📌 ماراتُن مذاکرات در سایه‌ی پنج خطای راهبردی | بخش اول

پریسا نصرآبادی


🔻درحالی که اخبار پراکنده حاکی از این است که مسئله‌ی تقدم «پایان جنگ» یا «مذاکرات هسته‌ای» هم‌چنان یکی از اصلی‌ترین نقاط اختلاف است، مقاماتی از هردو سوی ایران و ایالات متحده به پیشرفت‌های جزئی در روند مذاکرات اشاره می‌کنند.
تهران می‌گوید که در مرحله‌ی نهایی‌سازی یک یادداشت تفاهم (MoU) با واشنگتن است که بر مواردی ناظر بر خاتمه‌ی جنگ متمرکز است. به علاوه، پایان یافتن تعرضات دریایی آمریکا و موضوعات مرتبط با آزاد شدن اموال بلوکه شده‌ی ایران نیز در این «یادداشت تفاهم» گنجانده شده است. در طرف مقابل اما، ایالات متحده، آزادسازی هرگونه منابع مالی را مشروط به نتایج مطلوب مذاکرات هسته‌ای اعلام کرده است.

🔻وجود اختلافات راهبردی در پیش‌برد گفتگوها و حصول یک توافق اولیه، حاکی از این است که برخلاف تکاپوهای بازیگران گوناگون منطقه‌ای در روند مذاکرات جاری، حتی همان چارچوب حداقلی و ابتدایی مذاکرات نیز محل مناقشه است و سخن گفتن از «پیشرفت گفتگوها» از سمت ایران، امتداد همان «خطای راهبردی» است که از زمان توقّف تبادل آتش و صدور بیانیه‌ی ناگوار و خام‌دستانه‌ی شعام (۱۹ فروردین) و متعاقباً آغاز محاصره‌ی دریایی ایران (۲۴ فروردین) در رویکرد و روندهای دیپلماتیک ایران قابل ملاحظه است.
 

🔻از زمان توقف تبادل آتش (۱۹ فروردین) تا امروز، ۵ خطای عمده‌ی استراتژیک در رویکرد ایران قابل ملاحظه است:
 

۱. ادغام بی‌مبنای پرونده‌های متعدد

ایران به گونه‌ای مسأله‌ی پایان جنگ، محاصره‌ی دریایی، دارایی‌های بلوکه‌شده، و پرونده‌ی هسته‌ای را با هم آمیخته است، که می‌تواند در طرف مقابل و میانجی‌ها به این برداشت دامن بزند که ایران «نقشه‌ی راه» مشخصی ندارد.
از منظر ایران، «خاتمه‌ی جنگ» و «رفع محاصره‌ی دریایی» و «آزادسازی دارایی‌ها» می‌توانند بدون حل «پرونده هسته‌ای» اتفاق بیافتند؛ در حالی که آمریکا این چهار موضوع را به‌صورت زنجیره‌ای به هم گره می‌زند: پرونده‌ی هسته‌ای به‌عنوان «اهرم اصلی»، و باقی موارد به‌عنوان «ابزار فشار» بر ایران در نظر گرفته می‌شوند.
این خوانش غلط از بازی آمریکا، دیپلماسی ایران را به یک بازی نمایشی تبدیل کرده که در آن هر بیانیه‌ی خوش‌بینانه، فقط اندکی زمان می‌خرد، بدون آن که هیچ دستاورد ملموس و ابژکتیوی برای ایران داشته باشد.
به ویژه ایران باید با این موضوع تعیین تکلیف کند که پرونده‌ی هسته‌ای در مرکز مذاکرات جاری و برای ایران نیز مانند ایالات متحده اولویت اصلی است، یا امری پسینی و ثانویه. ایران باید تصریح کند که آیا می‌پذیرد در این مرحله درباره‌ی پرونده‌ی هسته‌ای تصمیمی گرفته شود یا خیر. اگر آری، ایران باید تصمیمات مشخصی اتخاذ کرده باشد و در مذاکرات نیز برای طرف مقابل و نیز میانجی‌ها این مسأله را تدقیق کند که چه میزان تعلیق یا محدودیت را در برابر چه دستاوردهای مشخص اقتصادی، امنیتی و سیاسی می‌پذیرد.
ایران باید واقع‌بینانه به پرونده‌ی هسته‌ای نگاه کند و تردید نکند که بدون دادن امتیازات قابل راستی‌آزمایی در پرونده‌ی هسته‌ای (مانند تعلیق بلندمدت یا تعطیلی غنی‌سازی، نابود کردن تأسیسات مرتبط با چرخه‌ی غنی‎سازی، محدودیت‌های سفت و سخت نظارتی، بازرسی و دسترسی)، آمریکا هیچ‌گونه آزادسازی مالی یا تعلیق (و نه رفع دائمی) تحریم‌ها (ثانویه) را قبول نمی‌کند.

