظامی، و متعاقباً انتظار بی‌ثباتی داخلی در کشور نیز به‌عنوان زمینه‌ای برای تقویت این ادعا ارائه می‌شود.
▪️این گزارش بر چه شواهد و اسنادی استوار است؟
این گزارش بر پایه‌ی چند روایت هم‌گرا از «مقامات ناشناس آمریکایی»، «یک فرد نزدیک به احمدی‌نژاد»، و «تفسیر خبرنگاران» از آثار میدانی حمله‌ی مذکور تدوین شده است.
▪️اما گزارش چه مستنداتی را ارائه نمی‌دهد؟
- یک سند راهبردی طبقه‌بندی‌زدایی‌شده یا نشت‌کرده از درون دولت اسرائیل.
- تأیید مستقیم و علنی از سوی مقامات اسرائیلی.
- شواهد قابل راستی‌آزمایی عمومی مبنی بر اینکه به احمدی‌نژاد مراجعه شده و او رسماً با پذیرش نقش رهبری پس از جنگ موافقت کرده است.
- مدارک و شواهد مستقل مبتنی بر تکنیک‌های تحقیق و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها (فارنزیک) که نشان دهد هدف اصلی حمله، «آزادسازی» بوده نه «حذف».
لذا فقدان منابع و مستندات ضروری، بر سست و ضعیف بودن این گزارش صحّه می‌گذارد.
ادامه 👇🏼
👍62❤25🔥11👎1
📌 نیویورک‌تایمز، اکسیوس، و دیگران:
بازوهای عملیات روانی دشمنان در «ساعت صفر» | بخش پایانی
پریسا نصرآبادی
🔻 نکاتی درباره‌ی این روایت‌سازی در لحظه‌ی کنونی
🔸 تکرار یک روایت پیش‌ساخته
آن‌چه برگمن، فصیحی و دیگران در این گزارش طرح کرده‌اند، یک روایت تکراری است که حدود ده روز پس از آغاز جنگ رمضان، در «آتلانتیک» منتشر شده بود.
در روایت آتلانتیک نیز، گزاره‌ها و پرسش‌های مشابهی مطرح شده بود:
- «حکومت ایران نمی‌داند با احمدی‌نژاد چه کند. زیرا او همچنان در ایران محبوب است و به‌عنوان رئیس‌جمهور سابقی که زمانی به حلقه‌های درونی قدرت نزدیک بوده به‌طرز خطرناکی از سازوکارهای دولت آگاه است.»
- «بازداشت احمدی‌نژاد می‌تواند رژیم را بی‌ثبات کند. او اطلاعات بسیار زیادی دارد.»
- «چرا اسرائیل یا ایالات متحده قصد ترور احمدی‌نژاد را داشته‌اند، درحالی که دیگر متحد رژیم ایران محسوب نمی‌شود؟»
یا
«اساساً چرا او را آزاد کنند، با توجه به اینکه سال‌هاست از قدرت کنار رفته است؟»
- «اگر رژیم کنونی ایران باقی بماند، هر دولتی پس از جنگ برای کسب حمایت مردمی به حضور احمدی‌نژاد نیاز خواهد داشت. وجود او همچنان برای رژیم مفید است.»
از این رو، به نظر می‌رسد که تکرار این روایت بدون افزودن هیچ سند یا نشانه‌ی متقن، اهداف معیّن دیگری به جز خود انتشار این روایت را دنبال می‌کند.
🔸 انتخاب ابزاری «احمدی‌نژاد» برای روایت‌سازی
محمود احمدی‌نژاد، که سال‌ها در رسانه‌های محور غربی‌ــ‌عبری‌ــ‌عربی چهره‌ای «مسلّح به الهیات فاشیسم» در ایران تصویر می‌شد، به مثابه یک شخص حقیقی، هیچ ارزش مستقلی در این روایت‌سازی ندارد؛ بلکه انتخاب او بر مبنای دو ویژگی مناقشه‌برانگیز او است:
▪️ احمدی‌نژاد از یک سو، یادآور «ترومای ۸۸» برای بخش‌هایی از طبقه‌ی متوسط است که به ویژه در سال‌های اخیر و پس از غائله‌ی «زن، زندگی، ازادی» به سمت براندازی حکومت جهت‌گیری کرده و پس از وقایع دی‌ماه سال گذشته، موضعی سرسختانه‌تر پیدا کرده است. این بخش از طبقه‌ی متوسط که نمایندگانی نیز در لایه‌هایی از حاکمیت دارد، قطعاً با احتمال برکشیده‌شدن احمدی‌نژاد از سوی رژیم اسرائیل و آمریکا کنار نمی‌آید و این انتخاب خود به تلاطم‌های درونی در سطح حاکمیت دامن می‌زند.
▪️ از سوی دیگر اما، احمدی‌نژاد همچنان می‌تواند برای بخش‌هایی از لایه‌های فرودست جامعه که به ویژه از اواسط دهه‌ی نود شمسی فقیرتر نیز شده‌اند، چهره‌ای مقبول باشد. به علاوه، بسیاری اذعان دارند مردمان حاضر در میادین و خیابان‌ها که بیش از هشتاد شب استقامت و استواری خود را به نمایش گذاشته‌اند، غالباً برآمده از همان طبقات تحتانی جامعه هستند که علی‌رغم تمام دشواری‌های معیشتی و مصائب اقتصادی جاری، علیه عقب‌نشینی و تسلیم‌طلبی صف‌آرایی کرده‌اند. بنابراین، اگر ارزیابی دشمنان این باشد که با طرح چنین روایتی، ممکن است بتوانند در بدنه‌ی مردمان حاضر در میدان‌ها تَرَکی بیاندازند و به ایجاد التهاب در جامعه دامن بزنند، در انجام آن تردید نمی‌کنند.
🔸 قطبی‌سازی جامعه و تنفّس مصنوعی به سرنگونی‌طلبی
شواهد و قرائن نشان می‌دهد که احتمالاً مهم‌ترین هدف از انتشار این مقاله در لحظه‌ی کنونی، بازیابی این تلقی عمومی در میان جریان‌های اپوزسیون برانداز و لایه‌هایی از معترضان هوادار آن‌ها است که ایده‌ی «تغییر رژیم» برای اسرائیل همچنان یک «ایده‌ی مرکزی»، «یک پروژه‌ی اصلی»، و یک «هدف معتبر» است که با ادامه یافتن جنگ، به دنبال تحقق آن است.
با توجه به سرخوردگی آن گروه از براندازان داخلی که بیش از چهل روز جنگ مستقیم و چهل روز جنگ غیرمستقیم علیه ایران را ناتوان از سرنگونی حکومت یافته‌اند، تولید چنین گزارشی عملاً به مثابه یک «تنفس مصنوعی» برای ایجاد امید کاذب در این لایه‌های معترضان است، تا در صورت از سرگیری حملات نظامی ایالات متحده‌ــ‌اسرائیل به ایران، مانند حوادث دی‌ماه، وارد صحنه شده و پیاده‌نظام دشمنان ایران شوند.