بنابراین:

تفکیک صریح پرونده‌های روی میز ضرورت دارد. ایران باید مصرّ باشد در متن مذاکره به‌صورت شفاف گفته شود که پایان جنگ در ازای چه بده-بستانی خواهد بود؟ رفع محاصره دریایی بر مبنای چه تضمین‌های اجرایی صورت می‌گیرد؟ آزادسازی دارایی‌ها در برابر چه اقدامات مشخصی عملیاتی می‌شود؟ و مواردی از این دست. بدون چنین تفکیکی، هر «یادداشت تفاهم» فقط یک ورق بازنویسی‌شده برای پوشش دادن موضع انفعالی ایران است.
 
ادامه 👇🏼

📌 ماراتُن مذاکرات در سایه‌ی پنج خطای راهبردی | بخش دوم

پریسا نصرآبادی



۲. انفعال در برابر «محاصره‌ی دریایی»

مهم‌ترین خطای راهبردی ایران از زمان توقف تبادل آتش با آمریکا‌ـ‌‌اسرائیل، سوء تعبیر و خوانش نادرست از اقدامات خصمانه‌ی ایالات متحده در چارچوب پروژه‌ی «محاصره‌ی دریایی ایران» بوده است. ایران بنا به دلایلی مبهم یا نامحکم، اعمال محاصره‌ی دریایی از سوی ایالات متحده را پروژه‌ای خصمانه و ناقض وضعیت به اصطلاح آتش‌بس‌ تلقی نکرده و نتیجتاً، از انجام اقدامات ضروری در شکستن آن و مقابله با قلدری آشکار آمریکا، اجتناب کرده است.
بدفهمی یا تظاهر به بدفهمی از سوی ایران نسبت به پروژه‌ی محاصره‌ی دریایی که امتداد بلافصل رویارویی‌های نظامی و تبادل آتشی است که طی چهل روز پیش از آغاز محاصره در جریان بوده، سنگ بنای ناترازی در روند گفتگوها و مذاکرات شده است.

رویکرد انفعالی ایران در قبال محاصره‌ی دریایی، از یک سو به طرف متخاصم این سیگنال را ارسال کرده که ایران خود را به نحو قابل توجهی آسیب‌پذیر ارزیابی می‌کند و به همین خاطر از مقابله با نیروهای آمریکایی در آب‌های نزدیک به ساحل خود اجتناب می‌کند. از سوی دیگر نیز، این تلقی را در میانجی‌‌هایی که با تکاپوی فراوان به دنبال کاهش تنش‌ در منطقه هستند دامن زده است که می‌توانند با افزایش فشارهای سیاسی، هشدار نسبت به منزوی شدن ایران در وضعیت پساجنگی، و در چارچوب مناسبات و ملاحظات همسایگی، ایران را وادار کنند تا به تمهیدات مورد نظر آنان تن دهد.
برای آمریکا محاصره‌ی دریایی، امتداد مستقیم رویارویی نظامی بوده است، نه اقدامی «ورای آتش‌بس» یا تمهیدی «غیرنظامی».

ایران با این که می‌داند این فشار و تهدید‌، بخشی از همان زنجیره‌ی ۴۰ روزه‌ی تبادل آتش و تهدیدها بوده است، باز هم آن را «نقض آتش‌بس» اعلام نکرده و هیچ اقدام مؤثری برای در هم شکستن آن انجام نداده است.
برآیند این رویکرد خطا در قبال محاصره‌ی دریایی، برهم خوردن توازنی است که تا پیش از توقف تبادل آتش، در میدان به سود ایران رقم خورده بود.

بنابراین:

پاسخ حساب‌شده به محاصره‌ی دریایی از سوی ایران یک ضرورتِ به تعویق‌افتاده است. ایران باید هزینه‌ی محاصره‌ی دریایی را برای آمریکا و متحدان‌اش بالا ببرد و با اقدامات موثر و متنوع، به یک بازدارندگی ملموس در این عرصه دست یابد.

از جمله:

▪️از طریق حمایت از نیروهای مقاومت در مسیرهای دریایی و اقتصادی (به ویژه باب‌المندب)؛
▪️با افزایش هزینه‌ی سیاسی و امنیتی برای کشتی‌ها و کشورهای هم‌دست با محاصره‌ی دریایی؛
▪️با اجرای اقدامات نظامی-امنیتی کنترل‌شده در آب‌های سرزمینی و آب‌های آزاد؛
▪️و...

برای ایران این یک هدف حیاتی است که طرف مقابل متقاعد شود محاصره‌ی دریایی دیگر «بی‌هزینه» نیست و ادامه‌ی آن، بهای سنگینی دارد؛ بدون این‌که درِ مذاکره بسته شود.



۳. خلق «معادله‌ی تنگه‌ی هرمز در برابر محاصره‌ی دریایی»

معادله‌ی «بازگشایی تنگه‌‌ی هرمز در برابر رفع محاصره‌ی دریایی» از نظر راهبردی برای ایران پرمخاطره و در بنیان خود خطا است؛ زیرا دو موضوع با ارزش راهبردی ناهمسان را با هم قابل مبادله جلوه می‌دهد و عملاً به شکل یک‌طرفه ایران را در جایگاه امتیازدهی قرار می‌دهد. حال آن‌که تنگه‌ی هرمز یک اهرم دائمی، جغرافیایی و وجودی برای ایران است، اما محاصره‌ی دریایی از جانب ایالات متحده، یک فشار موقت، تاکتیکی و قابل‌بازگشت است.
گزارش‌های تاکنون موجود تأیید می‌کنند که آمریکا و متحدان آن، حق حاکمیت ایران بر تنگه‌ی هرمز را صراحتاً رد کرده‌اند و بر «حق عبور آزاد در آب‌های بین‌المللی» تأکید کرده‌اند. اگر ایران در ازای رفع محاصره‌ی دریایی، حق حاکمیت خود بر آبراهه‌ی هرمز را تلویحاً یا تصریحاً تعلیق کند، آمریکا هرگز این حق را به رسمیت نخواهد شناخت، اما ایران اهرم خود را از دست می‌دهد.
محاصره دریایی ایران هزینه‌ی سیاسی و نظامی کمی برای آمریکا دارد (ناوگانی که در حال حاضر در منطقه است)، اما بستن هرمز برای آمریکا هزینه‌ی فاجعه‌باری دارد (افزایش قیمت نفت، بحران جهانی، جنگ با ایران، و...). لذا ایران نباید چارچوب مبادله‌ی اهرمی دائمی و بسیار بزرگتر از تهدید محدود و موقت طرف مقابل را بپذیرد.

چنان‌چه ایران در یادداشت تفاهم مذکور متعهد شود که «حق بستن تنگه را برای ۳۰ روز تعلیق می‌کند»، یا «حق نظارت خود را محدود می‌کند»، نه فقط خود را در معرض یک ریسک وجودی قرار می‌دهد که به از دست دادن اهرم بازدارندگی منطقه‌ای‌اش منجر می‌شود، بلکه ایران با دست خود یک سابقه‌ی سوء حقوقی برای خود می‌تراشد که می‌تواند برای دهه‌ها علیه ایران و در جهت تحدید حقوق بنیادین آن به کار گرفته شود.
تحت هیچ شرایطی ایران نباید حق حاکمیت یا حق بستن هرمز را موضوع مذاکره قرار دهد. این یک خط قرمز وجودی است، نه اهرمی دم‌دستی برای چانه‌زنی.


ادامه 👇🏼

📌 ماراتُن مذاکرات در سایه‌ی پنج خطای راهبردی | بخش ‌پایانی

پریسا نصرآبادی



۴. تهی‌شدن مفهوم «پیشرفت» در مذاکرات

ادعای «پیشرفت» در گفتگوهای جاری، در حالی که حتی یک چارچوب حداقلی هم برای عملیاتی کردن توافقات به دست نیامده خطایی با تبعات سنگین داخلی و خارجی است.
سخنگوی تیم مذاکره‌کننده ایران از نهایی‌سازی یک یادداشت تفاهم (MoU) می‌گوید، در حالی که حتی چارچوب کلّی همین یادداشت تفاهم هم محل مناقشه است. آمریکا هرگونه آزادسازی مالی را مشروط به نتایج مطلوب پرونده‌ی هسته‌ای ایران کرده، اما ایران کماکان از «پیشرفت گفتگوها» سخن می‌گوید. این نه فقط خطا، که تجاهل است؛ یعنی هم‌زمان که دامن زدن به وهم «تفاهم» توازن میدان را به زیان ایران تغییر می‌دهد، روایت رسمی همچنان از «گام‌های مثبت» در مذاکرات می‌گوید.