جلب همراهی این لایه‌ها، برای دامن‌زدن به هر شکلی از آشوب و بی‌ثباتی داخلی در ایران، برای اسرائیل و آمریکا مطلوبیت دارد.
🔸 قریب‌الوقوع بودن پایان توقف تبادل آتش
نشانه‌های میدانی فراوانی بر تشدید دوباره‌ی تنش‌ها و بازــ‌آغاز جنگ دلالت می‌کنند:
افزایش سطح هشدارها به بالاترین درجه و آماده‌باش کامل نیروهای در هر دو جبهه، آخرین تغییرات در آرایش نظامی دشمنان در منطقه، پربسامد شدن رجزخوانی‌ها و تهدیدات کلامی، و کامل شدن چرخه‌ی بازتولید یک الگوی تکراری (تداوم مذاکرات، بالاگرفتن تهدیدها، انتشار اخبار امیدوارکننده ناظر بر در دسترس بودن توافق، تمدید مهلت پایانی و به تعویق افتادن از سرگیری جنگ، حمله‌ی نظامی) همگی حکایت از کِش‌آمدن ساعت صفر حمله‌ی نظامی دارد. از این رو، بازتولید روایت‌هایی از این دست را باید در خدمت پروژه‌های مهندسی وضعیت ملتهب جنگی ارزیابی کرد.//
پایان متن
بازوهای عملیات روانی دشمنان در «ساعت صفر» | بخش پایانی
پریسا نصرآبادی
🔻 نکاتی درباره‌ی این روایت‌سازی در لحظه‌ی کنونی
🔸 تکرار یک روایت پیش‌ساخته
آن‌چه برگمن، فصیحی و دیگران در این گزارش طرح کرده‌اند، یک روایت تکراری است که حدود ده روز پس از آغاز جنگ رمضان، در «آتلانتیک» منتشر شده بود.
در روایت آتلانتیک نیز، گزاره‌ها و پرسش‌های مشابهی مطرح شده بود:
- «حکومت ایران نمی‌داند با احمدی‌نژاد چه کند. زیرا او همچنان در ایران محبوب است و به‌عنوان رئیس‌جمهور سابقی که زمانی به حلقه‌های درونی قدرت نزدیک بوده به‌طرز خطرناکی از سازوکارهای دولت آگاه است.»
- «بازداشت احمدی‌نژاد می‌تواند رژیم را بی‌ثبات کند. او اطلاعات بسیار زیادی دارد.»
- «چرا اسرائیل یا ایالات متحده قصد ترور احمدی‌نژاد را داشته‌اند، درحالی که دیگر متحد رژیم ایران محسوب نمی‌شود؟»
یا
«اساساً چرا او را آزاد کنند، با توجه به اینکه سال‌هاست از قدرت کنار رفته است؟»
- «اگر رژیم کنونی ایران باقی بماند، هر دولتی پس از جنگ برای کسب حمایت مردمی به حضور احمدی‌نژاد نیاز خواهد داشت. وجود او همچنان برای رژیم مفید است.»
از این رو، به نظر می‌رسد که تکرار این روایت بدون افزودن هیچ سند یا نشانه‌ی متقن، اهداف معیّن دیگری به جز خود انتشار این روایت را دنبال می‌کند.
🔸 انتخاب ابزاری «احمدی‌نژاد» برای روایت‌سازی
محمود احمدی‌نژاد، که سال‌ها در رسانه‌های محور غربی‌ــ‌عبری‌ــ‌عربی چهره‌ای «مسلّح به الهیات فاشیسم» در ایران تصویر می‌شد، به مثابه یک شخص حقیقی، هیچ ارزش مستقلی در این روایت‌سازی ندارد؛ بلکه انتخاب او بر مبنای دو ویژگی مناقشه‌برانگیز او است:
▪️ احمدی‌نژاد از یک سو، یادآور «ترومای ۸۸» برای بخش‌هایی از طبقه‌ی متوسط است که به ویژه در سال‌های اخیر و پس از غائله‌ی «زن، زندگی، ازادی» به سمت براندازی حکومت جهت‌گیری کرده و پس از وقایع دی‌ماه سال گذشته، موضعی سرسختانه‌تر پیدا کرده است. این بخش از طبقه‌ی متوسط که نمایندگانی نیز در لایه‌هایی از حاکمیت دارد، قطعاً با احتمال برکشیده‌شدن احمدی‌نژاد از سوی رژیم اسرائیل و آمریکا کنار نمی‌آید و این انتخاب خود به تلاطم‌های درونی در سطح حاکمیت دامن می‌زند.
▪️ از سوی دیگر اما، احمدی‌نژاد همچنان می‌تواند برای بخش‌هایی از لایه‌های فرودست جامعه که به ویژه از اواسط دهه‌ی نود شمسی فقیرتر نیز شده‌اند، چهره‌ای مقبول باشد. به علاوه، بسیاری اذعان دارند مردمان حاضر در میادین و خیابان‌ها که بیش از هشتاد شب استقامت و استواری خود را به نمایش گذاشته‌اند، غالباً برآمده از همان طبقات تحتانی جامعه هستند که علی‌رغم تمام دشواری‌های معیشتی و مصائب اقتصادی جاری، علیه عقب‌نشینی و تسلیم‌طلبی صف‌آرایی کرده‌اند. بنابراین، اگر ارزیابی دشمنان این باشد که با طرح چنین روایتی، ممکن است بتوانند در بدنه‌ی مردمان حاضر در میدان‌ها تَرَکی بیاندازند و به ایجاد التهاب در جامعه دامن بزنند، در انجام آن تردید نمی‌کنند.
🔸 قطبی‌سازی جامعه و تنفّس مصنوعی به سرنگونی‌طلبی
شواهد و قرائن نشان می‌دهد که احتمالاً مهم‌ترین هدف از انتشار این مقاله در لحظه‌ی کنونی، بازیابی این تلقی عمومی در میان جریان‌های اپوزسیون برانداز و لایه‌هایی از معترضان هوادار آن‌ها است که ایده‌ی «تغییر رژیم» برای اسرائیل همچنان یک «ایده‌ی مرکزی»، «یک پروژه‌ی اصلی»، و یک «هدف معتبر» است که با ادامه یافتن جنگ، به دنبال تحقق آن است.
با توجه به سرخوردگی آن گروه از براندازان داخلی که بیش از چهل روز جنگ مستقیم و چهل روز جنگ غیرمستقیم علیه ایران را ناتوان از سرنگونی حکومت یافته‌اند، تولید چنین گزارشی عملاً به مثابه یک «تنفس مصنوعی» برای ایجاد امید کاذب در این لایه‌های معترضان است، تا در صورت از سرگیری حملات نظامی ایالات متحده‌ــ‌اسرائیل به ایران، مانند حوادث دی‌ماه، وارد صحنه شده و پیاده‌نظام دشمنان ایران شوند.
جلب همراهی این لایه‌ها، برای دامن‌زدن به هر شکلی از آشوب و بی‌ثباتی داخلی در ایران، برای اسرائیل و آمریکا مطلوبیت دارد.