بنابراین:

ایران باید به روایت فریبکارانه‌ی «پیشرفت مذاکرات» پایان داده و در هر بیانیه‌ای _که به ویژه از سوی طرف مقابل عرضه می‌شود و از پیشرفت در مذاکرات می‌گوید، شاخص‌های عینی و سنجش‌پذیری از این پیشرفت‌ها ارائه کند. برای مثال:

▪️چه بندهایی از «یادداشت تفاهم» نهایی شده؟
▪️در چه مرحله‌ای آزادسازی دارایی‌ها تضمین شده؟
▪️چه محدودیت‌های هسته‌ای دقیقاً از سوی طرف مقابل پیشنهاد شده و در برابر چه امتیازاتی؟
▪️چه چارچوب‌ها یا پلتفرم‌های حقوقی انجام تعهدات طرفین را ضمانت می‌کند؟
▪️و...

بدون این شفافیت، هر سخنی از«پیشرفت» در مذاکرات، فقط یک ابزار تبلیغاتی است که در نهایت به ضرر ایران تمام می‌شود.
 

۵. خنثی‌سازی دستاوردهای راهبردی میدان در میز دیپلماسی

از زمان توقف تبادل آتش به این سو، ایران هزینه‌ی افزایش فشارها و تهدیدها را برای طرف مقابل بالا نبرده‌است. ایران در برابر محاصره‌ی دریایی، نه پاسخ نظامی نظام‌مندی داده، و نه یک طرح اقتصادی‌-امنیتی منسجم را برای اعمال تحکیم حاکمیت خود در هرمز عملیاتی کرده، و نه برای وارد کردن قدرت‌های فرامنطقه‌ای که در سطح منطقه وزن و نقش قابل توجهی دارند _به طور مشخص شرکای راهبردی خود یعنی چین و روسیه_ پروژه‌های مشخصی طراحی کرده است.

این بی‌عملی، اعتبار بازدارندگی ایران را هم در میدان، هم در دید رقبا، و هم در نظر میانجی‌ها تضعیف می‌کند. هر بار که ایران بدون پاسخِ ملموس، فشار و تعرّضات ایالات متحده در چارچوب محاصره‌ی دریایی یا تحرکات ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی در منطقه‌ی خاکستری را «تحمل» می‌کند، در واقع دارد به طرف مقابل می‌گوید: «می‌توانی بیشتر فشار بیاوری، من هم باز بیانیه می‌دهم یا به اقدامات پنهانی محدود بسنده می‌کنم.»

لذا ایران باید با چرخش فرمان از یک دیپلماسیِ نمایشی، به یک دیپلماسیِ بازی‌ساز، تهاجمی (یا دست کم غیرتدافعی) و معطوف به مبادله‌‌ی امتیازات مشخص تغییر رویکرد دهد، تا آن‌چه در میدان به دست آمده، به زبان دیپلماسی ترجمه شود و منافع ایران را تثبیت کند.


پایان متن/

روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟ گفتگو با دکتر فواد ایزدی

یکشنبه سوم خرداد نه شب به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال

https://youtube.com/live/9C9dfbzAnSM?feature=share

بررسی مفاد درز کرده از توافق احتمالی با آمریکا

روز هشتاد و پنجم بخش دوم: گفتگو با دکتر رامین کامران

یکشنبه سوم خرداد نیم بامداد به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال

https://www.youtube.com/live/PGNKh1dn3Do?si=gyaLpwDlJU94lDqB

دکتر فواد ایزدی :
مسائل  ایران آمریکا راه حل دیپلماتیک ندارد !؟
برشی از جدال اپیزود ۹۱۵

روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟

یکشنبه سوم خرداد
لینک برنامه :

https://youtube.com/live/9C9dfbzAnSM?feature=share -

🎙فایل صوتی نهصد و پانزدهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد.

📣 #اپیزود ۹۱۵: روز هشتاد و پنجم: آیا توافق پیش رو در راستای منافع ملی ایرانیان است؟

🔹 گفتگو با فواد #ایزدی

📆 سوم خرداد ماه ۱۴۰۵

⏱️ مدت زمان: ۵۸ دقیقه

🎙فایل صوتی نهصد و شانزدهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد.

📣 #اپیزود ۹۱۶: بررسی مفاد درز کرده از توافق احتمالی با آمریکا

🔹 گفتگو با رامین #کامران

📆 سوم خرداد ماه ۱۴۰۵

⏱️ مدت زمان: ۹۳ دقیقه

‏🔻این میزان بدفهمی از تغییرات بنیادین در استراتژی کلان رژیم اسرائیل در قبال ایران، آن هم بعد از هفتم اکتبر و جراحت‌های عمیق برجامانده از «هزار ضربه‌ی دشنه» بر تن منظومه‌ی جبهه‌ی مقاومت، حقیقتاً نگران‌کننده است.

🔻عدم درک صحیح و واقع‌بینانه‌ی مناسبات ایالات متحده و رژیم اسرائیل در چشم‌انداز راهبردی آمریکا برای نظم منطقه، پیچیدگی‌های روابط میان آن‌ها در بستر روندها و تحولات منطقه‌ای و جهانی، سخن گفتن از تعهدات کاغذی آمریکا از جانب اسرائیل _در حالی که الگوی رفتاری رژیم در دو آتش‌بس غزّه و لبنان و جهت‌گیری آمریکا در قبال آن پیش چشم ماست، عملاً آرزواندیشی و دستاوردنمایی از تمام آن چیزهایی است که به دست نیامده و نخواهد آمد.

🔻در وضعیت پیچیده‌ی کنونی، با تجربه‌ی دردناک برجامی که ایالات متحده و اروپا (و نه فقط دولت ترامپ) بر روی دست ما گذاشتند، و پس از مواجهه با دو جنگ خونین که ایالات متحده در هردوی آن‌ها نقش محوری و مرکزی داشت، این قبیل تفسیرها جز پنهان کردن ضمنی روال تهدیدآمیز و رویکردهای آشکارا تهاجمی و خصمانه‌‌ی ایالات متحده علیه ایران، تقلیل اهداف و نیّات سلطه‌طلبانه‌ی آن، و نیز دامن زدن به اغتشاشات ذهنی مردمانی که در وضعیت «بلاتکلیفی راهبردی» به سر می‌برند، هیچ دستاوردی نخواهد داشت.


پریسا نصرآبادی

واقعگرایی یا تندروی ایدئولوژیک

چرا جریان‌های سیاسی خواستار تسلیم ایران سعی می‌کنند مقاومت ایران را به اسم تندروی ایدئولوژیک معرفی کنند؟!

برشی از جدال اپیزود ۹۱۶

روز هشتاد و پنجم بخش دوم: گفتگو با دکتر رامین کامران

یکشنبه سوم خرداد
لینک برنامه

https://www.youtube.com/live/PGNKh1dn3Do?si=gyaLpwDlJU94lDqB

📌 معامله بر مبنای خطا در معادله:
چگونه «توافق مطلوبِ» آمریکا، «تسلیم نرم» ایران را رقم می‌زند؟ | بخش نخست

پریسا نصرآبادی


🔻 اغلب تحلیل‌گران دولتی و غیردولتی که بیرون از چارچوب تبلیغاتی کاخ سفید، جنگ اخیر ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی علیه ایران و ماحصل آن را مورد مدّاقه قرار می‌دهند، متّفق‌القول هستند که ایالات متحده، دست‌کم تا این لحظه، از مسیر جنگ با ایران به هیچ «دستاورد راهبردی» و پایداری نرسیده و آن‌چه به‌دست آورده عمدتاً در سطح فشارهای تاکتیکی، اخلال موقت، و تولید اهرم‌هایی برای چانه‌زنی بوده است.

با این حال، فقدان دستاورد راهبردی، لزوماً به این معنا نیست که واشنگتن، هدف اصلی خود از آغاز این جنگ را کنار گذاشته است؛ برعکس، آمریکا اکنون همان هدف «تسلیم ایران» را از مسیر مذاکره دنبال می‌کند؛ اما با زبانی دیپلماتیک، بسته‌بندی مرحله‌ای، و معماری یک توافقِ ظاهراً متوازن.


🔻 نکته‌ی کلیدی این است که توازن واقعی در چنین توافقی، با نیاز سیاسیِ آمریکا به «نمایش پیروزی» در تعارض قرار می‌گیرد. اگر بنا باشد توافق مفروض، برای مصرف داخلی واشنگتن به‌عنوان «برد» فروخته شود، آن‌گاه ساختار توافق می‌بایست از ابتدا نامتوازن طراحی شود.
به این معنا که ایران باید امتیازهای «قطعی» و «قابل‌سنجش» بدهد، در حالی که طرف آمریکایی امتیازهای خود را به‌صورت «تدریجی»، «مشروط» و «قابل‌تعلیق» ارائه می‌کند.
در چنین شرایطی، مذاکره نه برای رسیدن به تعادل، بلکه برای تثبیت نوعی «تسلیم کنترل‌شده» به کار می‌رود.