🔸 قریب‌الوقوع بودن پایان توقف تبادل آتش
نشانه‌های میدانی فراوانی بر تشدید دوباره‌ی تنش‌ها و بازــ‌آغاز جنگ دلالت می‌کنند:
افزایش سطح هشدارها به بالاترین درجه و آماده‌باش کامل نیروهای در هر دو جبهه، آخرین تغییرات در آرایش نظامی دشمنان در منطقه، پربسامد شدن رجزخوانی‌ها و تهدیدات کلامی، و کامل شدن چرخه‌ی بازتولید یک الگوی تکراری (تداوم مذاکرات، بالاگرفتن تهدیدها، انتشار اخبار امیدوارکننده ناظر بر در دسترس بودن توافق، تمدید مهلت پایانی و به تعویق افتادن از سرگیری جنگ، حمله‌ی نظامی) همگی حکایت از کِش‌آمدن ساعت صفر حمله‌ی نظامی دارد. از این رو، بازتولید روایت‌هایی از این دست را باید در خدمت پروژه‌های مهندسی وضعیت ملتهب جنگی ارزیابی کرد.//
پایان متن
👍79❤39🔥11👎1
روز هشتاد و یکم: ایا ترامپ واقعا می‌خواست احمدی‌نژاد را به قدرت برساند؟
و محکومیت صریح جنگ آمریکا در بیانیه مشترک چین و روسیه
چهارشنبه سی ام اردیبهشت نیمه شب به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال
https://youtube.com/live/9_R579gAHn8?feature=share
و محکومیت صریح جنگ آمریکا در بیانیه مشترک چین و روسیه
چهارشنبه سی ام اردیبهشت نیمه شب به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال
https://youtube.com/live/9_R579gAHn8?feature=share
❤107👍37🔥7👎1
روز هشتاد و یکم: ایا ترامپ واقعا می‌خواست احمدی‌نژاد را به قدرت…
علی علیزاده
🎙فایل صوتی نهصد و چهاردهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد.
📣 #اپیزود ۹۱۴: روز هشتاد و یکم: آیا ترامپ واقعا می‌خواست احمدی‌نژاد را به قدرت برساند؟
🔹 همراه با علی #علیزاده
📆 ۳۰ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵
⏱️ مدت زمان: ۱۲۳ دقیقه
📣 #اپیزود ۹۱۴: روز هشتاد و یکم: آیا ترامپ واقعا می‌خواست احمدی‌نژاد را به قدرت برساند؟
🔹 همراه با علی #علیزاده
📆 ۳۰ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵
⏱️ مدت زمان: ۱۲۳ دقیقه
👍55❤24🔥8👎2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آیا احمدی نژاد گزینه
آمریکا بوده است ؟
برشی از جدال اپیزود ۹۱۴: روز هشتاد و یکم: آیا ترامپ واقعا می‌خواست احمدی‌نژاد را به قدرت برساند ؟
۳۰ اردیبهشت ماه
لینک برنامه :
https://www.youtube.com/live/9_R579gAHn8?si=r-1RlJVtSSC73vZ5
آمریکا بوده است ؟
برشی از جدال اپیزود ۹۱۴: روز هشتاد و یکم: آیا ترامپ واقعا می‌خواست احمدی‌نژاد را به قدرت برساند ؟
۳۰ اردیبهشت ماه
لینک برنامه :
https://www.youtube.com/live/9_R579gAHn8?si=r-1RlJVtSSC73vZ5
👍84❤28🔥10👎5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مذاکرات از جنس
هزینه برای ایران
اظهار نظرهای مدیران سیاسی که لحن تسلیم و از روی ضعف باشد فقط دشمن را در دشمنی خود مصمم‌تر می‌کند
هزینه برای ایران
اظهار نظرهای مدیران سیاسی که لحن تسلیم و از روی ضعف باشد فقط دشمن را در دشمنی خود مصمم‌تر می‌کند
👍147❤35🔥11
📌 ماراتُن مذاکرات در سایه‌ی پنج خطای راهبردی | بخش اول
پریسا نصرآبادی
🔻درحالی که اخبار پراکنده حاکی از این است که مسئله‌ی تقدم «پایان جنگ» یا «مذاکرات هسته‌ای» همچنان یکی از اصلی‌ترین نقاط اختلاف است، مقاماتی از هردو سوی ایران و ایالات متحده به پیشرفت‌های جزئی در روند مذاکرات اشاره می‌کنند.
تهران می‌گوید که در مرحله‌ی نهایی‌سازی یک یادداشت تفاهم (MoU) با واشنگتن است که بر مواردی ناظر بر خاتمه‌ی جنگ متمرکز است. به علاوه، پایان یافتن تعرضات دریایی آمریکا و موضوعات مرتبط با آزاد شدن اموال بلوکه شده‌ی ایران نیز در این «یادداشت تفاهم» گنجانده شده است. در طرف مقابل اما، ایالات متحده، آزادسازی هرگونه منابع مالی را مشروط به نتایج مطلوب مذاکرات هسته‌ای اعلام کرده است.
🔻وجود اختلافات راهبردی در پیش‌برد گفتگوها و حصول یک توافق اولیه، حاکی از این است که برخلاف تکاپوهای بازیگران گوناگون منطقه‌ای در روند مذاکرات جاری، حتی همان چارچوب حداقلی و ابتدایی مذاکرات نیز محل مناقشه است و سخن گفتن از «پیشرفت گفتگوها» از سمت ایران، امتداد همان «خطای راهبردی» است که از زمان توقّف تبادل آتش و صدور بیانیه‌ی ناگوار و خام‌دستانه‌ی شعام (۱۹ فروردین) و متعاقباً آغاز محاصره‌ی دریایی ایران (۲۴ فروردین) در رویکرد و روندهای دیپلماتیک ایران قابل ملاحظه است.
🔻از زمان توقف تبادل آتش (۱۹ فروردین) تا امروز، ۵ خطای عمده‌ی استراتژیک در رویکرد ایران قابل ملاحظه است:
۱. ادغام بی‌مبنای پرونده‌های متعدد
ایران به گونه‌ای مسأله‌ی پایان جنگ، محاصره‌ی دریایی، دارایی‌های بلوکه‌شده، و پرونده‌ی هسته‌ای را با هم آمیخته است، که می‌تواند در طرف مقابل و میانجی‌ها به این برداشت دامن بزند که ایران «نقشه‌ی راه» مشخصی ندارد.
از منظر ایران، «خاتمه‌ی جنگ» و «رفع محاصره‌ی دریایی» و «آزادسازی دارایی‌ها» می‌توانند بدون حل «پرونده هسته‌ای» اتفاق بیافتند؛ در حالی که آمریکا این چهار موضوع را به‌صورت زنجیره‌ای به هم گره می‌زند: پرونده‌ی هسته‌ای به‌عنوان «اهرم اصلی»، و باقی موارد به‌عنوان «ابزار فشار» بر ایران در نظر گرفته می‌شوند.
این خوانش غلط از بازی آمریکا، دیپلماسی ایران را به یک بازی نمایشی تبدیل کرده که در آن هر بیانیه‌ی خوش‌بینانه، فقط اندکی زمان می‌خرد، بدون آن که هیچ دستاورد ملموس و ابژکتیوی برای ایران داشته باشد.