🔻 رئیس جمهور ایالات متحده در مقاطع مختلف به‌صراحت خطاب به ایران پیام «تسلیم شوید» را ارسال کرده است. اما هربار با این واقعیت سخت مواجه شده است که طرح چنین انتظاری، بیشتر به یک شوخی شبیه است تا تاکتیکی برای قدرت‌نمایی؛ چرا که حتی در ضعیف‌ترین حلقه‌های تصمیم‌گیری در ایران نیز تسلیم‌طلبی در مقابل زورگویی ایالات متحده، هزینه‌های داخلی و حیثیتیِ غیرقابل‌تحمل دارد. از همین رو، واشنگتن دریافته است که اگر قرار بر دنبال کردن چنین هدفی باشد، باید در قالبی غیرمستقیم، تدریجی و ظاهراً متقابل صورت گیرد.

این‌جاست که «منطق فریب» آشکار می‌شود و نقش شگردهای مذاکره‌ای آمریکا اهمیت پیدا می‌کند.
واشنگتن می‌تواند با دست‌کاری ادراک، تنظیم انتظارات، و ساختن الگوهای معادله‌سازی، طرف ایرانی را به سمت پذیرش فرمول‌هایی سوق دهد که در ظاهر «برد‌ــ‌برد» هستند اما در واقع، خروجی آن‌ها کاهش قدرت چانه‌زنی و تسلیم گام‌به‌گام ایران است.

به بیان دقیق‌تر، آمریکا تا حد زیادی دریافته است که مسأله فقط افزایش فشار نیست؛ مسأله طراحی شناختیِ «میدان مذاکره» است. لذا مفاهیمی مانند «معامله‌ی متوازن»، «گام‌به‌گام»، یا «تضمین‌های متقابل»، ممکن است در طرف ایرانی حساسیت‌های جدّی نسبت به نابرابریِ عمیق و پنهان در محتوای توافق بالقوه را کاهش دهد؛ به‌گونه‌ای که هم‌چنان با روند مذاکراتی مورد نظر ایالات متحده همراهی کند.


ادامه 👇🏼

📌 معامله بر مبنای خطا در معادله:
چگونه «توافق مطلوبِ» آمریکا، «تسلیم نرم» ایران را رقم می‌زند؟ | بخش پایانی

پریسا نصرآبادی



🔻در این چارچوب، ایران با دو معادله‌ی پرمخاطره روبرو است که دو موضوعِ از بنیان متفاوت را هم‌وزن جلوه می‌دهد و این نسبت نابرابر را به‌عنوان امری بدیهی جا می‌زند:


معادله‌ی اول‌ 👈🏼 «گشودن تنگه‌ی هرمز در برابر رفع محاصره‌ی دریایی»

این معادله از پایه مسأله‌دار است، چرا که یک اهرم دائمی و وجودیِ ایران را با یک فشار موقت و قابل‌بازگشت مبادله می‌کند. رفع محاصره‌ی دریایی ممکن است تاکتیکی و موقتی باشد، اما بازگشت‌ناپذیر نیست؛ در حالی که هر نوع عقب‌نشینی ایران از اهرم هرمز، اگر به‌صورت ضمنی یا صریح در متن توافق تثبیت شود، می‌تواند به سابقه‌ای راهبردی علیه تهران تبدیل شود. از این رو، این معادله نه‌تنها نابرابر، بلکه به طور بالقوه برای ایران به مراتب پرهزینه‌تر از خودِ فشار دریایی است.


معادله‌ی دوم 👈🏼 «تحویل ذخایر اورانیوم در برابر آزادسازی تدریجی دارایی‌های بلوکه‌شده»

این معادله نیز از نظر منطق راهبردی، مطلقاً ناتراز و از منظر منطق چانه‌زنی نیز ناقص است. ذخایر اورانیوم ایران یک دارایی راهبردی غیرقابل‌تکرار است؛ اما دارایی‌های بلوکه‌شده، حتی اگر آزاد شوند، غالباً به‌صورت تدریجی، مشروط و قابل‌تعلیق آزاد می‌شوند. هدف از طراحی چنین معادله‌ای این است که ایران پیشاپیش ذخایر اورانیوم خود را واگذار کند و در مقابل، پول‌ها را فقط به صورت مرحله‌به‌مرحله و با تحقّق شروط متعدد دریافت کند.

صرف نظر از نامتقارن بودن این مبادله، این‌که ایران در ازای از دست دادن دارایی راهبردی خود، مقادیری از دارایی‌های غیرراهبردی خود را دریافت کند، به وضوح غیرعقلانی بودن چنین معادله‌ای را عیان می‌کند.


🔻 یک نکته‌‌ی مهم راهبردی که باید در نظر گرفته شود این است که آمریکا الزاماً به دنبال یک «جنگِ پیروز» نیست، بلکه ممکن است در پی یک «توافقِ پیروزی‌نما» باشد؛ توافقی که در آن، نتیجه‌ی نهایی به‌گونه‌ای بسته‌بندی شود که هم در داخل آمریکا قابل عرضه باشد و هم در ایران به‌صورت یک معامله‌ی ناگزیر جلوه کند.