به ویژه ایران باید با این موضوع تعیین تکلیف کند که پرونده‌ی هسته‌ای در مرکز مذاکرات جاری و برای ایران نیز مانند ایالات متحده اولویت اصلی است، یا امری پسینی و ثانویه. ایران باید تصریح کند که آیا می‌پذیرد در این مرحله درباره‌ی پرونده‌ی هسته‌ای تصمیمی گرفته شود یا خیر. اگر آری، ایران باید تصمیمات مشخصی اتخاذ کرده باشد و در مذاکرات نیز برای طرف مقابل و نیز میانجی‌ها این مسأله را تدقیق کند که چه میزان تعلیق یا محدودیت را در برابر چه دستاوردهای مشخص اقتصادی، امنیتی و سیاسی می‌پذیرد.
ایران باید واقع‌بینانه به پرونده‌ی هسته‌ای نگاه کند و تردید نکند که بدون دادن امتیازات قابل راستی‌آزمایی در پرونده‌ی هسته‌ای (مانند تعلیق بلندمدت یا تعطیلی غنی‌سازی، نابود کردن تأسیسات مرتبط با چرخه‌ی غنی‌سازی، محدودیت‌های سفت و سخت نظارتی، بازرسی و دسترسی)، آمریکا هیچ‌گونه آزادسازی مالی یا تعلیق (و نه رفع دائمی) تحریم‌ها (ثانویه) را قبول نمی‌کند.
بنابراین:
تفکیک صریح پرونده‌های روی میز ضرورت دارد. ایران باید مصرّ باشد در متن مذاکره به‌صورت شفاف گفته شود که پایان جنگ در ازای چه بده-بستانی خواهد بود؟ رفع محاصره دریایی بر مبنای چه تضمین‌های اجرایی صورت می‌گیرد؟ آزادسازی دارایی‌ها در برابر چه اقدامات مشخصی عملیاتی می‌شود؟ و مواردی از این دست. بدون چنین تفکیکی، هر «یادداشت تفاهم» فقط یک ورق بازنویسی‌شده برای پوشش دادن موضع انفعالی ایران است.
ادامه 👇🏼
پریسا نصرآبادی
🔻درحالی که اخبار پراکنده حاکی از این است که مسئله‌ی تقدم «پایان جنگ» یا «مذاکرات هسته‌ای» همچنان یکی از اصلی‌ترین نقاط اختلاف است، مقاماتی از هردو سوی ایران و ایالات متحده به پیشرفت‌های جزئی در روند مذاکرات اشاره می‌کنند.
تهران می‌گوید که در مرحله‌ی نهایی‌سازی یک یادداشت تفاهم (MoU) با واشنگتن است که بر مواردی ناظر بر خاتمه‌ی جنگ متمرکز است. به علاوه، پایان یافتن تعرضات دریایی آمریکا و موضوعات مرتبط با آزاد شدن اموال بلوکه شده‌ی ایران نیز در این «یادداشت تفاهم» گنجانده شده است. در طرف مقابل اما، ایالات متحده، آزادسازی هرگونه منابع مالی را مشروط به نتایج مطلوب مذاکرات هسته‌ای اعلام کرده است.
🔻وجود اختلافات راهبردی در پیش‌برد گفتگوها و حصول یک توافق اولیه، حاکی از این است که برخلاف تکاپوهای بازیگران گوناگون منطقه‌ای در روند مذاکرات جاری، حتی همان چارچوب حداقلی و ابتدایی مذاکرات نیز محل مناقشه است و سخن گفتن از «پیشرفت گفتگوها» از سمت ایران، امتداد همان «خطای راهبردی» است که از زمان توقّف تبادل آتش و صدور بیانیه‌ی ناگوار و خام‌دستانه‌ی شعام (۱۹ فروردین) و متعاقباً آغاز محاصره‌ی دریایی ایران (۲۴ فروردین) در رویکرد و روندهای دیپلماتیک ایران قابل ملاحظه است.
🔻از زمان توقف تبادل آتش (۱۹ فروردین) تا امروز، ۵ خطای عمده‌ی استراتژیک در رویکرد ایران قابل ملاحظه است:
۱. ادغام بی‌مبنای پرونده‌های متعدد
ایران به گونه‌ای مسأله‌ی پایان جنگ، محاصره‌ی دریایی، دارایی‌های بلوکه‌شده، و پرونده‌ی هسته‌ای را با هم آمیخته است، که می‌تواند در طرف مقابل و میانجی‌ها به این برداشت دامن بزند که ایران «نقشه‌ی راه» مشخصی ندارد.
از منظر ایران، «خاتمه‌ی جنگ» و «رفع محاصره‌ی دریایی» و «آزادسازی دارایی‌ها» می‌توانند بدون حل «پرونده هسته‌ای» اتفاق بیافتند؛ در حالی که آمریکا این چهار موضوع را به‌صورت زنجیره‌ای به هم گره می‌زند: پرونده‌ی هسته‌ای به‌عنوان «اهرم اصلی»، و باقی موارد به‌عنوان «ابزار فشار» بر ایران در نظر گرفته می‌شوند.
این خوانش غلط از بازی آمریکا، دیپلماسی ایران را به یک بازی نمایشی تبدیل کرده که در آن هر بیانیه‌ی خوش‌بینانه، فقط اندکی زمان می‌خرد، بدون آن که هیچ دستاورد ملموس و ابژکتیوی برای ایران داشته باشد.
به ویژه ایران باید با این موضوع تعیین تکلیف کند که پرونده‌ی هسته‌ای در مرکز مذاکرات جاری و برای ایران نیز مانند ایالات متحده اولویت اصلی است، یا امری پسینی و ثانویه. ایران باید تصریح کند که آیا می‌پذیرد در این مرحله درباره‌ی پرونده‌ی هسته‌ای تصمیمی گرفته شود یا خیر. اگر آری، ایران باید تصمیمات مشخصی اتخاذ کرده باشد و در مذاکرات نیز برای طرف مقابل و نیز میانجی‌ها این مسأله را تدقیق کند که چه میزان تعلیق یا محدودیت را در برابر چه دستاوردهای مشخص اقتصادی، امنیتی و سیاسی می‌پذیرد.
ایران باید واقع‌بینانه به پرونده‌ی هسته‌ای نگاه کند و تردید نکند که بدون دادن امتیازات قابل راستی‌آزمایی در پرونده‌ی هسته‌ای (مانند تعلیق بلندمدت یا تعطیلی غنی‌سازی، نابود کردن تأسیسات مرتبط با چرخه‌ی غنی‌سازی، محدودیت‌های سفت و سخت نظارتی، بازرسی و دسترسی)، آمریکا هیچ‌گونه آزادسازی مالی یا تعلیق (و نه رفع دائمی) تحریم‌ها (ثانویه) را قبول نمی‌کند.