🔻 بنابراین، اگر ایران بخواهد از افتادن در این دام جلوگیری کند، باید همواره سه اصل را مدّ نظر داشته باشد:

۱. ایران نباید هر دارایی راهبردی خود را لزوماً اهرمی برای چانه‌زنی و قابل مبادله درنظر بگیرد.
۲. ایران نباید هیچ اهرم راهبردی دائمی را در ازای رفع فشارهای موقت مبادله کند.
۳. ایران نباید هیچ واگذاری غیرقابل‌برگشتی را پیش از دریافت امتیازهای قطعی، فوری و راستی‌آزمایی‌پذیر انجام دهد.

هر چارچوبی که در آن این سه اصل لحاظ نشده باشد، دیگر چارچوبی برای توافق نیست؛ بلکه صورت‌بندیِ نرمِ تسلیم است.


پایان متن

روز هشتاد و ششم: آیا در شرایط فعلی مذاکرات به نفع ایران است؟ گفتگو با میثم ظهوریان نماینده مجلس

دوشنبه چهارم خرداد ساعت نه و نیم شب به وقت تهران زنده از یوتیوب جدال

https://youtube.com/live/1eU4P8AUtCw?feature=share

از تعطیلی مجلس تا سیاست های اقتصادی غیرمقاومتی دولت، در جدال امشب می‌پرسیم برای تقویت ایران و بالا بردن دستش در مذاکرات یا دور بعدی جنگ احتمالی چه باید کرد؟ و می‌پرسیم در شرایطی که امریکا جنگ را به محاصره دریایی تبدیل و عملا از میدان نظامی به میدان اقتصادی کشانده آیا سیاستهای اقتصادی حاکمیت آرایش جنگی گرفته یا خیر؟

‏🔻دیشب و امشب نقاط مختلفی از سواحل و بنادر جنوب کشورمان هدف حملات دشمنان اسرائیلی، اماراتی و آمریکایی بوده‌اند.
قشم، لارک، جاسک، سیریک و بندرعباس از جمله‌ی این اهداف بوده‌اند. هنوز نمی‌دانیم در این حملات تجاوزکارانه چند شهید مدافع وطن را از دست داده‌ایم.

🔻ارتش تروریست اسرائیل از امشب در لبنان خون به پا خواهد کرد. صهیونازی‌ها از مقاومت افسانه‌ای حزب‌الله به تنگ آمده‌اند. تل‌آویو چراغ سبز را از واشنگتن دریافت کرده است. دولت بی‌غیرت لبنان هم جنایت علیه حزب‌الله را برون‌سپاری کرده است. هر سه به خون حزب‌الله تشنه‌اند.
عده‌ای از مردم رنج‌دیده‌ی ضاحیه نیز، باز از خانه‌هایشان آواره شده‌اند.
ایران هم ظاهراً تنها مصداق نقض آتش‌بس (از مفاد مذاکرات جاری) را در شخم زدن خاک جنوب بیروت توسط متجاوزان صهیونیست می‌بیند.

🔻اتفاقی نیست که در اوج مذاکرات و حضور مقامات ایران در دوحه، با چنین شرایطی مواجه شده‌ایم. دشمنان، رگ‌ خواب ما دست‌شان آمده؛ به خوبی آموخته‌اند که «وضعیت مذاکره» مانند مُسکّن، آستانه‌ی تحریک‌پذیری و احساس درد ما را بالا می‌برد، و واکنش‌گری ما را مختل می‌کند.

🔻دردناک اما این است که دشمنان ما تصور می‌کنند که با پول سیاهی معادل دو فساد از جنس چای‌ دبش، می‌توانند ما را اغوا کنند که تمام این رویدادها را از نظر بگذرانیم و بگوییم: انشاالله گربه است!


پریسا نصرآبادی

آیا با داشتن دشمنی با حدود ۳۰۰ کلاهک هسته ای امنیت داریم ؟

🎙فایل صوتی نهصد و هفدهمین اپیزود رادیو جدال منتشر شد.

📣 #اپیزود ۹۱۷: روز هشتاد و ششم: آیا در شرایط فعلی مذاکرات به نفع ایران است؟

🔹 گفتگو با میثم #ظهوریان

📆 چهارم خرداد ماه ۱۴۰۵

⏱️ مدت زمان: ۱۴۲ دقیقه

جنگ یا مذاکره؟

گفتگوی شایان دنیا دیده خبرنگار خبرگزاری دانشجو با علی علیزاده

هم اکنون در یوتیوب و سایت خبرگزاری دانشجو

https://www.youtube.com/live/lVh1reZReCk?si=VkmptOadixOMICoc

https://snn.ir/fa/livetv

🎥#پوشش_زنده|علیزاده: اسرائیل نیروی نیابتی ارزان‌قیمتی است که می‌تواند منافع آمریکا را در منطقه پیش ببرد

علی علیزاده تحلیل‌گر مسائل سیاسی در گفتگو با SNNTV:

🔸از جایی که منِ ایرانی ایستادم، بین آمریکا و اسرائیل ذره‌ای اختلاف وجود ندارد؛ این دو برای ما یکی هستند.

🔸اسرائیل نیروی نیابتی ارزان‌قیمتی است که می‌تواند منافع آمریکا را در منطقه پیش ببرد.

🔸اگر ایران بتواند بالقوه به سمت هسته‌ای شدن برود، سلطنت اسرائیل در منطقه به خطر می‌افتد.

🔸پیمان ابراهیم یعنی عادی‌سازی هژمونی اسرائیل؛ یعنی کشورهای منطقه دست‌بوس اسرائیل شوند.

🔸آمریکا برای بی‌ثبات‌سازی غرب آسیا در عراق شش تریلیون دلار هزینه کرد، اما اسرائیل همان نقش را با هزینه‌ای بسیار کمتر بازی می‌کند.

هم اکنون
👈پخش زنده SNNTV👉

👈دریافت آخرین اخبار:
سایت | ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس

🆔 @snntv

🎥#پوشش_زنده|علیزاده: دیپلماسی وقتی برای آمریکا ارزش دارد که همزمان موازنه میدان را هم به نفع خودش تغییر بدهد

علی علیزاده تحلیل‌گر مسائل سیاسی در گفتگو با SNNTV:

🔸جهان را قصه‌ها می‌سازند، نه تحلیل‌های واقعی؛ مردم با روایت زندگی می‌کنند نه با کتاب‌های علوم سیاسی.

🔸پاره کردن برجام توسط ترامپ، علیه برجام نبود؛ بخشی از همان پروژه مهار ایران بود.

🔸اگر برجام قرار بود همه‌چیز را حل کند، چرا بایدن با وجود اختلافاتش با ترامپ به برجام برنگشت؟

🔸دیپلماسی وقتی برای آمریکا ارزش دارد که همزمان موازنه میدان را هم به نفع خودش تغییر بدهد.

🔸وقتی نیروی نظامی را پشت میز مذاکره می‌بری، بازگشت از دیپلماسی به میدان دیگر آن‌قدرها ساده نیست.

🔸حملاتی که انجام می‌شود شاید با نام اسرائیل باشد، اما از نگاه ما امتداد ماهیت و راهبرد آمریکاست.

هم اکنون
👈پخش زنده SNNTV👉

👈دریافت آخرین اخبار:
سایت | ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس

🆔 @snntv

🎥#پوشش_زنده|علیزاده: برتری نظامی ایران لزوماً به معنای برتری پایدار نیست؛ میدان واقعی، ترکیبی از اقتصاد، رسانه و فناوری است

علی علیزاده تحلیل‌گر مسائل سیاسی در گفتگو با SNNTV:

🔸تزریق عدم‌قطعیت به اقتصاد ایران، خودش بخشی از جنگ هیبریدی بود؛ مردم برای حفظ ارزش پولشان به دلار و طلا هجوم بردند و بازار دچار گلوله‌برفی شد.

🔸ترامپ با توییت‌هایش شاید شوخی کند، اما هدفش ایجاد اطمینان در وال‌استریت و کنترل انتظارات بازار جهانی است.

🔸در این نگاه، جنگ فقط نظامی نیست؛ بلکه ترکیبی از فشار اقتصادی، روانی و سیاسی برای فرسایش تدریجی یک کشور است.

🔸تحریم‌ها مثل یک بیماری طولانی عمل می‌کنند؛ از درون فرسایش ایجاد می‌کنند و به تدریج ساختار اقتصادی و اجتماعی را تحت فشار می‌گذارند.

🔸در جنگ هیبریدی، هدف فقط میدان نظامی نیست؛ بلکه ذهن جامعه، بازارها و اعتماد عمومی نیز به میدان تبدیل می‌شود.

🔸در این تحلیل، برتری نظامی لزوماً به معنای برتری پایدار نیست؛ میدان واقعی، ترکیبی از اقتصاد، رسانه و فناوری است.

هم اکنون
👈پخش زنده SNNTV👉

👈دریافت آخرین اخبار:
سایت | ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس

🆔 @snntv