بنابراین:
تفکیک صریح پرونده‌های روی میز ضرورت دارد. ایران باید مصرّ باشد در متن مذاکره به‌صورت شفاف گفته شود که پایان جنگ در ازای چه بده-بستانی خواهد بود؟ رفع محاصره دریایی بر مبنای چه تضمین‌های اجرایی صورت می‌گیرد؟ آزادسازی دارایی‌ها در برابر چه اقدامات مشخصی عملیاتی می‌شود؟ و مواردی از این دست. بدون چنین تفکیکی، هر «یادداشت تفاهم» فقط یک ورق بازنویسی‌شده برای پوشش دادن موضع انفعالی ایران است.
ادامه 👇🏼
👍71❤36🔥4👎3
📌 ماراتُن مذاکرات در سایه‌ی پنج خطای راهبردی | بخش دوم
پریسا نصرآبادی
۲. انفعال در برابر «محاصره‌ی دریایی»
مهم‌ترین خطای راهبردی ایران از زمان توقف تبادل آتش با آمریکا‌ـ‌‌اسرائیل، سوء تعبیر و خوانش نادرست از اقدامات خصمانهی ایالات متحده در چارچوب پروژه‌ی «محاصره‌ی دریایی ایران» بوده است. ایران بنا به دلایلی مبهم یا نامحکم، اعمال محاصره‌ی دریایی از سوی ایالات متحده را پروژه‌ای خصمانه و ناقض وضعیت به اصطلاح آتش‌بس تلقی نکرده و نتیجتاً، از انجام اقدامات ضروری در شکستن آن و مقابله با قلدری آشکار آمریکا، اجتناب کرده است.
بدفهمی یا تظاهر به بدفهمی از سوی ایران نسبت به پروژه‌ی محاصره‌ی دریایی که امتداد بلافصل رویارویی‌های نظامی و تبادل آتشی است که طی چهل روز پیش از آغاز محاصره در جریان بوده، سنگ بنای ناترازی در روند گفتگوها و مذاکرات شده است.
رویکرد انفعالی ایران در قبال محاصره‌ی دریایی، از یک سو به طرف متخاصم این سیگنال را ارسال کرده که ایران خود را به نحو قابل توجهی آسیب‌پذیر ارزیابی می‌کند و به همین خاطر از مقابله با نیروهای آمریکایی در آب‌های نزدیک به ساحل خود اجتناب می‌کند. از سوی دیگر نیز، این تلقی را در میانجی‌‌هایی که با تکاپوی فراوان به دنبال کاهش تنش در منطقه هستند دامن زده است که می‌توانند با افزایش فشارهای سیاسی، هشدار نسبت به منزوی شدن ایران در وضعیت پساجنگی، و در چارچوب مناسبات و ملاحظات همسایگی، ایران را وادار کنند تا به تمهیدات مورد نظر آنان تن دهد.
برای آمریکا محاصره‌ی دریایی، امتداد مستقیم رویارویی نظامی بوده است، نه اقدامی «ورای آتش‌بس» یا تمهیدی «غیرنظامی».
ایران با این که می‌داند این فشار و تهدید، بخشی از همان زنجیره‌ی ۴۰ روزه‌ی تبادل آتش و تهدیدها بوده است، باز هم آن را «نقض آتش‌بس» اعلام نکرده و هیچ اقدام مؤثری برای در هم شکستن آن انجام نداده است.
برآیند این رویکرد خطا در قبال محاصره‌ی دریایی، برهم خوردن توازنی است که تا پیش از توقف تبادل آتش، در میدان به سود ایران رقم خورده بود.
بنابراین:
پاسخ حساب‌شده به محاصره‌ی دریایی از سوی ایران یک ضرورتِ به تعویق‌افتاده است. ایران باید هزینه‌ی محاصره‌ی دریایی را برای آمریکا و متحدان‌اش بالا ببرد و با اقدامات موثر و متنوع، به یک بازدارندگی ملموس در این عرصه دست یابد.
از جمله:
▪️از طریق حمایت از نیروهای مقاومت در مسیرهای دریایی و اقتصادی (به ویژه باب‌المندب)؛
▪️با افزایش هزینه‌ی سیاسی و امنیتی برای کشتی‌ها و کشورهای هم‌دست با محاصره‌ی دریایی؛
▪️با اجرای اقدامات نظامی-امنیتی کنترل‌شده در آب‌های سرزمینی و آب‌های آزاد؛
▪️و...
برای ایران این یک هدف حیاتی است که طرف مقابل متقاعد شود محاصره‌ی دریایی دیگر «بی‌هزینه» نیست و ادامه‌ی آن، بهای سنگینی دارد؛ بدون اینکه درِ مذاکره بسته شود.
۳. خلق «معادله‌ی تنگهی هرمز در برابر محاصره‌ی دریایی»
معادله‌ی «بازگشایی تنگهی هرمز در برابر رفع محاصره‌ی دریایی» از نظر راهبردی برای ایران پرمخاطره و در بنیان خود خطا است؛ زیرا دو موضوع با ارزش راهبردی ناهمسان را با هم قابل مبادله جلوه می‌دهد و عملاً به شکل یک‌طرفه ایران را در جایگاه امتیازدهی قرار می‌دهد. حال آن‌که تنگهی هرمز یک اهرم دائمی، جغرافیایی و وجودی برای ایران است، اما محاصره‌ی دریایی از جانب ایالات متحده، یک فشار موقت، تاکتیکی و قابل‌بازگشت است.
گزارش‌های تاکنون موجود تأیید می‌کنند که آمریکا و متحدان آن، حق حاکمیت ایران بر تنگهی هرمز را صراحتاً رد کرده‌اند و بر «حق عبور آزاد در آب‌های بین‌المللی» تأکید کرده‌اند. اگر ایران در ازای رفع محاصره‌ی دریایی، حق حاکمیت خود بر آبراهه‌ی هرمز را تلویحاً یا تصریحاً تعلیق کند، آمریکا هرگز این حق را به رسمیت نخواهد شناخت، اما ایران اهرم خود را از دست می‌دهد.
محاصره دریایی ایران هزینه‌ی سیاسی و نظامی کمی برای آمریکا دارد (ناوگانی که در حال حاضر در منطقه است)، اما بستن هرمز برای آمریکا هزینه‌ی فاجعه‌باری دارد (افزایش قیمت نفت، بحران جهانی، جنگ با ایران، و...). لذا ایران نباید چارچوب مبادلهی اهرمی دائمی و بسیار بزرگتر از تهدید محدود و موقت طرف مقابل را بپذیرد.
چنان‌چه ایران در یادداشت تفاهم مذکور متعهد شود که «حق بستن تنگه را برای ۳۰ روز تعلیق می‌کند»، یا «حق نظارت خود را محدود می‌کند»، نه فقط خود را در معرض یک ریسک وجودی قرار می‌دهد که به از دست دادن اهرم بازدارندگی منطقه‌ای‌اش منجر می‌شود، بلکه ایران با دست خود یک سابقه‌ی سوء حقوقی برای خود می‌تراشد که می‌تواند برای دهه‌ها علیه ایران و در جهت تحدید حقوق بنیادین آن به کار گرفته شود.
تحت هیچ شرایطی ایران نباید حق حاکمیت یا حق بستن هرمز را موضوع مذاکره قرار دهد. این یک خط قرمز وجودی است، نه اهرمی دم‌دستی برای چانه‌زنی.
ادامه 👇🏼
پریسا نصرآبادی
۲. انفعال در برابر «محاصره‌ی دریایی»
مهم‌ترین خطای راهبردی ایران از زمان توقف تبادل آتش با آمریکا‌ـ‌‌اسرائیل، سوء تعبیر و خوانش نادرست از اقدامات خصمانهی ایالات متحده در چارچوب پروژه‌ی «محاصره‌ی دریایی ایران» بوده است. ایران بنا به دلایلی مبهم یا نامحکم، اعمال محاصره‌ی دریایی از سوی ایالات متحده را پروژه‌ای خصمانه و ناقض وضعیت به اصطلاح آتش‌بس تلقی نکرده و نتیجتاً، از انجام اقدامات ضروری در شکستن آن و مقابله با قلدری آشکار آمریکا، اجتناب کرده است.
بدفهمی یا تظاهر به بدفهمی از سوی ایران نسبت به پروژه‌ی محاصره‌ی دریایی که امتداد بلافصل رویارویی‌های نظامی و تبادل آتشی است که طی چهل روز پیش از آغاز محاصره در جریان بوده، سنگ بنای ناترازی در روند گفتگوها و مذاکرات شده است.
رویکرد انفعالی ایران در قبال محاصره‌ی دریایی، از یک سو به طرف متخاصم این سیگنال را ارسال کرده که ایران خود را به نحو قابل توجهی آسیب‌پذیر ارزیابی می‌کند و به همین خاطر از مقابله با نیروهای آمریکایی در آب‌های نزدیک به ساحل خود اجتناب می‌کند. از سوی دیگر نیز، این تلقی را در میانجی‌‌هایی که با تکاپوی فراوان به دنبال کاهش تنش در منطقه هستند دامن زده است که می‌توانند با افزایش فشارهای سیاسی، هشدار نسبت به منزوی شدن ایران در وضعیت پساجنگی، و در چارچوب مناسبات و ملاحظات همسایگی، ایران را وادار کنند تا به تمهیدات مورد نظر آنان تن دهد.
برای آمریکا محاصره‌ی دریایی، امتداد مستقیم رویارویی نظامی بوده است، نه اقدامی «ورای آتش‌بس» یا تمهیدی «غیرنظامی».
ایران با این که می‌داند این فشار و تهدید، بخشی از همان زنجیره‌ی ۴۰ روزه‌ی تبادل آتش و تهدیدها بوده است، باز هم آن را «نقض آتش‌بس» اعلام نکرده و هیچ اقدام مؤثری برای در هم شکستن آن انجام نداده است.
برآیند این رویکرد خطا در قبال محاصره‌ی دریایی، برهم خوردن توازنی است که تا پیش از توقف تبادل آتش، در میدان به سود ایران رقم خورده بود.
بنابراین:
پاسخ حساب‌شده به محاصره‌ی دریایی از سوی ایران یک ضرورتِ به تعویق‌افتاده است. ایران باید هزینه‌ی محاصره‌ی دریایی را برای آمریکا و متحدان‌اش بالا ببرد و با اقدامات موثر و متنوع، به یک بازدارندگی ملموس در این عرصه دست یابد.
از جمله:
▪️از طریق حمایت از نیروهای مقاومت در مسیرهای دریایی و اقتصادی (به ویژه باب‌المندب)؛
▪️با افزایش هزینه‌ی سیاسی و امنیتی برای کشتی‌ها و کشورهای هم‌دست با محاصره‌ی دریایی؛
▪️با اجرای اقدامات نظامی-امنیتی کنترل‌شده در آب‌های سرزمینی و آب‌های آزاد؛
▪️و...
برای ایران این یک هدف حیاتی است که طرف مقابل متقاعد شود محاصره‌ی دریایی دیگر «بی‌هزینه» نیست و ادامه‌ی آن، بهای سنگینی دارد؛ بدون اینکه درِ مذاکره بسته شود.
۳. خلق «معادله‌ی تنگهی هرمز در برابر محاصره‌ی دریایی»
معادله‌ی «بازگشایی تنگهی هرمز در برابر رفع محاصره‌ی دریایی» از نظر راهبردی برای ایران پرمخاطره و در بنیان خود خطا است؛ زیرا دو موضوع با ارزش راهبردی ناهمسان را با هم قابل مبادله جلوه می‌دهد و عملاً به شکل یک‌طرفه ایران را در جایگاه امتیازدهی قرار می‌دهد. حال آن‌که تنگهی هرمز یک اهرم دائمی، جغرافیایی و وجودی برای ایران است، اما محاصره‌ی دریایی از جانب ایالات متحده، یک فشار موقت، تاکتیکی و قابل‌بازگشت است.
گزارش‌های تاکنون موجود تأیید می‌کنند که آمریکا و متحدان آن، حق حاکمیت ایران بر تنگهی هرمز را صراحتاً رد کرده‌اند و بر «حق عبور آزاد در آب‌های بین‌المللی» تأکید کرده‌اند. اگر ایران در ازای رفع محاصره‌ی دریایی، حق حاکمیت خود بر آبراهه‌ی هرمز را تلویحاً یا تصریحاً تعلیق کند، آمریکا هرگز این حق را به رسمیت نخواهد شناخت، اما ایران اهرم خود را از دست می‌دهد.
محاصره دریایی ایران هزینه‌ی سیاسی و نظامی کمی برای آمریکا دارد (ناوگانی که در حال حاضر در منطقه است)، اما بستن هرمز برای آمریکا هزینه‌ی فاجعه‌باری دارد (افزایش قیمت نفت، بحران جهانی، جنگ با ایران، و...). لذا ایران نباید چارچوب مبادلهی اهرمی دائمی و بسیار بزرگتر از تهدید محدود و موقت طرف مقابل را بپذیرد.
چنان‌چه ایران در یادداشت تفاهم مذکور متعهد شود که «حق بستن تنگه را برای ۳۰ روز تعلیق می‌کند»، یا «حق نظارت خود را محدود می‌کند»، نه فقط خود را در معرض یک ریسک وجودی قرار می‌دهد که به از دست دادن اهرم بازدارندگی منطقه‌ای‌اش منجر می‌شود، بلکه ایران با دست خود یک سابقه‌ی سوء حقوقی برای خود می‌تراشد که می‌تواند برای دهه‌ها علیه ایران و در جهت تحدید حقوق بنیادین آن به کار گرفته شود.
تحت هیچ شرایطی ایران نباید حق حاکمیت یا حق بستن هرمز را موضوع مذاکره قرار دهد. این یک خط قرمز وجودی است، نه اهرمی دم‌دستی برای چانه‌زنی.
ادامه 👇🏼
❤69👍35🔥5👎2
📌 ماراتُن مذاکرات در سایه‌ی پنج خطای راهبردی | بخش پایانی
پریسا نصرآبادی
۴. تهی‌شدن مفهوم «پیشرفت» در مذاکرات
ادعای «پیشرفت» در گفتگوهای جاری، در حالی که حتی یک چارچوب حداقلی هم برای عملیاتی کردن توافقات به دست نیامده خطایی با تبعات سنگین داخلی و خارجی است.
سخنگوی تیم مذاکره‌کننده ایران از نهایی‌سازی یک یادداشت تفاهم (MoU) می‌گوید، در حالی که حتی چارچوب کلّی همین یادداشت تفاهم هم محل مناقشه است. آمریکا هرگونه آزادسازی مالی را مشروط به نتایج مطلوب پرونده‌ی هسته‌ای ایران کرده، اما ایران کماکان از «پیشرفت گفتگوها» سخن می‌گوید. این نه فقط خطا، که تجاهل است؛ یعنی هم‌زمان که دامن زدن به وهم «تفاهم» توازن میدان را به زیان ایران تغییر می‌دهد، روایت رسمی همچنان از «گام‌های مثبت» در مذاکرات می‌گوید.
بنابراین:
ایران باید به روایت فریبکارانه‌ی «پیشرفت مذاکرات» پایان داده و در هر بیانیه‌ای _که به ویژه از سوی طرف مقابل عرضه می‌شود و از پیشرفت در مذاکرات می‌گوید، شاخص‌های عینی و سنجش‌پذیری از این پیشرفت‌ها ارائه کند. برای مثال:
▪️چه بندهایی از «یادداشت تفاهم» نهایی شده؟
▪️در چه مرحله‌ای آزادسازی دارایی‌ها تضمین شده؟
▪️چه محدودیت‌های هسته‌ای دقیقاً از سوی طرف مقابل پیشنهاد شده و در برابر چه امتیازاتی؟
▪️چه چارچوب‌ها یا پلتفرم‌های حقوقی انجام تعهدات طرفین را ضمانت می‌کند؟
▪️و...
بدون این شفافیت، هر سخنی از«پیشرفت» در مذاکرات، فقط یک ابزار تبلیغاتی است که در نهایت به ضرر ایران تمام می‌شود.
۵. خنثی‌سازی دستاوردهای راهبردی میدان در میز دیپلماسی
از زمان توقف تبادل آتش به این سو، ایران هزینه‌ی افزایش فشارها و تهدیدها را برای طرف مقابل بالا نبرده‌است. ایران در برابر محاصره‌ی دریایی، نه پاسخ نظامی نظام‌مندی داده، و نه یک طرح اقتصادی-امنیتی منسجم را برای اعمال تحکیم حاکمیت خود در هرمز عملیاتی کرده، و نه برای وارد کردن قدرت‌های فرامنطقه‌ای که در سطح منطقه وزن و نقش قابل توجهی دارند _به طور مشخص شرکای راهبردی خود یعنی چین و روسیه_ پروژه‌های مشخصی طراحی کرده است.
این بی‌عملی، اعتبار بازدارندگی ایران را هم در میدان، هم در دید رقبا، و هم در نظر میانجی‌ها تضعیف می‌کند. هر بار که ایران بدون پاسخِ ملموس، فشار و تعرّضات ایالات متحده در چارچوب محاصره‌ی دریایی یا تحرکات ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی در منطقه‌ی خاکستری را «تحمل» می‌کند، در واقع دارد به طرف مقابل می‌گوید: «می‌توانی بیشتر فشار بیاوری، من هم باز بیانیه می‌دهم یا به اقدامات پنهانی محدود بسنده میکنم.»
لذا ایران باید با چرخش فرمان از یک دیپلماسیِ نمایشی، به یک دیپلماسیِ بازی‌ساز، تهاجمی (یا دست کم غیرتدافعی) و معطوف به مبادلهی امتیازات مشخص تغییر رویکرد دهد، تا آن‌چه در میدان به دست آمده، به زبان دیپلماسی ترجمه شود و منافع ایران را تثبیت کند.
پایان متن/
پریسا نصرآبادی
۴. تهی‌شدن مفهوم «پیشرفت» در مذاکرات
ادعای «پیشرفت» در گفتگوهای جاری، در حالی که حتی یک چارچوب حداقلی هم برای عملیاتی کردن توافقات به دست نیامده خطایی با تبعات سنگین داخلی و خارجی است.
سخنگوی تیم مذاکره‌کننده ایران از نهایی‌سازی یک یادداشت تفاهم (MoU) می‌گوید، در حالی که حتی چارچوب کلّی همین یادداشت تفاهم هم محل مناقشه است. آمریکا هرگونه آزادسازی مالی را مشروط به نتایج مطلوب پرونده‌ی هسته‌ای ایران کرده، اما ایران کماکان از «پیشرفت گفتگوها» سخن می‌گوید. این نه فقط خطا، که تجاهل است؛ یعنی هم‌زمان که دامن زدن به وهم «تفاهم» توازن میدان را به زیان ایران تغییر می‌دهد، روایت رسمی همچنان از «گام‌های مثبت» در مذاکرات می‌گوید.
بنابراین:
ایران باید به روایت فریبکارانه‌ی «پیشرفت مذاکرات» پایان داده و در هر بیانیه‌ای _که به ویژه از سوی طرف مقابل عرضه می‌شود و از پیشرفت در مذاکرات می‌گوید، شاخص‌های عینی و سنجش‌پذیری از این پیشرفت‌ها ارائه کند. برای مثال:
▪️چه بندهایی از «یادداشت تفاهم» نهایی شده؟
▪️در چه مرحله‌ای آزادسازی دارایی‌ها تضمین شده؟
▪️چه محدودیت‌های هسته‌ای دقیقاً از سوی طرف مقابل پیشنهاد شده و در برابر چه امتیازاتی؟
▪️چه چارچوب‌ها یا پلتفرم‌های حقوقی انجام تعهدات طرفین را ضمانت می‌کند؟
▪️و...
بدون این شفافیت، هر سخنی از«پیشرفت» در مذاکرات، فقط یک ابزار تبلیغاتی است که در نهایت به ضرر ایران تمام می‌شود.
۵. خنثی‌سازی دستاوردهای راهبردی میدان در میز دیپلماسی
از زمان توقف تبادل آتش به این سو، ایران هزینه‌ی افزایش فشارها و تهدیدها را برای طرف مقابل بالا نبرده‌است. ایران در برابر محاصره‌ی دریایی، نه پاسخ نظامی نظام‌مندی داده، و نه یک طرح اقتصادی-امنیتی منسجم را برای اعمال تحکیم حاکمیت خود در هرمز عملیاتی کرده، و نه برای وارد کردن قدرت‌های فرامنطقه‌ای که در سطح منطقه وزن و نقش قابل توجهی دارند _به طور مشخص شرکای راهبردی خود یعنی چین و روسیه_ پروژه‌های مشخصی طراحی کرده است.
این بی‌عملی، اعتبار بازدارندگی ایران را هم در میدان، هم در دید رقبا، و هم در نظر میانجی‌ها تضعیف می‌کند. هر بار که ایران بدون پاسخِ ملموس، فشار و تعرّضات ایالات متحده در چارچوب محاصره‌ی دریایی یا تحرکات ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی در منطقه‌ی خاکستری را «تحمل» می‌کند، در واقع دارد به طرف مقابل می‌گوید: «می‌توانی بیشتر فشار بیاوری، من هم باز بیانیه می‌دهم یا به اقدامات پنهانی محدود بسنده میکنم.»
لذا ایران باید با چرخش فرمان از یک دیپلماسیِ نمایشی، به یک دیپلماسیِ بازی‌ساز، تهاجمی (یا دست کم غیرتدافعی) و معطوف به مبادلهی امتیازات مشخص تغییر رویکرد دهد، تا آن‌چه در میدان به دست آمده، به زبان دیپلماسی ترجمه شود و منافع ایران را تثبیت کند.
پایان متن/
👍106❤33👎7🔥7
روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟ گفتگو با دکتر فواد ایزدی
یکشنبه سوم خرداد نه شب به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال
https://youtube.com/live/9C9dfbzAnSM?feature=share
یکشنبه سوم خرداد نه شب به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال
https://youtube.com/live/9C9dfbzAnSM?feature=share
👍99❤27🔥7
بررسی مفاد درز کرده از توافق احتمالی با آمریکا
روز هشتاد و پنجم بخش دوم: گفتگو با دکتر رامین کامران
یکشنبه سوم خرداد نیم بامداد به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال
https://www.youtube.com/live/PGNKh1dn3Do?si=gyaLpwDlJU94lDqB
روز هشتاد و پنجم بخش دوم: گفتگو با دکتر رامین کامران
یکشنبه سوم خرداد نیم بامداد به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال
https://www.youtube.com/live/PGNKh1dn3Do?si=gyaLpwDlJU94lDqB
🔥54👍46❤26
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دکتر فواد ایزدی :
مسائل ایران آمریکا راه حل دیپلماتیک ندارد !؟
برشی از جدال اپیزود ۹۱۵
روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟
یکشنبه سوم خرداد
لینک برنامه :
https://youtube.com/live/9C9dfbzAnSM?feature=share -
مسائل ایران آمریکا راه حل دیپلماتیک ندارد !؟
برشی از جدال اپیزود ۹۱۵
روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟
یکشنبه سوم خرداد
لینک برنامه :
https://youtube.com/live/9C9dfbzAnSM?feature=share -
❤82👍47🔥7
روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان…
فواد ایزدی
🎙فایل صوتی نهصد و پانزدهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد.
📣 #اپیزود ۹۱۵: روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟
🔹 گفتگو با فواد #ایزدی
📆 سوم خرداد ماه ۱۴۰۵
⏱️ مدت زمان: ۵۸ دقیقه
📣 #اپیزود ۹۱۵: روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟
🔹 گفتگو با فواد #ایزدی
📆 سوم خرداد ماه ۱۴۰۵
⏱️ مدت زمان: ۵۸ دقیقه
❤49👍28🔥6👎2
بررسی مفاد درز کرده از توافق احتمالی با آمریکا
رامین کامران
🎙فایل صوتی نهصد و شانزدهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد.
📣 #اپیزود ۹۱۶: بررسی مفاد درز کرده از توافق احتمالی با آمریکا
🔹 گفتگو با رامین #کامران
📆 سوم خرداد ماه ۱۴۰۵
⏱️ مدت زمان: ۹۳ دقیقه
📣 #اپیزود ۹۱۶: بررسی مفاد درز کرده از توافق احتمالی با آمریکا
🔹 گفتگو با رامین #کامران
📆 سوم خرداد ماه ۱۴۰۵
⏱️ مدت زمان: ۹۳ دقیقه
👍64❤23🔥7👎5
🔻این میزان بدفهمی از تغییرات بنیادین در استراتژی کلان رژیم اسرائیل در قبال ایران، آن هم بعد از هفتم اکتبر و جراحت‌های عمیق برجامانده از «هزار ضربه‌ی دشنه» بر تن منظومه‌ی جبهه‌ی مقاومت، حقیقتاً نگران‌کننده است.
🔻عدم درک صحیح و واقع‌بینانه‌ی مناسبات ایالات متحده و رژیم اسرائیل در چشم‌انداز راهبردی آمریکا برای نظم منطقه، پیچیدگی‌های روابط میان آن‌ها در بستر روندها و تحولات منطقه‌ای و جهانی، سخن گفتن از تعهدات کاغذی آمریکا از جانب اسرائیل _در حالی که الگوی رفتاری رژیم در دو آتش‌بس غزّه و لبنان و جهت‌گیری آمریکا در قبال آن پیش چشم ماست، عملاً آرزواندیشی و دستاوردنمایی از تمام آن چیزهایی است که به دست نیامده و نخواهد آمد.
🔻در وضعیت پیچیده‌ی کنونی، با تجربه‌ی دردناک برجامی که ایالات متحده و اروپا (و نه فقط دولت ترامپ) بر روی دست ما گذاشتند، و پس از مواجهه با دو جنگ خونین که ایالات متحده در هردوی آن‌ها نقش محوری و مرکزی داشت، این قبیل تفسیرها جز پنهان کردن ضمنی روال تهدیدآمیز و رویکردهای آشکارا تهاجمی و خصمانهی ایالات متحده علیه ایران، تقلیل اهداف و نیّات سلطه‌طلبانه‌ی آن، و نیز دامن زدن به اغتشاشات ذهنی مردمانی که در وضعیت «بلاتکلیفی راهبردی» به سر می‌برند، هیچ دستاوردی نخواهد داشت.
پریسا نصرآبادی
🔻عدم درک صحیح و واقع‌بینانه‌ی مناسبات ایالات متحده و رژیم اسرائیل در چشم‌انداز راهبردی آمریکا برای نظم منطقه، پیچیدگی‌های روابط میان آن‌ها در بستر روندها و تحولات منطقه‌ای و جهانی، سخن گفتن از تعهدات کاغذی آمریکا از جانب اسرائیل _در حالی که الگوی رفتاری رژیم در دو آتش‌بس غزّه و لبنان و جهت‌گیری آمریکا در قبال آن پیش چشم ماست، عملاً آرزواندیشی و دستاوردنمایی از تمام آن چیزهایی است که به دست نیامده و نخواهد آمد.
🔻در وضعیت پیچیده‌ی کنونی، با تجربه‌ی دردناک برجامی که ایالات متحده و اروپا (و نه فقط دولت ترامپ) بر روی دست ما گذاشتند، و پس از مواجهه با دو جنگ خونین که ایالات متحده در هردوی آن‌ها نقش محوری و مرکزی داشت، این قبیل تفسیرها جز پنهان کردن ضمنی روال تهدیدآمیز و رویکردهای آشکارا تهاجمی و خصمانهی ایالات متحده علیه ایران، تقلیل اهداف و نیّات سلطه‌طلبانه‌ی آن، و نیز دامن زدن به اغتشاشات ذهنی مردمانی که در وضعیت «بلاتکلیفی راهبردی» به سر می‌برند، هیچ دستاوردی نخواهد داشت.
پریسا نصرآبادی
👍108❤29🔥9👎2